အခန်း ၄၀

အခန်း (၄၀) - ပန်းခင်းကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ

သူတို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့ကြပြီးနောက်၊ အဆုံးမရှိသော ပန်းခင်းကြီးက အရှေ့တွင် ဖြန့်ကြက်တည်ရှိနေကာ အနီရောင် လှိုင်းလုံးများက အဝေးဆီသို့ လိမ့်ဆင်းသွားလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်၊ မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက ပြောင်းလဲမသွားချေ။ တူညီသော ပန်းများ၊ တူညီသော အနီရောင် လွင်ပြင်နှင့် တူညီသော အဆုံးမရှိသည့် လမ်းမ။

ရှန်ရဲ့ ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ ကျိုးယွမ်လည်း ရပ်တန့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။ "ငါတို့ လမ်းလျှောက်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။"

ကျိုးဝမ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "အနည်းဆုံး နှစ်နာရီတော့ ရှိပြီ" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

ကျိုးယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်: "ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ ဒီပန်းခင်းထဲကနေ ထွက်သွားနိုင်လောက်ပြီ။"

ကိုယ်ပွား ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပန်းများကို ဖယ်ရှားကာ မြေကြီးကို ကြည့်လိုက်၏။

"ငါတို့ နေရာမှာပဲ စက်ဝိုင်းလို ပတ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ရှန်ရဲ့ သူ၏ အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ဆောင့်ကြောင့် ဝင်ထိုင်ကာ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ပန်းခင်း အောက်ရှိ မြေကြီးပေါ်တွင် ခြေရာအချို့ ရှိနေ၏။ သူတို့ ကိုယ်တိုင်၏ ခြေရာများပင်။ သို့သော် ခြေရာများက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ဦးတည်နေသည်၊ တချို့က ရှေ့သို့၊ တချို့က နောက်သို့၊ တချို့က ဘေးသို့ ဖြစ်နေ၏။

"ဒီပန်းခင်း ဧရိယာက လူတွေကို လမ်းပျောက်သွားအောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်" ဟု ကျိုးယွမ်က ဆိုလေသည်။

လျင်ရှောင်ယုက ရှန်ရဲ့၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်နေ၏။

"ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

"ဆက်သွားကြမယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှတ်အသား တစ်ခုခုတော့ လုပ်သွားရမယ်။"

သူ အိတ်ကပ်ထဲမှ အဝတ်စ တစ်စကို ထုတ်ယူကာ ပန်းပင်၏ ရိုးတံတွင် ချည်နှောင်လိုက်၏။

လူခြောက်ယောက် ရှေ့ဆက် လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

ခဏကြာတိုင်း ကျိုးယွမ်က အဝတ်စ တစ်စကို ပန်းပင်၏ ရိုးတံတွင် ချည်နှောင်သွားလေ၏။

သူတို့ အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြသည်။

အရှေ့ရှိ ပန်းပင်၏ ရိုးတံတွင် အဝတ်စ တစ်စ ချည်နှောင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျိုးယွမ် ပထမဆုံး ချည်နှောင်ခဲ့သော အဝတ်စပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ မူလနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်၏။

လျင်ရှောင်ယု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကျိုးဝမ် က ကျိုးယွမ် ကို မှီထားပြီး အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေသည့် ပုံပေါ်လေ၏။

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ အနီရောင် လွင်ပြင်ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း၊ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများ ပြေးလွှားနေတော့သည်။

သူ စည်းမျဉ်းများ အကြောင်းကို စဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်၏။

ပန်းခင်းကြီးက လူတွေကို လမ်းပျောက်သွားအောင် လုပ်တယ်။ အဲ့ဒါက စည်းမျဉ်းပဲလား။

တကယ်လို့ အဲ့ဒါက စည်းမျဉ်း ဆိုရင်၊ ဘယ်လို ချိုးဖျက်ရမလဲ။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူသည် သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး တစ်ချိန်လုံး နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ရာမှ ရုတ်တရက် စကားပြောလာ၏:

"ပန်းခင်းကြီးက လူတွေကို လမ်းပျောက်သွားအောင် လုပ်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ မင်းတို့ ကိုယ်တိုင်က ဒီကနေ မထွက်သွားချင်တာ လို့ မင်းတို့ စဉ်းစားဖူးလား။"

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အဆိုပါ လူက သူ့ကို ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲရှိ ရွှေရောင်မှာ အနီရောင် ပန်းများ၏ နောက်ခံတွင် ပိုမို ထင်းလင်းနေလေသည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အဆိုပါ လူက ပြောလေသည်၊ "မင်းတို့ အားလုံးရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေချင်တဲ့ အရာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ ထွက်သွားလို့ မရတာ။"

ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေ၏။

သူ အခြားသူများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးယွမ် က ကျိုးဝမ် ကို ဖက်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း ကျေနပ် အားရမှု တစ်စွန်းတစ်စလည်း ရှိနေသည်။ သူမနှင့် အတူတူ ရှိနေရလျှင် ဘယ်နေရာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေနေပုံ ရသည်။

ကိုယ်ပွား က သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး အကြည့်များက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ကို နားလည်ရခက်သော အားကိုးမှု မျိုးဖြင့် ကြည့်တတ်၏။

လျင်ရှောင်ယုက သူ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူကရော။

သူ ထွက်သွားချင်ရဲ့လား။

သူ တကယ့် ထွက်ပေါက်ကို ရှာချင်တယ်၊ လက်တွေ့ကမ္ဘာ ကို ပြန်သွားချင်တယ်၊ အမေရှိတဲ့ အိမ်လေးကို ပြန်သွားချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအိမ်ကရော အစစ်အမှန် ဟုတ်ရဲ့လား။

သူလည်း မသိပါဘူး။

အဆိုပါ လူက သူ့ကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေ၏။

"မြင်လား၊ မင်းလည်း တွန့်ဆုတ်နေတာပဲ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

အဆိုပါ လူ လှည့်၍ ပန်းခင်းကြီး၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့။"

ရှန်ရဲ့ သူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွား၏။

အခြား သူများလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

အဆိုပါ လူသည် လမ်းကို သိနေသကဲ့သို့ အလွန် လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားလေ၏။ သူတို့ ပန်းခင်းများ ကြားမှ ဖြတ်သန်းကာ၊ ဘယ်ကွေ့ ညာချိုး ဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ကွက်လပ် တစ်ခု၌ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြသည်။

ကွက်လပ်မှာ သေးငယ်ပြီး စတုရန်းမီတာ အနည်းငယ်ခန့်သာ ကျယ်ဝန်း၏။ ဤနေရာတွင် ပန်းများ ပါးလျပြီး အောက်ခံ မြေကြီးကိုပင် မြင်နေရသည်။

မြေကြီးပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် လဲလျောင်းနေသည်။

ရှန်ရဲ့ အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သေချာ ကြည့်လိုက်၏။

အမျိုးသား တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အလွန် ငယ်ရွယ်ပြီး၊ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့်သာ ရှိကာ သာမန် ရုပ်ရည် ရှိ၏။ အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသည်။

သို့သော် သူ၏ ရင်ဘတ်က နိမ့်ချည် မြင့်ချည် မဖြစ်တော့ချေ။

သူ သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်ရဲ့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်များကို စမ်းကြည့်လိုက်၏။

အတွင်း၌ စာရွက်ပိုင်းလေး တစ်ရွက် ရှိနေသည်။

သေချာ ကြည့်လိုက်ရာ။

【စည်းမျဉ်း: ပန်းခင်းကြီး က မင်း အသိမ်းဆည်းချင်ဆုံး အရာကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားပေးလိမ့်မယ်။】

【ထွက်သွားချင်တဲ့ သူတွေဟာ အဲ့ဒီအရာကို စွန့်လွှတ်ရမယ်။】

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ စာကြောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး အခြား သူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာကို စွန့်လွှတ်ရမှာလဲ" ဟု ကျိုးယွမ်က မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့က ဖြေလေသည်၊ "ငါ မသိဘူး။ မှတ်ဉာဏ် တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ခံစားချက် တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ လူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"

လျင်ရှောင်ယု၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

အဆိုပါ လူက ဘေးမှနေ၍ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

"ဒီလမ်းကို မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အဆိုပါ လူက သူ့ကို ကြည့်ပြီး "ငါ လျှောက်ဖူးလို့လေ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေ၏။

အဆိုပါ လူက ဆက်ပြောသည်၊ "အရင်တုန်းက ငါလည်း ဒီမှာ ပိတ်မိနေခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ သဘောပေါက်သွားပြီး အပြင်ကို ထွက်လာနိုင်ခဲ့တယ်။"

"မင်း ဘာကို စွန့်လွှတ်ခဲ့တာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အဆိုပါ လူ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ထွက်သွားမယ် ဆိုတဲ့ အတွေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာ" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

အဆိုပါ လူက ရှင်းပြလေသည်၊ "ငါက အစကတည်းက ထွက်မသွားချင်ခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် ပန်းခင်းကြီးကလည်း ငါ့ကို ထိန်းချုပ်ထားလို့ မရခဲ့ဘူးလေ။"

