အခန်း ၄၃

အခန်း (၄၃) - အမှတ်အသား

အချိန်တွေ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး၊ ရှနမရဲ့သည် ဤဘဝ နေထိုင်မှု ပုံစံနှင့် အသားကျလာကြောင်း တွေ့ရလေသည်။

နံနက်တိုင်း နှိုးစက်သံကြောင့် နိုးလာသည်၊ မျက်နှာသစ် သွားတိုက်ပြီးနောက် လျင်ရှောင်ယု ပြင်ဆင်ပေးသော နံနက်စာကို စားကာ အလုပ်သွားသည်။

ကြော်ငြာ ကုမ္ပဏီမှ အလုပ်မှာ ပျင်းစရာ ကောင်းသော်လည်း မပင်ပန်းလှချေ။ တစ်နေ့တာကို အေးဆေးစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်သည်။

အလုပ်ဆင်း၍ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လျင်ရှောင်ယွီ က မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး၊ သူက ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တီဗီကြည့်နေတတ်၏။ ညစာ စားပြီးနောက် ဇာတ်လမ်းတွဲ တစ်ပိုင်း အတူတူ ကြည့်ကြပြီးမှ အိပ်ရာဝင်ကြသည်။

တစ်ရက်ပြီး တစ်ရက်၊ အရင်က အတိုင်းပါပဲ။

သို့သော် သူ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ တစ်ခုခု ကွဲပြားနေသည်ကို ရှန်ရဲ့ သိနေ၏။

သူ ညတိုင်း အိပ်မက် မက်သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် အနီရောင် ပန်းခင်းကြီး၊ မီးခိုးရောင် အပျက်အစီး များနှင့် အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူတို့ ပါဝင်နေ၏။ အဆိုပါ လူသည် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရပ်လျက် သူ့ကို ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ စောင့်ကြည့်နေတတ်သည်။ သူ အနားသို့ လျှောက်သွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ဘယ်လိုပဲ လုပ်လုပ် ဘယ်တော့မှ မရောက်နိုင်ခဲ့ချေ။

နီးကပ်သွားတိုင်း သူ အိပ်မက်မှ လန့်နိုးလာတတ်သည်။

နိုးလာပြီးနောက်၊ မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားရ၏။

လျင်ရှောင်ယုက သူ၏ ဘေးတွင် အသက်ရှူသံ မှန်မှန်ဖြင့် အိပ်ပျော်နေသည်။ သူ လှည့်၍ သူမကို ကြည့်လိုက်၏။ တူညီတဲ့ မျက်နှာ၊ တူညီတဲ့ အပြုံး၊ တူညီတဲ့ လူ။ ဒါပေမဲ့ သူရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုကတော့ ရှိမနေတော့သလိုပဲ။ အဲ့ဒီ အစိတ်အပိုင်းက ဘာလဲဆိုတာကို သူ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အာဟေး နဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ် ဆိုတာကိုတော့ သူ သိနေတယ်။

တစ်ညတွင် သူ အဆိုပါ အိပ်မက်ကို ထပ်မက်ပြန်သည်။

ပန်းခင်းကြီး၊ အနီရောင်၊ အဆုံးမရှိ ပြန့်ကျယ်နေသည်။ အာဟေး သည် ပန်းခင်းထဲတွင် ကျောခိုင်းလျက် ရပ်နေ၏။

ရှန်ရဲ့ အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်: "အာဟေး။"

အဆိုပါ လူ လှည့်ကြည့်လာ၏။ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများနှင့် အလွန် ခန့်ညားသော မျက်နှာ ရှိသည်။ သူက ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေ၏။

"ဘာလို့ ထပ်လာပြန်တာလဲ။"

"မင်းကို တွေ့ချင်လို့" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ့ကို မင်း နေ့တိုင်း တွေ့နေတာပဲလေ" ဟု အာဟေး က ဆို၏။

