အခန်း ၄၁

အခန်း (၄၁) - အပြန်လမ်းသည် ဝေဝါးနေ၏။

အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်၊ ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ လမ်းမတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေ၏။

ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော လမ်းမကြီး။

အနောက်ဘက် ခရိုင်၊ သူ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လျှောက်ခဲ့ဖူးသော လမ်းမကြီးပင်။ လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဆိုင်ခန်းများနှင့် လူနေတိုက်ခန်းများ၊ လမ်းသွားလမ်းလာများ၊ မော်တော်ယာဉ်များနှင့် မီးပွိုင့်များ ရှိနေသည်။ ကောင်းကင်က မှိုင်းညို့နေပြီး မနက်ခင်းလား၊ ညနေစောင်းလား ခွဲခြား၍ မရနိုင်ချေ။

ယခင်က "ပြန်လည် ရောက်ရှိခြင်း" များနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့၊ တစ်ခုခု ကွဲပြားနေသည်။

လမ်းတစ်ဖက်တွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေ၏။

လျင်ရှောင်ယု။

သူမက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြနေသည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာနေရတာလဲ။"

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ ကြက်သေသေကာ ရပ်နေမိတော့၏။

သူ အရှေ့သို့ လျှောက်သွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ခြေထောက်များက မြေကြီးတွင် ရိုက်မှိုနှက်ထားသကဲ့သို့ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ချေ။

လျင်ရှောင်ယုက လမ်းဖြတ်ကူးလာပြီး သူ၏ အရှေ့တွင် လာရပ်သည်။

သူမ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် လက်ယမ်းပြလိုက်၏။

"ကြက်သေသေနေတာလား။"

ရှန်ရဲ့သည် သူမ၏ လက်များကို၊ သူမ၏ မျက်နှာကို၊ သူမ ပြုံးလိုက်လျှင် ပေါ်လာတတ်သော ပါးချိုင့်လေးများကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

အစစ်ပဲ။

အာရုံလှည့်စားမှု မဟုတ်ဘူး။

သူ စကားပြောလာ၏၊ အသံမှာ အနည်းငယ် ဩရှရှ ဖြစ်နေသည်: "မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

"ဒီမှာ ရှင့်ကို စောင့်နေတာလေ" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်: "မင်း ခုနလေးတင် ပန်းခင်းကြီး ထဲမှာ—"

လျင်ရှောင်ယု ခေါင်းလေး စောင်းသွား၏: "ပန်းခင်းကြီး။ ဘာပန်းခင်းကြီးလဲ။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

လျင်ရှောင်ယုက သူ့ကို စိုးရိမ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လာ၏။

"အဆင်ပြေရဲ့လား။ အိပ်မက်ဆိုး ထပ်မက်ပြန်ပြီလား။"

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဒီနေ့ ဘယ်နှရက်နေ့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လျင်ရှောင်ယုက ဖြေလေသည်၊ "မတ်လ ၂၀ ရက်နေ့လေ။ ရှင် မေ့သွားတာလား။ ဒီနေ့ ငါနဲ့ အတူတူ စူပါမားကတ် သွားမယ်လို့ မနေ့ကပဲ ရှင် ပြောထားတယ်လေ။"

ရှင်ရဲ့၏ ခေါင်းထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားတော့၏။

မတ်လ ၂၀ ရက်။

မတ်လ ၁၂ ရက်နေ့တွင် သူ ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ကြောင်း မှတ်မိနေ၏။

ရှစ်ရက် ကြာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လျင်ရှောင်ယုကတော့ သူ့ကို ဒီမှာပဲ စောင့်နေခဲ့တယ်လို့ ပြောနေတယ်။

ဒါဆို ပန်းခင်းကြီး ထဲက လျင်ရှောင်ယုက ဘယ်သူလဲ။

"ရှင့်ကို ငါ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ လျင်ရှောင်ယုက ဘယ်သူလဲ။

သူ ခေါင်းလှည့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

လမ်းမပေါ်တွင် လူများ သွားလာလှုပ်ရှားနေပြီး၊ အရာအားလုံးက လုံးဝကို ပုံမှန် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ကိုယ်ပွား မရှိတော့ချေ။

