အခန်း ၄၆

အခန်း (၄၆) - သာမန်ဘဝ

တံခါးအနောက်တွင် အခန်း ၅၀၂ ရှိနေသည်။

ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော ဧည့်ခန်းလေး၊ အရေခွံများ ကွာကျနေသော ဆိုဖာ၊ ပစ္စည်းအစုံအလင် ရှုပ်ပွနေသော ကော်ဖီစားပွဲ၊ ပြီးတော့ အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားလေ့ရှိသော ကွန်ပျူတာ။ လိုက်ကာများကို ချထားပြီး၊ အဟဟလေးများမှ တစ်ဆင့် နေရောင်ခြည်များ ဖြာကျနေကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရွှေရောင် မျဉ်းကြောင်းလေး တစ်ကြောင်းကို ရေးဆွဲထား၏။ အရာအားလုံးက ဘာတစ်ခုမှ မပြောင်းလဲဘဲ၊ သူတို့ ထွက်ခွာသွားစဉ်က အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

လျင်ရှောင်ယုက အရင်ဆုံး ဝင်သွားပြီး၊ ဖိနပ်လဲကာ အေပရွန်ကို ဝတ်ဆင်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွား၏။ ရေဖွင့်သံနှင့် အိုးခွက်ပန်းကန် အချင်းချင်း ထိခိုက်သံများ ရောယှက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ မကြာမီတွင် ဆီသတ်နံ့လေးများ ပျံ့လွင့်လာပြီး ကြက်သွန်မြိတ် ကြော်နံ့လေးက ဧည့်ခန်း တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့၏။

ရှန်ရဲ့ တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် သူမ၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ အပြာနုရောင် အေပရွန်၊ ဆံပင်ကို မြင်းမြီးပုံစံ စည်းနှောင်ထားပြီး၊ အလုပ်ရှုပ်နေသော လက်လေးများ။ အရာအားလုံးက အရင်က အတိုင်းပါပဲ။

"ဝင်လာခဲ့လေ" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ပြောလိုက်၏။ "တံခါးဝမှာ ဘာလို့ ရပ်နေတာလဲ။"

ရှန်ရဲ့ အတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ အာဟေးက သူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး ပြတင်းပေါက် အနီးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

နေရောင်ခြည်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး၊ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက တစ်ဝက်တစ်ပျက် မှိတ်ထားကာ နေပူဆာလှုံနေသော ကြောင်တစ်ကောင်နှင့် တူလေသည်။

သူ့ကို ကြည့်ရင်း၊ ရှန်ရဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ငြိမ်းချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုငြိမ်းချမ်းမှုသည် သူ၏ အတွေးများထဲမှ လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ခန္ဓာကိုယ်၊ အရိုးအဆစ်၊ သွေးကြောများနှင့် အသက်ရှူသံ တိုင်းမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤနေရာ၌ ထိုင်လျက်၊ နေရောင်ခြည် အောက်တွင် ထိုင်နေသော ထိုလူကို ငေးကြည့်ရင်း၊ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဟင်းချက်နေသော အမျိုးသမီး၏ အသံကို နားထောင်ရန်အတွက် ဖန်တီးခံထားရသကဲ့သို့ပင်။

လျင်ရှောင်ယု ဟင်းတစ်ပွဲ ယူလာပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ချလိုက်၏။ ဝက်နံရိုး နှပ် ဖြစ်ပြီး၊ အညိုရင့်ရောင် ဟင်းရည်များက ဆူပွက်နေဆဲ ဖြစ်ကာ အပေါ်တွင် ကြက်သွန်မြိတ် အစိမ်းရောင်လေးများ ဖြူးထားသည်။ သူမက ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်၊ "ဘာလို့ ငေးနေတာလဲ။ သွား၊ ထမင်းခူးလေ။"

