အခန်း ၄၇

အခန်း (၄၇) - အက်ကြောင်း

ဘဝက အရမ်းကို နေပျော်လွန်းနေသည်။ အရမ်းကို အဆင်ပြေလွန်းနေသဖြင့်၊ ရှန်ရဲ့သည် တစ်ခါတစ်ရံ သူ ဘယ်ကနေ ရောက်လာသလဲ ဆိုတာကို မေ့သွားတတ်သည်၊ စင်္ကြံလမ်းတွေ၊ စည်းမျဉ်းတွေ၊ ပြီးတော့ သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ လူတွေကို မေ့သွားတတ်သည်။ နံနက်တိုင်း နိုးလာသောအခါ၊ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် လျင်ရှောင်ယွီ ဟင်းချက်နေသံကို ကြားရပြီး၊ ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ထိုင်နေသော အာဟေး ၏ ကျောပြင်ကို မြင်ရသောအခါ၊

အရာအားလုံးက တန်တယ်လို့ သူ ခံစားလိုက်ရ၏။ အဆိုပါ အိပ်မက်ဆိုးတွေ၊ အဆိုပါ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုတွေ၊ ဘယ်တော့မှ ထွက်မလာနိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ရတဲ့ အဆိုပါ အခိုက်အတန့်တွေ အားလုံး — တန်ပါတယ်။

သို့သော် အက်ကြောင်းများသည် သတိမထားမိဆုံး နေရာများမှ စတင်လေ့ ရှိ၏။

စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ဖြစ်သဖြင့် ရှန်ရဲ့ အလုပ်မသွားရချေ။ သူ ပုံမှန်ထက် နောက်ကျမှ ထလာပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ၊ လျင်ရှောင်ယုက ဈေးသွားဝယ်နေပြီ ဖြစ်၏။

စားပွဲပေါ်တွင် ဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်၊ ပေါက်စီ နှစ်လုံးနှင့် ချဉ်ဖတ် ပန်းကန်လုံး အသေးလေး တစ်လုံး ရှိနေသည်။ အာဟေး က ပုံမှန်အတိုင်း ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ထိုင်လျက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေ၏။ ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ ပေါက်စီ တစ်လုတ် ကိုက်စားလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ" ဟု သူက နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

အာဟေး ပြန်မထူးချေ။ ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အာဟေး က ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ဆက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားက ပုံမှန်အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်သော်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်။ ရှန်ရဲ့ သေချာစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သတိထားမိသွား၏။ အာဟေး ၏ မျက်လုံးများ။

အဆိုပါ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက မှေးမှိန်နေလေပြီ။ နေရောင်အောက်တွင် ဖျော့တော့သွားသည့် ပယင်းရောင်မျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ အကြိမ်များစွာ ဆေးကြောခံထားရသော ဓာတ်ပုံဟောင်း တစ်ပုံကဲ့သို့ အသက်မဲ့စွာ မှေးမှိန်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ရှန်ရဲ့ ပေါက်စီကို ချထားလိုက်သည်: "အာဟေး။"

အာဟေး က သူ့ကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လာ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများက တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်; ရွှေရောင်က ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ အလွန် ဖျော့တော့နေပြီး မမြင်ရသလောက်ပင် ဖြစ်နေ၏။ သူငယ်အိမ်၏ အနားသတ်တွင် မီးခိုးရောင် စက်ဝိုင်းတစ်ခု ရှိနေပြီး၊ 'ကွက်လပ်' ထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မီးခိုးရောင်နှင့် တူလေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း ငါ့ကို လိမ်နေတာ။ မင်း မျက်လုံးတွေရဲ့ အရောင်က ပြောင်းသွားပြီ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

အာဟေး စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ "စည်းမျဉ်းတွေ ကြောင့်လေ။ အပြည့်အဝ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အပြည့်အဝ ရှိတော့တာလည်း မဟုတ်ဘူး။ မူလအရင်းအမြစ် ကို ငါ ခွဲပစ်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အပိုင်းအစ တွေက ကျန်နေသေးတယ်။ အဲ့ဒီ အပိုင်းအစ တွေက ငါ့ကို လိုက်ရှာနေတာ" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်: "မူလအရင်းအမြစ် ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် မပျောက်ကွယ်သွားဘူးလို့ မင်း ပြောခဲ့တယ် မလား။"

