အခန်း ၄၄

အခန်း (၄၄) - နေ့စဉ်ဘဝ

အာဟေး က စကားသိပ်မပြောတတ်ဘူး ဆိုတာကို ရှန်ရဲ့ သတိထားမိလိုက်သည်။

အခန်း ၅၀၂ သို့ ပြောင်းရွှေ့လာပြီးနောက်၊ သူသည် အချိန်အများစုကို ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ထိုင်လျက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ကာ ကုန်ဆုံးစေသည်။ ရုပ်တုတစ်ခုလို ဘာစကားမျှ မပြောသလို၊ မလှုပ်မယှက်လည်း နေတတ်၏။

တစ်ခါတစ်ရံ လျင်ရှောင်ယု က သူ့ကို ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလျှင်၊ သူက ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဟု ပြောပြီးနောက် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကိုသာ ဆက်ကြည့်နေတတ်သည်။

သူ ဘာကို ကြည့်နေမှန်း ရှန်ရဲ့ လုံးဝ မသိချေ။

တစ်ခါက သူ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အာဟေး ၏ အကြည့်များနောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လမ်းတစ်ဖက်တွင် အောက်ထပ်၌ ပန်းခင်းလေး တစ်ခုရှိသော တိုက်ဟောင်း တစ်လုံး ရှိသည်။ အနီရောင် နှင်းဆီချုံ အနည်းငယ်က လှပစွာ ပွင့်လန်းနေ၏။ အဘွားအို တစ်ဦးက ပန်းများကို ရေလောင်းနေပြီး၊ တစ်ခုခုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည် စိုးရိမ်သကဲ့သို့ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန် နှေးကွေးလှသည်။

"မင်း အဲ့ဒီ အဘွားကို ကြည့်နေတာလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ထပ်မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "အချိန် တွေကို ကြည့်နေတာပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားသည်: "အချိန် ဟုတ်လား"

အာဟေး က ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏: "ကြည့်လေ၊ နေ့တိုင်း ကောင်းကင်ကြီးက လင်းလာလိုက်၊ မှောင်သွားလိုက် ဖြစ်နေတယ်။ တိမ်တွေ လွင့်မျောသွားတယ်၊ လေတိုက်တယ်၊ ပန်းတွေ ပွင့်လာပြီး ပြန်နွမ်းသွားတယ်။ အရာအားလုံးက လှုပ်ရှားနေတယ်၊ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲနေတယ်။ အဲ့ဒါက အချိန်ပဲလေ။"

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "မင်း အရင်က အချိန်တွေကို မကြည့်ခဲ့ဖူးဘူးလား" ဟု မေးလိုက်၏။

အာဟေး က ပြောလေသည်၊ "'ကွက်လပ်' ထဲမှာ အချိန်ဆိုတာ မရှိဘူး။ မီးခိုးရောင်ပဲ ရှိတယ်၊ ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲတဲ့ မီးခိုးရောင်ပဲ။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း၊ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။ အာဟေး က သူ၏ ခံစားချက်ကို ရိပ်မိသွားသကဲ့သို့၊ ခေါင်းလှည့်လာပြီး အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခုဖြင့်: "ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါတို့ဆီမှာ အချိန်တွေ ရှိနေပြီလေ။ အဲ့ဒါ ကောင်းပါတယ်" ဟု ဆို၏။

ရှန်ရဲ့လည်း ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ဘဝက ဒီလိုနဲ့ပဲ ဆက်လက် စီးဆင်းသွားလေသည်။ နံနက်တိုင်း ရှန်ရဲ့ အလုပ်သွားသည်၊ လျင်ရှောင်ယုက အိမ်တွင် အိမ်မှုကိစ္စများ လုပ်သည်၊ အာဟေး က ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ထိုင်လျက် အချိန်များကို ငေးကြည့်နေသည်။

ညနေပိုင်း သူ ပြန်လာသောအခါ၊ သူတို့ သုံးယောက် အတူတကွ ညစာ စားကြသည်၊ တီဗီ ခဏကြည့်ကြပြီးနောက် ကိုယ့်အခန်းကိုယ် ဝင်အိပ်ကြသည်။ အာဟေး ကတော့ အချိန်အကြာကြီး အိပ်စရာ မလိုဘူး၊ ခဏလောက် မျက်လုံးမှိတ်ထားရုံနဲ့ လုံလောက်တယ် ဟုဆိုကာ ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင်သာ အိပ်လေ့ရှိ၏။