"ဘယ်မှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

အာဟေး က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒီမှာလေ။"

ရှန်ရဲ့ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဘာတစ်ခုမှ မရှိချေ။

သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ အာဟေး မရှိတော့ချေ။ ပန်းခင်းကြီးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ သူသည် ကွင်းလင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲတွင် ရပ်နေပြီး၊ ဘာတစ်ခုမှ မရှိတော့ချေ။

ထို့နောက် သူ လန့်နိုးလာတော့၏။

လျင်ရှောင်ယုက အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။ ရှန်ရဲ့ ကုတင်ပေါ်တွင် ခဏမျှ လှဲနေပြီးနောက်၊ တိတ်တဆိတ် ထကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ ညဉ့်နက်ပိုင်း ဖြစ်သဖြင့် လမ်းမပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး လမ်းမီးတိုင်များသာ လင်းနေသည်။ သူ ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ရပ်လျက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေစဉ်၊ လမ်းထောင့်တွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ် အလွန် ရှည်သည်။

ရှန်ရဲ့၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သူမျှ မရှိချေ။ လမ်းထောင့်တွင် လမ်းမီးတိုင်မှ လွဲ၍ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

သူ အဆိုပါ နေရာကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် လှည့်၍ ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်လာခဲ့၏။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် လျင်ရှောင်ယုက မီးဖိုချောင်ထဲ၌ နံနက်စာ ပြင်ဆင်နေသည်။ ရှန်ရဲ့ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သူမ၏ အလုပ်ရှုပ်နေသော ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်နေ၏။ အပြာနုရောင် အေပရွန်လေးကို ခါးတွင် စည်းနှောင်ထားပြီး၊ အဆိုပါ အရောင်မှာ သူမ၏ အပေါ်အင်္ကျီ အရောင်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

သူ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွား၏။

အေပရွန် ကြိုးပေါ်တွင် အနီရောင် အမှတ်အသား သေးသေးလေး တစ်ခု ရှိနေပြီး၊ တစ်ခုခု စွန်းထင်းနေသည့် ပုံပေါ်လေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ အမှတ်အသားကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

လျင်ရှောင်ယု ဆန်ပြုတ် ယူလာစဉ် သူ ငေးငိုင်နေသည်ကို မြင်၍ "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အေပရွန်ပေါ်မှာ အနီစက်လေး တစ်စက် ပေနေတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

လျင်ရှောင်ယု ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်: "ခရမ်းချဉ်သီး ဆော့စ် ဖြစ်မှာပါ။ မနေ့က ခေါက်ဆွဲကြော် လုပ်တုန်းက ပေသွားတာ နေမယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

သို့သော် ထိုအနီစက် အကြောင်းကို သူ ဆက်တိုက် စဉ်းစားနေမိ၏။

အဲ့ဒါ ခရမ်းချဉ်သီး ဆော့စ် မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ သူ သိတယ်။ အဲ့ဒီ အနီရောင်က ပထမဆုံး အထပ်မှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ "အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ အရာ" ပေါ်က အရောင်နဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ။

သူ အလုပ်သွားခဲ့သည်။ သွားရာလမ်းတွင် အဆိုပါ ဖုန်းရုံလေး အရှေ့ကို ဖြတ်သွားခဲ့၏။

ဟောင်းနွမ်းနေသော အနီရောင် ဖုန်းရုံလေး။ သူ ရပ်တန့်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာကို ဖြတ်သွားတိုင်း သူ အမြဲတမ်း ရပ်ကြည့်လေ့ ရှိ၏။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ဖုန်းရုံထဲ၌ လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်။ သူ့ကို ကျောခိုင်းလျက် ဖုန်းပြောနေသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်၏။

