အခန်း ၄၈

အခန်း (၄၈) - ပထမဆုံး အပိုင်းအစ

တံခါးက ရှိနေဆဲပင်။ ရှန်ရဲ့ လမ်းမီးတိုင် နှစ်ခုကြားတွင် ရပ်လျက် အဆိုပါ အနီရင့်ရောင် သစ်သားတံခါးကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ မှတ်မိထားသည့် အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။ ဆေးများ ကွာကျနေသည်၊ တံခါးလက်ကိုင်က သံချေးတက်နေပြီး၊ တံခါးဘောင် အထက်တွင် ဘာတစ်ခုမှ မရှိချေ။

ဒစ်ဂျစ်တယ် နာရီ မရှိ၊ စည်းမျဉ်းများ ရေးထားသော စာရွက် မရှိ၊ လမ်းမပေါ်တွင် အထီးကျန်စွာ ရပ်တည်နေသော တံခါးတစ်ချပ် သက်သက်သာ ဖြစ်၏။

နံနက် လေးနာရီ အချိန်တွင် လမ်းမများက တိတ်ဆိတ်နေသည်။ မှောင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ လမ်းမီးတိုင်များက မှိန်ဖျော့သော အဝါရောင် အလင်းတန်းများကို ဖြာကျစေကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အလင်းဝန်းလေးများကို ဖန်တီးပေးနေ၏။

လျင်ရှောင်ယု က သူ၏ ညာဘက်တွင် ရပ်နေပြီး၊ ရေဘူးများ၊ ပေါင်မုန့်များနှင့် အပျက်အစီး မြို့တော် မှ သူတို့ ယူလာခဲ့သော အပိုင်းအစ အချို့ ပါဝင်သည့် အဝတ်အိတ် တစ်လုံးကို လွယ်ထားသည်။ အာဟေး က သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင် ရပ်လျက် တံခါးကို လှမ်းကြည့်နေပြီး၊ မီးရောင်အောက်တွင် သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက ဖျော့တော့နေလေသည်။

"ဒီနေရာပဲလား" ဟု လျင်ရှောင်ယုက မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ တံခါးကို တွန်းလိုက်၏; သော့ခတ်မထားသဖြင့် လွယ်ကူစွာ ပွင့်သွားလေသည်။ တံခါးအနောက်တွင် စင်္ကြံလမ်း မဟုတ်တော့ဘဲ အမှောင်ထု ဖြစ်နေ၏။

စစ်မှန်သော၊ အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထု။

ဒသမမြောက် အထပ် တွင် သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အမှောင်ထု — ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အမှောင်ထု — နှင့် မတူဘဲ၊ ဤအမှောင်ထုက သက်ဝင်လှုပ်ရှား နေလေသည်။ ၎င်းက အသက်ရှူနေသည်၊ စောင့်ဆိုင်းနေသည်၊ စောင့်ကြည့်နေသည် ကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်၏။

ရှန်ရဲ့ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလိုက်သည်။ အမှောင်ထုက သူ့ကို ဝါးမြိုသွား၏။

ခြေအောက်တွင် မာကျောသော မြေပြင်ကို နင်းမိသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း မြင်တော့ မမြင်ရချေ။ သူ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း၊ နှစ်လှမ်း၊ သုံးလှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ အနောက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ လျင်ရှောင်ယု နှင့် အာဟေး တို့ လိုက်ပါလာကြသည်။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အာဟေး ၏ လက်မောင်းကို ထိတွေ့လိုက်ပြီး၊ ဘေးသို့ ရွှေ့ကာ လျင်ရှောင်ယုး၏ ပခုံးကို ထိတွေ့လိုက်သည်။

"ငါ ဒီမှာ ရှိတယ်" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

"ငါလည်း ဒီမှာ ရှိတယ်" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ဆို၏။

ရှန်ရဲ့ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် အရပ်မျက်နှာ မရှိ၊ အကွာအဝေး မရှိ၊ ဘာတစ်ခုမှ မရှိချေ။ သို့သော် သူ ခံစားသိရှိနိုင်သည်။ အရှေ့ဘက်တွင် တစ်ခုခု ရှိနေသည်။ အသံ မဟုတ်၊ အနံ့ မဟုတ်ဘဲ၊ အလွန် သိမ်မွေ့သော တုန်ခါမှု တစ်ခု၊ နှလုံးခုန်သံ တစ်ခုလို၊ အသက်ရှူသံ တစ်ခုလိုမျိုး။ အဆိုပါ အပိုင်းအစလေးရဲ့ ခံစားချက်နဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ။

