အခန်း ၅၀

အခန်း (၅၀) - ပန်းခင်းကြီးနှင့် နှုတ်ဆက်ခြင်း

ပန်းခင်းကြီးက ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။ ရှန်ရဲ့သည် အနားသတ်တွင် ရပ်လျက် အနီရောင် ပြင်ကျယ်ကြီးကို ငေးကြည့်နေမိရာ၊ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။

သူ နောက်ဆုံးအကြိမ် လာခဲ့တုန်းက ပန်းများက သွေးလိုလို၊ မီးလျှံလိုလို၊ နေဝင်ဆည်းဆာလိုလို တောက်ပသော အနီရောင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

အခုတော့ အဆိုပါ ပန်းများက အနီရောင် မှိုင်းမှိုင်း၊ အမည်းရောင် သန်းနေသော အနီရောင်များ ဖြစ်လာပြီး၊ ကြာရှည်စွာ အခြောက်ခံထားရသော သွေးကွက်များနှယ် ရှိနေသည်။ ပန်းပွင့်ဖတ်များက ညှိုးနွမ်းတွန့်လိမ်နေပြီး၊ တချို့မှာ ညှိုးနွမ်းကြွေကျကာ အောက်ရှိ အညိုရောင် မြေကြီးကိုပင် မြင်နေရပြီ ဖြစ်၏။

လေပြေလေး တိုက်ခတ်လာရာ ပန်းရနံ့များ မပါလာတော့ဘဲ၊ ပုပ်သိုးနေသော သစ်သီးအနံ့ ကဲ့သို့ စူးရှသော အနံ့ဆိုးများသာ ပါလာသည်။

လျင်ရှောင်ယုက သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် နှာခေါင်းကို ပိတ်ထားပြီး "ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အနံ့ဆိုးရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ စကားမပြောချေ။ အာဟေး က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ညှိုးနွမ်းနေသော ပန်းပင် အစုအဝေး တစ်ခုကို ဖယ်ရှားကာ အောက်ရှိ မြေကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ မြေကြီးမှာ အနက်ရောင် သန်းနေပြီး၊ ရေစိုနေကာ တစ်စုံတစ်ရာဖြင့် စိမ်ထားသကဲ့သို့ စိုစွတ်နေ၏။ သူ အနည်းငယ် ခပ်ယူကာ အနံ့ခံကြည့်ပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"သွေးပဲ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

"လူ့သွေးလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "အများကြီးပဲ။ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက စုပုံနေတာ။"

ပန်းခင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း၊ ချန်မော့ ၏ စာထဲက စကားများကို ရှင်ရဲ့ ရုတ်တရက် ပြန်အမှတ်ရသွား၏ — "ပန်းခင်းကြီး ရဲ့ အောက်မှာ နောက်ထပ် အထပ် တစ်ခု ရှိသေးတယ်၊ အနက်ရှိုင်းဆုံး အထပ်ပေါ့။ စည်းမျဉ်း အပိုင်းအစ တွေ လွင့်စဉ်သွားတဲ့ အချိန်တုန်းက၊ အကြီးဆုံး အပိုင်းအစ တစ်ခုက အဲ့ဒီမှာ သွားကျခဲ့တာ။" ဒါဆို ဒီသွေးတွေက အပိုင်းအစ ကို လာရှာတဲ့ သူတွေ ဆီက ကျန်ခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် အပိုင်းအစ ကိုယ်တိုင်က ဒီမြေကြီးကို ဝါးမြိုနေတာလား။ သူ မသိချေ။ သို့သော် ချန်မော့ ကတော့ နောက်ပြန်မလှည့်ကြည့်ဘဲ တစ်ယောက်တည်း အထဲဝင်သွားခဲ့ပြီ ဆိုတာကိုတော့ သူ သိနေ၏။

သူတို့ ပန်းခင်းကြီး ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ပန်းများက အရင်ကထက် ပိုမို သိပ်သည်းကျပ်ညပ်နေပြီး ခါးအထိ ရှိနေ၏။

လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ ခက်ခဲလှသည်; ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အဆူးအနည်းငယ် ပါရှိသော ညှိုးနွမ်းနေသည့် ပန်းရိုးတံများကို ဖယ်ရှားနေရသဖြင့် လက်များပင် စူးရှနေ၏။

ရှန်ရဲ့က အရှေ့မှ ဦးဆောင်ပြီး၊ အာဟေးက အလယ်တွင်၊ လျင်ရှောင်ယွီ က အနောက်ဆုံးတွင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ သုံးယောက် ပန်းခင်းကြီး ထဲတွင် တစ်ဦးချင်းစီ တန်းစီ၍ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်တိုင်း၊ ရှနိရဲ့ သည် သူတို့ နောက်တွင် ရှိနေသေးကြောင်း သေချာစေရန် အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်နေမိသည်။

အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်၊ ပန်းခင်းကြီး တဖြည်းဖြည်း ပါးသွားတော့သည်။

တဖြည်းဖြည်းချင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ရုတ်တရက် ပန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ မျက်စိရှေ့တွင် အချင်းဆယ်မီတာခန့် ရှိသော စက်ဝိုင်းပုံ ကွက်လပ် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မြေကြီးမှလွဲ၍ ဘာတစ်ခုမျှ မရှိချေ၊ အနက်ရောင် စိုစွတ်နေသော မြေကြီး သက်သက်သာ ဖြစ်၏။ ကွက်လပ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် လူတစ်ယောက် ဝင်ဆန့်ရုံမျှသာ ရှိသော အပေါက်ငယ် တစ်ခု ရှိသည်။

အတွင်းထဲတွင် အမှောင်အတိ ကျဆင်းနေပြီး ဘာတစ်ခုမျှ မမြင်ရချေ။

ရှန်ရဲ့သည် အပေါက်ဝ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် အထဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ အတွင်းမှနေ၍ အေးစက်သော လေအဝေ့တစ်ခု တိုက်ခတ်လာပြီး ပုပ်သိုးနေသော အနံ့ဆိုးများ ပါလာသည်။ သူ ကျောက်စရစ်ခဲ တစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ၊ အချိန်အတော်ကြာမှ အသံပြန်ကြားရ၏။ အလွန် နက်ရှိုင်းသော ဂူတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လျင်ရှောင်ယုက သူ၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်: "ချန်မော့ အောက်ကို ဆင်းသွားတာလား။"

"ဖြစ်မယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

အာဟေး က အပေါက်ဝတွင် ရပ်လျက် အောက်ရှိ အမှောင်ထုကို ငေးကြည့်နေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများက အမှောင်ထဲတွင် ပို၍ပင် တောက်ပနေပြီး၊ မီးအိမ်လေး နှစ်လုံးကဲ့သို့ ရွှေရောင် တောက်ပနေသည်။ သူ အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် "အပိုင်းအစ တွေက အောက်မှာ ရှိတယ်။ ငါ ခံစားသိရှိနိုင်တယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းကာ "ငါ အရင် ဆင်းမယ်" ဟု ပြောလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယု သူ့ကို ဆွဲထားသည်: "အတူတူ ဆင်းကြတာပေါ့။"

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခု ပြောလိုသော်လည်း၊ လျင်ရှောင်ယု ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သူ၏ "အတူတူ သွားကြမယ်" ဟု ပြောခဲ့စဉ်က အတိုင်းပင် ခိုင်မာနေသည်။ သူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ အာဟေး က သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ကြိုးတစ်ချောင်း ထုတ်ယူလိုက်သည် — သူ ဘယ်တုန်းက ပြင်ဆင်ထားမှန်း မသိပေ၊ အပျက်အစီး မြို့တော် က ပြန်ယူလာခဲ့တာ ဖြစ်မည်။ သူ ကြိုးတစ်ဖက်ကို အပေါက်ဝရှိ ကျောက်တုံး တစ်ခုတွင် ချည်နှောင်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်ကို အောက်သို့ လွှတ်ချလိုက်သည်။