သူမ၏ အသံမှာ အလွန် တိုးညင်းသဖြင့် ဘာပြောနေသလဲ ဆိုတာကို သူ မကြားရချေ။

ရှန်ရဲ့ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်စောင့်နေလိုက်၏။

ခဏအကြာတွင် ထိုအမျိုးသမီး ဖုန်းချလိုက်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ အသက် လေးဆယ် ဝန်းကျင် အရွယ်၊ ဆံပင်တိုနှင့် မျက်မှန် တပ်ထားသည်။

ဖန်းဖျင်။

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့၏။

ဖန်းဖျင်လည်း သူ့ကို မြင်သောအခါ ကြက်သေသေသွားသည်။ ထို့နောက် သူမ ပြုံးလိုက်၏။

"ရှန်ရဲ့။ မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

"ကျွန်တော် ဒီအနားမှာ နေတာ။ အစ်မဖန်း ကရော" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

"အစ်မ ကိစ္စတချို့ ရှိလို့ လာတာပါ" ဟု ဖန်းဖျင်က ဆိုလေသည်။ သူမက ရှန်ရဲ့ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်း အပြင်ထွက်လာပြီပဲ" ဟု ပြောလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဘယ်တုန်းကလဲ" ဟု ဖန်းဖျင်က မေးလိုက်၏။

"ရက်နှစ်ဆယ် ကျော်လောက် ရှိပြီ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဖြေလေသည်။

ဖန်းဖျင် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဂုဏ်ယူပါတယ်" ဟု ဆို၏။

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်: "The Union (သမ္မဂ္ဂ အဖွဲ့) က ရှိနေတုန်းပဲလား။"

ဖန်းဖျင်၏ မျက်ဝန်းများ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်သွားလေသည်။

"ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်ကနဲ့တော့ မတူတော့ဘူး။"

"ဘယ်လို မတူတော့တာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"သရဲအို ပျောက်သွားပြီလေ။ အာထုံ လည်း မရှိတော့ဘူး။ အခု အစ်မ နဲ့ ချန်မော့ နှစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်" ဟု ဖန်းဖျင်က ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

ဖန်းဖျင်က ဆက်ပြောသည်၊ "အချိန်ရရင် လာလည်လို့ ရပါတယ်။ ချန်မော့ က မကြာသေးခင်ကမှ အထဲကို ထပ်ဝင်သွားပြီး အခုလေးတင် ပြန်ထွက်လာတာ။ သူ အရာတချို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်။"

"ဘာတွေလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူတွေ အကြောင်းလေ" ဟု ဖန်းဖျင်က ဖြေလေသည်။

ရှန်ရဲ့၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

"ဘာအကြောင်းလဲ။"

ဖန်းဖျင် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ အလွန် နက်ရှိုင်းသွားလေသည်။

"အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူတွေက သရဲတွေ မဟုတ်ဘူးလို့ ချန်မော့ က ပြောတယ်။ သူတို့က စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ ဝါးမြိုတာကို ခံလိုက်ရတဲ့ လူတွေပဲ တဲ့။ ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေက ဝါးမြိုခံလိုက်ရပြီးတဲ့ နောက်မှာတောင် တစ်ခုခုကို ချန်ရစ်ခဲ့နိုင်ကြတယ်။ စွဲလမ်းမှု အနည်းငယ် ပေါ့။"

သူမ ခဏရပ်သွား၏။

"ဥပမာ အနေနဲ့... လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ချင်တာမျိုး။ လူတစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ချင်တာမျိုး။ လူတစ်ယောက်ကို မှတ်မိနေချင်တာမျိုးပေါ့။"

အာဟေး ၏ မျက်နှာက ရှန်ရဲ့၏ ခေါင်းထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

ဖန်းဖျင်က ဆက်ပြောသည်၊ "မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ် ဆိုရင်၊ မင်း သူတို့ကို မြင်တွေ့နိုင်တယ် လို့ ချန်မော့ က ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ ရင်ထဲက လူက အရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာ သက်သက်ပဲ။"

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိ၏။

ဖန်းဖျင်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်: "မင်း မြင်ဖူးတယ် မလား။"