သူ အဆိုပါ ခံစားချက်နောက်သို့ လိုက်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ ဘယ်လောက်ကြာအောင် လမ်းလျှောက်ခဲ့ရမှန်း မသိတော့ပေ၊ အမှောင်ထုထဲတွင် အရာဝတ္ထုများ စတင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ အစပိုင်းတွင် ဝေဝါးသော ပုံရိပ်များ ဖြစ်ပြီး၊ တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာသည် — တံခါးများ။

တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ နံရံများပေါ်တွင်၊ တံခါးများက တစ်ချပ်ပြီး တစ်ချပ်၊ အနီရင့်ရောင် ဖြစ်ပြီး အဝင်ဝက တံခါးနဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။ တံခါးတိုင်းတွင် နံပါတ်များ တပ်ထားသည်: ၀၁၊ ၀၂၊ ၀၃… အမှောင်ထု၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာအထိ ရှည်ထွက်သွားလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ရပ်တန့်လိုက်၏။ ပထမဆုံး အထပ် ကို သူ ရောက်ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက သူ မှတ်မိနေတဲ့ ပထမဆုံး အထပ် မဟုတ်ဘူး။ သူ မှတ်မိနေတဲ့ ပထမဆုံး အထပ်မှာ မီးချောင်းတွေ ရှိတယ်၊ စည်းမျဉ်းတွေ ရေးထားတဲ့ စာရွက် ရှိတယ်၊ သွေးကွက်တွေ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ကျကွဲနေတဲ့ ဖုန်းတစ်လုံး ရှိတယ်။ ဒီမှာတော့ ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူး၊ တံခါးတွေ၊ အဆုံးမရှိ စီတန်းနေတဲ့ တံခါးတွေ သက်သက်သာ ရှိလေသည်။

လျင်ရှောင်ယု က ဘေးမှနေ၍ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်၊ "ဒီတံခါးတွေရဲ့ အနောက်မှာ ဘာတွေ ရှိနေတာလဲ။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏။ အာဟေး က အနီးဆုံး တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ သူ ခဏရပ်သွားပြီး၊ နောက်ပြန်လှည့်ကာ ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လိုက်၏: "မှတ်ဉာဏ် တွေလေ။"

"ဘယ်သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ် တွေလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေလေ။ ရှန်ရဲ့ တွေ အားလုံးရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ တံခါးတွင် နံပါတ် ၃၇ ဟု တပ်ထား၏။ သူ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အနောက်ဘက်တွင် အခန်းတစ်ခန်း ရှိနေသည်။ စတုရန်းမီတာ ဆယ်မီတာခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး၊ ကုတင်တစ်လုံး၊ စားပွဲတစ်လုံး၊ ကုလားထိုင် တစ်လုံး ရှိသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ပန်းကန် ရှိနေပြီး၊ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေဆဲပင်။

ကုတင်ဘေးတွင် လူတစ်ယောက်က သူ့ကို ကျောခိုင်းလျက် ထိုင်နေ၏။ အဆိုပါ လူ ဖြည်းညင်းစွာ နောက်ပြန်လှည့်လာသည် — ရှန်ရဲ့ ဖြစ်သည်။ သူ မဟုတ်ဘဲ၊ နောက်ထပ် ရှန်ရဲ့ တစ်ယောက် ဖြစ်၏။ အလွန် ငယ်ရွယ်ပြီး အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့်သာ ရှိကာ၊ ကျောင်းသား တစ်ယောက်၏ အသွင်အပြင် ရှိသည်။ သူက တံခါးဝရှိ ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်လုံးများက တည်ငြိမ်နေလေသည်။

