အခန်း ၄၅

အခန်း (၄၅) - အပြန်လမ်း

လှေကားက ရှည်လျားလှသည်။ ရှန်ရဲ့က အရှေ့မှ လျှောက်သွားပြီး၊ အာဟေးက အနောက်မှ လိုက်ပါလာ၏။ မည်သူကမျှ စကားမပြောကြချေ။

သူတို့၏ ခြေသံများက ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလေးထဲတွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ နံရံ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဘာတစ်ခုမျှ မရှိချေ — အမှတ်အသား မရှိ၊ ပန်းချီကား မရှိ၊ စာသားများ မရှိ။ ဖုန်တက်ပြီး မီးခိုးရောင် သန်းနေသော ဘိလပ်မြေ နံရံ အလွတ်ကြီး သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ဘယ်သူမှ ရောက်မလာဖူးခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

ရှန်ရဲ့ အချိန်အတော်ကြာအောင် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

အာဟေးလည်း ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့က "ငါတို့ လမ်းမှားလာတာလား" ဟု မေးလိုက်၏။

အာဟေးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "မဟုတ်ဘူး။ ဒါက လမ်းမှန်ပဲ။"

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ဟု ရှငးန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

အာဟေးက ပြန်ဖြေသည်၊ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ ခံစားသိရှိနိုင်လို့ပဲ။ အောက်ကို ရောက်လေလေ၊ အဲ့ဒီ ခံစားချက်က ပိုပြီး ပြင်းထန်လာလေလေပဲ။"

"ဘယ်လို ခံစားချက်မျိုးလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်: "တစ်ခုခုက အသက်ရှူနေသလိုမျိုးပဲ။ နှေးကွေးပြီး လေးလံတဲ့ အသက်ရှူသံ တစ်ချက်ချင်းစီပေါ့။ နီးကပ်လာလေလေ၊ ပိုပြီး ရှင်းလင်းလာလေလေပဲ။"

ရှန်ရဲ့ သေချာ နားစွင့်ကြည့်လိုက်၏။ သူ ဘာတစ်ခုမှ မကြားရချေ။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နှလုံးခုန်သံနှင့် အာဟေး၏ အသက်ရှူသံကိုသာ ကြားရသည်။

သူ အောက်သို့ ဆက်ဆင်းလာခဲ့၏။

လှေကားက အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ရှည်လျားလှသည်။

ရှန်ရဲ့ စတင် ပင်ပန်းလာသည်ကို ခံစားရ၏; သူ၏ ခြေထောက်များက အားပျော့လာပြီး အသက်ရှူသံက ပြင်းလာသည်။ အာဟေးက သူ၏ ဘေးတွင် လျှောက်လာပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို လှမ်းကိုင်ကာ တွဲပေးလိုက်သည်။

"ခဏနားကြရအောင်။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်: "မလိုပါဘူး။"

အာဟေးက သူ့ကို ကြည့်နေပြီး၊ လက်ကို မလွှတ်ပေးခဲ့ချေ။ ရှင်ရဲ့သည် အဆိုပါ လက်၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အေးစက်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်မှု ရှိ၏။

မီးခိုးရောင် အပျက်အစီးများ ကြားတွင် အာဟေးကို သူ ပထမဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရစဉ်က အဆိုပါ ခန့်ညားလှသော မျက်နှာ၊ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများကို သူ ရုတ်တရက် ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။

အဲ့ဒီတုန်းက၊ ဒီလူက တော်တော် ရုပ်ရည်ချောမောတာပဲ လို့ပဲ သူ တွေးခဲ့ပြီး၊ သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပိုပြီး ကြည့်မိခဲ့တာ။ အခုတော့ အဲ့ဒီ "ပိုပြီး ကြည့်မိတာ" ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကို ဘယ်လို ခေါ်လဲ ဆိုတာကို သူ သိသွားခဲ့ပြီလေ။

သူ နံရံကို မှီလျက် ထိုင်ချလိုက်သည်။ အာဟေး လည်း သူ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ သူတို့ နှစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ် ထိုင်လျက် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။

"ငါတို့ ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့တုန်းက အချိန်ကို မင်း မှတ်မိလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ငါ မှတ်မိပါတယ်" ဟု အာဟေးက ပြန်ဖြေသည်။