ရှန်ရဲ့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ မီးဖိုပေါ်တွင် ဟင်းနှစ်ပွဲ ကျန်နေသေးသည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ကြော်နှင့် ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥ ဟင်းချို။ သူ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပန်းကန်ကို ကိုင်ပြီး လှည့်လိုက်ရာ၊ အာဟေးက မီးဖိုချောင် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဖယ်ပေးပါဦး" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

အာဟေး နေရာမှ မလှုပ်ချေ။ သူသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်နေ၏။ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ရှိနေသည်။

"လမ်းပိတ်နေတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြောလိုက်၏။

"ငါ သိပါတယ်" ဟု အာဟေးက ပြန်ဖြေသည်။

သို့သော် သူ နေရာမှ မဖယ်ပေးသေးချေ။

ရှန်ရဲ့သည် ဟင်းပန်းကန်ကို ကိုင်လျက်၊ ခြေလှမ်း တစ်ဝက်ခန့် အကွာအဝေးမှ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။ သူတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း သုံးစက္ကန့်ခန့် မျက်နှာချင်းဆိုင် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ထို့နောက် အာဟေး ဘေးသို့ ဖယ်ပေးကာ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်၏။ ရှန်ရဲ့ သူ၏ ဘေးမှ တိုးဝင်သွားရာ၊ လက်မောင်းက သူ၏ အဝတ်အစားနှင့် ပွတ်တိုက်မိသွားသည်။ အေးစက်ပြီး နေရောင်ခြည်၏ အနံ့လေး ပါလာ၏။

သူ ဟင်းပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ် ချထားပြီးနောက် လှည့်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

အာဟေး က တံခါးဝတွင် ရပ်နေဆဲပင်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အာဟေးက သူ့ကို အထဲသို့ ဝင်ခွင့်မပြုတော့ချေ။ ရှန်ရဲ့ ဟင်းချိုပန်းကန်ကို ကိုင်လျက် အပြင်ထွက်၍ မရဖြစ်နေတော့၏။

"ဖယ်ပေးမှာလား၊ မဖယ်ပေးဘူးလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"မဖယ်ပေးဘူး" ဟု အာဟေးက ပြန်ဖြေ၏။

"ဘာလို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ငါ မသိဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်၏။

အာဟေး လည်း ပြုံးလိုက်သည်။ အဆိုပါ အပြုံးက တိုတောင်းလှသော်လည်း အလွန် လှပနေလေသည်။

ထို့နောက် သူ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ရာ၊ ရှန်ရဲ့ ဟင်းချိုပန်းကန်ကို ယူ၍ စားပွဲပေါ်တွင် ချထားလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယုက စားပွဲတွင် ထိုင်နေပြီး၊ သူတို့ကို သေချာ မဖော်ပြတတ်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ဒေါသထွက်နေခြင်း မဟုတ်၊ ဝမ်းနည်းနေခြင်းလည်း မဟုတ်ဘဲ၊ နားလည်မှု တစ်စွန်းတစ်စ ပါဝင်နေသော ရှုပ်ထွေးပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်၏။

"ထမင်းစားရအောင်" ဟု သူမက ဆိုလေသည်။

သူတို့ သုံးယောက် စားပွဲတွင် ဝိုင်းထိုင်လိုက်ကြသည်။ ရှန်ရဲ့ ဝက်နံရိုး တစ်တုံးကို ကောက်ယူပြီး လျင်ရှောင်ယု၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် နောက်ထပ် တစ်တုံးကို ကောက်ယူပြီး အာဟေး ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ အာဟေး က သူ၏ ပန်းကန်ထဲရှိ ဝက်နံရိုးကို ကြည့်ပြီး၊ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ကောက်ယူကာ တစ်လုတ် ကိုက်စားလိုက်၏။

"ကောင်းလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

အာဟေး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယွီ က ဘေးမှနေ၍ ရယ်မောလိုက်သည်: "သူ စားတဲ့ ပုံစံက ရှင်နဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ။"