"မင်း ရောက်လာပြီပဲ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ" ဟု ရှင်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"၃၇ ယောက်မြောက် ရှန်ရဲ့ လေ။ စတုတ္ထအထပ် မှာ သေသွားခဲ့တာ။ စည်းမျဉ်းတွေ သတ်လိုက်လို့လေ" ဟု ထိုရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

သူက စားပွဲပေါ်ရှိ ခေါက်ဆွဲပြုတ် ပန်းကန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏: "အဖိုးကြီးလီ ရဲ့ ခေါက်ဆွဲလေ။ ငါ သုံးရက် ဆက်တိုက် စားခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ အရာအားလုံးကို မေ့သွားတယ်။ အဲ့ဒီနောက် စည်းမျဉ်းတွေ ပြောင်းသွားတယ်၊ ငါ မသိလိုက်ဘူး၊ ပြီးတော့ သေသွားတာပဲ။"

သူသည် ဤစကားများကို တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောနေပြီး၊ အခြား လူတစ်ယောက် အကြောင်းကို ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။ ရှန်ရဲ့သည် တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် သူ့ကို ကြည့်ရင်း၊ ရင်ထဲတွင် သေချာ မဖော်ပြတတ်သော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေတော့၏။ ဒါက သူကိုယ်တိုင်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ မဟုတ်ပြန်ဘူး။ သူတို့က တူညီတဲ့ မျက်နှာ၊ တူညီတဲ့ နာမည်၊ တူညီတဲ့ ကံကြမ္မာ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆုံးသတ်ကတော့ ကွဲပြားသွားတယ် — သူက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ ဒီလူက သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။

အဆိုပါ ရှန်ရဲ့က သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်: "မင်းက ငါ့ထက် သာပါတယ်။"

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အဆိုပါ ရှန်ရဲ့က ဖြေလေသည်၊ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း ဒီအထိ ရောက်လာနိုင်ခဲ့လို့လေ။ ငါဆိုရင် သတ္တမမြောက် အထပ် ကိုတောင် မရောက်ခဲ့ဘူး။"

သူ ခဏရပ်သွား၏။ "အပိုင်းအစ က စင်္ကြံလမ်းရဲ့ အဆုံးမှာ ရှိတယ်။ တံခါးနံပါတ် ၀၀ ရဲ့ အနောက်မှာပေါ့။ သွားတော့လေ။"

သူ နောက်ပြန်လှည့်သွားပြီး ခေါက်ဆွဲပြုတ် ပန်းကန်ကိုသာ ဆက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ရှန်ရဲ့ တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် သူ့ကို ခဏမျှ ကြည့်နေပြီးနောက်၊ တံခါးကို ပိတ်ကာ လှည့်၍ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့၏။

တံခါး တစ်ချပ်ပြီး တစ်ချပ်။ ၀၁၊ ၀၂၊ ၀၃… တံခါးတိုင်းရဲ့ အနောက်မှာ ရှန်ရဲ့ တစ်ယောက်စီ ရှိနေတယ်။ တချို့က ဒုတိယအထပ် မှာ သေသွားခဲ့တယ်၊ တချို့က ပဉ္စမမြောက် အထပ် မှာ၊ တချို့က သတ္တမမြောက် အထပ် မှာ။ တချို့က တစ်ယောက်တည်း၊ တချို့မှာ ကိုယ်ပွား ပါလာတယ်၊ တချို့က လုံးဝကို အထီးကျန်နေတယ်။ သူတို့ အသီးသီးရဲ့ အခန်းတွေထဲမှာ ထိုင်နေကြပြီး၊ ကိုယ်ပိုင် အလုပ်တွေကို လုပ်နေကြတယ် — တချို့က ခေါက်ဆွဲပြုတ် စားနေတယ်၊ တချို့က အတွေးလွန်နေတယ်၊ တချို့က နံရံပေါ်မှာ စာတွေ ရေးနေတယ်။ "ရှောင်ယု" လို့ ရေးနေတယ်၊ "တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ ရေးနေတယ်၊ "အပြင်ထွက်ချင်တယ်" လို့ ရေးနေတယ်။