"ငါ အရင် ဆင်းမယ်။ အမှောင်ထဲမှာ ငါ သေချာ မြင်ရတယ်" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်၊ "အောက်မှာ လုံခြုံရင် ငါ အသံပေးမယ်။"

ရှန်ရဲ့၏ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ၊ သူ ကြိုးကို ဆွဲကာ အောက်သို့ လျှောဆင်းသွား၏။ မကြာမီတွင် အမှောင်ထုက သူ့ကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။ ရှန်ရဲ့ အပေါက်ဝတွင် မှောက်လျက် အောက်သို့ ကြည့်သော်လည်း ဘာတစ်ခုမျှ မမြင်ရချေ။

ကြိုးက ကျောက်တုံးများနှင့် ပွတ်တိုက်မိသော အသံကိုသာ ကြားနေရပြီး၊ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွား၏။ ထို့နောက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် အာဟေး ၏ အသံ အောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ အသံမှာ နံရံများကြောင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ဝါးနေ၏: "ဆင်းခဲ့ကြပါ။ ခြေနင်းဖို့ နေရာ ရှိတယ်။"

ရှန်ရဲ့ ကြိုးကို ဆွဲကာ အောက်သို့ လျှောဆင်းသွားလိုက်သည်။ ဂူနံရံများက စိုစွတ်ချွဲကျိနေပြီး၊ ရေညှိများ ပေါက်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူ ခြေထောက်ဖြင့် ဂူနံရံကို တောက်လျက် တဖြည်းဖြည်း ဆင်းသွားရာ၊ နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို နင်းမိသွား၏ —

မာကျောသော၊ ကျောက်တုံး တစ်ခုကဲ့သို့။ သူ ဟန်ချက်ကို ထိန်းပြီး ကြိုးကို လွှတ်လိုက်သည်။ အာဟေး သည် သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက အမှောင်ထဲတွင် တောက်ပနေ၏။ လျင်ရှောင်ယုလည်း အောက်သို့ ဆင်းလာပြီး သူတို့၏ ဘေးတွင် လာရပ်သည်။

သူတို့သည် လူသုံးယောက်စာလောက်သာ ရှိသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် နေရာလေးတွင် ရပ်နေကြသည်။

သူတို့၏ အရှေ့တွင် တစ်ယောက်ချင်းသာ သွားနိုင်သော ကျဉ်းမြောင်းသည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ လမ်းကြောင်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ ကျောက်နံရံများက စိုစွတ်နေပြီး၊ ရေစက်များ တစ်ပေါက်ပေါက် နှင့် ကျဆင်းနေ၏။

ရှန်ရဲ့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အလင်းတန်းက လမ်းကြောင်းအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်သွားရာ၊ ကျောက်နံရံပေါ်ရှိ ပုံစံများကို ထင်ရှားစေ၏ — သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ထွင်းထုထားသော ထူးဆန်းသည့် ပုံစံများ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့က သိပ်သည်းကျပ်ညပ်စွာ ရှိနေပြီး၊ မြေပြင်မှနေ၍ သူ၏ ခေါင်းအမြင့်အထိပင်။ သူ အနီးသို့ တိုးကပ်၍ သေချာ ကြည့်လိုက်၏။ အဆိုပါ ပုံစံများက စာလုံးများ ဖြစ်နေသည်။

【စည်းမျဉ်း: နောက်ပြန် မလှည့်ကြည့်ရ။】

【စည်းမျဉ်း: မျက်လုံး မမှိတ်ရ။】

【စည်းမျဉ်း: မရပ်ရ။】

【စည်းမျဉ်း: စကား မပြောရ။】

【စည်းမျဉ်း: အသက် မရှူရ။】

စာကြောင်း တစ်ကြောင်းပြီး တစ်ကြောင်း၊ နံရံတစ်ခုလုံးတွင် ထွင်းထုထားသည်။ တချို့ စာလုံးများက ရေစိုပြီး ဝါးနေကာ ဖတ်၍ မရတော့ချေ။ တချို့ကတော့ အသစ်စက်စက်၊ အမှတ်အသားများက ထက်မြက်နေပြီး မကြာသေးမီကမှ ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ပင်။ ရှန်ရဲ့ အဆိုပါ စာလုံးများကို ထိတွေ့လိုက်ပြီး၊ လက်ချောင်းများဖြင့် လိုက်၍ စမ်းသပ်ကြည့်၏။