"အဲ့ဒီတုန်းက၊ မင်းက နံရံကို မှီပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ပြုံးနေခဲ့တာလေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆို၏။

"အင်း" ဟု အာဟေးက ညည်းသံလေး ပြုလိုက်သည်။

"မင်း ဘာကို ရယ်နေခဲ့တာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "မင်းကို ရယ်နေခဲ့တာပါ" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားသည်: "ငါ့ကို ဘာလို့ ရယ်ရတာလဲ။"

အာဟေးက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ အမှောင်ထဲတွင် သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေလေသည်: "မင်း ငါ့ကို ကြည့်နေတဲ့ ပုံစံကို ရယ်နေတာလေ။"

"ငါက မင်းကို ဘယ်လို ပုံစံမျိုးနဲ့ ကြည့်လို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေးက ပြန်ဖြေသည်၊ "တစ်ခုခုက နေရာမှာတင် အေးခဲသွားအောင် လုပ်ထားလို့ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့တဲ့ ပုံစံမျိုးလေ။"

ရှန်ရဲ့ ဘာစကားမျှ မဆိုချေ။ အဆိုပါ အခိုက်အတန့်ကို သူ ပြန်မှတ်မိသွားသည်။

အပျက်အစီးများ ကြားတွင်၊ မီးခိုးရောင် နံရံများ၊ မီးခိုးရောင် မြေပြင်၊ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ။

ထို့နောက် ထိုလူက ခေါင်းမော့လာသည်၊ အဆိုပါ မျက်နှာ၊ အဆိုပါ မျက်လုံးများ — သူ၏ ကမ္ဘာကြီးက ရုတ်တရက် အရောင်အသွေးတွေ စုံလင်သွားခဲ့တာပဲ။

"အဲ့ဒီတုန်းက မင်း ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို ငါ မသိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို မြင်လိုက်ရတော့၊ မင်းက ငါ့ကို လာရှာတာပဲ ဆိုတာကို ငါ သိလိုက်တယ်" ဟု အာဟေးက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များက ပြည့်လျှံနေတော့၏။ သူ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်၊ "အာဟေး။"

"အင်း။"

"ငါ—"

သူ ခဏရပ်သွား၏။ အဆိုပါ စကားများကို သူ ပြောချင်သော်လည်း၊ နှုတ်မှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။

ပြောမထွက်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ ပြောလိုက်ရင် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားမှာကို ကြောက်နေလို့ ဖြစ်သည်။ အာဟေးက သူ့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေပေး၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ ရှန်ရဲ့ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး "သွားကြစို့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ အာဟေးလည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။ သူတို့ နှစ်ယောက် အောက်သို့ ဆက်ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လှေကားက အဆုံးသို့ ရောက်သွားလေပြီ။ တံခါးတစ်ချပ်။ အနီရင့်ရောင် မဟုတ်ဘဲ မီးခိုးရောင် ဖြစ်နေ၏။ 'ကွက်လပ်' ထဲက မီးခိုးရောင် လိုမျိုး၊ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှု မရှိဘဲ ဘယ်တုန်းကမှ အရောင် မရှိခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

ရှန်ရဲ့ တံခါးရှေ့တွင် ရပ်လျက် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ သူ၏ လက်က တံခါးနှင့် ထိမိသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ တံခါးက အလိုအလျောက် ပွင့်သွားလေသည်။

တံခါးအနောက်တွင် ရှည်လျားသော စင်္ကြံလမ်း တစ်ခု ရှိနေသည်။ စင်္ကြံလမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရေတွက်၍ မရနိုင်သော တံခါးများ ရှိနေပြီး၊ ခေါင်းထက်ရှိ မီးချောင်းများက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေ၏။ လေထုထဲတွင် မှိုစော်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ပိုးသတ်ဆေးနံ့ များနှင့် ရောယှက်နေသည်။

ပထမဆုံး အထပ်။ သူ မှတ်မိနေတဲ့ အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ။

ရှန်ရဲ့ အတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ဝင်သွားလိုက်၏။ စင်္ကြံလမ်းက တိတ်ဆိတ်နေသည်; မည်သူမျှ မရှိ၊ မည်သည့် အသံမျှ မရှိ၊ ဘာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ သွေးအိုင်က ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ အစွန်းများက ခြောက်သွေ့ကာ မည်းညစ်နေလေပြီ။ ၎င်း၏ ဘေးတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ဘိနပ်တစ်ရံနှင့် ကျကွဲနေသော ဖုန်းတစ်လုံး ပြန့်ကျဲနေသည်။ ဘာတစ်ခုမှ ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ချေ; အချိန်တွေက အဲ့ဒီနေရာမှာ ရပ်တန့်နေခဲ့သလိုပါပဲ။