သူ နောက်ပြန်လှည့်ကာ အဆိုပါ အနီရောင် လွင်ပြင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းတို့ကတော့ ကွာခြားတယ်။ မင်းတို့ အားလုံးက ထွက်သွားချင်ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဒီမှာ ဆက်နေချင်တဲ့ အရာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ ထွက်သွားလို့ မရတာ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

"ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ" ဟု ကျိုးယွမ်က မေးလိုက်သည်။

"ရွေးချယ်မှုက မင်းတို့ အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ စွန့်လွှတ်ချင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာပဲ ပိတ်မိနေချင်လား" ဟု အဆိုပါ လူက ပြန်ဖြေ၏။

ကွက်လပ်လေး အတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ လျင်ရှောင်ယုက ရုတ်တရက် စကားပြောလာ၏။

"ငါ စွန့်လွှတ်မယ်။"

ရှန်ရဲ့ သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လျင်ရှောင်ယု သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ နီရဲနေသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင်တော့ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေ၏။

"ရှင့်ကို ငါ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

"ရှင့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ တခြားလူ တစ်ယောက် ရှိနေတယ် ဆိုတာကို ငါ သိတယ်" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့၏ ခေါင်းထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားတော့၏။

လျင်ရှောင်ယုက ဆက်ပြောသည်၊ "ရှင့်ကို ပထမဆုံး မြင်ကတည်းက ငါ သိနေခဲ့တာ။ ရှင် သူ့ကို ကြည့်တဲ့ ပုံစံက တခြားလူတွေကို ကြည့်တဲ့ ပုံစံနဲ့ မတူဘူးလေ။"

သူမက အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

အဆိုပါ လူက မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိဘဲ ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်နေသည်။

လျင်ရှောင်ယု အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ရှန်ရဲ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်၏။

"ရှင့်ကို ငါ လိုက်ရှာနေတာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ။ အခု ရှင့်ကို ပြန်တွေ့ရတာနဲ့တင် ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ။ ရှင့်မှာ ရှင့်လမ်း ရှိတယ်၊ ငါ့မှာ ငါ့လမ်း ရှိတယ်။"

သူမ သူ၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်၏။

"ငါ စွန့်လွှတ်လိုက်မယ်။ အခု ရှင် သွားလို့ ရပါပြီ။"

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက်၊ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေ၏။

လျင်ရှောင်ယု လှည့်၍ ပန်းခင်းကြီး၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ရှောင်ယု" ရှန်ရဲ့က သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

သူမ နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။

အနီရောင် ပန်းများက သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။

ရှန်ရဲ့ အနောက်မှ ပြေးလိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ ခြေထောက်များက မြေကြီးတွင် ရိုက်မှိုနှက်ထားသကဲ့သို့ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

အဆိုပါ လူ လျှောက်လာပြီး သူ၏ အနားတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏: "ရှင့်အတွက် သူမက ရွေးချယ်ပေးသွားတာပါ။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်ဝန်းများ ရုတ်တရက် နီရဲလာတော့၏။

အဆိုပါ လူက မျက်နှာလွှဲသွားပြီး သူ့ကို ပြန်မကြည့်တော့ချေ။

ကျိုးယွမ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "သွားကြစို့။ သူမရဲ့ စေတနာကို အလကား မဖြစ်စေနဲ့" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက်၊ လှည့်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့၏။

အခြား သူများလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ပန်းခင်းကြီး အတွင်း လမ်းမပျောက်တော့ချေ။

သူတို့ အနားသတ်သို့ အမြန်ပင် ရောက်ရှိလာကြသည်။

အရှေ့တွင် မီးခိုးရောင် ဟင်းလင်းပြင်ကျယ်ကြီး ရှိနေ၏။

မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်၊ မီးခိုးရောင် မြေပြင်၊ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ။

သူတို့ လာခဲ့စဉ်က အတိုင်းပင်။

ရှန်ရဲ့ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အဆိုပါ အနီရောင် လွင်ပြင်ကြီးကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ပန်းများက ရှိနေဆဲပင်၊ လေနှင့်အတူ ယိမ်းနွဲ့နေကြဆဲပင်။

လျင်ရှောင်ယုက အထဲမှာ ရှိနေတယ်။

သူ လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်လိုက်ပြီး၊ လှည့်ကာ မီးခိုးရောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့၏။

သူ၏ အနောက်တွင် ပန်းခင်းကြီးက တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သူတို့ မီးခိုးရောင် ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ကျယ်ကြီး အတွင်း အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြ၏။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး၊ မည်သူကမျှ စကားမပြောကြချေ။

