အခန်း ၄၉

အခန်း (၄၉) - ချန်မော့၏ လမ်းကြောင်း

ချန်မော့ ပျောက်သွားလေပြီ။

တတိယမြောက် နေ့တွင် ရှန်ရဲ့ ဤအချက်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူ မြို့ဟောင်း အမှတ် ၁၇ သို့ သွားခဲ့ရာ၊ ကြိတ်တံခါးမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်နေပြီး အတွင်း၌ မှောင်မည်းနေ၏။ သူ အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါ်လိုက်သော်လည်း မည်သူမျှ ပြန်မထူးချေ။ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသောအခါ၊ လှေကားက ပုံမှန်ထက် ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ တကျွိကျွိ မြည်နေပြီး၊ တစ်ခုခုကို ကန့်ကွက် ဆန္ဒပြနေသကဲ့သို့ပင်။ ဒုတိယထပ်ရှိ ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီးမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုမို ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ ကွန်ပျူတာများ အားလုံး မရှိတော့ချေ၊ စာရွက်စာတမ်းများလည်း မရှိတော့ချေ၊ နံရံပေါ်ရှိ ဆက်စပ်မှု ပုံစံများကိုလည်း ဆုတ်ဖြဲထားပြီး အဝါရောင် သန်းနေသော နံရံကပ် စက္ကူများကိုသာ မြင်တွေ့ရတော့သည်။

စားပွဲပေါ်တွင်တော့ "ရှန်ရဲ့" ဟု နာမည် တပ်ထားသော စာအိတ် တစ်လုံး ရှိနေ၏။

ရှန်ရဲ့ စာအိတ်ကို ဖောက်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့…

ဒီစာကို မင်း ဖတ်ရတဲ့ အချိန်ဆိုရင်၊ ငါ ထွက်သွားလောက်ပြီ။ ငါ့ကို လိုက်မရှာပါနဲ့၊ မင်း ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ နောက်ဆုံး အပိုင်းအစ ကို သွားရှာမလို့။ မင်း သိပါတယ်၊ အဲ့ဒီတစ်ခုတည်း ကျန်တော့တာလေ။ ငါ ရှာနေတာ နှစ်တွေ အများကြီး ကြာခဲ့ပြီ၊ နောက်ဆုံးတော့ အဲ့ဒါ ဘယ်မှာရှိလဲ ဆိုတာကို ငါ သိသွားပြီ။ အဲ့ဒါက နဝမမြောက် အထပ် မှာ ရှိတယ်၊ ပန်းခင်းကြီး ရဲ့ အောက်ခြေမှာပေါ့။

အရင်တုန်းက ပန်းခင်းကြီး က အဆုံးသတ်ပဲ လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ဘူး။ ပန်းခင်းကြီး ရဲ့ အောက်မှာ နောက်ထပ် အထပ် တစ်ခု ရှိသေးတယ်၊ အနက်ရှိုင်းဆုံး အထပ်ပေါ့။ မူလအရင်းအမြစ် ကနေ စည်းမျဉ်း အပိုင်းအစ တွေ လွင့်စဉ်သွားတဲ့ အချိန်တုန်းက၊ အကြီးဆုံး အပိုင်းအစ တစ်ခုက အဲ့ဒီမှာ သွားကျခဲ့တာ။ အဲ့ဒါက အဲ့ဒီနေရာမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့တယ်၊ တစ်ယောက်ယောက် လာရှာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့တာပေါ့။

မင်းကို ပြောပြသင့်၊ မပြောပြသင့် ဆိုတာကို ငါ အကြာကြီး စဉ်းစားခဲ့သေးတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မပြောပြဖို့ ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါက ငါ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းပဲ၊ မင်းက မင်းရဲ့ လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သလို၊ အာဟေး ကလည်း သူ့ရဲ့ လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။ လူတိုင်းမှာ လျှောက်ရမယ့် ကိုယ်ပိုင် လမ်းတွေ ရှိကြတာပဲလေ။ ငါ့ရဲ့ လမ်းကတော့ ဒီနေရာမှာ အဆုံးသတ်သွားပြီ။