ကျိုးယွမ် နဲ့ ကျိုးဝမ် တို့လည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်ခဲ့တာ။

လျင်ရှောင်ယုက သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး "အိမ်အရင် ပြန်ကြမယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

သူမက သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွား၏။

ရှန်ရဲ့သည် သူမ၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားရင်း ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေတော့သည်။

သူတို့ တိုက်ဟောင်းကြီးထဲ ဝင်သွားကြပြီး၊ ပဉ္စမထပ်၊ အခန်း ၅၀၂ သို့ တက်လာခဲ့ကြ၏။

တံခါးက ပွင့်နေသည်။

အတွင်း၌ သူ ကောင်းကောင်း သိကျွမ်းထားသော အခန်းလေး ရှိနေ၏။ အပေါ်ယံ အလွှာများ ကွာကျနေသော ဆိုဖာ၊ ပစ္စည်းအစုံအလင် ရှုပ်ပွနေသော ကော်ဖီစားပွဲ၊ ပြီးတော့ အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားလေ့ရှိသော ကွန်ပျူတာ။

နံရံပေါ်တွင် မင်္ဂလာဆောင် ဓာတ်ပုံ ချိတ်ဆွဲထားသည်။

သူနှင့် လျင်ရှောင်ယုတို့ တရားဝင် ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကင်မရာကို ပြုံးပြနေကြ၏။

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ ဓာတ်ပုံရှေ့တွင် ရပ်လျက် အချိန်အတော်ကြာအောင် ငေးကြည့်နေမိသည်။

လျင်ရှောင်ယုက မီးဖိုချောင်ထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး: "ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ ခေါက်ဆွဲ ပြုတ်ပေးရမလား" ဟု မေးလိုက်၏။

"အင်း" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

သူ ဆိုဖာပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင် ရေခွက် တစ်ခွက် ရှိနေပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေဆဲပင်။

သူ ရေခွက်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

နွေးထွေးနေ၏။

အစစ်ပဲ။

လျင်ရှောင်ယုက မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး၊ အိုးခွက်ပန်းကန်သံများမှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည် စိုးရိမ်သကဲ့သို့ အလွန် တိုးညင်းလှ၏။

ဆီသတ်နံ့လေးများ ပျံ့လွင့်လာပြီး ကြက်သွန်မြိတ်နံ့လေး များနှင့် ရောယှက်နေသည်။

ရှန်ရဲ့ ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်၏။

အရမ်းကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လွန်းနေတယ်။

ဒီအနံ့၊ ဒီအသံ၊ ဒီခံစားချက်။

အရင်တုန်းက အလုပ်က ပြန်ရောက်တိုင်း နေ့တိုင်း သူ ဒီလိုပဲ နေခဲ့တာ။

ဒီဆိုဖာပေါ်မှာ နေ့တိုင်း ထိုင်ပြီး သူမ ဟင်းချက်တာကို စောင့်နေခဲ့တာလေ။

ဒီမှတ်ဉာဏ်တွေက အစစ်အမှန်တွေပဲ။

သူ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယု က သူ့ကို ကျောခိုင်းလျက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးနေသည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ပြီး၊ ဓားသံက မှန်မှန်လေး ထွက်ပေါ်နေ၏။

သူ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်: "ရှောင်ယု၊ ငါတို့ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့ နေ့က ငါ ဘာပစ္စည်း ပြုတ်ကျခဲ့တာလဲ။"

လျင်ရှောင်ယုက ခေါင်းတောင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ချက်ချင်း ဖြေလေသည်: "လက်စွပ်လေ။ သုံးခါတောင် ပြုတ်ကျတာ။ အခမ်းအနားမှူး တောင် ရယ်လိုက်ရသေးတယ်။"