ရှန်ရဲ့ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

"ရပါတယ်။ လူအများကြီး မြင်ဖူးကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း မှတ်ထားရမှာက — သူတို့က အတုတွေပဲ။ မင်းကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတာတွေလေ" ဟု ဖန်းဖျင်က ဆို၏။

သူမ လှည့်၍ လမ်းဖြတ်ကူးသွားလေသည်။

ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူမ ရပ်တန့်ကာ၊ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်: "အော်... ဒါနဲ့၊ ချန်မော့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိသေးတယ်။ သူက ပြောတယ်... 'အဲ့ဒီ အရိပ်က မင်းကို လူကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်လာစေတယ် ဆိုရင်၊ အတုဖြစ်တော့ကော ဘာဖြစ်လဲ' တဲ့။"

ထို့နောက် သူမ ထွက်သွားတော့၏။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်နေခဲ့သည်။

အာဟေး ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွားတယ် — "ငါက မင်း ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။ မင်း ကာကွယ်ချင်တဲ့ မင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခုပေါ့။"

အဲ့ဒါ အတုလား။

ငါကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတာလား။

သူ၏ လက်များကို သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

လက်ဖဝါးထဲရှိ ရွှေရောင် အမှတ်အသားက ရှိနေဆဲပင်။

မှေးမှိန်နေသော်လည်း မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်၏။

သူ အဆိုပါ အမှတ်အသားကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

အတုဖြစ်တော့ကော ဘာဖြစ်လဲ။

သူ ကုမ္ပဏီဘက်သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့၏။

တစ်နေ့လုံး ဖန်းဖျင် ပြောခဲ့သော စကားများကို သူ စဉ်းစားနေမိသည်။ အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် အိမ်သို့ မပြန်သေးဘဲ မြို့ဟောင်း အမှတ် ၁၇ သို့ သွားခဲ့၏။

ကြိတ်တံခါးမှာ ပွင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ အတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့၏။

ဒုတိယထပ်မှာ အဆိုပါ ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီး ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုမို ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသလို ခံစားရသည်။ ကွန်ပျူတာ အချို့နှင့် စာရွက်စာတမ်း အချို့သာ ရှိတော့၏။ လူတစ်ယောက်တည်းသာ စားပွဲတွင် ထိုင်လျက် ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်ခုခုကို ရေးသားနေသည်။

ချန်မော့။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ချန်မော့ ခေါင်းမော့ကြည့်လာရာ၊ သူ့ကို မြင်သောအခါ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားသည်။ ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်၏။

"ရှန်ရဲ့။ မင်း ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ။"

ရှန်ရဲ့ သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"အစ်မဖန်း က ပြောလို့ လာခဲ့တာ။ မင်း တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ် ဆိုလို့။"

ချန်မော့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး၊ အံဆွဲထဲမှ မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ်ကို ထုတ်ကာ စာမျက်နှာ တစ်ခုကို လှန်၍ သူ၏ အရှေ့သို့ တွန်းပေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

အပေါ်တွင် ပုံတစ်ခု ဆွဲထား၏။ မြေပုံ မဟုတ်ဘဲ ဆက်စပ်မှု ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အလယ်ဗဟိုတွင် "စည်းမျဉ်းများ" ဟု ရေးသားထားပြီး၊ ၎င်း၏ ပတ်လည်တွင် စက်ဝိုင်းများစွာ ရှိကာ၊ စက်ဝိုင်းတိုင်းတွင် စကားလုံး တစ်လုံးစီ ရေးသားထားသည်။ မှတ်ဉာဏ်၊ ခံစားချက်၊ စွဲလမ်းမှု၊ အကြောက်တရား၊ မျှော်လင့်ချက်။

ချန်မော့က စက်ဝိုင်း တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "စွဲလမ်းမှု။ အဲ့ဒါပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ အဆိုပါ စက်ဝိုင်းကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။

