အခန်း ၅၁

အခန်း (၅၁) - ရှင်သန်ခြင်း

ချန်မော့ အခန်း ၅၀၂ တွင် အခြေချနေထိုင်ခဲ့သည်။

သူ ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် အိပ်သဖြင့်၊ အာဟေး သည် ရှင်ရဲ့၏ အခန်းသို့ ပြောင်းလာခဲ့၏။ ရှန်ရဲ့က သူ့ကို ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ရန် ပြောသော်လည်း၊ အာဟေး က ငြင်းပယ်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အိပ်ရာခင်း၍ အိပ်လေသည်။

ရှန်ရဲ့ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် အောက်ဘက်ရှိ လူကို ငုံ့ကြည့်နေ၏။ လိုက်ကာ အဟဟလေးမှ တစ်ဆင့် လရောင် ဖြာကျနေပြီး၊ အာဟေး ၏ မျက်နှာကို လင်းထိန်စေသည်။ သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများကို မှိတ်ထားပြီး၊ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များက မျက်နှာပေါ်တွင် အရိပ်လေးတစ်ခု ထင်ကျန်နေစေ၏။

ရှန်ရဲ့သည် မျက်လုံးများ ညောင်းညာလာသည်အထိ အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

ချန်မော့ ၏ နာလန်ထူမှုက နှေးကွေးလှသည်။ သူ ပန်းခင်းကြီး အောက်တွင် အချိန်အတော်ကြာ နေခဲ့ရပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပိုင်းအစများ၏ ဆိုးရွားစွာ စားသုံးဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ပထမရက် အနည်းငယ်တွင် သူ ထိုင်ရန်ပင် ခက်ခဲခဲ့ပြီး၊ ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီလျက် ထမင်းစားရကာ လျင်ရှောင်ယွီ က တစ်ဇွန်းချင်းစီ ခွံ့ကျွေးခဲ့ရ၏။ သူ အလွန် နည်းပါးစွာ စားနိုင်ပြီး၊ ခဏအကြာတွင် ခေါင်းခါယမ်းကာ သူ၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည်။ ရှန်ရဲ့ အလုပ်က ပြန်ရောက်သောအခါ၊ သူ၏ ဘေးတွင် ခဏထိုင်၍ စကားအနည်းငယ် ပြောလေ့ရှိသည်။

ချန်မော့ က သိပ်ပြီး ပြန်မပြောဘဲ နားထောင်ရုံသာ နားထောင်ကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ခေါင်းညိတ်ပြတတ်၏။

တစ်နေ့တွင်၊ ရှန်ရဲ့ အလုပ်က ပြန်ရောက်၍ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ၊ ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ရပ်နေသော ချန်မော့ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပြတင်းပေါက်ကို မှီထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့ဘာသာသူ မတ်တပ်ရပ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

နေရောင်ခြည်က သူ၏ အပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး၊ အလင်းရောင်နှင့် ဝေးကွာနေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သကဲ့သို့ သူ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းထားသည်။

တံခါးဖွင့်သံကို ကြားသောအခါ၊ သူ လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။

"ငါ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ပြီ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေကြ၏။ အောက်ထပ် ပန်းခင်းလေးထဲရှိ နှင်းဆီပန်းများက အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းနေပြီး၊ အနီရောင်များက မီးလျှံလို၊ သွေးလို အထူးပင် တောက်ပနေသည်။ ပန်းရေလောင်းတတ်သော အဘွားအို က ဒီနေ့လည်း ရှိနေပြီး၊ ရေပန်းကရား ကိုင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ရေလောင်းနေ၏၊ တစ်ခုခုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည် စိုးရိမ်သကဲ့သို့ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန် သိမ်မွေ့လှသည်။

ချန်မော့ က အဘွားအို ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ပြောလာသည်: "သူမ ရုပ်ရည် ဘယ်လိုမျိုးလဲ ဆိုတာကို ငါ မေ့သွားပြီ။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားသည်: "ဘယ်သူလဲ။"

"ကျိုးဝမ် လေ။ ငါ့ညီမလေး။ သူမရဲ့ မျက်နှာကို ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး" ဟု ချန်မော့ က ပြန်ဖြေ၏။