"ငါ ဘာအရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ခဲ့တာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ထပ်မေးလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယုက ဖြေသည်၊ "အနက်ရောင်။ ရှင်က အနက်ရောင်ပဲ ဝတ်မယ် ဆိုပြီး ဇွတ်လုပ်နေတာ၊ အဖြူရောင်က ပိုလိုက်တယ်လို့ ပြောတာတောင် နားမထောင်ဘူး။ အဲ့ဒါနဲ့ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့ နေ့ကျတော့ ရှင့်အဖေက အသုဘအိမ် သွားမယ့် ပုံစံနဲ့ တူတယ်လို့ ပြောလိုက်တာ၊ ရှင် အရမ်း စိတ်တိုသွားပြီး ရှင့်အဖေကို သုံးရက်လောက် စကားမပြောဘဲ နေခဲ့တာလေ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

အကုန်လုံး မှန်ကန်နေတယ်။

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

လျင်ရှောင်ယု၏ အနောက်တွင် သွားရပ်လိုက်၏。

သူမက သီချင်းလေး ညည်းကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဆက်လက် လှီးနေဆဲပင်။

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး သူမကို ဖက်ထားလိုက်ချင်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ လက်ကို မြှောက်လို့ မရဘူး။

မမြှောက်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ မမြှောက်ချင်တာ။

လျင်ရှောင်ယုက အနောက်တွင် သူ ရပ်နေသည်ကို သတိထားမိသွားပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လာ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ မင်းကို ဒီတိုင်းလေး လာကြည့်တာ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

လျင်ရှောင်ယု ပြုံးလိုက်၏။

အဆိုပါ အပြုံးမှာ ဓာတ်ပုံထဲက အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

"ဟောရှင်။ နေ့တိုင်း မြင်နေရတာကို မဝသေးဘူးလား။"

သူမ ပြန်လှည့်သွားပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် များကို ဆက်လှီးနေလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့သည် သူမ၏ အနောက်တွင် ရပ်လျက် အချိန်အတော်ကြာအောင် ငေးကြည့်နေမိသည်။

ထို့နောက် သူ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့၏။

သူ ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ရပ်လျက် လမ်းမပေါ်သို့ လှမ်းကြည့်နေလိုက်သည်။

အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ။

အရမ်းကို ပုံမှန်ဖြစ်လွန်းနေတာ။

ပဉ္စမမြောက် အထပ်၏ "လက်တွေ့ကမ္ဘာ" ကြီးနှင့် အဋ္ဌမမြောက် အထပ်၏ "အိမ်" ကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွား၏။

အဲ့ဒီတုန်းကလည်း ပုံမှန်ပဲလေ။

အစစ်အမှန် မဟုတ်လောက်အောင်ကို ပုံမှန်ဖြစ်လွန်းနေခဲ့တာ။

သူ ဖုန်းထုတ်ပြီး ဖိုရမ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

အဲ့ဒီ ပို့စ် ရှိနေတုန်းပဲ။

【တစ္ဆေစံအိမ် ကန့်သတ်နယ်မြေ ရှင်သန်ရေး လမ်းညွှန် (ဆက်လက် ဖော်ပြသွားပါမည်)】

ပို့စ်တင်သူ: Night Walker 001

နောက်ဆုံး ဝင်ရေးထားတဲ့ ကွန်းမန့် က ဒီနေ့ ရက်စွဲနဲ့။

【နောက်တစ်ယောက် ပြန်တက်လာပြန်ပြီ။ သတ္တမမြောက် တစ်ယောက်။ မင်း မှတ်မိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။】

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ စာကြောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

လျင်ရှောင်ယုက ခေါက်ဆွဲ နှစ်ပန်းကန် ကိုင်လျက် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာသည်။

"ထမင်းစားလို့ ရပြီ။"

ရှန်ရဲ့ ဖုန်းကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

အမဲသားနှပ် ခေါက်ဆွဲပြုတ် ဖြစ်ပြီး၊ အပေါ်တွင် ကြက်ဥကြော် တစ်လုံး တင်ထားသည်။

သူ တူကို ကောက်ကိုင်ပြီး တစ်လုတ် စားကြည့်လိုက်၏။

အရသာက အရမ်းကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေတယ်။

လျင်ရှောင်ယုက သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လျက် ခေါက်ဆွဲ စားနေသည်။