၎င်း၏ ဘေးတွင် စာလုံးသေးသေးလေးများ ရေးသားထားသည်။

【တစ်ခုခုကို အရမ်း စွဲလမ်းနေတဲ့ သူတွေက၊ စည်းမျဉ်းတွေ ပေါ်မှာ သူတို့ရဲ့ အမှတ်အသား ကို ချန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မယ်။】

【အဲ့ဒီ အမှတ်အသား တွေက 'အရိပ်' အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။】

【အရိပ်ဆိုတာ သရဲလည်း မဟုတ်ဘူး၊ လူလည်း မဟုတ်ဘူး၊ စည်းမျဉ်းလည်း မဟုတ်ဘူး။】

【အဲ့ဒါက အဲ့ဒီလူ ကိုယ်တိုင်ပဲ။】

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ စာကြောင်းများကို စိုက်ကြည့်နေစဉ်၊ သူ၏ လက်ချောင်းများ အနည်းငယ် တုန်ရီနေ၏။

ချန်မော့က မေးလိုက်သည်: "မင်း အရိပ် ကို မြင်ဖူးတယ် မလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဘယ်လို ပုံစံမျိုးလဲ" ဟု ချန်မော့က မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလေသည်: "အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့။ အရပ် အရမ်း ရှည်တယ်။ မျက်လုံးတွေက ရွှေရောင် ဖြစ်နေတယ်။"

ချန်မော့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "မင်း ရင်ထဲက လူက အရမ်း သန်မာတာပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ချန်မော့က ရှင်းပြလေသည်၊ "အရိပ်ရဲ့ အရွယ်အစားက မင်းရဲ့ စွဲလမ်းမှု ဘယ်လောက် နက်ရှိုင်းလဲ ဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ မင်း ရင်ထဲက လူက—"

သူ ပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒီလောက် နက်ရှိုင်းတဲ့ အမှတ်အသား ကို ချန်ရစ်ခဲ့နိုင်တယ် ဆိုကတည်းက၊ သူ့ကို ကာကွယ်ချင်တဲ့ မင်းရဲ့ ဆန္ဒက တခြား ဘယ်အရာထက်မဆို ပိုပြင်းထန်နေတယ် ဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

ချန်မော့က သူ့ကို ကြည့်ပြီး "အဲ့ဒီလူက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့က "ငါ သိပါတယ်။ သူက — ငါ ကာကွယ်ချင်တဲ့ ငါ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခုပဲ" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

ချန်မော့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ လူအများစုက တခြားလူတွေရဲ့ အရိပ်တွေကို ချန်ရစ်ခဲ့ကြတာများတယ်။ မင်းကတော့ မင်းကိုယ်တိုင်ရဲ့ အရိပ်ကို ချန်ရစ်ခဲ့တာပဲ။"

သူ မှတ်စုစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်၏။

"ဒါဆို အခု မင်း ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"

"ငါ မသိဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆိုလည်း ဒီတိုင်းပဲ ဆက်ရှင်သန်ကြတာပေါ့။ အသက်ရှင်နေသရွေ့တော့ အဖြေကို တစ်နေ့နေ့ ရှာတွေ့မှာပါ" ဟု ချန်မော့က ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသော လမ်းမကြီး ရှိနေသည်။ မှောင်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် လမ်းမီးတိုင်များ လင်းလာ၏။

သူ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်: "ချန်မော့၊ မင်း လိုက်ရှာနေတဲ့ သူကို ရှာတွေ့ပြီလား။"

ချန်မော့ အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက "ရှာတွေ့ပြီ" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်မော့ သူ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

"သူမ နာမည်က ကျိုးဝမ် တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို သူမ မမှတ်မိတော့ဘူး။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