အော်... ဒါနဲ့၊ မင်းကို ငါ ဘယ်တော့မှ မပြောပြခဲ့ဖူးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ကျိုးဝမ် က ငါ့ညီမလေး။ ငါ့ ညီမလေး အရင်းခေါက်ခေါက်ပါ။ ငါ့ထက် လေးနှစ် ငယ်တယ်၊ ငယ်ငယ်တုန်းကဆို ငါ့နောက်ကို အမြဲတမ်း တကောက်ကောက် လိုက်နေတတ်တာ။ နောက်တော့ သူမက ကန့်သတ်နယ်မြေ ထဲကို အရင် ကျသွားခဲ့တယ်၊ ငါက သူမကို လိုက်ရှာဖို့ အထဲဝင်လာခဲ့တာပေါ့။ အကြာကြီး လိုက်ရှာပြီးတဲ့ နောက်မှာ၊ နောက်ဆုံးတော့ သူမကို ငါ တွေ့ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမက ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူး။ သူမမှာ အစ်ကို တစ်ယောက် ရှိတယ် ဆိုတာကို မမှတ်မိဘူး၊ ငါတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက အကြောင်းတွေကိုလည်း ဘာတစ်ခုမှ မမှတ်မိတော့ဘူး။ သူမက ကျိုးယွမ် ကိုပဲ မှတ်မိတော့တယ်။

"အဲ့ဒါ ကောင်းပါတယ်။ သူမ ပျော်ရွှင်နေသရွေ့ပေါ့။ ငါ့ကို လိုက်မရှာပါနဲ့။ သူမကို ငါ မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့လို့ တောင်းပန်ပါတယ် လို့ ငါ့ကိုယ်စား သွားပြောပေးပါ။"

ချန်မော့

ရှန်ရဲ့ စာရွက်ကို ချထားလိုက်ပြီး၊ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အခန်းထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်နေမိ၏။

ပြတင်းပေါက်က ပွင့်နေပြီး လေတိုက်ခတ်လာကာ၊ လမ်းမပေါ်မှ ဖုန်မှုန့် အနံ့များ ပါလာသည်။

နေရောင်ခြည်က ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး၊ ပြတင်းပေါက် ဘောင်များ၏ အရိပ်များက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထင်ဟပ်နေ၏။ ချန်မော့ နှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့ရသည့် အချိန်ကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။ အဆိုပါ တိတ်ဆိတ်နေသော အမျိုးသား၊ နံရံကို မှီလျက် မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့သော သူ။ "ငါ ကန့်သတ်နယ်မြေ ထဲကို သုံးခါ ဝင်ဖူးတယ်၊ သုံးခါလုံး ငါ ပြန်ထွက်လာနိုင်ခဲ့တယ်" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ ချန်မော့၊ "ငါ အရာများစွာကို မေ့သွားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတည်းကိုပဲ ငါ မှတ်မိတော့တယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ငါ လိုက်ရှာနေတယ် ဆိုတာပဲ" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ ချန်မော့၊ "သူမ နာမည်က ကျိုးဝမ် တဲ့၊ ဒါပေမဲ့ သူမက ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူး" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ ချန်မော့။ အဲ့ဒီတုန်းက သူ နားမလည်ခဲ့ဘူး၊ အခုတော့ သူ နားလည်သွားပြီ။

အဲ့ဒီ ခံစားချက်က တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် ဖမ်းဆုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေပေမယ့်၊ ဘာတစ်ခုမှ ဆုပ်ကိုင်လို့ မရတဲ့ ခံစားချက်မျိုးပဲ။ အပေါက်ကြီး တစ်ခုပဲ ကျန်ခဲ့တယ်၊ ဟာလာဟင်းလင်းကြီး၊ ဘယ်တော့မှ ပြန်ဖြည့်လို့ မရနိုင်တော့တဲ့ အပေါက်ကြီး။

