အခန်း ၄၂

အခန်း (၄၂) - အတူတကွ

အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်၊ သူတို့ စင်္ကြံလမ်း တစ်ခုအတွင်း ရပ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

စင်္ကြံလမ်းမှာ အလွန် တိုတောင်းပြီး မီတာအနည်းငယ်ခန့်သာ ရှည်လျားသည်။

တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဖြူဖွေးနေသော နံရံများ ရှိပြီး ဘာတစ်ခုမှ မရှိချေ။ အဆုံးတွင် အနီရင့်ရောင် တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေသည်။ အခြား အထပ်တိုင်းတွင် တွေ့ခဲ့ရသော တံခါးများနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

ရှန်ရဲ့သည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ လက်က အာဟေး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ ဘေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အာဟေးသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် တံခါးကို လှမ်းကြည့်နေ၏။ အလင်းရောင်အောက်တွင် သူ၏ မျက်နှာဘေးတိုက် မြင်ကွင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ မျက်ခုံးရိုး၏ အကွေးအကောက်၊ နှာတံ၏ မျဉ်းကြောင်း၊ မေးရိုး၏ အသွင်အပြင် အသေးစိတ် အချက်အလက်တိုင်းကို ရှန်ရဲ့ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

ကန့်သတ်နယ်မြေ အတွင်း ရှိနေစဉ်က ဤအရာများကို သူ ဘယ်တော့မှ သတိမထားမိခဲ့ချေ။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ" အာဟေး က ခေါင်းမလှည့်ဘဲ မေးလိုက်သော်လည်း၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

ရှန်ရဲ့ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး: "ဘာမှမကြည့်ပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

အာဟေး ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ချေ။

သူတို့ ရှေ့ဆက် လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် ရှန်ရဲ့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

"ခဏလေး။"

အာဟေး လည်း ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

စင်္ကြံလမ်းက တိုတောင်းလှပြီး ခြေလှမ်း အနည်းငယ်စာသာ ရှိသည်။ သို့သော် သူ၏ အနောက်တွင် ဘာတစ်ခုမှ မရှိတော့ချေ။ ပန်းခင်းကြီး လည်း မရှိ၊ လှေကား လည်း မရှိ၊ အလင်းရောင်လည်း မရှိတော့ချေ။

ဖြူဖွေးနေသော နံရံကြီး တစ်ခုသာ ရှိနေပြီး၊ အဝင်ပေါက် ဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု အာဟေး က မေးလိုက်၏။

"သူတို့ရော" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

အာဟေး ဘာစကားမျှ မဆိုချေ။

ရှန်ရဲ့က ဆက်မေးလေသည်၊ "ကိုယ်ပွား။ ကျိုးယွမ်။ ကျိုးဝမ်။ သူတို့ ဘယ်ရောက်သွားကြလဲ။"

အာဟေး စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ငါ မသိဘူး" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ လမ်းပဲလေ။ သူတို့ရဲ့ လမ်းမှ မဟုတ်တာ" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး "ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

အာဟေး က ရှင်းပြလေသည်၊ "လူတိုင်းမှာ လမ်းကြောင်း ကိုယ်စီတွေ ရှိကြတယ်။ မင်း ဒီကို ရောက်လာတာက မင်း ဒီလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့လို့ပဲ။ သူတို့က တခြား လမ်းတွေကို ရွေးချယ်သွားကြတာ နေမှာပေါ့။"

ရှန်ရဲ့၏ ရင်ထဲတွင် အလုံးကြီး တစ်လုံး ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

အာဟေး က ဆက်ပြောသည်၊ "ဒါပေမဲ့ မင်း စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီလောက်အထိ ရောက်လာနိုင်ပြီ ဆိုကတည်းက၊ သူတို့ ရှေ့ဆက်သွားနိုင်မှာပါ။"

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

အာဟေး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်ခုခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက မင်းလေ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

အာဟေး နောက်ပြန်လှည့်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

"သွားကြစို့။ သူတို့ မင်းကို စောင့်နေကြတယ်။"