တစ်ခါတစ်ရံ ရှန်ရဲ့ ညသန်းခေါင်တွင် နိုးလာတတ်ပြီး အခန်းပြင်ထွက်ကြည့်သောအခါ၊ အာဟေး က ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရတတ်သည်။ လရောင်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး၊ အမှောင်ထဲတွင် သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေလေသည်။ အသံကြားသောအခါ သူ နောက်ပြန်လှည့်လာပြီး "အိပ်မပျော်ဘူးလား" ဟု တိုးညင်းစွာ မေးတတ်၏။

"အင်း" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

"လာ... ထိုင်လေ" ဟု အာဟေး က ဆို၏။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ဘေးချင်းယှဉ် ထိုင်လျက်၊ အပြင်ဘက်ရှိ ညမြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေကြ၏။

လမ်းမပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး လမ်းမီးတိုင်များသာ လင်းနေကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ကားတစ်စီး ဖြတ်သွားသောအခါ ကားမီးရောင်က နံရံပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံစံ တစ်ခုကို ရေးဆွဲသွားတတ်သည်။

"ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး က "အချိန်တွေသာ ဒီအတိုင်းလေး ရပ်တန့်သွားရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ လို့ တွေးနေတာပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အာဟေး ကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေ၏; လရောင်အောက်တွင် သူ၏ မျက်နှာက အလွန် ခန့်ညားနေလေသည်။

"အင်း" ဟု ရှန်ရဲ့က သဘောတူလိုက်၏။

အာဟေး ဘာစကားမျှ ထပ်မဆိုဘဲ၊ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးသာ ပြုံးနေလိုက်သည်။

သို့သော် အေးချမ်းသော နေ့ရက်များက ကြာရှည် မခံခဲ့ချေ။ အနီရောင် အမှတ်အသားက တစ်ရက်ထက် တစ်ရက် ပိုကြီးလာ၏။ အစပိုင်းတွင် အေပရွန် ပေါ်၌ သတိမထားမိလောက်အောင် သေးငယ်သော အစက်လေး သက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် လက်သည်းခွံ အရွယ်အစား ဖြစ်လာပြီး၊ ထို့နောက် ဒင်္ဂါးပြား အရွယ်အစားအထိ ကြီးလာသည်။ လျင်ရှောင်ယုက ခါးစညောင်း အရောင်ကျွတ်သွားတာ ဖြစ်မယ် ဟုဆိုကာ အသစ်တစ်ထည် ပြောင်းလိုက်၏။ သို့သော် ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင်၊ အသစ်ပေါ်၌လည်း တူညီသော အမှတ်အသား ပေါ်လာပြန်သည်။

ထို့နောက် အခြား အရာများဆီသို့ ကူးစက်လာတော့သည်။ လျင်ရှောင်ယု၏ အပြာနုရောင် အပေါ်အင်္ကျီပေါ်တွင် အနီစက် တစ်စက် ပေါ်လာ၏။ အဝတ်လျှော်ရည် ပြောင်အောင် မဆေးမိလို့ ဖြစ်မယ် ဟုဆိုကာ သူမ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြန်လျှော်ခဲ့သော်လည်း၊ အဆိုပါ အစက်က ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ပို၍ပင် ကြီးလာသေးသည်။ ထို့နောက် အိပ်ရာခင်းများ၊ ခေါင်းအုံးစွပ်များနှင့် တဘက်များဆီသို့ပါ ကူးစက်လာသည်။ အနီရောင် စွန်းထင်းမှုများက အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ပစ္စည်းတစ်ခုမှ အခြားတစ်ခုဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

ရှန်ရဲ့ စတင် ကြောက်လန့်လာတော့၏။ သူမ စိတ်ပူမည်စိုး၍ လျင်ရှောင်ယုကို သူ မပြောပြရဲချေ။ သို့သော် ဤကိစ္စသည် အာဟေး နှင့် သက်ဆိုင်နေကြောင်းကိုတော့ သူ သိနေသည်။ ပို၍ တိကျစွာ ပြောရလျှင် ကန့်သတ်နယ်မြေ နှင့် သက်ဆိုင်နေခြင်းပင်။

တစ်ညတွင် လျင်ရှောင်ယု အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက်၊ ရှန်ရဲ့သည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်လျက် အာဟေး ကို ကြည့်နေ၏။

"မင်း မြင်သွားပြီပဲ" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

မေးခွန်း တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ အတည်ပြုချက် တစ်ခုသာ ဖြစ်၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်: "အဲ့ဒီ အနီရောင်တွေက ဘာတွေလဲ။"

အာဟေး စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ငါ သယ်လာခဲ့တာ" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