သူ စာရွက်ကို ခေါက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ကာ၊ လှည့်၍ အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့၏။ သူ အဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်လာစဉ်၊ နေရောင်ခြည်က မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေသည်။

လမ်းမပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်က ဖရဲသီး ရောင်းနေသည်; ကုန်တင်ကား တစ်စီးက လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားပြီး၊ ဈေးသည်က အသံချဲ့စက်ဖြင့် "ပထမဆုံး အချစ်ထက်တောင် ချိုသေးတယ်ဗျို့" ဟု အော်ဟစ်နေ၏။ အသက် လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသမီး အချို့က ဝိုင်းရွေးနေကြပြီး၊ တရုန်းရုန်းနှင့် စကားပြောနေကြသည်။ အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ၊ ငိုချင်စိတ် ပေါက်လာလောက်အောင်ကို ပုံမှန်ဖြစ်လွန်းနေတာ။

ရှန်ရဲ့သည် လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်လျက် လူများကို ငေးကြည့်နေပြီး၊ ရုတ်တရက် ဆေးလိပ် အရမ်း သောက်ချင်စိတ် ပေါ်လာတော့၏။ သူက ဆေးလိပ် မသောက်တတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဤအခိုက်အတန့်လေးမှာတော့၊ ဆေးလိပ် တစ်လိပ်လောက် သောက်လိုက်ရရင် သူ့စိတ်တွေ နည်းနည်းလောက် ပိုသက်သာသွားမလားလို့ သူ ခံစားနေရတယ်။ သူ့ဆီမှာ ဆေးလိပ် မရှိပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက်၊ လူတွေ ဖရဲသီး ရွေးနေတာကိုပဲ ဆက်ကြည့်နေလိုက်၏။

အဘွားအို တစ်ဦးက ဖရဲသီး တစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ပြီး၊ ပုတ်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းပြီး ပြန်ချထားလိုက်သည်; နောက်ထပ် တစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ပြီး၊ ပုတ်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ဈေးသည်ကို ချိန်ခိုင်းလိုက်၏။ ဈေးသည်က ၁၂.၅ ယွမ် လို့ ပြောတယ်၊ အဘွားအိုက ၁၂ ယွမ် လို့ ပြောတယ်၊ ဈေးသည်က မရဘူးလို့ ပြောတယ်၊ အဘွားအိုက ဒါဆို မယူတော့ဘူး လို့ ပြောတယ်၊ အဲ့ဒီတော့မှ ဈေးသည်က အိုကေ၊ အိုကေ၊ ၁၂ ယွမ် ဆိုပြီး သဘောတူလိုက်တယ်။ အဘွားအိုက ကျေနပ်သွားပြီး ထွက်သွားလေရဲ့။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း၊ ဒါက တကယ့် အစစ်အမှန်ပဲ ဆိုတာကို ရှင်ရဲ့ ရုတ်တရက် နားလည် သဘောပေါက်သွားလေ၏။ ကန့်သတ်နယ်မြေ ထဲက စည်းမျဉ်းတွေ မဟုတ်ဘူး၊ အသက်အန္တရာယ် ရှိတဲ့ အဲ့ဒီ အပိုင်းအစတွေ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီအရာတွေပဲ — ဖရဲသီး ရွေးနေတဲ့ အဘွားအို၊ "ပထမဆုံး အချစ်ထက်တောင် ချိုသေးတယ်" လို့ အော်နေတဲ့ ဈေးသည်၊ ၁၂ ယွမ် အတွက် ဈေးဆစ်နေတာတွေ။

ဒါက တကယ့် အစစ်အမှန်ပဲ။ ချန်မော့ က သူ့ရဲ့ အမှန်တရားကို သွားရှာပြီ၊ ရှန်ရဲ့မှာလည်း သူ လျှောက်ရမယ့် ကိုယ်ပိုင် လမ်းကြောင်း ရှိတာပဲလေ။