ပထမဆုံး အထပ် က စည်းမျဉ်းစာရွက်ကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွားသည်၊ နေ့တိုင်း ပြောင်းလဲနေတတ်သော စည်းမျဉ်းများ၊ ၎င်းတို့ကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရသော လူများကို ပြန်အမှတ်ရသွား၏။ စည်းမျဉ်းများက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေသည်။ မူလအရင်းအမြစ် ကို ခွဲပစ်လိုက်သော်လည်း၊ အပိုင်းအစ တွေက ကျန်ရှိနေသေး၊ စည်းမျဉ်းတွေက ရှိနေသေးတာပဲ။

အာဟေး သည် သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်ပြီး လမ်းကြောင်း၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ရှန်ရဲ့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ပိတ်လိုက်သည် — အာဟေး ၏ မျက်လုံးများက အမှောင်ထဲတွင် ပို၍ မြင်ရသည်လေ။ သူ အရှေ့မှ ဦးဆောင်ပြီး၊ ရှန်ရဲ့က အလယ်တွင်၊ လျင်ရှောင်ယုက အနောက်ဆုံးတွင် ဖြစ်သည်။ လူသုံးယောက် အဆိုပါ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းလေးအတိုင်း ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့ဆက် လျှောက်လာခဲ့ကြ၏။

လမ်းကြောင်းက ရှည်လျားပြီး ကွေ့ကောက်နေကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားသဖြင့် ဘေးတိုက် တိုးဝင်ရသည်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ရုတ်တရက် နိမ့်သွားသဖြင့် ကိုင်းညွတ်သွားရသည်။

ကျောက်နံရံများမှ ရေစက်များ ပို၍ ကျဆင်းလာပြီး၊ အေးစက်လှသော ရေစက်များက သူတို့၏ ခေါင်းနှင့် ပခုံးများပေါ်သို့ တစ်ပေါက်ပေါက် ကျဆင်းနေ၏။

အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်၊ လမ်းကြောင်းက ရုတ်တရက် ကျယ်ဝန်းသွားသည်။

သူတို့သည် မြေအောက် ဂူကြီးတစ်ခု ကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

အလွန် မြင့်မားလှသဖြင့် ဓာတ်မီးရောင်က မျက်နှာကျက်ကို မမှီချေ။ အလွန် ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် အလင်းရောင်က ဆန့်ကျင်ဘက် နံရံကို မမှီချေ။ ဂူ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အလင်းလုံး တစ်လုံး ရှိနေသည်။ အနီရင့်ရောင်၊ တုန်ခါနေကာ၊ မူလအရင်းအမြစ် မှ အလင်းရောင်နှင့် တူလေသည်။ သို့သော် ပို၍ ကြီးမားပြီး၊ ပို၍ တောက်ပကာ၊ ပို၍ မြန်ဆန်စွာ တုန်ခါနေ၏။ အဆိုပါ အလင်းလုံး၏ အောက်ခြေတွင် လူတစ်ယောက် လဲလျောင်းနေသည်။

ရှန်ရဲ့ ပြေးသွားလိုက်၏။ ချန်မော့ ဖြစ်သည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး၊ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ မျက်နှာမှာ သေလုမျောပါး ဖြူဖျော့နေသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်က နိမ့်ချည် မြင့်ချည် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ အလွန် အားနည်းလှသဖြင့် မည်သည့် အချိန်မဆို ရပ်တန့်သွားနိုင်မည့် ပုံပေါ်နေ၏။ ရှန်ရဲ့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ပုတ်လိုက်သည်: "ချန်မော့။ ချန်မော့"