သူ စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးသို့ လျှောက်သွားပြီး အဆိုပါ စာရွက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

စာရွက်က ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ အပေါ်ရှိ စာသားများမှာ ပြောင်းလဲသွားလေပြီ — "စည်းမျဉ်းများ" မဟုတ်တော့ဘဲ စာကြောင်း တစ်ကြောင်းတည်းသာ ရှိတော့၏: "နောက်ဆုံးတော့ မင်း ပြန်ရောက်လာပြီပဲ။"

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ စာကြောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ အာဟေး က သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် ထိုစာရွက်ကို ကြည့်နေ၏။

"ဒီနေရာပဲ" ဟု အာဟေးက ဆိုလေသည်။ "ငါ ခံစားသိရှိနိုင်တယ်။ ဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေတာ။"

"ဘယ်မှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေးက လက်မြှောက်ကာ စင်္ကြံလမ်း အဆုံးရှိ သစ်သားတံခါးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ အနီရင့်ရောင် ဖြစ်ပြီး အရင်ကနဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။ ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်၏။ သူ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လက်ဆန့်ထုတ်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

တံခါး ပွင့်သွားလေသည်။ အနောက်ဘက်တွင် လှေကား မဟုတ်တော့ချေ။ အခန်းတစ်ခန်း ဖြစ်နေသည်၊ အလွန် သေးငယ်သော အခန်းလေး တစ်ခန်း ဖြစ်ပြီး စတုရန်းမီတာ အနည်းငယ်ခန့်သာ ကျယ်ဝန်း၏။ အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ အလင်းလုံး တစ်လုံး။

မျက်စိကျိန်းမတတ် စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်မျိုး မဟုတ်ချေ။ ၎င်းက အနီရင့်ရောင် ဖြစ်ပြီး တုန်ခါနေသော အလင်းရောင် ဖြစ်ကာ၊ ဧရာမ နှလုံးသားကြီး တစ်ခုက စည်းချက်ကျကျ ခုန်ပေါက်နေသကဲ့သို့ပင်။

ရှန်ရဲ့ တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် အဆိုပါ အလင်းလုံးကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ အတွင်းမှ နှလုံးခုန်သံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ နှေးကွေးကာ နက်ရှိုင်းပြီး စည်းချက်ကျနေသည်။ ဒါက အာဟေး ပြောခဲ့တဲ့ အသက်ရှူသံပဲ။

အာဟေး က သူ၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာပြီး အလင်းလုံးကို ကြည့်လိုက်သည်: "ဒါက စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ မူလအရင်းအမြစ်ပဲ။"

"ဒါကို ငါတို့ ဘယ်လို ချိုးဖျက်ရမလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်: "ငါ မသိဘူး။"

ရှန်ရဲ့သည် အလင်းလုံး အရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး ရပ်လိုက်၏။ အလင်းရောင်က အလွန် ပူပြင်းလွန်းလှသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကိုပင် လောင်ကျွမ်းသွားစေမတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ နှလုံးခုန်သံများက ပိုမို ကျယ်လောင်မြန်ဆန်လာပြီး၊ သူ ရောက်ရှိနေသည်ကို အဆိုပါ အလင်းလုံးက သိရှိသွားသကဲ့သို့ပင်။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အလင်းရောင်ကို ထိတွေ့ရန် ပြင်လိုက်၏။ အာဟေးက သူ၏ အနောက်မှနေ၍ "မထိနဲ့" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားလေပြီ။ ရှန်ရဲ့၏ လက်က အလင်းရောင်ကို ထိမိသွား၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်၊ ရေတွက်၍ မရနိုင်သော ပုံရိပ်များစွာ သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်—

ပထမဆုံး အထပ်၊ စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် စည်းမျဉ်းများ ရေးထားသော စာရွက်ရှေ့၌ ရပ်လျက် စာသားများကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဒုတိယအထပ်၊ လှေကားပေါ်တွင် ကိုယ်ပွားနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ တတိယအထပ်၊ အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် ကျိုးဝမ်က သူ့ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