ရှန်ရဲ့ သူ့နောက်မှ လိုက်ပါသွား၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အနီရင့်ရောင် တံခါးကြီး ဖြစ်ပြီး၊ သူ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော တံခါးများနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

အာဟေး တံခါးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း တွန်းမဖွင့်သေးချေ။

သူ ရှန်ရဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"အထဲဝင်သွားတာနဲ့၊ တကယ်ကို ပြီးဆုံးသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

အာဟေး က ရှင်းပြလေသည်၊ "တကယ့် ထွက်ပေါက် အစစ်အမှန် လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် နောက်ဆုံး အထပ် လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ဘာတစ်ခုမှ မဟုတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါ မသိဘူး။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး "မင်း ကြောက်နေလား" ဟု မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ငါ မကြောက်ပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ တံခါးပေါ်တွင် ဖိချလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့လည်း လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

လက်နှစ်ဖက်၊ ဘေးချင်းယှဉ်လျက်၊ အနီရင့်ရောင် တံခါးကြီးပေါ်တွင် ဖိထားကြသည်။

အာဟေး ခေါင်းလှည့်လာပြီး ရှန်ရဲ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

ရှန်ရဲ့လည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် သူတို့ အတူတကွ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ကြတော့သည်။

တံခါးအနောက်တွင် အခန်းတစ်ခန်း ရှိနေသည်။

မကြီးမားလှဘဲ စတုရန်းမီတာ အနည်းငယ်ခန့်သာ ကျယ်ဝန်း၏။ ဖြူဖွေးနေသော နံရံများ၊ ဖြူဖွေးနေသော မျက်နှာကျက်၊ ဖြူဖွေးနေသော ကြမ်းပြင်။ ဘာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။

စားပွဲတစ်လုံးသာ ရှိလေသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် မှန်တစ်ချပ် ရှိနေ၏။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားပြီး စားပွဲရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာက မှန်ထဲတွင် ပြန်လည် ရောင်ပြန်ဟပ်နေ၏။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မျက်နှာ သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ထူးခြားချက် ဘာမှမရှိချေ။

ဒါပေမဲ့ သူ့ဘေးမှာ။

မှန်ထဲမှာ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။

သူ၏ အနောက်တွင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသား တစ်ဦး ရပ်နေသည်၊ မျက်ခုံးရိုးများက ထင်ရှားပြီး မျက်လုံးများက နက်ရှိုင်းနေ၏။

အာဟေး။

ရှန်ရဲ့ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

မည်သူမျှ မရှိချေ။

သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိလေသည်။

သူ မှန်ထဲကို ပြန်ကြည့်လိုက်၏။

အာဟေး က အထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ သူ၏ အနောက်တွင် ရပ်လျက်၊ မှန်ထဲရှိ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်နေသည်။

"မင်း အထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက မင်း ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်နေလို့လေ" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေသည်။

ရှနိရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

အာဟေး က ဆက်ပြောသည်၊ "မင်း ကာကွယ်ချင်တဲ့ မင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခုပေါ့။ ငါ့ကို ပန်းခင်းကြီး ထဲမှာ မင်း ချန်ထားခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ကို လာပြန်ရှာခဲ့တယ်။ အခု ငါ မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ ရောက်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်ဘက်မှာတော့ ရှိမနေဘူး။"

"ဒါဆို မင်း ပြန်ထွက်လာလို့ ရဦးမလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ရချင်လည်း ရမယ်။ မရချင်လည်း မရဘူး" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ၊ မှန်ထဲမှ တစ်ဆင့် ရှန်ရဲ့၏ မျက်နှာကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့သည် မှန်ထဲရှိ သူ၏ လက်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။

"ဒါပေမဲ့ ငါ ပြန်ထွက်လာနိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မထွက်လာနိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ ငါ ဒီမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပါ" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

သူ ပြုံးလိုက်၏။

ထိုအပြုံးက တိုတောင်းလှသော်လည်း အလွန် လှပနေလေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မှန်ထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

မှန်ထဲတွင် ရှန်ရဲ့ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက်၊ မှန်ထဲရှိ သူ့ကိုယ်သူ အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