အာဟေး က ဖြေလေသည်၊"'မပျောက်ကွယ်သွားလောက်ဘူး' လို့ ငါ ပြောခဲ့တာပါ။ ငါလည်း သေချာ မသိဘူးလေ။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း၊ သူ ခံစားနေရသော ငြိမ်းချမ်းမှုများ ချက်ချင်းပင် ကွဲကြေသွားတော့၏။ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ၊ ဒီလိုမျိုး ထာဝရ နေသွားလို့ ရပြီ၊ အဆိုပါ အိပ်မက်ဆိုးတွေ ဘယ်တော့မှ ပြန်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူ ထင်ခဲ့မိတာ။ ဒါပေမဲ့ သူ မေ့သွားခဲ့တယ်။ ဒါက ကန့်သတ်နယ်မြေ ပဲလေ။ ကန့်သတ်နယ်မြေ ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ အဆုံးသတ် မရှိဘူး။

"အချိန် ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ" ဟု သူ မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ငါ မသိဘူး။ တစ်လ လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ တစ်နှစ် လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အဲ့ဒီထက် ပိုကြာတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို ထပ်ရှာကြတာပေါ့။ အဲ့ဒီ အပိုင်းအစ တွေကိုလည်း အမှုန့်ဖြစ်အောင် ထပ်လုပ်ကြတာပေါ့" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

အာဟေး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ မှေးမှိန်နေသော သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်ခုခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်: "မင်း မကြောက်ဘူးလား။"

"ငါ ကြောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြောက်နေလည်း လုပ်ရမှာပဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

အာဟေး ဘာစကားမျှ မဆိုတော့ချေ။ သူ ခေါင်းလှည့်ကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ဆက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် အဆိုပါ လမ်းသွယ်လေး ရှိနေဆဲ၊ လမ်းတစ်ဖက်တွင် အခြား တိုက်ဟောင်း ရှိနေဆဲ၊ အောက်ထပ်တွင် ပန်းခင်းလေး ရှိနေဆဲပင်။

နှင်းဆီပန်းများက အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းနေပြီး၊ အနီရောင် ပန်းပွင့်ဖတ်လေးများက လေနှင့်အတူ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။ အရာအားလုံးက ငြိမ်းချမ်းနေပြီး ဘာတစ်ခုမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် တည်ငြိမ်မှု၏ အောက်ခြေတွင် တစ်ခုခု ပုန်းကွယ်နေသည်ကို ရှန်ရဲ့ သိနေ၏။ အဆိုပါ အပိုင်းအစ တွေ၊ အဆိုပါ စည်းမျဉ်းတွေ၊ ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ သူ ထင်မှတ်ခဲ့တဲ့ အရာတွေ — သူတို့ အားလုံးက ရှိနေဆဲပင်။

လျင်ရှောင်ယု ပြန်ရောက်လာသောအခါ၊ အာဟေး ၏ အခြေအနေကို ရှန်ရဲ့က သူမအား ပြောပြလိုက်၏။ နားထောင်ပြီးနောက် သူမ သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီးမှ၊ "ဒါဆို သွားရှာကြတာပေါ့" ဟု ဆိုလေသည်။

"အရမ်း အန္တရာယ် များနိုင်တယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က သတိပေးလိုက်၏။

"ကျွန်မ သိပါတယ်" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ပြန်ဖြေသည်။

"သူ ပြန်မလာနိုင်တော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြော၏။

လျင်ရှောင်ယု သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်: "ဒါဆိုရင် ကျွန်မလည်း ပြန်မလာဘူးလေ။ ရှင် ဘယ်မှာ ရှိနေနေ၊ အဲ့ဒီနေရာမှာ ကျွန်မ ရှိနေမယ်။"

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားရ၏။ သူမကို တည်ငြိမ်တဲ့ ဘဝတစ်ခု၊ ဘာထူးခြားချက်မှ မရှိတဲ့ သာမန် ဘဝတစ်ခု၊ မနက်ဖြန်များ သေသွားမလားလို့ ပူပန်နေစရာ မလိုတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ပေးနိုင်ပြီလို့ သူ ထင်ခဲ့မိတာ။ ဒါပေမဲ့ သူ မပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ သူ ဘယ်တော့မှ မပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။