စတုတ္ထအထပ်တွင် တာယုံးက ခေါက်စားပွဲလေး ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ခေါက်ဆွဲပြုတ် စားနေခဲ့သည်။ ပဉ္စမအထပ်၊ လမ်းမပေါ်တွင် ကိုယ်ပွား လေးယောက်က အရပ်လေးမျက်နှာမှ သူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ ဆဋ္ဌမမြောက် အထပ်၊ ကွင်းပြင်ထဲတွင် ကျောက်ဆင်းတု၏ မျက်လုံးများမှ အနီရောင် အရည်များ စီးကျနေခဲ့သည်။ သတ္တမမြောက် အထပ်တွင် ဆံပင်များ ဖြူဖွေးနေသော အဘိုးအို တစ်ဦး စားပွဲတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ အဋ္ဌမမြောက် အထပ်တွင် မိခင်ဖြစ်သူက မီးဖိုချောင်ထဲ၌ ဝက်နံရိုး စွပ်ပြုတ် ချက်နေခဲ့သည်။ နဝမမြောက် အထပ်တွင် ကျိုးယွမ်က "မင်းတို့က ဘယ်တော့မှ လူသားစစ်စစ် မဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူး" လို့ ပြောခဲ့သည်။ ဒသမမြောက် အထပ်တွင် အနီရောင်၊ အဆုံးမရှိ ပြန့်ကျယ်နေသော ပန်းခင်းကြီး ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ မသိခဲ့သော အရာများလည်း ပါဝင်နေသေးသည်။

အစောဆုံး ရှန်ရဲ့၊ ပထမဆုံး ရှန်ရဲ့သည် ဤအခန်းထဲတွင် ရပ်လျက် အဆိုပါ အလင်းလုံးကို ကြည့်နေခဲ့၏။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ထိတွေ့လိုက်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဒုတိယ ရှန်ရဲ့၊ တတိယ ရှန်ရဲ့၊ စတုတ္ထ ရှန်ရဲ့ — ဤနေရာသို့ ရောက်လာသော ရှန်ရဲ့တိုင်းက အဆိုပါ အရာကိုသာ ထပ်တလဲလဲ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

လက်ဆန့်ထုတ်သည်၊ ထိတွေ့သည်၊ ထို့နောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ထို့နောက် ၈၇ ယောက်မြောက် ရှန်ရဲ့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက်၊ အလင်းလုံးပေါ်တွင် သူ၏ လက်ကို ဖိထား၏။ သူ ပျောက်ကွယ် မသွားခဲ့ချေ။ သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အလင်းရောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ အလင်းရောင်က နှလုံးသား တစ်ခုလို ခုန်ပေါက်နေ၏။ သူ ၎င်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်၊ ပို၍ပို၍ ပြင်းထန်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ— အလင်းလုံးကြီး ကွဲကြေသွားတော့သည်။

အပိုင်းအစများက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး အနီရောင် အမှုန့်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

အခန်းထဲတွင် မှောင်မိုက်သွားတော့၏။

နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ အလင်းရောင်၏ နွေးထွေးမှုက သူ၏ လက်ထဲတွင် ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။ သူ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ အာဟေး သည် တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် သူ့ကို ကြည့်နေ၏။ သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေလေသည်။

"ကွဲသွားပြီ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

"ငါ သိပါတယ်" ဟု အာဟေးက ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့က သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်: "ဒါဆို မင်း ပျောက်ကွယ်သွားဦးမှာလား။"

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ငါ မသိဘူး။ မပျောက်ကွယ်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ပျောက်ကွယ်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်—" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။

သူ လျှောက်လာပြီး ရှန်ရဲ့၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်၏။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ရှန်ရဲ့၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်၊ ပန်းခင်းကြီး ထဲတွင် ပထမဆုံး အကြိမ်ကဲ့သို့ပင် အေးစက်ပြီး ပေါ့ပါးလှသည်။

"ငါ ဒီမှာ ရှိနေတယ်။" သူက ရှနိရဲ့၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့သည် သူ၏ လက်များကို၊ သူ၏ မျက်လုံးများကို၊ ပြီးတော့ သူ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ရုတ်တရက် သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အာဟေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

အာဟေး တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်လေသည်။ သူလည်း လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ရှန်ရဲ့ကို ပြန်လည် ဖက်တွယ်ထားလိုက်၏။