ထို့နောက် သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ မှန်ပေါ်တွင် ဖိချလိုက်သည်။

အေးစက်နေ၏။

အဲ့ဒီနေ့က အာဟေး သူ့မျက်နှာကို လာကိုင်တုန်းက အေးစက်မှုမျိုးနဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ။

သူ လက်ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်လာခဲ့၏။

အခန်းထဲတွင် နောက်ထပ် တံခါးတစ်ချပ် ထပ်ပေါ်လာသည်။

အနီရင့်ရောင်။

သူ လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

တံခါးအနောက်မှ စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်လာသည်။

သူ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလိုက်၏။

အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်၊ ရှန်ရဲ့ မြက်ခင်းပြင် တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျယ်ဝန်းလှသော မြက်ခင်းစိမ်းစိမ်းကြီး တစ်ခုက အရှေ့တွင် ဖြန့်ကျက်တည်ရှိနေသည်။

ကောင်းကင်ကြီးက ပြာလဲ့နေပြီး အဖြူရောင် တိမ်တိုက် အနည်းငယ် ရှိနေ၏။ နေရောင်ခြည်က သူတို့အပေါ် နွေးထွေးစွာ ဖြာကျနေသည်။

အရင်က သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းနဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်၌ လူအချို့ ရပ်နေကြ၏။

ကိုယ်ပွား။

ကျိုးယွမ်။

ကျိုးဝမ်။

အဝေးဆုံးတွင် ရပ်နေသော နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်လည်း ရှိနေသေး၏။

အပြာနုရောင် အပေါ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို မြင်းမြီးပုံစံ စည်းနှောင်ထားသည်။

လျင်ရှောင်ယု။

ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေ၏။

သူမ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။

လျင်ရှောင်ယုက သူ့ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။

အဆိုပါ အပြုံးမှာ အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့လှ၏။

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာနေရတာလဲ။"

ရှန်ရဲ့ အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

"မင်း... ပန်းခင်းကြီး ထဲမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

လျင်ရှောင်ယု ခေါင်းလေး စောင်းသွား၏: "ပန်းခင်းကြီး ဘာပန်းခင်းကြီးလဲ။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

လျင်ရှောင်ယုက ပြောလေသည်၊ "ကျွန်မ ရှင့်ကို စောင့်နေတာ။ ရှင် ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ။"

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်ရင်း ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေ၏။

ကိုယ်ပွား အနားသို့ လျှောက်လာပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာနေရတာလဲ။"

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ငါတို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာ နေ့ဝက်တောင် ရှိနေပြီ" ဟု ကိုယ်ပွားက ဆိုလေသည်။

"မင်းတို့ ဒီကို ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"တံခါးတစ်ချပ်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာပဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက ပြန်ဖြေသည်။

"ဘယ်တံခါးလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ထပ်မေးလိုက်၏။

ကိုယ်ပွား ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "လူတိုင်းက တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မတူကြဘူး။ ငါက အဖြူရောင် တံခါးကို ဖွင့်ခဲ့တာ။ ကျိုးယွမ် က မီးခိုးရောင် တံခါးကို ဖွင့်ခဲ့တာ။ ကျိုးဝမ် ကကျတော့—" ဟု ရှင်းပြလေသည်။

သူ ကျိုးဝမ် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"အနီရောင်" ဟု ကျိုးဝမ်က ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

လူတိုင်းက တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မတူကြဘူး။

သူ တွန်းဖွင့်ခဲ့တဲ့ အနီရင့်ရောင် တံခါးကြီးကလည်း ဒီနေရာကိုပဲ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာပဲ။

အာဟေး ကကော။

သူ ခေါင်းလှည့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် တခြား ဘယ်သူမှ မရှိတော့ချေ။

သူတို့ ငါးယောက်တည်းသာ ရှိလေသည်။

သူ ကိုယ်ပွား ကို မေးလိုက်သည်: "တခြား တစ်ယောက်ယောက်ကိုကော မင်း တွေ့ခဲ့သေးလား။"