အလွန် သာမန် ကိစ္စတစ်ခု အကြောင်း ပြောနေသကဲ့သို့ သူ၏ လေသံက တည်ငြိမ်နေသည်။ သို့သော် အဆိုပါ တည်ငြိမ်မှု၏ အောက်ခြေရှိ နက်ရှိုင်းသော နာကျင်မှုကို ရှန်ရဲ့ ကြားသိနိုင်၏။ အလွန် နက်ရှိုင်းသော ရေထဲတွင် ရပ်နေသော လူတစ်ယောက်လိုပါပဲ; ရေပြင်က တည်ငြိမ်နေပေမယ့်၊ အောက်ခြေမှာတော့ ရေအောက်စီးကြောင်းတွေ၊ ရေဝဲတွေ၊ လူတစ်ယောက်ကို အလုံးစုံ ဝါးမြိုသွားနိုင်တဲ့ အရာတွေ ရှိနေတာလေ။

"တစ်နေ့ကျရင် ပြန်မှတ်မိလာမှာပါ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

ချန်မော့ ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "ဟင့်အင်း။ အပိုင်းအစ တွေ ကွဲကြေသွားပြီ၊ အဲ့ဒီ မှတ်ဉာဏ် တွေလည်း ကွဲကြေသွားပြီလေ။ ဒီလူ ရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ သူမက ငါ့ညီမလေး ဖြစ်တယ်၊ ငါတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက ငါ့နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်နေတတ်တယ် ဆိုတာကိုပဲ ငါ မှတ်မိတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာကိုတော့— ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး။"

သူ လက်မြှောက်ကာ သူ၏ နားထင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏: "ဒီနေရာမှာ ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ဖြစ်နေပြီ။"

ရှန်ရဲ့ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွား၏။

"အဆင်ပြေသွားမှာပါ" လို့ သူ ပြောချင်ပေမယ့်၊ အဲ့ဒါက လိမ်ရာကျသွားမှာပဲ။ အဲ့ဒါက အရေးကြီးတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကို မေ့သွားတယ် ဆိုတာ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ဓာတ်ပုံလေး တစ်ပုံ ပျောက်ဆုံးသွားတာနဲ့ အတူတူပဲ — ဘယ်တော့မှ ပြန်ရနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ချန်မော့ က သူ ဘာတွေးနေသလဲ ဆိုတာကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည်: "ရပါတယ်။ အသက်ရှင်နေသရွေ့၊ အဲ့ဒါ လုံလောက်နေပါပြီ။"

ဒီစကားကို သူ အကြိမ်များစွာ ပြောခဲ့ဖူးသည်။ The Union အဖွဲ့မှာတုန်းကလည်း သူ ပြောခဲ့တယ်၊ အပျက်အစီး မြို့တော် မှာတုန်းကလည်း သူ ပြောခဲ့တယ်၊ အခုလည်း ထပ်ပြောနေပြန်ပြီ။

အရင်ကတော့ ဒါက အရှုံးပေး လက်မြှောက်တာ၊ အပေးအယူ လုပ်တာလို့ ရှန်ရဲ့ ထင်ခဲ့မိတယ်။

အခုတော့ သူ နားလည်သွားပြီ — ဒါက အရှုံးပေးတာ မဟုတ်ဘူး၊ လက်ခံလိုက်တာပဲ။

ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အရာတွေကို လက်ခံလိုက်တာ၊ ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ အရာတွေကို လက်ခံလိုက်တာ၊ ရင်ထဲမှာ အပေါက်ကြီး တစ်ခု အမြဲတမ်း ရှိနေတော့မယ် ဆိုတာကို လက်ခံလိုက်ပြီး၊ ဆက်လက် ရှင်သန် နေထိုင်သွားတာပါပဲ။

ညစာ စားချိန်တွင်၊ သူတို့ လေးယောက် စားပွဲတွင် ဝိုင်းထိုင်လိုက်ကြသည်။ လျင်ရှောင်ယု က ဝက်နံရိုး နှပ်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ကြော် နှင့် ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥ ဟင်းချိုတို့ကို ပြင်ဆင်ထားသည်။ ချန်မော့ က ဟင်းပွဲများကို ကြည့်ပြီး တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွား၏။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဆင်မပြေလို့လား" ဟု လျင်ရှောင်ယုက မေးလိုက်သည်။

ချန်မော့ ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "မဟုတ်ပါဘူး။ အိမ်ထမင်း မစားရတာ ကြာပြီမို့လို့ပါ။"

သူ ဝက်နံရိုး တစ်တုံးကို ကောက်ယူပြီး တစ်လုတ် ကိုက်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဝါးစားလိုက်သည်။ စားနေရင်းနှင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများ နီရဲလာ၏။