သူတို့ နှစ်ယောက် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အခန်းလေးထဲတွင် အချင်းချင်း ဖက်တွယ်ထားကြလေသည်။ မည်သူကမျှ စကားမပြောကြချေ။ အလင်းလုံးကြီး ကွဲကြေသွားပြီ၊ နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်သွားပြီ၊ အရာအားလုံးက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက် သွားတော့၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ အာဟေးက လက်လွှတ်လိုက်၏။ သူ ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးက တိုတောင်းလှသော်လည်း အလွန် လှပနေလေသည်။

"သွားကြစို့။ အိမ်ပြန်ကြမယ်" ဟု သူက ဆို၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူတို့ အခန်းထဲမှ ထွက်လာကြပြီး၊ စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်ကာ လှေကားပေါ်သို့ ပြန်တက်လာခဲ့ကြသည်။ လှေကားက ရှည်လျားနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ရှန်ရဲ့ ပင်ပန်းသည်ဟု မခံစားရတော့ချေ။ အာဟေးက သူ၏ ဘေးတွင် လျှောက်လာပြီး၊ သူတို့ နှစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် လမ်းလျှောက်နေကြကာ သူတို့၏ ပခုံးများက တစ်ခါတစ်ရံ ပွတ်တိုက်မိနေကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လှေကားက အဆုံးသို့ ရောက်သွားလေပြီ။

တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေသည်၊ အဖြူရောင် ဖြစ်ပြီး အလွန် တောက်ပနေ၏။

ရှန်ရဲ့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါးအနောက်တွင် ကျယ်ဝန်းလှသော မြက်ခင်းစိမ်းစိမ်းကြီး တစ်ခုက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအထိ ဖြန့်ကြက်တည်ရှိနေသည်။ ကောင်းကင်ကြီးက ပြာလဲ့နေပြီး အဖြူရောင် တိမ်တိုက် အနည်းငယ် ရှိနေ၏။ နေရောင်ခြည်က အရေပြားပေါ်တွင် နွေးထွေး နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းအောင် ဖြာကျနေသည်။

မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေ၏။

လျင်ရှောင်ယု။ သူမက အပြာနုရောင် အပေါ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို မြင်းမြီးပုံစံ စည်းနှောင်ထားကာ၊ ထိုနေရာတွင် ရပ်လျက် သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ကို မြင်သောအခါ သူမ ပြုံးလိုက်သည်: "ပြန်ရောက်ပြီလား။"

ရှန်ရဲ့ အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်၏: "မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

"ဒီမှာ ရှင့်ကို စောင့်နေတာလေ" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်: "ဒီအကြောင်းတွေ အားလုံးကို မင်း သိနေခဲ့တာလား။"

လျင်ရှောင်ယု ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "အချို့အရာတွေကိုတော့ ငါ သိပါတယ်။ တချို့အရာတွေကိုတော့ ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ရှင် ပြန်ရောက်လာရင် ရပါပြီ" ဟု ဆိုလေသည်။

သူမက အာဟေးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်၏: "မင်းလည်း ပြန်ရောက်လာပြီပဲ။"

အာဟေး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူတို့ သုံးယောက် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေကြပြီး၊ လေပြေလေး တိုက်ခတ်နေကာ မြက်ခင်းများက လေနှင့်အတူ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။ ရှန်ရဲ့သည် လျင်ရှောင်ယုကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် အာဟေးကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ ရင်ထဲရှိ အဆိုပါ နေရာလေးမှာ နောက်ဆုံးတွင် အပြည့်အဝ ပြည့်သွားလေပြီ။

လျင်ရှောင်ယုက လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ရှန်ရဲ့၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ကလည်း လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အာဟေး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ သူတို့ သုံးယောက် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လက်ချင်းတွဲလျက် ရပ်နေကြလေသည်။

"သွားကြစို့။ အိမ်ပြန်ကြမယ်" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူတို့ လှည့်၍ မြက်ခင်းပြင်၏ အဆုံးသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။ အဲ့ဒီနေရာမှာ တံခါးတစ်ချပ် ရှိတယ်၊ အဖြူရောင် ဖြစ်ပြီး အရမ်းကို တောက်ပနေတယ်။

သူတို့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေတော့သည်။

………