ရှန်ရဲ့ အာဟေး ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ တကယ်ပါပဲ၊ သူတို့ ဝက်နံရိုး ကိုက်တဲ့ ပုံစံ၊ ဝါးတဲ့ ပုံစံ၊ ပြီးတော့ နှုတ်ခမ်းကို လျှာနဲ့ သပ်တဲ့ အကျင့်လေးတွေက အစ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။ အာဟေး ပြောခဲ့ဖူးသော စကားကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွားသည် — "ငါက မင်း ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။" ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး တွေတင် မကဘဲ၊ စားသောက်တဲ့ ပုံစံတွေက အစ အတူတူ ဖြစ်နေတာပဲ။

စားသောက်ပြီးနောက် လျင်ရှောင်ယုက ပန်းကန်သွားဆေးလေသည်။ ရှန်ရဲ့ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လျက်၊ အာဟေး က ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ထိုင်နေ၏။ တီဗီ ဖွင့်ထားပြီး၊ အဖြူအမည်း ရုပ်ရှင်ဟောင်း တစ်ကား ပြသနေကာ၊ မိုးရွာနေသော လမ်းမပေါ်တွင် လူနှစ်ယောက် လမ်းခွဲနေသည့် မြင်ကွင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်ရဲ့ ရုပ်ရှင်ကြည့်နေခြင်း မဟုတ်ချေ။ အာဟေး ကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်၏။

အာဟေး လည်း ရုပ်ရှင်ကြည့်နေခြင်း မဟုတ်ချေ။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် အဆိုပါ လမ်းသွယ်လေး ရှိနေပြီး၊ လမ်းတစ်ဖက်တွင် အခြား တိုက်ဟောင်း တစ်လုံး ရှိနေ၏။ အောက်ထပ်ရှိ ပန်းခင်းလေးထဲတွင် နှင်းဆီပန်းများ အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းနေပြီး၊ အနီရောင် ပန်းပွင့်ဖတ်လေးများက လေနှင့်အတူ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။

ပန်းရေလောင်းနေတတ်သော အဘွားအို က ဒီနေ့ မရှိချေ; ပန်းများသာ ရှိသည်၊ လေပြေလေးသာ ရှိသည်၊ ပြီးတော့ တဖြည်းဖြည်း မှောင်ကျလာသော ကောင်းကင်ကြီးသာ ရှိလေသည်။

ရှန်ရဲ့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ၊ အာဟေး ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ"

"အချိန် တွေကို ကြည့်နေတာပါ" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေသည်။

"အချိန် တွေက ဘာများ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "အရင်တုန်းက 'ကွက်လပ်' ထဲမှာ ဘာတစ်ခုမှ မရှိခဲ့ဘူး။ ကောင်းကင် မရှိ၊ မြေကြီး မရှိ၊ လေ မရှိ၊ ပန်းတွေ မရှိဘူး။ မီးခိုးရောင်ပဲ ရှိတယ်၊ ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲတဲ့ မီးခိုးရောင်ပဲ။ အခုတော့ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီ — ကောင်းကင်ကြီး မှောင်လာတယ်၊ ပန်းတွေ လှုပ်ရှားနေတယ်၊ လေတွေ တိုက်နေတယ်။ အချိန်တိုင်းက တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု မတူဘူးလေ။"

သူ ခေါင်းလှည့်လာပြီး ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ကြည့်လေ၊ အခု ကောင်းကင်ကြီးက မီးခိုးပြာရောင် ဖြစ်နေပြီ။ ခဏနေရင် ပြာလဲ့လဲ့ အရောင် ဖြစ်သွားမယ်။ ပြီးရင် အမည်းရောင် ဖြစ်သွားမယ်။ ပြီးရင် လမ်းမီးတိုင်တွေ လင်းလာမယ်။ ပြီးရင် လထွက်လာမယ်။ နေ့တိုင်းက တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု မတူဘူး။"

ရှန်ရဲ့ သူ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ အဆိုပါ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ကြီး ပြန်လည် ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး၊ မီးခိုးပြာရောင်က တဖြည်းဖြည်း ရင့်လာနေသည်။ သူ ရုတ်တရက် တွေးမိသွားသည်၊ အချိန်တွေသာ ဒီအခိုက်အတန့်လေးမှာ ရပ်တန့်သွားရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ လို့။