အာဟေး က ဆက်ပြောသည်၊ "ငါက မင်း ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေမယ့်၊ ငါက စည်းမျဉ်းတွေ ကနေတစ်ဆင့် ဖြစ်တည်လာတာလေ။ စည်းမျဉ်းတွေက ငါ့ကို ဒီတိုင်း လွှတ်ထားပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ငါ့ကို လိုက်ဖမ်းနေကြတာ။ အဲ့ဒီ အနီရောင် အမှတ်အသားတွေက သူတို့ ချန်ထားခဲ့တဲ့ သဲလွန်စတွေပဲ။"

"ငါ မင်းကို အနိုင်ရသွားပြီးတဲ့ နောက်မှာ ဘာဖြစ်သွားမလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက တည်ငြိမ်နေသည်: "ငါ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။"

ရှန်ရဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် စူးခနဲ နာကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

"တခြား နည်းလမ်း ရှိလား" ဟု သူ မေးလိုက်သည်။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

"ဘယ်လို နည်းလမ်းလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ မူလအရင်းအမြစ် ကို ရှာပြီး အဲ့ဒါကို ချိုးဖျက်ပစ်ရမယ်" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။ စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ မူလအရင်းအမြစ် — အဲ့ဒါက ဘာလဲ။ ဘယ်မှာ ရှိတာလဲ။ ဘယ်လို ရှာရမလဲ။

အာဟေး က ပြောလေသည်၊ "အခု ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်စရာ မလိုပါဘူး။ အချိန် ရပါသေးတယ်။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်: "မင်း ကြောက်နေလား။"

အာဟေး တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်၏: "ငါ မကြောက်ပါဘူး။ အရင်ကလည်း မကြောက်ခဲ့သလို၊ အခုလည်း မကြောက်ဘူး။"

"ဘာလို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"မင်း ကြောင့်လေ" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

အာဟေး က ဆက်ပြောသည်၊ "'ကွက်လပ်' ထဲမှာတုန်းက၊ ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကိုလည်း မသိခဲ့ဘူး၊ ဘာကို စောင့်နေတာလဲ ဆိုတာကိုလည်း မသိခဲ့ဘူး။ မင်း ရောက်လာတော့မှပဲ ငါ သဘောပေါက်သွားတယ်။ ငါ မင်းကို စောင့်နေခဲ့တာပဲ ဆိုတာကို။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း၊ သေချာ မဖော်ပြတတ်သော ခံစားချက် တစ်ခု ရင်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာ၏။

ဝမ်းနည်းမှု မဟုတ်၊ ရင်နာမှုလည်း မဟုတ်ဘဲ၊ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အခြားတစ်ခုခု — ပြည့်ဝနေသော ခံစားချက် တစ်ခု၊ ပြည့်လျှံလုမတတ် ပြည့်ဝနေခြင်းပင်။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အာဟေး ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

အာဟေး ရှောင်ဖယ်မသွားခဲ့ချေ။

သူတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း လက်ချင်းတွဲလျက်၊ အပြင်ဘက်ရှိ ညမြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်ရင်း ထိုနေရာ၌ပင် ထိုင်နေကြလေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရှန်ရဲ့သည် ချန်မော့ ကို သွားတွေ့ခဲ့သည်။ အနီရောင် အမှတ်အသား အကြောင်းနှင့် အာဟေး ပြောခဲ့သော စကားများကို သူ ပြောပြလိုက်၏။

နားထောင်ပြီးနောက် ချန်မော့ သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး နံရံဆီသို့ လျှောက်သွားကာ၊ နံရံပေါ်ရှိ ဆက်စပ်မှု ပုံစံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏: "စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ မူလအရင်းအမြစ် ကို ငါ ရှာနေတာ နှစ်တွေ အများကြီး ကြာခဲ့ပြီ။ ငါ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး。 ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကမှ၊ တစ်ခုခုကို ငါ တွေ့ရှိခဲ့တယ်။"

သူ အံဆွဲထဲမှ ဟောင်းနွမ်းနေသော မြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။

မြေပုံမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီး အစွန်းများ လိပ်တက်နေကာ၊ အပေါ်တွင် မျဉ်းကြောင်းများနှင့် အမှတ်အသားများ သိပ်သည်းကျပ်ညပ်စွာ ရှိနေ၏။

ချန်မော့ က မြေပုံ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အနီစက်လေး တစ်စက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်: "ဒီမှာ။ စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ မူလအရင်းအမြစ် က ဒီနေရာမှာ ရှိတယ်လို့ ငါ သံသယ ရှိတယ်။"

"ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ပထမဆုံး အထပ်" ဟု ချန်မော့က ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားသည်: "ပထမဆုံး အထပ်လား"

ချန်မော့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏: "အစောဆုံး စင်္ကြံလမ်းလေ။ စည်းမျဉ်းတွေ အားလုံး စတင်ခဲ့တဲ့ နေရာပဲ။"