ဟင်းချို သောက်နေသယောင် ဟန်ဆောင်ကာ သူ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ပခုံးများ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။ ရှန်ရဲ့ မမြင်ယောင် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်၊ လျင်ရှောင်ယုလည်း မမြင်ယောင် ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး၊ အာဟေး ကတော့ သူ၏ ထမင်းကိုသာ ခေါင်းငုံ့ စားနေလိုက်သည်။

ညစာ စားပြီးနောက် လျင်ရှောင်ယုက ပန်းကန်သွားဆေးလေသည်။ ချန်မော့ က ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် တီဗီကြည့်နေ၏။

တီဗီထဲတွင် အဖြူအမည်း ရုပ်ရှင်ဟောင်း တစ်ကား ပြသနေပြီး၊ မိုးရွာနေသော လမ်းမပေါ်တွင် လူနှစ်ယောက် လမ်းခွဲနေသည့် မြင်ကွင်း ဖြစ်သည်။

အလွန် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော အရာတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ သူ အာရုံစူးစိုက်စွာ ကြည့်နေလေသည်။

ရှန်ရဲ့က သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ပြီး အဖော်လုပ်ပေးနေ၏။ အာဟေး က ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ထိုင်လျက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေသည်။ သူတို့ သုံးယောက်လုံး စကားမပြောကြချေ။ ရုပ်ရှင် ပြီးဆုံးသွားပြီး "The End" (ဇာတ်သိမ်း) ဟူသော စာတန်းက မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာ၏။ ချန်မော့ သည် အဆိုပါ စာလုံးများကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ရှန်ရဲ့" ဟု သူက ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"မနက်ဖြန် ငါ ထွက်သွားတော့မယ်" ဟု ချန်မော့ က ဆိုလေသည်။

"ဘယ်ကိုလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ငါ မသိဘူး။ ခရီးထွက်ကောင်း ထွက်ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ပင်လယ် တွေကို ကြည့်မယ်၊ တောင်တန်း တွေကို ကြည့်မယ်။ အိမ်နဲ့ ကင်းကွာနေတာ နှစ်တွေ အများကြီး ကြာခဲ့ပြီ ဆိုပေမယ့်၊ ဘယ်နေရာကိုမှ မရောက်ဖူးသေးဘူးလေ" ဟု ချန်မော့ က ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း ဒီမှာပဲ ဆက်နေလို့ ရပါတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

ချန်မော့ ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "မနေတော့ပါဘူး။ မင်းတို့ အားလုံးမှာ ကိုယ်စီ ဖြတ်သန်းရမယ့် ဘဝတွေ ရှိကြတယ်။ ငါက အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။"

ရှန်ရဲ့ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ချန်မော့ က လက်မြှောက်ကာ တားလိုက်၏။

"ငါ့ကို ဖျောင်းဖျဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့။ ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ။" သူ ပြုံးလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ငါလည်း သွားသင့်ပါပြီ။ ဆိုဖာပေါ်မှာ အကြာကြီး အိပ်ရတာ ခါးတွေတောင် နာနေပြီ။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် မွန်းကျပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ချန်မော့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ လမ်းကို ငါကိုယ်တိုင် လျှောက်ရလိမ့်မယ်။ ဒီလမ်းကို ငါ ရွေးချယ်ခဲ့တာ၊ ငါ ကိုယ်တိုင်ပဲ အဆုံးသတ်ရလိမ့်မယ်။"

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်၊ ချန်မော့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ရှန်ရဲ့ သူ့ကို အောက်ထပ်အထိ လိုက်ပို့ပေး၏။ မိုးလင်းကာစ အချိန် ဖြစ်သဖြင့် လမ်းမများက လူသူကင်းမဲ့နေပြီး၊ လမ်းဆုံရှိ နံနက်စာ ရောင်းသော လှည်းများမှသာ အငွေ့ဖြူများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

အင်္ကျီဟောင်း တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အဝတ်အိတ် တစ်လုံးကို လွယ်ထားသော ချန်မော့ သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက်၊ အဝေးမှ ကောင်းကင်ကြီးကို ငေးကြည့်နေ၏။

"မိုးလင်းပြီပဲ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ချန်မော့ လက်ဆန့်ထုတ်လာရာ၊ ရှန်ရဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်က ပိန်ပါးပြီး လက်ဆစ်များ ထင်းနေသော်လည်း အလွန် ခွန်အား ပါလေသည်။