ဒီအခိုက်အတန့်လေးမှာတင်၊ သူ ဒီမှာ ထိုင်နေမယ်၊ အာဟေး ဒီမှာ ထိုင်နေမယ်၊ လျင်ရှောင်ယု မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ပန်းကန်ဆေးနေမယ်၊ ပြီးတော့ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာ ပန်းတွေ ရှိမယ်၊ လေပြေလေး ရှိမယ်၊ ကောင်းကင်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာမယ်။

သို့သော် အချိန်တွေက ရပ်တန့်မနေဘူး ဆိုတာကို သူ သိနေ၏။ ညရောက်လာမယ်၊ လမ်းမီးတိုင်တွေ လင်းလာမယ်၊ လထွက်လာမယ်။ မနက်ဖြန် ဆိုတာ ရောက်လာမယ်၊ သန်ဘက်ခါ ဆိုတာ ရောက်လာမယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ရက်တွေ ဆိုတာ ဆက်ရောက်လာဦးမယ်။ နေ့ရက်တွေ ကုန်ဆုံးသွားမယ်၊ ရေတွေ စီးဆင်းသွားသလိုမျိုးပဲ။

သူ ဖမ်းဆုပ်ထားလို့ မရနိုင်သလို၊ ဖမ်းဆုပ်ထားချင်စိတ်လည်း မရှိတော့ပါဘူး။ သူက ဒီနေရာလေးမှာပဲ၊ ဒီလူရဲ့ ဘေးနားမှာ ထိုင်ပြီး အချိန်တွေ စီးဆင်းသွားတာကို ထိုင်ကြည့်နေချင်ရုံ သက်သက်ပါ။

လျင်ရှောင်ယု ပန်းကန်ဆေးပြီး ထွက်လာသောအခါ၊ သူတို့ နှစ်ယောက် ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်၍ ပြုံးလိုက်သည်၊ "ရှင်တို့ နှစ်ယောက်ကတော့ ဇိမ်ကျနေတာပဲ။"

သူမက ရှန်ရဲ့၏ အခြား တစ်ဖက်တွင် ဝင်ထိုင်ပြီး သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ မှီချလိုက်၏။ ရှန်ရဲ့ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူမကို ဖက်ထားလိုက်သည်။

သူတို့ သုံးယောက် ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ဘေးချင်းယှဉ် ထိုင်လျက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေကြ၏။

ညကျလာပြီ။ လမ်းမီးတိုင်တွေ လင်းလာပြီ။ လထွက်လာပြီ၊ လခြမ်းကွေးလေး တစ်ခု ခေါင်မိုးပေါ်မှာ ချိတ်ဆွဲထားသလိုပဲ။

ပန်းခင်းလေးထဲက နှင်းဆီပန်းတွေကို သေချာ မမြင်ရတော့ဘဲ၊ ဝေဝါးနေတဲ့ အနီရောင် ပြင်ကျယ်ကြီး အဖြစ်သာ မြင်ရတော့တယ်။

"မနက်ဖြန် ပန်းတချို့ သွားဝယ်ပြီး လသာဆောင်မှာ စိုက်ဦးမယ်။ အနီရောင်၊ အဖြူရောင်၊ အဝါရောင်၊ အရောင်စုံ နည်းနည်းစီ စိုက်မယ်" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ဆိုလေသည်။

"အင်း" ဟု ရှန်ရဲ့က သဘောတူလိုက်၏။

"အနီရောင်က ပိုလှတယ်" ဟု အာဟေး က ဝင်ပြောသည်။

လျင်ရှောင်ယု ရယ်မောလိုက်၏: "ဒါဆို အနီရောင် ပိုစိုက်တာပေါ့။"