သူ လှည့်၍ အိမ်ရှိရာသို့ ပြန်လာခဲ့၏။

အောက်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ အာဟေး က ပန်းခင်းလေး ဘေးတွင် ရပ်လျက်၊ ခါးကိုင်းကာ နှင်းဆီပန်းများကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အနီရောင် ပန်းများက အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းနေပြီး၊ ပန်းပွင့်ဖတ်များပေါ်တွင် ဆီးနှင်းပေါက်လေးများ တင်ကျန်နေဆဲပင်။ သူက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး၊ အနီးကပ် လှမ်းကြည့်နေသည်၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက တကယ့်ကို အလေးအနက် ရှိလှပြီး၊ အလွန် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော အရာတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားလိုက်သည်: "ဘာကြည့်နေတာလဲ။"

အာဟေး က ခေါင်းမမော့ဘဲ: "ပန်းတွေကို ကြည့်နေတာ။ မနက်ခင်းမှာ ဆီးနှင်းပေါက်လေးတွေကြောင့် ပန်းပွင့်ဖတ်လေးတွေက အလင်းပေါက် ဖြစ်နေတယ်။ ကြည့်လေ—" သူက ပန်းတစ်ပွင့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ၊ တကယ်ပဲ အနီရောင် ပန်းပွင့်ဖတ်လေးတွေရဲ့ အစွန်းတွေက ဖန်သားလို၊ ကျောက်မျက်ရတနာ တစ်ခုလို တောက်ပနေလေသည်။ ရှန်ရဲ့ လည်း ဆောင့်ကြောင့် ဝင်ထိုင်ပြီး သူနှင့် အတူတကွ လိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။

လူနှစ်ယောက် ပန်းခင်းလေး ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် နှင်းဆီပန်း တစ်ပွင့်ကို ကြည့်နေကြသည်။ နေရောင်ခြည်က သူတို့၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး နွေးထွေး နှစ်လိုဖွယ် ကောင်းလှ၏။ အပေါ်ထပ်တွင် တစ်ယောက်ယောက်က အဝတ်လှန်းနေသည်; ရေပေါက်လေးများ ကျဆင်းလာပြီး၊ သူတို့၏ ဘေးရှိ မြေကြီးပေါ်သို့ တစ်ပေါက်ပေါက် နှင့် ကျသံလေးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

အာဟေး က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်: "ချန်မော့ ထွက်သွားပြီလား။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားသည်: "မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။"

"မင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ လေ။ မင်း ပြန်ရောက်လာတော့၊ မင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ က ပြောင်းသွားပြီ။ တစ်ခုခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသလိုမျိုး" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စာထဲရှိ အကြောင်းအရာများကို ပြန်လည် ပြောပြလိုက်၏။ အာဟေး နားထောင်ပြီးနောက် ဘာစကားမျှ မဆိုတော့ဘဲ၊ မတ်တပ်ရပ်ကာ ဒူးပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါလိုက်ပြီး လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ရှန်ရဲ့ သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်၍ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ သူတို့ နှစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့ကြ၏။

သူတို့ ဝင်လာသံကို ကြားသောအခါ လျင်ရှောင်ယုက မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဟင်းချက်နေရင်းမှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး၊ "ပြန်ရောက်ပြီလား။ ခဏနေရင် ကျက်တော့မယ်" ဟု ဆိုလေသည်။ သူမက ရှန်ရဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ၊ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားသော်လည်း ဘာမှ မမေးခဲ့ချေ။ သူမ ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် ဟင်းဆက်ချက်နေလိုက်၏။

ညစာ စားနေစဉ်၊ ရှန်ရဲ့သည် လျင်ရှောင်ယု အား ချန်မော့ အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်၏။ နားထောင်ပြီးနောက် လျင်ရှောင်ယု တူကို ချထားလိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ငှက်ကလေးများက တကျီကျီ အော်ဟစ်နေကြပြီး၊ အလွန် ဆူညံနေလေသည်။

"သူက နောက်ဆုံး အပိုင်းအစ ကို သွားရှာတာ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