လျင်ရှောင်ယုက သူ ဘာတွေးနေသလဲ ဆိုတာကို နားလည်သွားသကဲ့သို့၊ လျှောက်လာပြီး သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်: "အများကြီး မတွေးပါနဲ့။ ငါတို့ အတူတူ ရှိနေနိုင်သရွေ့ အဲ့ဒါ လုံလောက်နေပါပြီ။"

ထိုညက၊ ရှန်ရဲ့ မြို့ဟောင်း အမှတ် ၁၇ သို့ ထပ်သွားခဲ့၏။ ကြိတ်တံခါးက ပိတ်ထားပြီး၊ သူ အချိန်အတော်ကြာအောင် ခေါက်သော်လည်း မည်သူမျှ ပြန်မထူးချေ။ သူ ထပ်ခေါက်သော်လည်း မည်သူမျှ ပြန်မထူးသေးချေ။ သူ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ တံခါးက ပွင့်လာလေသည်။

တံခါးအနောက်တွင် ချန်မော့ ရပ်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်နေကာ မျက်လုံးများက ချိုင့်ဝင်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာ အိပ်မပျော်ထားသည့် ပုံပေါ်လေသည်။

"ဝင်ခဲ့လေ" ဟု သူက ဆို၏။

ရှန်ရဲ့ အတွင်းသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ အပေါ်ထပ်ရှိ အခန်းမှာ အရင်ကထက် ပိုမို ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး၊ ကွန်ပျူတာ အချို့ မရှိတော့ကာ စာရွက်စာတမ်းများက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရှုပ်ပွနေသည်။ နံရံပေါ်ရှိ ဆက်စပ်မှု ပုံစံ၏ တစ်ဝက်ခန့်မှာ ဆုတ်ဖြဲခံထားရပြီး၊ ကျန်ရှိနေသော တစ်ဝက်တွင်လည်း အနီရောင် ကြက်ခြေခတ်များ အပြည့် ရေးဆွဲထားလေသည်။

"အစ်မဖန်း ကရော" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ထွက်သွားပြီ" ဟု ချန်မော့က ပြန်ဖြေသည်။

"ဘယ်ကို သွားတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"အထဲ ဝင်သွားတာ။ သူမ တစ်ခုခုကို တွေ့ရှိခဲ့တယ် တဲ့၊ ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ချင်တယ် ဆိုပြီးတော့။ ထွက်သွားတာ သုံးရက် ရှိပြီ၊ ပြန်မလာသေးဘူး" ဟု ချန်မော့က ဖြေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။ ချန်မော့ က စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်ပြီး ဆေးလိပ် တစ်လိပ် မီးညှိကာ အားရပါးရ တစ်ဖွာ ဖွာလိုက်သည်။ မီးခိုးငွေ့များက မီးရောင်အောက်တွင် လွင့်ပျံသွားပြီး၊ 'ကွက်လပ်' ထဲက မြူခိုးတွေလို မီးခိုးဖြူရောင် ဖြစ်နေ၏။

"မင်း ဒီကို ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့သည် အာဟေး အကြောင်းကို ချန်မော့ အား ပြောပြလိုက်၏။ နားထောင်ပြီးနောက် ချန်မော့ သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး၊ ဆေးလိပ် ကုန်သွားသောအခါ နောက်တစ်လိပ် ထပ်ညှိလိုက်ပြန်သည်။

"စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ အပိုင်းအစ တွေ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။ "ငါ မြင်ဖူးတယ်။"

ရှန်ရဲ့၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ချန်မော့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ထောင့်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ၊ စာရွက်စာတမ်း အပုံလိုက် ကြားတွင် ရှာဖွေပြီး သံဘူး တစ်ဘူးကို ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။ သူ ဖွင့်ပြလိုက်သည်; အတွင်း၌ အပိုင်းအစများ ရှိနေ၏ — စာရွက်ပိုင်းများ၊ အဝတ်စများ၊ သစ်သားစများ၊ သတ္တုပြားများ — အပျက်အစီး မြို့တော် တွင် သူတို့ စုဆောင်းခဲ့သည်များနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။ သို့သော် အရောင်ကတော့ ကွဲပြားနေသည်။ ယခင်က အပိုင်းအစများက မီးခိုးရောင် ဖြစ်ပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှု မရှိသော မီးခိုးရောင် ဖြစ်၏။ ဤတစ်ခုကတော့ — သူ ဘူးအောက်ခြေမှ အပိုင်းအစ တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည် — အနီရောင် ဖြစ်နေသည်။