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ အနီစက်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားတော့၏။ သူ စတင်ခဲ့တဲ့ နေရာ၊ ပထမဆုံး အထပ်။ အဲ့ဒီကနေ သူ ထွက်လာခဲ့တာ ကြာပြီလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့်၊ မထင်မှတ်ဘဲ အရာအားလုံးက အဲ့ဒီကိုပဲ ပြန်သွားရမယ် ဆိုတော့။

ချန်မော့ က သူ့ကို ကြည့်ပြီး "မင်း သွားမှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

"တကယ်လို့ ငါတို့ သွားမယ် ဆိုရင် အရမ်း အန္တရာယ် များလိမ့်မယ်။ ပြန်မလာနိုင်တော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ချန်မော့က သတိပေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မသွားဘူး ဆိုရင်၊ သူ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်" ဟု ချန်မော့က ဆက်ပြောသည်။

ရှန်ရဲ့ သိပါသည်။ အဆိုပါ အနီရောင် အမှတ်အသားများကဲ့သို့ပင်၊ အာဟေး တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဘာတစ်ခုမှ မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို သူ သိနေ၏။

သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး "ငါ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ဦးမယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လျင်ရှောင်ယုက ဟင်းချက်နေ၏။ အာဟေး က ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ထိုင်လျက် သူ ဝင်လာသည်ကို ကြည့်နေသည်။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

"ငါ နည်းလမ်း တစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ" ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။

အာဟေး သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ပထမဆုံး အထပ် မှာ၊ စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ မူလအရင်းအမြစ် ရှိတယ် တဲ့" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

အာဟေး စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "မင်း သွားမှာလား" ဟု မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ငါ သေသွားလိမ့်မယ်" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

"ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

"ဒါဆို မင်း သွားဦးမှာလား" ဟု အာဟေး က ထပ်မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်: "မင်း ကြောင့်လေ။"

အာဟေး ကြက်သေသေသွားတော့၏။

"မင်း ငါ့ကို ဒီလောက် အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့တာ၊ မင်းကို ပျောက်ကွယ်သွားခွင့် မပေးနိုင်ဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြောလေသည်။

အာဟေး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်ခု တောက်ပလာ၏။ သူ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ၊ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ရှန်ရဲ့၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

လျင်ရှောင်ယု မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူတို့ အတူတကွ ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက်: "ထမင်းစားလို့ ရပြီ" ဟု ဆိုလေသည်။

သူတို့ သုံးယောက် စားပွဲတွင် ဝိုင်းထိုင်လျက် ညစာ အတူတကွ စားကြ၏။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်ကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ မှောင်ကျလာပြီး၊ လမ်းမီးတိုင်များ လင်းလာသည်။

ရှန်ရဲ့ ထမင်းစားနေရင်း ရုတ်တရက် စကားပြောလာ၏: "ရှောင်ယု၊ ငါ အပြင်သွားစရာလေး ရှိလို့။"

လျင်ရှောင်ယု အံ့အားသင့်သွားသည်: "ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

"ကိစ္စလေး တစ်ခု ပေါ်လာလို့။ ရက်အနည်းငယ်လောက် ကြာမယ် ထင်တယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

လျင်ရှောင်ယု သူ့ကို ကြည့်ပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကာ "အင်းပါ... ငါ ရှင့်ကို စောင့်နေမယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားရ၏။ သူ အမှန်တိုင်း ပြောပြချင်သော်လည်း နှုတ်မှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။ သူ ပြောနိုင်ခဲ့သည်မှာ၊ "မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်" ဟူ၍သာ ဖြစ်၏။

လျင်ရှောင်ယု ပြုံးလိုက်သည်: "ရပါတယ်။ သွားလေ။ အိမ်ကနေပဲ ရှင့်ကို ငါ စောင့်နေပါ့မယ်။"

ထိုညနေက ရှန်ရဲ့ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီး တံခါးဝတွင် ရပ်နေ၏။ လျင်ရှောင်ယုက သူ၏ ကော်လာကို သေသပ်အောင် ပြင်ပေးပြီး "လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားနော်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူ လှည့်၍ အာဟေး ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အာဟေး သည် ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ရပ်နေပြီး လရောင်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြာကျနေ၏။

"သွားကြစို့" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

အာဟေး လျှောက်လာပြီး သူတို့ နှစ်ယောက် အတူတကွ တံခါးအပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အနောက်တွင် လျင်ရှောင်ယုက တံခါးဝ၌ ရပ်လျက် သူတို့၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေပြီး၊ လှေကားထိပ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ လိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

…………