"ငါတို့ သူ့ကို သွားရှာလို့ ရမလား" ဟု လျင်ရှောင်ယုက မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်: "ငါ မသိဘူး။ ပန်းခင်းကြီး ရဲ့ အောက်မှာ နောက်ထပ် အထပ် တစ်ခု ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကို ငါ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး။ ချန်မော့ က အဲ့ဒါက အကြီးဆုံး အပိုင်းအစ ဖြစ်သလို၊ အန္တရာယ် အများဆုံးလည်း ဖြစ်တယ် လို့ ပြောတယ်။ သူ ငါတို့ကို မသွားစေချင်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သွားရမှာပဲ" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်လိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယုက ဆက်ပြောသည်၊ "အပိုင်းအစ တွေ အတွက် မဟုတ်ဘူး၊ သူ့အတွက် သွားရမှာ။ သူ တစ်ယောက်တည်း သေသွားလိမ့်မယ်။"

ရှန်ရဲ့ သိပါသည်။ ချန်မော့ တစ်ယောက်တည်း သွားရင် သေချာပေါက် သေသွားလိမ့်မယ် ဆိုတာကို သူ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ စာထဲက စကားတွေကိုလည်း သူ မှတ်မိနေသေးတယ် — "ငါ့ကို လိုက်မရှာပါနဲ့" တဲ့။ ချန်မော့ က သူတို့ကို သွားပြီး အသေမခံစေချင်ဘူး။ ဒီလမ်းကို သူ ရွေးချယ်ခဲ့တာ၊ ရှန်ရဲ့ က အာဟေး ကို ကာကွယ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့သလို၊ အာဟေး က ရှန်ရဲ့ကို စောင့်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့သလိုမျိုးပဲ။ လူတိုင်းမှာ လျှောက်ရမယ့် ကိုယ်ပိုင် လမ်းတွေ ရှိကြတာပဲလေ။

အာဟေး က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောသည်: "ငါ သွားမယ်။"

ရှန်ရဲ့နှင့် လျင်ရှောင်ယုတို့ နှစ်ယောက်လုံး သူ့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်ကြ၏။

"ငါက စည်းမျဉ်းတွေ ကနေ ဖြစ်တည်လာတာ။ အပိုင်းအစ တွေက ငါ့ကို တုံ့ပြန်မှု ရှိတယ်။ ၎င်းတို့ကို ငါ ရှာတွေ့နိုင်တယ်" ဟု အာဟေး က ရှင်းပြလေသည်။

"အရမ်း အန္တရာယ် များလွန်းတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆို၏။

အာဟေး က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက တည်ငြိမ်နေသည်: "မင်း မူလအရင်းအမြစ် ကို သွားရှာတုန်းကလည်း အန္တရာယ် များခဲ့တာပဲလေ။ မင်း သွားခဲ့တာပဲ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏ယ အာဟေး ပြောတာ မှန်ပါတယ်; သူတို့ကို တားဆီးဖို့ သူ့မှာ အခွင့်အရေး မရှိဘူးလေ။ သူ မူလအရင်းအမြစ် ဆီ သွားခဲ့ပြီး ပျောက်ကွယ်လုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်; အာဟေး အပိုင်းအစ တွေကို သွားရှာရင်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက သူတို့ရဲ့ လမ်းပဲ — တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကာကွယ်ပေးတာ၊ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကယ်တင်တာ၊ ချောက်ကမ်းပါးထဲကနေ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဆွဲတင်ပေးတာလေ။

"အတူတူ သွားကြတာပေါ့။ ငါတို့ သုံးယောက် ဆိုရင် အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများတယ်" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူတို့ သုံးယောက် ဆက်လက် စားသောက်ကြလေသည်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ငှက်ကလေးများ ဆက်လက် အော်ဟစ်နေကြဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ နေရောင်ခြည်က ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ နွေးထွေးစွာ ဖြာကျနေသည်။ အဲ့ဒါ ဘဝပဲ — မင်း ရပ်တန့်လို့ ရပြီလို့ ထင်လိုက်တဲ့ အချိန်တိုင်း၊ ကံကြမ္မာက မင်းကို အရှေ့ကို တွန်းပို့နေလိမ့်မယ်။ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ မင်း ထင်လိုက်တဲ့ အချိန်တိုင်း၊ အရာအားလုံးက အခုမှ စတင်ရုံပဲ ရှိပါသေးတယ်။