"ဘယ်သူ့ကိုလဲ" ဟု ကိုယ်ပွားက မေးလိုက်၏။

"အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူတစ်ယောက်လေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

ကိုယ်ပွား ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ဘေးမှ လျင်ရှောင်ယုက "အဲ့ဒီ အိပ်မက်ဆိုး ထပ်မက်ပြန်ပြီလား" ဟု ဝင်မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်: "အာဟေး ကို မင်း မှတ်မိသေးလား။"

လျင်ရှောင်ယု ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "ငါ မမှတ်မိပါဘူး။"

"ပန်းခင်းကြီး ထဲမှာတုန်းက၊ ငါ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်လေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆို၏။

လျင်ရှောင်ယု ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

"ဘာပန်းခင်းကြီးလဲ။ ရှင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။"

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို နားလည် သဘောပေါက်သွားလေ၏။

ပန်းခင်းကြီး ထဲက လျင်ရှောင်ယု က ဒီလျင်ရှောင်ယု မဟုတ်ဘူး။

အဲ့ဒီ လျင်ရှောင်ယုက သူ မစွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ အပြစ်မကင်းစိတ်တွေကို ကိုယ်စားပြုနေတာပဲ။

ပြီးတော့ ဒီလျင်ရှောင်ယုကကျတော့ —

"မင်းက တကယ်ပဲ ငါ့မိန်းမ ဟုတ်ရဲ့လား" ဟု သူက မေးလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယု သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ အလွန် နက်ရှိုင်းသွားလေသည်။

"ရှင် မေ့သွားပြီလား။"

"ငါ ဘာတစ်ခုမှ မမှတ်မိဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

လျင်ရှောင်ယု စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဒါဆို ရှင်ကရော ရှင့်ကိုယ့်ရှင် အစစ်လို့ ထင်နေလား၊ အတုလို့ ထင်နေလား" ဟု မေးလိုက်၏။

"ငါ မသိဘူး"

လျင်ရှောင်ယု ပြုံးလိုက်လေ၏။

"ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်တယ် ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ သိတယ်။ အဲ့ဒါနဲ့တင် လုံလောက်နေပါပြီ။"

သူမ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

အဆိုပါ လက်ကို ကြည့်ရင်း၊ ရှန်ရဲ့၏ ရင်ထဲရှိ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော နေရာလေး အနည်းငယ် ပြည့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘေးမှ ကျိုးယွမ်က "ကဲ... လွမ်းဆွေးမနေကြနဲ့တော့။ သွားကြစို့" ဟု ဝင်ပြောလေ၏။

"ဘယ်ကိုလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

ကျိုးယွမ် က မြက်ခင်းပြင်၏ အဆုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

အဲ့ဒီနေရာမှာ တံခါးတစ်ချပ် ရှိတယ်။

အနီရင့်ရောင် မဟုတ်ဘူး။

အဖြူရောင် ဖြစ်၏။

အရမ်းကို ဖြူဖွေးပြီး တောက်ပနေကာ၊ အလင်းရောင်များဖြင့် ဖန်တီးထားသကဲ့သို့ပင်။

"အဲ့ဒါ နောက်ဆုံး တံခါး ဖြစ်သင့်တယ်" ဟု ကျိုးယွမ်က ဆိုလေသည်။

"တွန်းဖွင့်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ကျိုးယွမ်က ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါ မသိဘူး။ လက်တွေ့ကမ္ဘာ လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ နောက်ထပ် ကန့်သတ်နယ်မြေ တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာတစ်ခုမှ မရှိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။"

သူ ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ စမ်းကြည့်ရမှာပဲ။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လူငါးယောက် အဆိုပါ တံခါးဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့ကြ၏။

တံခါးဝသို့ အရောက်တွင် ရှန်ရဲ့ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ မြက်ခင်းပြင်ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

စိမ်းလန်းပြီး ကျယ်ဝန်းကာ အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြန့်နေသည်။

မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ဘာတစ်ခုမှ မရှိချေ။

သို့သော် ထိုနေရာတွင် လူတစ်ယောက် ရှိနေကြောင်းကိုတော့ သူ သိနေ၏။

သူ၏ ရင်ထဲတွင်။

သူ ပြန်လှည့်လာပြီး လက်ဆန့်ထုတ်ကာ တံခါးပေါ်တွင် ဖိချလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား လည်း လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

ကျိုးယွမ် နှင့် ကျိုးဝမ် တို့လည်း လက်များ ဆန့်ထုတ်လိုက်ကြသည်။

လျင်ရှောင်ယုလည်း လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

လက်ငါးဖက်၊ ဘေးချင်းယှဉ်လျက်၊ အဖြူရောင် တံခါးကြီးပေါ်တွင် ဖိထားကြသည်။

ရှန်ရဲ့ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်၏။

"အတူတူ။"

သူတို့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ကြသည်။

တံခါးအနောက်တွင် အလင်းရောင် ရှိနေ၏။

မျက်စိကျိန်းမတတ်၊ ပူလောင်ပြီး မျက်စိဖွင့်မရလောက်အောင် စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်များ။

ရှန်ရဲ့သည် အထက်သို့ တက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဓာတ်လှေကား စီးနေရသလိုမျိုး။

သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။

ဓာတ်လှေကား။

သူ ဓာတ်လှေကား ထဲမှာ ရောက်နေတယ်။

မီးလင်းနေပြီး ဂဏန်းများက ပြောင်းလဲနေ၏။

၁၊ ၂၊ ၃၊ ၄၊ ၅၊ ၆၊ ၇၊ ၈ —

ဒေါင်။

အဋ္ဌမမြောက် အထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေပြီ။

ဓာတ်လှေကား တံခါး ပွင့်သွား၏။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စင်္ကြံလမ်း တစ်ခု ရှိနေသည်။

ကြွေပြားများ ခင်းထားပြီး၊ နံရံများပေါ်တွင် ကြော်ငြာစာရွက် အသေးလေးများ ကပ်ထားသော သာမန် စင်္ကြံလမ်းလေး တစ်ခု ဖြစ်ကာ၊ အဆုံးတွင် ကိုယ်ပိုင် တံခါးပေါက် အမှတ် ၅၀၂ ရှိလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ဓာတ်လှေကားထဲမှ ထွက်လာပြီး စင်္ကြံလမ်းတွင် ရပ်လိုက်၏။

သူ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။

သူ ခေါင်းလှည့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

မည်သူမျှ မရှိချေ။

ကိုယ်ပွား မရှိတော့ဘူး။

ကျိုးယွမ် မရှိတော့ဘူး။

ကျိုးဝမ် မရှိတော့ဘူး။

လျင်ရှောင်ယုလည်း မရှိတော့ဘူး။

သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်ခဲ့တာ။

သူသည် စင်္ကြံလမ်းတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြက်သေသေ ရပ်နေမိတော့၏။

ထို့နောက် သူ အခန်း ၅၀၂ တံခါးရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး၊ သော့ကို ထုတ်ကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါး ပွင့်သွားလေသည်။

အတွင်း၌ သူ ကောင်းကောင်း သိကျွမ်းထားသော အခန်းလေး ရှိနေ၏။ အပေါ်ယံအလွှာများ ကွာကျနေသော ဆိုဖာ၊ ပစ္စည်းအစုံအလင် ရှုပ်ပွနေသော ကော်ဖီစားပွဲ၊ ပြီးတော့ အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားလေ့ရှိသော ကွန်ပျူတာ။

လိုက်ကာများကို ချထားပြီး၊ အဟဟလေးများမှ တစ်ဆင့် နေရောင်ခြည်များ ဖြာကျနေ၏။

အရင်အကြိမ်များ အားလုံးနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်၌ အရာတစ်ခု ပိုရောက်နေသည်။

စာရွက်ပိုင်းလေး တစ်ရွက်။

သူ လျှောက်သွားပြီး ကောက်ယူကာ ကြည့်လိုက်၏။

အပေါ်တွင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရေးထားသည်။

【နောက်ဆုံးတော့ မင်း ပြန်ရောက်လာပြီပဲ။】

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ စာကြောင်းကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