"ဂရုစိုက်ပါ" ဟု ချန်မော့ က နှုတ်ဆက်လေသည်။

"မင်းလည်း ဂရုစိုက်ပါ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ပြော၏။

ချန်မော့ လက်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့၏။ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူ ရပ်တန့်ကာ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက အပေါ်ထပ်ရှိ ပြတင်းပေါက်ကို လှမ်းကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည် — အခန်း ၅၀၂ ၏ ပြတင်းပေါက်။

လိုက်ကာ အနောက်တွင် လျင်ရှောင်ယု ရပ်နေ၏။ သူ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြည့်နေပြီးနောက်၊ ပြန်လှည့်ကာ ဆက်လျှောက်သွားလေသည်။ လမ်းထောင့် အကွေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ သူ၏ ပုံရိပ်က တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားတော့၏။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်နေခဲ့သည်။ လေအေးအေး တစ်ချက် တိုက်ခတ်လာ၏။ သူ အပေါ်ထပ်ရှိ ပြတင်းပေါက်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ; လျင်ရှောင်ယု က ထိုနေရာတွင် ရပ်နေဆဲပင်။ သူက သူမကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး၊ သူမကလည်း သူ့ကို ပြန်လည် ပြုံးပြလေသည်။

သူ လှည့်၍ အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်လာခဲ့၏။

အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၊ အာဟေး က ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ထိုင်လျက် သူ ဝင်လာသည်ကို ကြည့်နေသည်။

"သွားပြီလား" ဟု အာဟေး က မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သူ အဆင်ပြေသွားမှာပါ" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ရယ်နိုင်သေးလို့လေ။ ရယ်နိုင်တဲ့ လူတွေက ဆက်ပြီး အသက်ရှင် နေထိုင်နိုင်ကြတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း၊ ထိုစကားက ဘယ်လောက်တောင် မှန်ကန်သလဲ ဆိုတာကို ရုတ်တရက် နားလည် သဘောပေါက်သွားလေ၏။

ချန်မော့ က ရယ်နိုင်သေးတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ ဆက်ပြီး ရှင်သန်နိုင်တယ်။ ညီမဖြစ်သူရဲ့ မျက်နှာကို မေ့သွားရင်တောင်မှ၊ ရင်ထဲမှာ အပေါက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေရင်တောင်မှ၊ တစ်ယောက်တည်း ခရီးထွက်ရရင်တောင်မှ — သူ ရယ်နိုင်သေးတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ အသက်ရှင်နိုင်တယ်။

ဘဝက ပုံမှန် အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေသည်။ နံနက်တိုင်း ရှန်ရဲ့ အလုပ်သွားသည်၊ လျင်ရှောင်ယုက အိမ်တွင် အိမ်မှုကိစ္စများ လုပ်သည်၊ အာဟေး က ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ထိုင်လျက် အချိန်များကို ငေးကြည့်နေသည်။ လသာဆောင်ရှိ နှင်းဆီပန်းများက တစ်သုတ်ပြီး တစ်သုတ် ပွင့်လန်းနေကြသည်၊ အနီရောင်၊ အဖြူရောင်၊ အဝါရောင်။ ဥယျာဉ်မှူး အဘွားအို က နေ့တိုင်း အချိန်မှန် ပေါ်လာပြီး၊ ရေပန်းကရား ကိုင်ကာ အပင်များကို ဖြည်းညင်းစွာ ရေလောင်းလေ့ ရှိ၏။

အောက်ထပ်ရှိ ဖရဲသီးဆိုင်လေး နေရာတွင် လိမ္မော်သီး ဈေးသည် ရောက်လာပြီး၊ အသံချဲ့စက်ဖြင့် "ပထမဆုံး အချစ်ထက်တောင် ချိုသေးတယ်ဗျို့" ဟု အော်ဟစ်နေကာ၊ အရင် ဖရဲသီး ရောင်းတဲ့ လူပဲ ဖြစ်နေပြန်၏။

သို့သော် အရာတချို့ကတော့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။ ရှန်ရဲ့ အလုပ်က ပြန်ရောက်သောအခါ၊ သူ ပထမဆုံး ကြည့်လေ့ရှိသည့် အရာမှာ အာဟေး ၏ မျက်လုံးများ ဖြစ်သည် — ရွှေရောင်၊ အရင်ကထက် အနည်းငယ် ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသော ရွှေရောင်။