ပန်းခင်းကြီးထဲက အနီရောင်နဲ့ လုံးဝကို အတူတူပဲ၊ ပထမဆုံး အထပ် က အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ အရာ ရဲ့ အဝတ်အစား အရောင်နဲ့ လုံးဝကို အတူတူပဲ။

ရှန်ရဲ့ လှမ်းယူလိုက်၏။ အပိုင်းအစ က မကြီးမားလှဘဲ လက်ဝါးအရွယ်အစားခန့်သာ ရှိကာ၊ သတ္တုပြား ဖြစ်ပြီး လေးလံနေသည်။ မျက်နှာပြင်က ချောမွေ့နေပြီး စာလုံး မပါ၊ ပုံစံ မပါ၊ ဘာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။ သို့သော် သူ ထိတွေ့လိုက်သောအခါ၊ ခံစားချက် တစ်ခုကို သူ ရရှိလိုက်သည်။ နှလုံးခုန်သံ။ နှေးကွေးပြီး လေးလံကာ စည်းချက်ကျနေ၏။ စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ မူလအရင်းအမြစ် ဆီက ခံစားချက်နဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ။

ချန်မော့က ပြောလေသည်၊ "ဒါကို ပဉ္စမမြောက် အထပ် မှာ တွေ့ခဲ့တာ။ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ အခန်းတစ်ခန်း ထဲက နံရံအက်ကွဲကြောင်း ကြားမှာ ပုန်းနေတာ။ ငါ တွေ့တဲ့ အချိန်တုန်းက၊ ၎င်းက ခုန်ပေါက်နေတယ်။ အသက်ရှင်နေသလိုပဲ။"

"ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ချန်မော့က ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ပိုင်းတည်းတော့ သေချာပေါက် မကဘူး။ မူလအရင်းအမြစ် ကွဲကြေသွားပြီးတဲ့နောက်၊ အပိုင်းအစ တွေက နေရာအနှံ့အပြားကို လွင့်စဉ်သွားကြတာ။ တချို့က ပထမဆုံး အထပ် မှာ၊ တချို့က ပဉ္စမမြောက် အထပ် မှာ၊ တချို့က နဝမမြောက် အထပ် မှာ။ အပိုင်းအစ တိုင်းက စည်းမျဉ်း တစ်ခုစီကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ အဲ့ဒါတွေကို ရှာပြီး ခွဲပစ်လိုက်ရင်၊ အာဟေး ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

"ဘယ်လို ခွဲရမှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ချန်မော့ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်: "ငါ မသိဘူး။ အရင်တုန်းက မူလအရင်းအမြစ် ကို မင်း ဘယ်လို ခွဲပစ်ခဲ့တာလဲ။"

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "လက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ညှစ်ခွဲလိုက်တာ" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

ချန်မော့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်: "အဲ့ဒီလောက်တောင် ရိုးရှင်းတာလား။"

"အဲ့ဒီလောက်တောင် ရိုးရှင်းတာပဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

ချန်မော့ သူ့ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်: "ဒါက မင်းပဲ လုပ်နိုင်တဲ့ အရာ ဖြစ်မှာပါ။ မင်းက ၈၇ ယောက်မြောက် ရှန်ရဲ့ လေ။ အရင် ၈၆ ယောက်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြတယ်။ မင်း တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာ။ မင်း တစ်ယောက်တည်း မူလအရင်းအမြစ် ကို ခွဲပစ်နိုင်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ အပိုင်းအစ တွေကိုလည်း၊ မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ ခွဲပစ်နိုင်တာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ရှန်ရဲ့သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ အနီရောင် အပိုင်းအစလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ ၎င်း၏ နှလုံးခုန်သံက ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ နှေးကွေးပြီး လေးလံကာ၊ တစ်ချက်ချင်းစီ ခုန်ပေါက်နေသည်။