ချန်မော့ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ဝါးတားတား ဖြစ်နေ၏။ သူ ရှန်ရဲ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်ပြီးမှသာ သူ့ကို မှတ်မိသွားသည်။ သူ ပြုံးလိုက်ရာ၊ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး အလွန် တိုးညင်းသော အသံဖြင့်: "မင်း ရောက်လာပြီပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ချန်မော့က ဖြေသည်၊ "အပိုင်းအစ လေ။ ငါ ထိမိလိုက်တယ်။ သူက ငါ့ကို ထွက်သွားခွင့် မပေးဘူး။" သူ လက်မြှောက်ကာ အလင်းလုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်၊ "သူက ငါ့ကို စောင့်နေတာ။ ပြီးတော့ သူက မင်းကိုလည်း စောင့်နေတာ။"

ရှန်ရဲ့ အလင်းလုံးကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

အနီရင့်ရောင် ဖြစ်ပြီး တုန်ခါနေကာ၊ ဧရာမ နှလုံးသားကြီး တစ်ခုနှင့် တူလေသည်။

၎င်းအတွင်းမှ နှလုံးခုန်သံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ ကျယ်လောင်ကာ ကြည်လင်နေသဖြင့် ဂူတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသလိုပင်။ သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး အလင်းလုံးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အာဟေး က သူ့ကို နောက်ပြန် ဆွဲထား၏။

"ငါ လုပ်မယ်" ဟု အာဟေး က ဆိုသည်။

ရှနိရဲ့ ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "မင်း ထိလိုက်ရင် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။"

"ငါက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားမယ့် အရာတစ်ခုပါ" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ရင်ထဲတွင် စူးခနဲ နာကျင်သွားရ၏။ "မလုပ်ပါနဲ့" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

အာဟေး တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ရှန်ရဲ့က တားလိုက်သည်။ သူ လှည့်၍ အလင်းလုံးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ သူ၏ နှလုံးခုန်သံများက ပိုမို ကျယ်လောင်မြန်ဆန်လာသဖြင့် နားပင် အူသွားလေသည်။ အလင်းရောင်က ပူပြင်းလှသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကို လောင်ကျွမ်းသွားစေ၏။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အလင်းရောင်ပေါ်တွင် ဖိချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်၊ ရေတွက်၍ မရနိုင်သော ပုံရိပ်များစွာ သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်—

ပထမဆုံး အထပ်။ စင်္ကြံလမ်းထဲတွင်၊ ချန်မော့ က စည်းမျဉ်း စာရွက်ရှေ့တွင် ရပ်လျက် သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင်ပေးကာ "စည်းမျဉ်းတွေက အတုတွေပဲ" ဟု ပြောခဲ့သည်။ အဲ့ဒါ ချန်မော့ နှင့် သူ ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အချိန်ပဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက သူက အရမ်း ငယ်သေးပြီး၊ မျက်နှာမှာလည်း ဒီလောက် ပင်ပန်းမနေခဲ့ဘူး၊ မျက်လုံးတွေကလည်း တောက်ပနေခဲ့တယ်။ သူက စည်းမျဉ်းတိုင်းကို အလွတ်ကျက်ပြီး၊ စကားလုံးတိုင်းကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကာ၊ အားနည်းချက် တစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်မလား ဆိုပြီး ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာတစ်ခုမှ မတွေ့ခဲ့ဘူး။ သူ၏ သူငယ်ချင်းက သေသွားခဲ့တယ်၊ ဒုတိယအထပ် မှာ သေသွားခဲ့တာ။ သူ တစ်ယောက်တည်း အောက်ကို ဆက်ဆင်းသွားခဲ့တယ်။