ရှန်ရဲ့ တံခါးတိုင်းကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်ရဲ့ ပုံစံအမျိုးမျိုးကို ကြည့်လာခဲ့၏။ တံခါးနံပါတ် ၈၆ သို့ ရောက်သောအခါ၊ သူ ရပ်တန့်သွားသည်။ တံခါးက ပွင့်နေ၏။ အထဲတွင် မည်သူမျှ မရှိချေ။ အခန်းက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး၊ စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်ပိုင်းလေး တစ်ရွက်မှ လွဲ၍ ဘာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။ သူ အထဲဝင်သွားပြီး အဆိုပါ စာရွက်ပိုင်းလေးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

အပေါ်တွင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရေးထားသည်။

"ငါ အထဲဝင်တော့မယ်။ တကယ်လို့ ငါ ပြန်မလာခဲ့ဘူး ဆိုရင်၊ ရှောင်ယုကို ငါ့ကိုယ်စား သွားပြောပေးကြပါ။"

ရှန်ရဲ့၏ လက်များ စတင် တုန်ရီလာတော့၏။ သူက ၈၆ ယောက်မြောက် အသုတ် ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ အရှေ့က တစ်ယောက်ပေါ့။ သူ အဆုံးထိ လျှောက်သွားခဲ့တယ်၊ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ သူ၏ နောက်ဆုံး စကားက "ရှောင်ယုကို ငါ့ကိုယ်စား သွားပြောပေးပါ" တဲ့။

လျင်ရှောင်ယု တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး အဆိုပါ စာရွက်ပိုင်းလေးကို မြင်သွား၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ နီရဲလာသော်လည်း မငိုခဲ့ချေ။ သူမ လျှောက်လာပြီး ရှန်ရဲ့၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်: "ရှင် ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပါဘူး။ ရှင် ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူ စာရွက်ပိုင်းလေးကို စားပွဲပေါ် ပြန်ချထားလိုက်ပြီး၊ လှည့်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးတွင် တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေ၏။ နံပါတ် မရှိဘဲ၊ စာလုံး နှစ်လုံးတည်းသာ ရှိလေသည် — ၀၀။

ရှန်ရဲ့ တံခါးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ အတွင်းမှ နှလုံးခုန်သံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ နှေးကွေးကာ လေးလံနေသည်၊ မူလအရင်းအမြစ် လိုမျိုး၊ အပိုင်းအစ လိုမျိုးပေါ့။

သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

တံခါးအနောက်တွင် အလွန် သေးငယ်သော အခန်းလေး တစ်ခန်း ရှိပြီး၊ လူတစ်ယောက်စာ ရပ်ရုံသာ ကျယ်ဝန်းသည်။ အခန်း၏ အလယ်ဗဟို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်၊ အပိုင်းအစ တစ်ခု ရှိနေ၏။

အနီရောင်၊ လက်ဝါးအရွယ်အစားခန့် ရှိပြီး ယခင်က တွေ့ခဲ့ရသည့် တစ်ခုနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။ ၎င်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် နှလုံးသား တစ်ခုလို ခုန်ပေါက်နေသည်။

ရှန်ရဲ့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အဆိုပါ အပိုင်းအစလေးကို လှမ်းယူလိုက်၏။ သူ၏ နှလုံးခုန်သံများ ပိုမို ကျယ်လောင်လာပြီး လက်ဖဝါးများပင် ထုံကျင်လာတော့သည်။ သူ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ — အပိုင်းအစလေး ကွဲကြေသွားတော့၏။ အနီရောင် အမှုန့်များက သူ၏ လက်ချောင်းများ ကြားမှ ထွက်ကျလာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်လေးမှာပဲ၊ အာဟေး ၏ နှလုံးခုန်သံကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲကနေ၊ အရင်ကထက် အနည်းငယ် ပိုပြီး အားကောင်းလာသလိုပဲ။

သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ လှည့်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။ စင်္ကြံလမ်းထဲတွင်၊ တံခါးများက တစ်ချပ်ပြီး တစ်ချပ် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

၀၁၊ ၀၂၊ ၀၃… နောက်ဆုံးတွင် နံရံများပါ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ အမှောင်ထုကြီး သက်သက်၊ အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုကြီး သက်သက်သာ ကျန်ရစ်တော့၏။