အကြီးဆုံး အပိုင်းအစ ကွဲကြေသွားပြီးနောက်၊ သူ၏ အရောင်က အတော်လေး ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်; အစပိုင်းကလို တောက်ပသော ရွှေရောင် မဟုတ်တော့သော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ ပျောက်ကွယ်လုမတတ် ဖျော့တော့နေသည့် အရောင်မျိုး မဟုတ်တော့ချေ။

လူနာတစ်ယောက်က မိမိ၏ မျက်နှာအဆင်းအရောင် ကောင်းလာသလား ဆိုတာကို မှန်ထဲတွင် နေ့တိုင်း ကြည့်သကဲ့သို့၊ ရှန်ရဲ့သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို နေ့စဉ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလေ့ ရှိ၏။

တစ်ညတွင်၊ ရှန်ရဲ့ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် အာဟေး က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှဲနေ၏။ လရောင်က ဖြာကျနေပြီး အာဟေး ၏ မျက်နှာကို လင်းထိန်စေသည်။ ရှန်ရဲ့က သူ့ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်၊ "အာဟေး။"

"အင်း။"

"ဒီလိုမျိုး ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်သွားနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်လဲ။"

အာဟေး တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်: "ငါ မသိဘူး။"

"တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့မှာ အပိုင်းအစ တွေ အားလုံး ကွဲကြေသွားရင်၊ မင်း ဘာလုပ်မလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်: "ရှိချင်လည်း ရှိနေဦးမှာပါ။ မရှိချင်လည်း မရှိတော့ဘူးပေါ့။"

"မင်း ကြောက်နေလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေးက ဖြေသည်၊ "ငါ မကြောက်ပါဘူး။ အရင်တုန်းကတော့ ကြောက်ခဲ့ဖူးတယ်။ 'ကွက်လပ်' ထဲမှာတုန်းက၊ ငါ ဘာကို စောင့်နေတာလဲ ဆိုတာကို ငါ မသိခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ ဘယ်တော့မှ မရနိုင်တော့မှာကို ကြောက်နေခဲ့တာ။ အခုတော့ ငါ မကြောက်တော့ဘူး။"

"ဘာလို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခေါင်းလှည့်လာပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လရောင်အောက်တွင်၊ သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေလေ၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ စောင့်နေရတဲ့ အရာကို ရလိုက်ပြီလေ။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း၊ ရင်ထဲရှိ အဆိုပါ နေရာလေးမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပြည့်ဝသွားတော့၏။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ကုတင်အောက်သို့ တွဲချလိုက်သည်။ အာဟေး လည်း လက်ဆန့်ထုတ်လာ၏။ သူတို့၏ လက်များက ကုတင်စွန်းနှင့် ကြမ်းပြင် ကြားရှိ လေဟာနယ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားကြသည်။ အာဟေး ၏ လက်က အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှင်ရဲ့သည် ထိုအေးစက်မှုနှင့် အသားကျနေလေပြီ။ အဲ့ဒါ သူရဲ့ နွေးထွေးမှုပဲ၊ သူရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲ။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင်၊ လမင်းကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားနေ၏။ နှင်းဆီပန်းများ၏ အရိပ်က ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းနေပြီး၊ ပန်းချီကား တစ်ချပ်ကဲ့သို့ လေးထောင့်ကွက်လေးများ အဖြစ် ထင်ဟပ်နေလေသည်။

ဘဝက ဒီလိုနဲ့ပဲ ဆက်လက် စီးဆင်းသွားလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ချန်မော့ ကို သူ သတိရမိသည်၊ သူပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေ၊ သူ ထွက်ခွာသွားတဲ့ ပုံစံတွေကိုပေါ့။ ကျိုးယွမ် နဲ့ ကျိုးဝမ် တို့ကိုလည်း သူ သတိရမိတယ်၊ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ လက်ချင်းချိတ်ပြီး လမ်းလျှောက်သွားခဲ့တဲ့ သူတို့ရဲ့ ပုံရိပ်တွေကိုပေါ့။ တာယုံး ကို သူ သတိရတယ်၊ စတုတ္ထမြောက် အထပ် မှာ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို အားရပါးရ စားနေခဲ့တဲ့ ပုံစံကိုပေါ့။ ဦးလေးလင်း ကို သူ သတိရတယ်၊ သူ မသေခင် ပြောသွားခဲ့တဲ့ စကားတွေကိုလေ — "မင်း သိထားတယ်လို့ ထင်နေတဲ့ စည်းမျဉ်း တွေ အားလုံးက၊ သရဲတွေ မင်းကို လိမ်ပြောထားတာတွေချည်းပဲ။"