ပဉ္စမမြောက် အထပ်။ ချန်မော့ က လမ်းမပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ဖြတ်သန်းသွားလာနေသူများကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ သူက ကန့်သတ်နယ်မြေ ကနေ ပြန်ရောက်လာပြီး အရာများစွာကို မေ့သွားခဲ့သည်။ အိမ် ဘယ်မှာလဲ၊ အလုပ်က ဘာလဲ၊ မိသားစု ရှိလား ဆိုတာတွေကို သူ မမှတ်မိတော့ဘူး။ သူ သိတာ တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ် — လူတစ်ယောက်ကို သူ ရှာနေတာလေ။ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူ မသိဘူး။ ရုပ်ရည်က ဘယ်လိုလဲဆိုတာရော သူ မသိဘူး။ နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ သူ မသိဘူး။ သူက တစ်နေ့လုံး လမ်းပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ဖြတ်သန်းသွားလာနေသူတွေကို ငေးကြည့်ရင်း၊ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေထဲမှာ ရင်းနှီးတာတစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်မလား ဆိုပြီး ကြိုးစားခဲ့တာ။ သူ ဘာတစ်ခုမှ မတွေ့ခဲ့ဘူး။

သတ္တမမြောက် အထပ်။ ချန်မော့ က အဆိုပါ တံခါးရှေ့မှာ ရပ်လျက် အချိန်အတော်ကြာအောင် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့တယ်။ သူ အထဲဝင်ဖို့ ကြောက်နေခဲ့တာ။ သူ အထဲဝင်သွားရင် သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး မှတ်ဉာဏ်လေး တွေပါ ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို သူ ကြောက်နေခဲ့တာ။ သူ လှည့်ထွက်သွားပြီး ပြန်လျှောက်လာခဲ့တယ်။ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးမှ သူ ရပ်တန့်သွားတယ်။ ထပ်ပြီး ရပ်တန့်သွားတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ အထဲ မဝင်ခဲ့ဘူး။ သူ ပဉ္စမမြောက် အထပ် ကို ပြန်သွားပြီး လမ်းပေါ်မှာ တစ်ညလုံး ထိုင်နေခဲ့တယ်။ မိုးလင်းတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူ ဆက်မရှာတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ The Union ကို တည်ထောင်ပြီး ကန့်သတ်နယ်မြေ တွေကို လေ့လာဖို့ အချိန်ပေးလိုက်တယ်။ သူက ပြောတယ်၊ သူ သူမကို မရှာတွေ့နိုင်ရင်တောင်မှ၊ တခြားသူတွေကို ရှာတွေ့အောင် ကူညီပေးမယ် တဲ့။ တခြားသူတွေကို အသက်ရှင်လျက် အပြင်ထွက်နိုင်အောင် ကူညီပေးမယ် တဲ့။

နဝမမြောက် အထပ်။ ချန်မော့ က ပန်းခင်းကြီး ဘေးမှာ ရပ်လျက် အနီရောင် ပြင်ကျယ်ကြီးကို ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ သတိရသွားပြီ — ကျိုးဝမ်။ သူ့ညီမလေး။

ငယ်ငယ်တုန်းက သူမက သူ့ကို "အစ်ကို" လို့ ခေါ်ပြီး သူ့နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်နေတတ်တာ။ သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ငိုကြွေးတော့၏။ သူ အချိန်အတော်ကြာအောင် ငိုခဲ့တယ်။ ထို့နောက် သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပန်းခင်းကြီး ထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အဆိုပါ မြင်ကွင်းက ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ အလင်းရောင်ရှေ့တွင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ၏ လက်က အလင်းရောင်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲပင်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ အလင်းရောင်က နှလုံးသား တစ်ခုလို ခုန်ပေါက်နေ၏။ သူ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

အလင်းလုံးကြီး ကွဲကြေသွားတော့သည်။

အပိုင်းအစများက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး အနီရောင် အမှုန့်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ ဂူထဲတွင် မှောင်မိုက်သွားပြီး နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်သွားသည်။ အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမှောင်ထု သက်သက်သာ ကျန်ရစ်တော့၏။