ခေါက်ဆွဲ နှစ်လုတ် သုံးလုတ်ခန့် စားပြီးနောက် သူမ မော့ကြည့်လာ၏။

"ရှင့် ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု အောင်းနေတယ်။"

"မရှိပါဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

"ရှင် လိမ်နေတာ" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ဆိုလေသည်။ "ရှင် စိတ်ရှုပ်နေတဲ့ အချိန်တိုင်း ခေါက်ဆွဲစားရင် ခေါက်ဆွဲကိုပဲ စားပြီး ကြက်ဥကို မစားတတ်ဘူးလေ။"

ရှန်ရဲ့ ပန်းကန်ထဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

ကြက်ဥကြော်က အပေါ်ယံမှာ အကောင်းပကတိ ရှိနေဆဲပင်။

သူ ကြက်ဥကို ကောက်ယူပြီး တစ်လုတ် ကိုက်စားလိုက်သည်။

လျင်ရှောင်ယု ပြုံးလိုက်လေ၏။

စားသောက်ပြီးနောက် လျင်ရှောင်ယုက ပန်းကန်သွားဆေးလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ဖိုရမ်ကို ဆက်လက် ဖတ်ရှုနေ၏။

သူ အောက်သို့ ဆက်တိုက် ဆွဲချသွားရာ၊ လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာက ရေးသားထားသော ပို့စ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပို့စ်တစ်ခုက သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွား၏။

ခေါင်းစဉ်: 【အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မြင်ဖူးကြလား။】

ပို့စ်တင်သူ: အမည်မသိ

အကြောင်းအရာ: အထပ် အတော်များများမှာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ငါ တွေ့ဖူးတယ် ထင်တာပဲ။ အရပ် အရမ်း ရှည်တယ်၊ အရမ်း ချောတယ်၊ ပြီးတော့ မျက်လုံးတွေက ရွှေရောင် ဖြစ်နေတယ်။ သူက ငါ့ကို ဆက်တိုက် စိုက်ကြည့်နေတတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာစကားမှ မပြောဘူး။ သူ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သိတဲ့သူ ရှိလား။

အောက်ဘက်တွင် ဝင်ရေးထားသော ကွန်းမန့်များ။

【ငါ မြင်ဖူးတယ်။ စတုတ္ထမြောက် အထပ်မှာ။ သူက လှေကားထိပ်မှာ ရပ်ပြီး ငါ့ကို ကြည့်နေတာ။】

【သတ္တမမြောက် အထပ်မှာ သူ့ကို ငါ မြင်ဖူးတယ်။ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရပ်ပြီး စောင့်ကြည့်နေတာ။】

【သူက သရဲလား။】

【ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးပါဘူး။】

【ငါ့သူငယ်ချင်းက ပြောတယ်၊ အဲ့ဒါက လူတချို့ ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ စွဲလမ်းမှု တစ်ခု တဲ့။】

【စွဲလမ်းမှုလား】

【ဟုတ်တယ်။ တစ်ခုခုကို အရမ်း စွဲလမ်းနေတဲ့ လူတွေက တစ်ခုခုကို ချန်ရစ်ခဲ့တတ်ကြတယ်။ သူက အဲ့ဒီအရာတွေထဲက တစ်ခုပဲ။】

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ ကွန်းမန့်များကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူ၏ လက်များ အနည်းငယ် တုန်ရီနေ၏။

သူ အောက်သို့ ဆက်လက် ဆွဲချသွားသည်။

နောက်ထပ် ပို့စ်တစ်ခုကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။

ခေါင်းစဉ်: 【အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ ပျောက်သွားပြီ】

ပို့စ်တင်သူ: အမည်မသိ

အကြောင်းအရာ: သူ့ကို ငါ ထပ်မတွေ့ရတော့ဘူး။ တချို့က ပြောကြတယ်၊ သူက သူ့ရဲ့ လူကို သွားရှာတာ တဲ့။

အောက်ဘက်တွင် ကွန်းမန့် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်:

【ရှာတွေ့ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။】

ရှန်ရဲ့ ဖုန်းကို ချထားပြီး ဆိုဖာပေါ်သို့ မှီချလိုက်၏။

အာဟေး။

အဆိုပါ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများ၊ ခန့်ညားလှသော မျက်နှာနှင့် သူ ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွားသည်။

"ငါက မင်း ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။"

"မင်း ကာကွယ်ချင်တဲ့ မင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခုပေါ့။"

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်၏။

အဆိုပါ မြင်ကွင်းက မျက်စိရှေ့တွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

အာဟေး သည် သူ၏ အရှေ့တွင် ရပ်လျက်၊ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ဒီလောက် အကြာကြီး အသက်ရှင်ခွင့် ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ထို့နောက် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အလွန် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

အဆိုပါ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်မှုသည် ချန်မော့ ဖော်ပြခဲ့ဖူးသည့် အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

လျင်ရှောင်ယု ပန်းကန်ဆေးပြီး ထွက်လာသောအခါ သူ ကြက်သေသေနေသည်ကို မြင်၍ အနားသို့ လျှောက်လာ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

လျင်ရှောင်ယု သူ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

"ဒီရက်ပိုင်း ရှင် မကြာခဏ ငေးငိုင်နေတတ်တယ်။ စိတ်ရှုပ်စရာတွေ ထပ်ရှိနေပြန်ပြီလား။"

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမက သူ့ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေ၏။

အရင်က အတိုင်းပါပဲ။

သို့သော် ရှန်ရဲ့၏ ရင်ထဲတွင်တော့ တစ်ခုခု ကွဲပြားနေလေပြီ။

သူ မေးလိုက်သည်: "ရှောင်ယု၊ အာဟေး ကို မင်း မှတ်မိသေးလား။"

လျင်ရှောင်ယု ကြက်သေသေသွားသည်: "အာဟေး။ သူက ဘယ်သူလဲ။"

"အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူလေ။ သူရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ရွှေရောင်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြောပြ၏။

လျင်ရှောင်ယု ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "ငါ မမှတ်မိပါဘူး။ ရှင်တို့ ဘယ်တုန်းက တွေ့ခဲ့ကြတာလဲ။"

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "အိပ်မက်ထဲမှာ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယု ပြုံးလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒီ ထူးဆန်းတဲ့ အိပ်မက်တွေ ထပ်မက်နေပြန်ပြီပေါ့။"

သူမ သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ မှီချလိုက်၏။

"ရပါတယ်။ အိပ်မက်ဆိုတာ အိပ်မက် သက်သက်ပါပဲ။ နိုးလာရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

သူ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မှောင်လာပြီ။

နောက်ရက်များတွင် ရှန်ရဲ့သည် "ပုံမှန်" ဘဝတစ်ခုကို စတင် ဖြတ်သန်းခဲ့လေသည်။

နံနက်တိုင်း လျင်ရှောင်ယု နိုးလာသောအခါ၊ နံနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် သူ အလုပ်သွားသည်။ ကြော်ငြာ ကုမ္ပဏီရှိ သူ၏ အလုပ်က ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ သူဌေးနှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကလည်း သူ့ကို သိကြသည်။ အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် လျင်ရှောင်ယု က မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေ၏။ ညစာ စားပြီးနောက် သူတို့ အတူတကွ တီဗီကြည့်ကြသည်၊ စကားပြောကြသည်၊ ထို့နောက် အိပ်ရာဝင်ကြသည်။

တစ်ရက်ပြီး တစ်ရက်။

အရင်က အတိုင်းပါပဲ။

သို့သော် ရှန်ရဲ့ တစ်ခုခု ကွဲပြားနေသည်ကို သိနေ၏။

သူ ညတိုင်း အိပ်မက် မက်သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် အနီရောင် ပန်းခင်းကြီး၊ မီးခိုးရောင် အပျက်အစီး များနှင့် အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူတို့ ပါဝင်နေ၏။