ချန်မော့က ဆက်ပြောသည်၊ "ငါတို့ ကန့်သတ်နယ်မြေ ထဲမှာ တွေ့ခဲ့ကြတာ။ အဲ့ဒီတုန်းက ငါက အရမ်း ငယ်သေးတယ်၊ ဘာမှလည်း မသိဘူးလေ။ သူမက ငါ့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကယ်ခဲ့တယ်။ နောက်တော့ သူမ ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ပြီး အပြင်ထွက်သွားတယ်။ ငါက အထဲမှာ ကျန်ခဲ့တာ။ ငါ အပြင်ရောက်လာတဲ့ အချိန်ကျတော့၊ ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို သူမ မေ့နေပြီလေ။"

သူ ခေါင်းမော့လာပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"အခု သူမ ကျိုးယွမ် နဲ့ အတူတူ ရှိနေတယ်။ အဲ့ဒါ ကောင်းပါတယ်။ သူမ ပျော်ရွှင်နေရင်ကို ရပါပြီ။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေ၏။

ချန်မော့ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ရပါတယ်။ ငါ အသက်ရှင်နေသရွေ့၊ အဲ့ဒါနဲ့တင် လုံလောက်နေပါပြီ။"

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရှန်ရဲ့ အနားသို့ လျှောက်လာ၏။

"ပြန်တော့လေ။ မင်းကို စောင့်နေမယ့် သူတစ်ယောက် ရှိတယ် မလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး၊ လှည့်ကာ အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

သူ အဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်လာစဉ်၊ အပြင်ဘက်တွင် လုံးဝ မှောင်နေလေပြီ။ သူ လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်လျက်၊ အဝေးမှ လမ်းမီးတိုင်များကို လှမ်းကြည့်နေ၏။

ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လမ်းထောင့်၊ လမ်းမီးတိုင် အောက်တွင်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ် အလွန် ရှည်၏။

သူသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

ရှန်ရဲ့၏ နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အဆိုပါ လူ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ချေ။

သူ လမ်းမီးတိုင် အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ထိုလူ၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်၏။

အာဟေး က သူ့ကို ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက အလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေလေသည်။

"မင်းက အစစ်အမှန် လား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ" ဟု အာဟေး က ပြန်မေးသည်။

"အစစ်လို့ ငါ ထင်တယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

အာဟေး ပြုံးလိုက်လေသည်။ အဆိုပါ အပြုံးက တိုတောင်းလှသော်လည်း အလွန် လှပနေလေသည်။

"အဲ့ဒါ အစစ်အမှန် မဟုတ်လို့လား။"

သူ့ကို ကြည့်ရင်း၊ ရှန်ရဲ့၏ ရင်ထဲရှိ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော နေရာလေး ရုတ်တရက် ပြည့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

အာဟေး လည်း လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

လက်နှစ်ဖက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားကြလေသည်။

"သွားကြစို့။ အိမ်ပြန်ကြမယ်" ဟု ရှင်ရဲ့က ဆို၏။

အာဟေး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် လမ်းမပေါ်တွင် ဘေးချင်းယှဉ်လျက်၊ အိမ်ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြ၏။

လမ်းမီးတိုင်များ တစ်ခုပြီး တစ်ခု လင်းလာပြီး၊ သူတို့၏ အရိပ်များကို ရှည်လျားစွာ ထင်ဟပ်စေလေသည်။

မနက်ဖြန် ဘာဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာကို ရှန်ရဲ့ မသိပါဘူး။

ဒီလက်တွေ့ကမ္ဘာကြီး က အစစ်အမှန် ဟုတ်၊ မဟုတ် ဆိုတာကိုလည်း သူ မသိပါဘူး။

အာဟေး က အစစ်လား၊ အတုလား ဆိုတာကိုလည်း သူ မသိပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဤအခိုက်အတန့်လေးမှာတော့၊ သူ ဘာကိုမှ ဆက်မရှာဖွေချင်တော့ဘူး ဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်း သိနေပါတယ်။

အဲ့ဒါနဲ့တင် သူ့အတွက် လုံလောက်နေပါပြီ။

………