"ကွဲသွားပြီလား" ဟု အနောက်မှ ချန်မော့ ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှန်ရဲ့ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ချန်မော့ သည် လျင်ရှောင်ယုကို မှီလျက် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ယခင်ကအတိုင်း ဆိုးရွားနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများက ယခင်ကထက် နည်းနည်းလေး ပိုတောက်ပလာသည်။ သူ ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ အရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်၏: "မတ်တပ်ရပ်နိုင်လား။"

ချန်မော့ ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း ခြေထောက်များက အားမရှိလှချေ။ အာဟေး လာရောက်ပြီး သူ့ကို ကျောပိုးလိုက်သည်။ ချန်မော့ သည် သူ၏ ကျောပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း၊ အရိုးကဲ့သို့ ပေါ့ပါးနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူတို့ လာခဲ့ရာ လမ်းအတိုင်း ပြန်တက်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းကြောင်းမှာ ကျဉ်းမြောင်းပြီး စိုစွတ်ကာ မှောင်မိုက်နေဆဲပင်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ နံရံပေါ်ရှိ "စည်းမျဉ်းများ" ဆိုသည့် စာသားများ မရှိတော့ချေ။

ကျောက်နံရံများမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး၊ ဘာတစ်ခုမှ မရှိတော့ချေ။ ရေစက်များက တစ်ပေါက်ပေါက် ကျဆင်းနေဆဲ ဖြစ်၏။

ရှန်ရဲ့ အနောက်ဆုံးမှ လျှောက်လာပြီး၊ သူ၏ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် ရှေ့ကို ထိုးကြည့်လိုက်၏။ အလင်းတန်းထဲတွင် ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံနေသည်။

သူသည် အာဟေး ၏ ကျောပြင်၊ သူ၏ ကျောပေါ်တွင် ရှိနေသော ချန်မော့ ၏ ပိန်ပါးသော ခန္ဓာကိုယ် နှင့် ဘေးတွင် ကပ်လျက် လိုက်ပါလာသော လျင်ရှောင်ယုတို့ကို ငေးကြည့်နေမိ၏။ သူ ရုတ်တရက် အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရ မဟုတ်ဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရ ပိုပင်ပန်းနေခြင်း ဖြစ်၏။ ပထမဆုံး အထပ် ကနေ အခုချိန်ထိ၊ လူအများကြီး သေဆုံးခဲ့ရတယ်၊ အရာများစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ ထင်လိုက်တိုင်းမှာပဲ၊ အရာအားလုံးက ပြန်စနေပြန်ပြီ။ သို့သော် အနည်းဆုံး ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့၊ သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ မဆုံးရှုံးခဲ့ရချေ။

သူတို့ ဂူထဲမှ ထွက်လာသောအခါ မှောင်နေလေပြီ။

ပန်းခင်းကြီး က ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ အနီရင့်ရောင် ပန်းပွင့်များက လရောင်အောက်တွင် အမည်းရောင် သန်းနေသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သော ပင်လယ်ပြင်ကြီး တစ်ခုလို ဖြစ်နေ၏။ လေပြေလေး တိုက်ခတ်ရာ ပန်းပွင့်ဖတ်များ ယိမ်းနွဲ့သွားသည်။ ချန်မော့ သည် အာဟေး ၏ ကျောပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံက မှန်မှန် ဖြစ်နေသည်။

သူတို့ ပန်းခင်းကြီး ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြပြီး၊ အနားသတ်သို့ ရောက်သောအခါ ရှန်ရဲ့ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ပန်းခင်းကြီး က ပန်းခင်းကြီး အတိုင်းပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဂူထဲတွင် အလင်းရောင်၊ အပိုင်းအစ များ၊ စည်းမျဉ်းများ အားလုံး — အားလုံး ကွဲကြေသွားပြီ ဆိုတာကို သူ သိနေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဒီအပိုင်းအစ လေး တစ်ခုတော့ ကွဲကြေသွားခဲ့ပြီလေ။

…………