အဆိုပါ လူသည် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရပ်လျက် သူ့ကို ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ စောင့်ကြည့်နေတတ်သည်။

သူ အနားသို့ လျှောက်သွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ဘယ်လိုပဲ လုပ်လုပ် ဘယ်တော့မှ မရောက်နိုင်ခဲ့ချေ။

နီးကပ်သွားတိုင်း သူ အိပ်မက်မှ လန့်နိုးလာတတ်သည်။

နိုးလာပြီးနောက်၊ မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားရ၏။

လျင်ရှောင်ယုက သူ၏ ဘေးတွင် အသက်ရှူသံ မှန်မှန်ဖြင့် အိပ်ပျော်နေသည်။

သူ လှည့်၍ သူမကို ကြည့်လိုက်၏။

တူညီတဲ့ မျက်နှာ၊ တူညီတဲ့ အပြုံး၊ တူညီတဲ့ လူ။

ဒါပေမဲ့ သူရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုကတော့ ရှိမနေတော့သလိုပဲ။

အဲ့ဒီ အစိတ်အပိုင်းက ဘာလဲဆိုတာကို သူ မသိဘူး။

ဒါပေမဲ့ အာဟေး နဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ် ဆိုတာကိုတော့ သူ သိနေတယ်။

တစ်နေ့တွင် အလုပ်မှ အပြန်လမ်း၌ အဆိုပါ ဖုန်းရုံလေး အရှေ့ကို သူ ဖြတ်သွားခဲ့၏။

ဟောင်းနွမ်းနေသော၊ အနီရောင် ဖုန်းရုံလေး။

သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဖုန်းရုံလေး အရှေ့တွင် ရပ်လျက် အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

ထို့နောက် သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

ဖုန်းက နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဖုန်းခွက်က အောက်သို့ တွဲလောင်းကျနေ၏။

သူ ဖုန်းခွက်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး နားတွင် တေ့ကြည့်လိုက်သည်။

အတွင်းမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

အရမ်းကို တိုးညင်းပြီး အရမ်း ဝေးကွာတဲ့ နေရာကနေ။

"မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။"

ရှန်ရဲ့၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

အသံက ဆက်ပြောသည်၊ "ငါ မင်းကို စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ။"

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ငါက မင်းလေ" ဟု အသံက ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

အသံက ပြောလေသည်: "မင်းရဲ့ ရင်ထဲက အဲ့ဒီ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့ နေရာလေးက ငါပဲလေ။"

"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အသံက ရှင်းပြလေသည်၊ "ငါက မင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲ။ မင်း ငါ့ကို ပန်းခင်းကြီး ထဲမှာ ချန်ထားခဲ့တာလေ။"

ရှန်ရဲ့၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားလေသည်။

အသံက ဆက်ပြောသည်၊ "မင်းက ရှေ့ဆက်သွားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက အနောက်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ အခု မင်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတယ်လို့ ခံစားရတာက ငါ မရှိတော့လို့ပဲ။"

"ဒါဆို ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ရောက်လာတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အသံက စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "မင်း ငါ့ဆီ ပြန်လာခဲ့ရမယ်" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။

"ဘယ်လို ပြန်လာရမှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်ပြန်သည်။

အသံက ဆိုလေသည်၊ "ပန်းခင်းကြီး ဆီကို ပြန်သွားပါ။ မင်း ငါ့ကို ချန်ထားခဲ့တဲ့ နေရာကို ပြန်သွားပါ။"

"ပန်းခင်းကြီး က ဘယ်မှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာလေ" ဟု အသံက ပြန်ဖြေသည်။

ဖုန်းကျသွားလေ၏။

ရှန်ရဲ့သည် ဖုန်းခွက်ကို ကိုင်လျက်၊ ထိုနေရာ၌ပင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ သူ ဖုန်းခွက်ကို ချထားလိုက်ပြီး ဖုန်းရုံလေး အတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့၏။

မှောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လမ်းမီးတိုင်များ လင်းလာ၏။

သူ လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်လျက်၊ ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော လူများကို ငေးကြည့်နေသည်။

ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

လမ်းတစ်ဖက်တွင်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

အရပ် အလွန် ရှည်၏။

လမ်းမီးတိုင် အောက်တွင် ရပ်လျက် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။

ရှန်ရဲ့၏ နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

အဆိုပါ လူက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လာသည်။

လမ်းမီးရောင်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြာကျနေ၏။

အဆိုပါ ခန့်ညားလှသော မျက်နှာ၊ အဆိုပါ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများ။

အာဟေး။

သူသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်နေ၏။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ရှိနေသည်။

ရှန်ရဲ့ အနားသို့ လျှောက်သွားချင်သည်။

သို့သော် ကားတစ်စီး ဖြတ်မောင်းသွားပြီး မြင်ကွင်းကို ကွယ်သွားစေ၏။

ကား ဖြတ်သွားပြီးနောက် လမ်းတစ်ဖက်တွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

မည်သူမျှ မရှိချေ။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ ကြက်သေသေ ရပ်လျက် အချိန်အတော်ကြာအောင် ငေးကြည့်နေမိ၏။

ထို့နောက် သူ လှည့်၍ အိမ်ရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

အခန်း ၅၀၂ သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လျင်ရှောင်ယု သည် ထမင်းဟင်း ပြင်ဆင်ပြီးနေပြီ ဖြစ်၏။

သူ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် "ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အချိန်ပို ဆင်းရလို့" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

လျင်ရှောင်ယု ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ ဟင်းပွဲများကို စားပွဲပေါ် ချပေးလေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် ထမင်းစားနေစဉ် တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

လျင်ရှောင်ယုက သူ့ကို ကြည့်ပြီး "အိပ်မက် ထပ်မက်ပြန်ပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

"ရှင် လိမ်နေတာ" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ဆိုလေသည်။ "ရှင် စိတ်ရှုပ်နေတဲ့ အချိန်တိုင်း ထမင်းစားရင် စကားလုံးဝ မပြောတတ်ဘူးလေ။"

ရှန်ရဲ့ တူကို ချထားလိုက်၏။

သူ လျင်ရှောင်ယု ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်: "ရှောင်ယု၊ ငါ ထွက်သွားတော့မယ်လို့ ပြောရင် မင်း ဘယ်လို လုပ်မလဲ။"

လျင်ရှောင်ယု ကြက်သေသေသွားတော့၏။

"ထွက်သွားမယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်ကိုလဲ။"

"ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သွားရှာမလို့" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

"ဘယ်သူ့ကို ရှာမလို့လဲ" ဟု လျင်ရှောင်ယုက မေးလိုက်၏။

"အာဟေး" ဟု ရှန်ရဲ့က ဖြေလေသည်။

လျင်ရှောင်ယု မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်: "အာဟေး ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။"

"မင်း မမှတ်မိတဲ့ သူလေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆို၏။

လျင်ရှောင်ယု အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမက "သူ့ကို ရှာတွေ့ပြီးရင်၊ ရှင် ပြန်လာမှာလား" ဟု မေးလိုက်၏။

"ငါ မသိဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

လျင်ရှောင်ယု သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ ဖြည်းဖြည်းချင်း နီရဲလာတော့၏။

သို့သော် သူမ မငိုခဲ့ချေ။

သူမ သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေရုံသာ ပြုလုပ်ခဲ့၏။

ထို့နောက် သူမ ပြောလိုက်သည်: "သွားလေ။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

လျင်ရှောင်ယုက ဆက်ပြောသည်၊ "ရှင့်ရင်ထဲမှာ တခြားလူ တစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ အဲ့ဒါ ငါ မဟုတ်ဘူး။ ငါ သိပါတယ်။"

သူမ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွား၏။

"ရှင် ပြန်ရောက်လာတဲ့ နေ့ကတည်းက ငါ သတိထားမိတာပါ။ ရှင် ငါ့ကို ကြည့်တဲ့ ပုံစံက ပြောင်းသွားပြီလေ။ ရှင် ငါ့ကို မချစ်တော့လို့ မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါက—"