သူ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ — အပိုင်းအစလေး ကွဲကြေသွားတော့၏။ အနီရောင် အမှုန့်များက သူ၏ လက်ချောင်းများ ကြားမှ ထွက်ကျလာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်လေးမှာပဲ၊ အာဟေး ၏ နှလုံးခုန်သံကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။အပိုင်းအစလေး ရဲ့ နှလုံးခုန်သံ မဟုတ်ဘူး၊ အာဟေး ရဲ့ နှလုံးခုန်သံ။ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲကနေ၊ တည်ငြိမ်စွာနဲ့ တစ်ချက်ချင်းစီ ခုန်ပေါက်နေတာ။

သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်: "တခြား အပိုင်းအစ တွေကို ငါ သွားရှာမယ်။"

ချန်မော့ က သူ့ကို ကြည့်ပြီး "ဘယ်မှာ ရှိတယ် ဆိုတာ မင်း သိလား" ဟု မေးလိုက်၏။

"ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ ရှာတွေ့မှာပါ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

သူ လှည့်၍ အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့၏။ သူ အဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်လာစဉ် အပြင်ဘက်တွင် လုံးဝ မှောင်နေလေပြီ။ လမ်းမီးတိုင်များ လင်းနေပြီး လမ်းမပေါ်တွင် လူသူကင်းမဲ့ သလောက် ဖြစ်နေသည်။ သူ လမ်းဘေးတွင် ရပ်လျက် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်၏။

ထို့နောက် သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည် — လမ်းတစ်ဖက်ရှိ လမ်းမီးတိုင် အောက်တွင် အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။

ကျိုးဝမ် မဟုတ်ဘဲ အခြား တစ်ယောက် ဖြစ်၏။ အလွန် ငယ်ရွယ်ပြီး အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့်သာ ရှိကာ၊ ဆံပင်ရှည်များနှင့် ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာ ရှိသည်။ သူမသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်နေပြီး၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေ၏။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

"မင်း အပိုင်းအစ တွေကို ရှာနေတာလား" ဟု သူမက မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဘယ်မှာ ရှိတယ် ဆိုတာ ငါ သိတယ်" ဟု သူမက ဆိုလေသည်။

"ဘယ်မှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

သူမ လက်မြှောက်ကာ အဝေးသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ အဲ့ဒီနေရာမှာ တံခါးတစ်ချပ် ရှိတယ်၊ အနီရင့်ရောင် ဖြစ်ပြီး လမ်းမီးတိုင် နှစ်ခု ကြားမှာ ရပ်တည်နေတယ်။ ရှန်ရဲ့ အဆိုပါ တံခါးကို အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

"ပထမဆုံး အပိုင်းအစ က ပထမဆုံး အထပ် မှာ ရှိတယ်" ဟု သူမက ဆိုလေသည်။ "ပြန်သွားရမယ့် လမ်းကို မင်း သိပါတယ် မလား။"

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး "မင်း ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

သူမ ပြုံးလိုက်သည်၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးလေး: "ငါက မင်း ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ သူလေ။ မင်း မမှတ်မိတော့ဘူး ဆိုပေမယ့်၊ ရပါတယ်။"

သူမ လှည့်၍ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူမ ရပ်တန့်ကာ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်: "အော်... ဒါနဲ့၊ အဲ့ဒီ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူက လူကောင်း ပါ။ သူ့ကို ပျောက်ကွယ်သွားအောင် အခွင့်အရေး မပေးလိုက်ပါနဲ့။"

ထို့နောက် သူမ အဆိုပါ တံခါးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ လှည့်၍ အိမ်ရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့၏။

အခန်း ၅၀၂ သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လျင်ရှောင်ယု နှင့် အာဟေး တို့က သူ့ကို စောင့်နေကြသည်။

အပိုင်းအစများ အကြောင်းနှင့် အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး ပြောခဲ့သော စကားများကို သူ ပြန်လည် ပြောပြလိုက်၏။ လျင်ရှောင်ယု နားထောင်ပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမက မေးလိုက်သည်: "ဘယ်တော့ သွားမှာလဲ။"

"မနက်ဖြန်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

လျင်ရှောင်ယု ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်: "ငါလည်း လိုက်မယ်။"

အာဟေး က "ငါလည်း သွားမယ်" ဟု ဝင်ပြောလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူတို့ကို ကြည့်ရင်း၊ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာမှုနှင့် နာကျင်မှုတို့ ရောယှက်နေတော့၏။ သူတို့ကို ထပ်ပြီး အန္တရာယ် မကြုံစေချင်တော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို သူတို့ တားမရသလိုမျိုးပဲ၊ သူတို့ကိုလည်း သူ တားလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို သူ သိနေပါတယ်။