ညစာ စားပြီးနောက်၊ ရှန်ရဲ့သည် လသာဆောင်တွင် ရပ်လျက် နှင်းဆီပန်းများကို ငေးကြည့်နေ၏။

အနီရောင်၊ အဖြူရောင်၊ အဝါရောင်။ လေပြေလေး တိုက်ခတ်သွားပြီး ပန်းပွင့်ဖတ်များက ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။ ချန်မော့ ၏ စာထဲမှ စကားများကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွားသည် —

"လူတိုင်းမှာ လျှောက်ရမယ့် ကိုယ်ပိုင် လမ်းတွေ ရှိကြတာပဲလေ။" ချန်မော့ က အပိုင်းအစ ကို ရှာဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်၊ ရှန်ရဲ့ က အာဟေး ကို ကာကွယ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်၊ အာဟေး က ရှန်ရဲ့ကို စောင့်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ လျင်ရှောင်ယုက ရှန်ရဲ့ နောက်ကို လိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ ဤလမ်းကြောင်းများက တစ်ခုနှင့် တစ်ခု ရောယှက်နေပြီး၊ ခွဲခြား၍ မရနိုင်တော့ချေ။ သို့သော် အချက်တစ်ချက်ကတော့ ရှင်းလင်းနေသည် —

ချန်မော့ ကို အဲ့ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း အသေခံခိုင်းဖို့ သူတို့ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူ လှည့်၍ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့၏။

အာဟေး က ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ထိုင်လျက် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။ လျင်ရှောင်ယုက ပန်းကန်ဆေးနေပြီး၊ ရေသံများက ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေ၏။

"မနက်ဖြန် ငါတို့ သွားမယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

အာဟေး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ လျင်ရှောင်ယု က မီးဖိုချောင်ထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး: "ကောင်းပါပြီ" ဟု ပြောလေသည်။

ထိုညက၊ ရှန်ရဲ့ အဆိုပါ နေရာကို ထပ်သွားခဲ့ပြန်၏။ လမ်းမီးတိုင် နှစ်ခုကြားတွင်၊ တံခါးက ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာသည်။ အနီရင့်ရောင်၊ အရင်က အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။ သူ တံခါးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သော်လည်း တွန်းမဖွင့်ဘဲ ဒီအတိုင်း ကြည့်နေရုံသာ ပြုလုပ်ခဲ့၏။

တံခါးအဟဟလေးမှ တစ်ဆင့် အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေပြီး၊ အနီရင့်ရောင် ဖြစ်ကာ စည်းချက်ကျကျ ခုန်ပေါက်နေသည်။ နှလုံးခုန်သံ တစ်ခုလို၊ အသက်ရှူသံ တစ်ခုလို၊ သူ့ကို စောင့်နေတဲ့ အရာတစ်ခုလိုပေါ့။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ တံခါးကို ထိတွေ့လိုက်၏။

ပထမဆုံး အကြိမ်ကဲ့သို့ပင် အေးစက်နေသည်။ သူ တွန်းမဖွင့်တော့ဘဲ လှည့်၍ ထွက်လာခဲ့၏။ မနက်ဖြန်၊ မနက်ဖြန်ကျမှ သူ တွန်းဖွင့်တော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။

အခုချိန်မှာတော့ သူ အိမ်ပဲ ပြန်ချင်သေးတယ်၊ နှင်းဆီပန်းတွေ ရှိတဲ့ လသာဆောင်လေးဆီကို၊ လျင်ရှောင်ယု နဲ့ အာဟေး ရှိနေတဲ့ အခန်းလေးဆီကို ပြန်ချင်သေးတယ်။ အဲ့ဒီအရာတွေကမှ တကယ့် အစစ်အမှန်တွေလေ။

………