သူမ ခဏရပ်သွား၏။

"အဲ့ဒါက တခြား လူတစ်ယောက်ကိုပါ ချစ်နေလို့ပဲ။"

ရှန်ရဲ့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူမ၏ အနောက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လျင်ရှောင်ယု သူ့ကို ကျောခိုင်းထားသည်။ သူမ၏ ပခုံးများ တုန်ရီနေ၏။

"တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

လျင်ရှောင်ယု ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏။

"တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး။ သွားရှာလိုက်ပါ။ သူ့ကို ရှာတွေ့သွားရင်၊ ရှင့်ရင်ထဲက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့ နေရာလေး ပြည့်သွားလိမ့်မယ်။"

သူမ နောက်ပြန်လှည့်လာပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေသော်လည်း၊ သူမ ပြုံးပြလိုက်၏။

"ဒီမှာပဲ ငါ ရှင့်ကို စောင့်နေမယ်။ ရှင် ပြန်လာခဲ့ရင်၊ ငါ ဒီမှာ ရှိနေမှာပါ။ တကယ်လို့ ရှင် ပြန်မလာခဲ့ဘူး ဆိုရင်တော့—"

သူမ စကားဆက်မပြောတော့ချေ။

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်ရင်း အလွန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရ၏။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

လျင်ရှောင်ယု သူ့ကို ဖက်တွယ်ပြီး အားရပါးရ ငိုကြွေးတော့၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဖက်တွယ်ထားခဲ့ကြသည်။

လက်လွှတ်လိုက်သော အချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ လုံးဝ မှောင်နေလေပြီ။

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး "ငါ သွားတော့မယ်" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယု ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

တံခါးဝသို့ အရောက်တွင် သူ ရပ်တန့်ကာ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လျင်ရှောင်ယု ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ရပ်လျက် သူ့ကို ကြည့်နေ၏။

အဆိုပါ မြင်ကွင်းက အရင်အကြိမ်များ အားလုံးနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့၊ ထွက်သွားသူက သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေလေပြီ။

"ငါ့ကို စောင့်နေပါ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

လျင်ရှောင်ယု ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လှေကားတစ်ခု ရှိနေ၏။

အောက်သို့ ဆင်းရမည့် လှေကား။

သူ အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

တစ်ထပ်ပြီး တစ်ထပ်။

အချိန်အတော်ကြာအောင်၊ တကယ့်ကို အကြာကြီး လမ်းလျှောက်ခဲ့၏။

လှေကား၏ အဆုံးတွင် အလင်းရောင် တစ်စွန်းတစ်စ ပေါ်လာသည်။

အနီရောင် အလင်းရောင်။

သူ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလိုက်၏။

မျက်စိရှေ့တွင် ပန်းခင်းကြီး ရှိနေသည်။

အနီရောင်၊ အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြန့်နေသော ပန်းခင်းကြီး။

ပန်းခင်းကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေ၏။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူ။

သူသည် ထိုနေရာ၌ ကျောခိုင်းလျက် ရပ်နေသည်။

ရှန်ရဲ့ အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

သူ၏ အနောက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။

အဆိုပါ လူ ဖြည်းညင်းစွာ နောက်ပြန်လှည့်လာ၏။

ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။

"မင်းကို လာရှာတာ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

အဆိုပါ လူ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။

ထိုအပြုံးက တိုတောင်းလှသော်လည်း အလွန် လှပနေလေသည်။

"ငါ သိပါတယ်" ဟု သူက ပြန်ဖြေသည်။

"ငါနဲ့ အတူတူ ပြန်လိုက်ခဲ့မလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ငါ ဒီမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့တာပါ" ဟု အဆိုပါ လူက ပြန်ပြောသည်။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

လက်နှစ်ဖက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားကြလေသည်။

ပန်းခင်းကြီးက သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေ၏။

အနီရောင်၊ အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြန့်နေသော အနီရောင်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ရှန်ရဲ့၏ ရင်ထဲရှိ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော နေရာလေး တဖြည်းဖြည်း ပြည့်သွားတော့သည်။

……….