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ အာဟေး ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လရောင်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး၊ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ရုတ်တရက် ပန်းခင်းကြီး ကို ပြန်အမှတ်ရသွားသည်၊ ပင်လယ်ပြင်လို အဆုံးမရှိ ပြန့်ကျယ်နေတဲ့ အဆိုပါ အနီရောင် ပန်းတွေကို။

အာဟေး က ပန်းခင်းကြီး ထဲမှာ ကျောခိုင်းလျက် ရပ်နေပြီး၊ ထို့နောက် နောက်ပြန်လှည့်လာကာ ပြုံးပြခဲ့တာကို။

အဲ့ဒါ သူ မြင်ဖူးသမျှ မြင်ကွင်းတွေထဲမှာ အလှပဆုံး မြင်ကွင်းလေး တစ်ခုပါပဲ။

ဘဝက ဒီလိုနဲ့ပဲ ဆက်လက် စီးဆင်းသွားလေသည်။

နံနက်တိုင်း ရှန်ရဲ့ အလုပ်သွားသည်၊ လျင်ရှောင်ယု က အိမ်တွင် အိမ်မှုကိစ္စများ လုပ်သည်၊ အာဟေး က ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ထိုင်လျက် အချိန်များကို ငေးကြည့်နေသည်။ ညနေပိုင်း သူ ပြန်လာသောအခါ၊ သူတို့ သုံးယောက် အတူတကွ ညစာ စားကြသည်၊ တီဗီ ခဏကြည့်ကြပြီးနောက် ကိုယ့်အခန်းကိုယ် ဝင်အိပ်ကြသည်။

သို့သော် အရာတချို့ကတော့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

ရှန်ရဲ့သည် အရင်က သူ သတိမထားမိခဲ့သော အရာများကို စတင် သတိထားမိလာ၏။ ဥပမာ၊ အာဟေး ရေသောက်သောအခါ သူ၏ လည်ဇလုတ်က တစ်ချက်ချင်းစီ လှုပ်ရှားသွားတတ်သည်။ အာဟေး လမ်းလျှောက်သောအခါ ဘယ်ဘက် ခြေလှမ်းက ညာဘက်ထက် အမြဲတမ်း အနည်းငယ် ပိုကျယ်တတ်သည်။ အာဟေး ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ထိုင်သောအခါ၊ နေရောင်ခြည်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြာကျပြီး ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက အလွန် ဖျော့တော့သော ပယင်းရောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတတ်သည်။ အာဟေး ပြုံးသောအခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အရင် စတင် လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ ထို့နောက်မှ မျက်လုံးများ ကွေးသွားတတ်သည်။

သူ ဤအရာများကို စတင် သတိထားလာမိပြီး၊ ထို့နောက် မှတ်သားထားလိုက်၏။ ဘာလို့ မှတ်သားထားရလဲ ဆိုတာကို သူ မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မမှတ်ထားရင် သူ နောင်တရလိမ့်မယ် လို့ ခံစားနေရလို့ပါ။

တစ်နေ့တွင်၊ ရှန်ရဲ့ အလုပ်က ပြန်ရောက်သောအခါ အာဟေး လသာဆောင်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ လသာဆောင်တွင် ပန်းအိုး အချို့ ရှိနေပြီး၊ အနီရောင်၊ အဖြူရောင်၊ အဝါရောင် နှင်းဆီပန်းများ အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းနေသည်။

အာဟေး သည် အနီရောင် နှင်းဆီပန်း အရှေ့တွင် ရပ်လျက် ပန်းပွင့်ဖတ်များကို ငုံ့ကြည့်နေ၏။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

"လှလား" ဟု သူ မေးလိုက်၏။

"လှပါတယ်" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ ညနေဆည်းဆာ နေရောင်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာဘေးတိုက် မြင်ကွင်းကို လိမ္မော်နီရောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးနေသည်။

သူ၏ မျက်တောင်များက ရှည်လျားပြီး အနည်းငယ် ကော့နေကာ၊ မျက်လုံးအောက်တွင် အရိပ်လေးတစ်ခု ထင်ကျန်နေ၏။ သူက ပန်းများကို တကယ့်ကို အလေးအနက်ထားပြီး စူးစိုက်စွာ ကြည့်နေသည်၊ တန်ဖိုးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခုကို ကြည့်နေသလိုမျိုး။