ထို့နောက် သူ စာရွက်ပိုင်းလေးကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။

အနောက်ဘက်တွင် နောက်ထပ် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရှိနေ၏။

【ဒါပေမဲ့ မင်း တကယ်ပဲ ပြန်ရောက်လာတာ သေချာလို့လား။】

ရှန်ရဲ့၏ လက်များ စတင် တုန်ရီလာတော့သည်။

သူ စာရွက်ပိုင်းလေးကို ပြန်ချထားပြီး၊ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လိုက်ကာများကို ဆွဲဖွင့်လိုက်၏။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် အဆိုပါ လမ်းသွယ်လေး ရှိနေပြီး၊ လမ်းတစ်ဖက်တွင် အခြား တိုက်ဟောင်း တစ်လုံး ရှိနေ၏။

လသာဆောင်များတွင် လူများ အဝတ်လှန်းနေကြသည်၊ အောက်ထပ်တွင် ကလေးများ ဆော့ကစားနေကြသည်၊ ပြီးတော့ ကြောင်လေးတွေ နံရံပေါ် ခုန်တက်သွားကြသည်။

အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ။

အရင်အကြိမ်များ အားလုံးနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

ရှန်ရဲ့သည် ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ရပ်လျက် အပြင်ဘက်ကို မလှုပ်မယှက် ငေးကြည့်နေမိ၏။

ထိုစဉ် အသံတစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

သူ၏ အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။

အရမ်းကို တိုးညင်းပြီး၊ အရမ်းကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေတဲ့ အသံလေး။

"ပြန်ရောက်ပြီလား။"

သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယုသည် မီးဖိုချောင် တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး အေပရွန်ကို ဝတ်ဆင်ကာ လက်ထဲတွင် ဟင်းမွှေယောက်မ ကို ကိုင်ထားသည်။

သူမက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။

"ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ ထမင်းချက်ပေးမယ်။"

သူမ နောက်ပြန်လှည့်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက်၊ သူမ၏ ကျောပြင်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ငေးကြည့်နေမိ၏။

ထို့နောက် သူ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ညာဘက်လက်။

လက်ဖဝါးထဲတွင် မှေးမှိန်နေသော အမှတ်အသားလေး တစ်ခု ရှိနေ၏။

ရွှေရောင်။

တစ်ယောက်ယောက်က သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးတွေနဲ့ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်သွားသလို ခံစားရတယ်။

သူ အဆိုပါ အမှတ်အသားကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

သူ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး လျင်ရှောင်ယု၏ အနောက်တွင် သွားရပ်လိုက်၏။

သူမက ဟင်းချက်နေသဖြင့် မီးခိုးငွေ့များ အလွန် ထွက်နေ၏။ သူမ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းထားပြီး သီချင်းလေး တစ်ပုဒ်ကို ညည်းနေသည်။

ရှန်ရဲ့ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူမကို အနောက်မှနေ၍ ဖက်ထားလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယု တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။ ဟင်းချက်နေတယ်လေ။"

ရှန်ရဲ့ ဖက်ထားရာမှ မလွှတ်ပေးခဲ့ချေ။

သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်၍ သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်: "ငါ ပြန်ရောက်ပြီ။"

လျင်ရှောင်ယု ရယ်မောလိုက်ပြီး "အိုကေ အိုကေ... လွှတ်ပါတော့၊ ဟင်းတွေ တူးကုန်တော့မယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ လက်လွှတ်ပေးလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယု ဆက်လက် ဟင်းချက်နေလေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် သူမ၏ အနောက်တွင် ရပ်လျက် သူမ၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေပြီး၊ ဟင်းမွှေယောက်မ အသံကို နားထောင်ကာ၊ ဆီသတ်နံ့လေးများကို ရှူရှိုက်နေလိုက်၏။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် နေရောင်ခြည်က တောက်ပစွာ ဖြာကျနေသည်။

သူ၏ ရင်ထဲရှိ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော နေရာလေးမှာ နောက်ဆုံးတွင် အပြည့်အဝ ပြည့်သွားပြီဟု ထင်ရလေသည်။

…………..