ထိုညက၊ ရှန်ရဲ့ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီး လသာဆောင်တွင် ရပ်နေ၏။ နှင်းဆီပန်းများက ပွင့်လန်းနေပြီး လရောင်အောက်တွင် အနီရဲရဲ နှင့် လှပနေလေသည်။ သူသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် ပန်းများကို ကြည့်ရင်း၊ မနက်ဖြန် အကြောင်းကို စဉ်းစားနေမိ၏။ မနက်ဖြန် ဆိုရင်၊ ပထမဆုံး အထပ် ကို သူ ပြန်သွားရမယ်။ အဆိုပါ စင်္ကြံလမ်း၊ အဆိုပါ စည်းမျဉ်းတွေ၊ ပြီးတော့ အိပ်မက်ဆိုးတွေ စတင်ခဲ့တဲ့ နေရာဆီကို သူ ပြန်သွားရမယ်။

ဘယ်တော့မှ ပြန်သွားစရာ မလိုတော့ဘူးလို့ သူ ထင်ခဲ့မိတာ၊ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာ ဆိုတာ အဲ့ဒီလို မဟုတ်ဘူးလေ။ ကံကြမ္မာက မင်းကို အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ နောက်ပြန်ဆွဲခေါ်နေလိမ့်မယ်၊ နောက်ဆုံးမှာ မင်း ဖြေရှင်းနိုင်သွားတဲ့ အချိန်အထိပေါ့။

အာဟေး ထွက်လာပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်၏။

"အိပ်မပျော်ဘူးလား" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။

"အင်း" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

"ငါလည်း အတူတူပဲ" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် လသာဆောင်တွင် ဘေးချင်းယှဉ် ရပ်လျက်၊ လရောင်အောက်ရှိ နှင်းဆီပန်းများကို ငေးကြည့်နေကြ၏။ လေပြေလေး တိုက်ခတ်သွားပြီး ပန်းပွင့်ဖတ်လေးများက ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။

လရောင်အောက်တွင် အာဟေး ၏ မျက်လုံးများက ဖျော့တော့နေပြီး၊ ရွှေရောင်ကို မမြင်ရသလောက်ပင် ဖြစ်နေကာ ပယင်းရောင် စက်ဝိုင်း အဖျော့လေးသာ ကျန်ရစ်တော့၏။

"မင်း ကြောက်နေလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ငါ မကြောက်ပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

"ဘာလို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"မင်း ကြောင့်လေ" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ အာဟေး ၏ လက်က အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှန်ရဲ့က အေးစက်နေတယ်လို့ မခံစားရတော့ချေ။ အဲ့ဒါ သူရဲ့ နွေးထွေးမှုပဲ၊ သူရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲ။

"မင်းကို ပျောက်ကွယ်သွားခွင့် မပေးဘူး" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

အာဟေး ပြုံးလိုက်သည်၊ တိုတောင်းသော်လည်း အလွန် လှပသော အပြုံးလေး: "ငါ သိပါတယ်။"

သူတို့ လသာဆောင်တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်နေခဲ့ကြ၏။ လမင်းကြီး အမြင့်ဆုံး အမှတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်အထိ၊ နှင်းဆီပန်းများ၏ အရိပ်က ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်အထိ၊ လျင်ရှောင်ယု ထွက်လာပြီး သူတို့ကို ပြန်အိပ်ကြဖို့ ပြောသည်အထိပင်။

သူတို့ သုံးယောက် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာကြသည်။ ရှန်ရဲ့ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်၏။ မနက်ဖြန် ဆိုရင် သူ ပြန်သွားရမယ်။ အဆိုပါ စင်္ကြံလမ်း၊ အဆိုပါ စည်းမျဉ်းတွေ၊ ပြီးတော့ အိပ်မက်ဆိုးတွေ စတင်ခဲ့တဲ့ နေရာဆီကို သူ ပြန်သွားရမယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မကြောက်ပါဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ လျင်ရှောင်ယုက ဘေးခန်းမှာ ရှိနေတယ်၊ အာဟေး က ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်။ သူတို့ အတူတူ ရှိနေကြလို့ပါပဲ။

……….