ရှန်ရဲ့ ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်: "အာဟေး။"

အာဟေး လှည့်ကြည့်လာ၏။

ရှန်ရဲ့က ပြောလေသည်၊ "ငါ ခံစားနေရတာက—"

သူ ခဏရပ်သွား၏။ အာဟေး က သူ့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေပေးသည်။

ရှန်ရဲ့ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး "ငါ မင်းကို သဘောကျသွားပြီ ထင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်၏။

လသာဆောင်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ လေပြေလေး တိုက်ခတ်သွားပြီး၊ နှင်းဆီပန်းများ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြ၏။ အာဟေး က သူ့ကို ကြည့်နေပြီး၊ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေသည်။ ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်၏။

အဆိုပါ အပြုံးက အရင်ကလို တိုတောင်းသော အပြုံးမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှ စတင်ကာ မျက်လုံးများဆီသို့၊ ထို့နောက် မျက်နှာ တစ်ခုလုံးဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

"ငါ သိပါတယ်" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားသည်: "မင်း သိတယ်ပေါ့"

"ငါ အစကတည်းက သိနေခဲ့တာပါ" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေ၏။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက မင်းလေ။ မင်း ဘာတွေးနေလဲ ဆိုတာကို ငါ သိတာပေါ့" ဟု အာဟေး က ရှင်းပြလေသည်။

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "မင်းကရော၊ မင်း ငါ့ကို သဘောကျလား" ဟု မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါ မသိဘူး။ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ သဘောမကျဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ 'ကွက်လပ်' ထဲမှာ စောင့်နေခဲ့တုန်းက၊ ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာကို ငါ သိတယ်။ မင်း ရောက်လာပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ဟာလာဟင်းလင်း မဖြစ်တော့ဘူး။ မင်း ထွက်သွားတော့ ပြန်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြန်တယ်။ မင်း ပြန်ရောက်လာတော့၊ ပြန်ပြီး ပြည့်ဝသွားပြန်ရော။"

သူ ခဏရပ်သွား၏။

"တကယ်လို့ အဲ့ဒါက လူတစ်ယောက်ကို သဘောကျတာ ဆိုရင်၊ ငါ သဘောကျပါတယ်။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း၊ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များက ပြည့်လျှံနေတော့၏။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အာဟေး ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ အာဟေး ၏ လက်က အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ရှန်ရဲ့ ၎င်း၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် သူ၏ လက် ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း၊ သူ၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း၊ သူ ကာကွယ်ချင်သော သူ၏ အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

လသာဆောင်တွင် ညနေဆည်းဆာ နေမင်းကြီးက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း အောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းသွားလေပြီ။ လိမ္မော်နီရောင် နောက်ဆုံး အလင်းတန်းလေးသာ ကျန်ရစ်တော့ပြီး၊ နှင်းဆီပန်းများနှင့် သူတို့ နှစ်ယောက် အပေါ်သို့ ဖြာကျနေ၏။

ဧည့်ခန်းထဲမှ လျင်ရှောင်ယု ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်: "ထမင်းစားလို့ ရပြီ"

ရှန်ရဲ့ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်၏။ အာဟေး က သူ့ကို ရုတ်တရက် ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

အာဟေး က သူ့ကို ကြည့်ပြီး "နောက်တစ်ခါကျရင်၊ မင်း အရင် ပြောရမယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

"ဘာပြောရမှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"မင်း ငါ့ကို သဘောကျတယ် လို့လေ။ မင်း ပြောတာကို ငါ ကြားချင်လို့" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ" ဟု သူက ဆိုသည်။