ကျိုးယွမ် က ကျိုးဝမ် ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ထားသည်၊ ကိုယ်ပွား က ရှန်ရဲ့၏ ဘေးတွင် လမ်းလျှောက်နေပြီး၊ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူကတော့ အနောက်ဆုံးတွင် လမ်းလျှောက်လာ၏။

နောက်ဆုံးတွင် တံခါးတစ်ချပ် သူတို့၏ အရှေ့၌ ပေါ်လာတော့သည်။

အနီရင့်ရောင်။

ကျိုးယွမ် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တံခါးကို ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါက နောက်ဆုံး အထပ် ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

ကိုယ်ပွား လည်း လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ကျိုးယွမ် နှင့် ကျိုးဝမ် တို့လည်း လက်များ ဆန့်ထုတ်လိုက်ကြ၏။

အဆိုပါ လူ တစ်ယောက်တည်းသာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

အဆိုပါ လူသည် သူတို့နှင့် ခြေလှမ်း အနည်းငယ် အကွာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေ၏။

"မင်း လိုက်မလာဘူးလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"ငါ ဝင်လို့ မရဘူး" ဟု အဆိုပါ လူက ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်: "ဘာလို့လဲ။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက လူမဟုတ်လို့လေ" ဟု အဆိုပါ လူက ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့၏။

အဆိုပါ လူက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲရှိ ရွှေရောင်များက လက်ခနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။

"ငါက မင်း ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။"

"ဘာ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အဆိုပါ လူက ရှင်းပြလေသည်၊ "ဆဋ္ဌမမြောက် အထပ် မှာတုန်းက မင်း ရွေးချယ်မှု တစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်။ ကိုယ်ပွား ကို အရှေ့သွားခိုင်းပြီး မင်းက အနောက်ကို သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအခိုက်အတန့်လေးမှာ မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမယ် ဆိုတဲ့ အတွေးပဲ။ အဲ့ဒီအတွေးက အရမ်းကို ပြင်းထန်လွန်းလို့ စည်းမျဉ်းတွေတောင် တားဆီးမထားနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒါက 'ကွက်လပ်' ထဲကို ပြုတ်ကျသွားပြီး၊ ငါ ဖြစ်လာတာပဲ။"

ရှန်ရဲ့၏ ခေါင်းထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားတော့၏။

အဆိုပါ လူက ဆက်ပြောသည်၊ "ဒါကြောင့် ငါက တခြားလူ မဟုတ်ဘူး။ ငါက မင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲ။ မင်း ကာကွယ်ချင်တဲ့ မင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခုပေါ့။"

သူ ကိုယ်ပွား ကို ကြည့်လိုက်၏။

ကိုယ်ပွား ကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေသည်။

"အခု သူ့ကို မင်း ရှာတွေ့သွားပြီ ဆိုတော့၊ ငါလည်း ပြန်သွားသင့်ပြီ" ဟု အဆိုပါ လူက ဆိုလေသည်။

သူ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့၏ အနားသို့ လျှောက်လာသည်။

သူက ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ပထမဆုံးအကြိမ် အဖြစ် သူ၏ ခန့်ညားလှသော မျက်နှာပေါ်တွင် အစစ်အမှန် ခံစားချက် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။ အေးစက်မှု မဟုတ်၊ ခပ်ခွာခွာ နေမှု မဟုတ်ဘဲ၊ အလွန် တိုးညင်းပြီး သတိမထားမိလောက်အောင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခံစားချက်လေး တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ဒီလောက် အကြာကြီး အသက်ရှင်ခွင့် ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ရှန်ရဲ့၏ မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်၏။

ထိုလက်က အေးစက်နေသော်လည်း၊ အလွန် ပေါ့ပါးလှသည်။

ထို့နောက် သူ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက်၊ အဆိုပါ အခိုက်အတန့်လေး၏ ခံစားချက်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ပွား အနားသို့ လျှောက်လာပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်၏။

"သူ ထွက်သွားပြီ။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ်က "သွားကြစို့။ ဒါက နောက်ဆုံး အထပ်ပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ တံခါးကို ကြည့်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်၏။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ တံခါးပေါ်တွင် ဖိချလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား လည်း လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

ကျိုးယွမ် နှင့် ကျိုးဝမ် တို့လည်း လက်များ ဆန့်ထုတ်လိုက်ကြသည်။

လူလေးယောက် အတူတကွ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ကြ၏။

တံခါးအနောက်တွင် အလင်းရောင် ရှိနေသည်။

စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်များ။

သူတို့ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေတော့သည်။

………..