လျင်ရှောင်ယု လျှောက်လာသည်: "ကွဲသွားပြီလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ အာဟေး က သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲရှိ ရွှေရောင်မှာ အရင်ကထက် အနည်းငယ် ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသလိုပင်။ သူက ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

"ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ငါ မသိဘူး။ အများကြီး ရှိနေနိုင်တယ်" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လှည့်ကာ သူတို့ လာခဲ့ရာ လမ်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်လာခဲ့၏။ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက်၊ သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ကာ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် ဘာတစ်ခုမှ မရှိချေ။ တံခါးတွေ၊ အခန်းတွေ၊ ရှန်ရဲ့တွေ — အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ အဲ့ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ် ဆိုတာကို သူ သိနေပါတယ်။

တစ်နေရာရာမှာ၊ အချိန်ရဲ့ အက်ကြောင်းတွေ ကြားမှာ၊ စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ အပိုင်းအစ တွေ ကြားမှာ။ သူတို့ ခေါက်ဆွဲပြုတ် ဆက်စားနေကြတုန်းပဲ၊ အတွေးလွန်နေကြတုန်းပဲ၊ နံရံပေါ်မှာ "ရှောင်ယု" (မိုးဖွဲလေး) လို့ ဆက်ရေးနေကြတုန်းပဲ။ သူ ပြန်လှည့်လာပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့၏။

သူတို့ အဆိုပါ တံခါးထဲမှ ထွက်လာသောအခါ၊ မိုးလင်းနေလေပြီ။ လမ်းမီးတိုင်များ ပိတ်သွားပြီး၊ လမ်းမပေါ်တွင် လူများ သွားလာလှုပ်ရှား စပြုလာကြသည်။ နံနက်စာ ရောင်းသော ဈေးသည် တစ်ဦးက လှည်းလေးကို တွန်းကာ သူတို့ အနားမှ ဖြတ်သွားပြီး၊ ပေါင်းအိုးထဲမှ အငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေကာ ပေါက်စီနှင့် ပဲနို့ အနံ့လေးများ ပျံ့လွင့်လာ၏။ လျင်ရှောင်ယုက ပေါက်စီ သုံးလုံး ဝယ်လိုက်ပြီး၊ တစ်ယောက် တစ်လုံးစီ ဝေပေးလိုက်သည်။ ရှန်ရဲ့ တစ်လုတ် ကိုက်စားလိုက်သည်; ဝက်သားနဲ့ ကြက်သွန်မြိတ် အစာသွတ်ထားတာ၊ အရင် အရသာ အဟောင်းလေး အတိုင်းပါပဲ။

သူတို့ လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်လျက်၊ ပေါက်စီ စားရင်း ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော လူများကို ငေးကြည့်နေကြ၏။ နေရောင်ခြည်က သူတို့အပေါ် ဖြာကျနေပြီး နွေးထွေး နှစ်လိုဖွယ် ကောင်းလှသည်။

လျင်ရှောင်ယု က "နောက်ထပ် အပိုင်းအစ တစ်ခုက ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

"ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ရှာတွေ့မှာပါ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

အာဟေး က သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး၊ နေရောင်ခြည်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြာကျကာ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများကို တောက်ပစေလေသည်။

သူက ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ဆို၏။

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားသည်: "ဘာအတွက် ကျေးဇူးတင်တာလဲ။"

"ငါ့ဆီ ပြန်လာပေးလို့ ကျေးဇူးတင်တာပါ" ဟု အာဟေး က ဖြေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်၏။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အာဟေး ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ အာဟေး ၏ လက်က အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှန်ရဲ့သည် ထိုအေးစက်မှုနှင့် အသားကျနေလေပြီ။ အဲ့ဒါ သူရဲ့ နွေးထွေးမှုပဲ၊ သူရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲ။

သူတို့ သုံးယောက် လမ်းမပေါ်တွင် ဘေးချင်းယှဉ်လျက်၊ အိမ်ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြ၏။ နေရောင်ခြည်က တောက်ပစွာ ဖြာကျနေပြီး၊ လေပြေလေးက နှင်းဆီပန်း ရနံ့လေးကို သယ်ဆောင်လာလေသည်။

…….