သူတို့ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာကြ၏။

လျင်ရှောင်ယု က စားပွဲပြင်ဆင်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်: ငါးဟင်း၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ကြော် နှင့် ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥ ဟင်းချို။ လသာဆောင်မှ သူတို့ ပြန်ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ပြုံးလိုက်သည်: "ပန်းတွေကို အဲ့လောက် အကြာကြီး ကြည့်နေတာလား။"

"အင်း။ ပန်းတွေက လှလို့" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

"မနက်ဖြန် နောက်ထပ် ပန်းအိုး နည်းနည်း ထပ်ဝယ်လိုက်ဦးမယ်" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ဆိုလေသည်။

သူမ ဝင်ထိုင်ပြီး တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်၏။

ရှန်ရဲ့နှင့် အာဟေး လည်း ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ သုံးယောက် စားပွဲကို ဝိုင်းထိုင်ပြီး ထမင်းစားကြလေသည်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် မှောင်လာပြီ ဖြစ်ပြီး၊ လမ်းမီးတိုင်များ လင်းလာသည်။

ထမင်းစားနေရင်း ရှန်ရဲ့ ရုတ်တရက် စကားပြောလာ၏: "ရှောင်ယု။"

လျင်ရှောင်ယု သူ့ကို မော့ကြည့်လာသည်။

"ငါ အာဟေး ကို သဘောကျတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြောလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယု တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားသည်။ ထို့နောက် သူမ ပြုံးလိုက်၏၊ အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးလေး။

"ငါ သိပါတယ်" ဟု သူမက ဆိုလေသည်။

"မင်း ဒေါသမထွက်ဘူးလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယု ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်၊ "နည်းနည်းပါးပါးတော့ ထွက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်းသာတာက ပိုများပါတယ်။"

"ဘာကို ဝမ်းသာတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

လျင်ရှောင်ယု သူ့ကို နက်ရှိုင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏: "နောက်ဆုံးတော့ ရှင် ဖွင့်ပြောလိုက်ပြီ ဆိုတော့ ဝမ်းသာတာပေါ့။ ရှင် မြိုသိပ်ထားရတာ အကြာကြီး ရှိနေပြီ မလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယုက ဆက်ပြောသည်၊ "ရှင့်ကို ကျွန်မ ချစ်တယ်၊ ဒါကြောင့် ရှင် ပျော်ရွှင်နေတာကိုပဲ ကျွန်မ မြင်ချင်တာ။ သူက ရှင့်ကို ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ် ဆိုရင်၊ ကျွန်မ ဒေါသမထွက်ပါဘူး။"

သူမ အာဟေး ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်: "သူ့အပေါ် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပါနော်။"

အာဟေး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏: "အင်း။"

"ကဲ... ထမင်းစားကြရအောင်။ ဟင်းတွေ အေးကုန်တော့မယ်" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ဆိုလေသည်။

သူတို့ သုံးယောက် ဆက်လက် စားသောက်ကြလေသည်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ညမြင်ကွင်းက လှပနေပြီး၊ နှင်းဆီပန်းများက လေနှင့်အတူ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြ၏။

ထိုညက၊ ရှန်ရဲ့ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဘေးခန်းတွင် လျင်ရှောင်ယု၏ အခန်း ရှိပြီး၊ ဧည့်ခန်းထဲတွင် အာဟေး ၏ ဆိုဖာ ရှိလေသည်။ သူ အလွန် တိုးညင်းသော အသံလေးများကို နားစွင့်နေ၏။ လျင်ရှောင်ယု တစ်ဖက်လှည့်လိုက်သော အသံ၊ အာဟေး ၏ အသက်ရှူသံ၊ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ နှင်းဆီချုံ များကို လေဖြတ်တိုက်သွားသော အသံ။

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များက တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

သူ တွေးမိသည်၊ ဒါ အိမ်ပဲ။ အဆောက်အအုံ မဟုတ်ဘူး၊ လိပ်စာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလူတွေပဲ။

လျင်ရှောင်ယု၊ အာဟေး။ သူတို့ ရှိနေတဲ့ နေရာတိုင်းက အိမ်ပဲ။

………