အဆိုပါ လူတွေ၊ အဆိုပါ အဖြစ်အပျက် တွေက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က တကယ်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဆိုပါ နှင်းဆီပန်းတွေလိုပဲ ရှန်ရဲ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကျန်ရစ်နေဆဲပါ — ပွင့်လန်းလိုက်၊ ညှိုးနွမ်းသွားလိုက်၊ ညှိုးနွမ်းသွားလိုက်၊ ပြန်ပွင့်လာလိုက်နဲ့ပေါ့။ တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ သူ ပင်ပန်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်၊ ဒါတွေ အားလုံးက ဘယ်တော့များမှ အဆုံးသတ်မလဲလို့ တွေးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ များသောအားဖြင့်တော့၊ ဒီလိုလေး နေရတာ အဆင်ပြေပါတယ် လို့ သူ ခံစားရတယ်။

လျင်ရှောင်ယုက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဟင်းချက်နေတယ်၊ အာဟေး က ပြတင်းပေါက် အနီးမှာ ထိုင်ပြီး အချိန်တွေကို ငေးကြည့်နေတယ်၊ ပြီးတော့ လသာဆောင်မှာ နှင်းဆီပန်းတွေ ပွင့်လန်းနေတယ်။ အဲ့ဒါ လုံလောက်နေပါပြီ။

တစ်ညနေတွင်၊ ရှန်ရဲ့ အလုပ်က ပြန်ရောက်လာပြီး အခန်း ၅၀၂ ၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယုက မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး၊ ဆီသတ်နံ့လေးများ ပျံ့လွင့်လာကာ ကြက်သွန်မြိတ်နံ့လေး များနှင့် ရောယှက်နေသည်။ ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ထိုင်နေသော အာဟေး က တံခါးဖွင့်သံ ကြားသောအခါ နောက်ပြန်လှည့်လာ၏။

"ပြန်ရောက်ပြီလား" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

သူ ဖိနပ်လဲပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အာဟေး ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ အပြင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်ကြီးက လိမ္မော်နီရောင် သန်းနေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ နေဝင်တော့မည့် အချိန် ဖြစ်သည်။ အောက်ထပ် ပန်းခင်းလေးထဲတွင် နှင်းဆီပန်းများက လေနှင့်အတူ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြ၏။ ပန်းရေလောင်းတတ်သော အဘွားအို က ဒီနေ့ မရှိချေ; ပန်းများသာ ရှိသည်၊ လေပြေလေးသာ ရှိသည်၊ ပြီးတော့ တဖြည်းဖြည်း မှောင်ကျလာသော ကောင်းကင်ကြီးသာ ရှိလေသည်။

"ဒီနေ့ ပန်းတွေက မနေ့ကထက် ပိုလှပစွာ ပွင့်နေတယ်" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

"အင်း" ဟု ရှန်ရဲ့က သဘောတူလိုက်၏။

"အနီရောင်လေး က မနက်တုန်းက ဖူးနေတုန်းပဲ ရှိသေးတာ၊ ညနေကျတော့ ပွင့်လာပြီ။ ငါ တွေ့လိုက်တယ်" ဟု အာဟေး က ဆက်ပြောသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ညနေဆည်းဆာ နေရောင်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာဘေးတိုက် မြင်ကွင်းကို လိမ္မော်နီရောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးနေသည်။

သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း၏ အလင်းရောင်ကို ပြန်လည် ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး၊ တောက်ပကာ နွေးထွေးနေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်: "အာဟေး။"

အာဟေး လှည့်ကြည့်လာ၏။

"ငါ မင်းကို သဘောကျတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြောလိုက်၏။

အာဟေး တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားသည်။

ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်၏ — အရင်ကလို တိုတောင်းသော အပြုံးမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှ စတင်ကာ မျက်လုံးများဆီသို့၊ ထို့နောက် မျက်နှာ တစ်ခုလုံးဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံ့နှံ့သွားသော အပြုံးမျိုး ဖြစ်လေသည်။ အလွန် လှပသော အပြုံးလေး ဖြစ်သည်။

"ငါ သိပါတယ်" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ရှန်ရဲ့၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်၏ လက်များက ပြတင်းပေါက် ဘောင်ပေါ်တွင် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ရှိနေပြီး၊ လက်ချောင်းများက ယှက်နွယ်နေကြ၏။ ညနေဆည်းဆာ နေရောင်က သူတို့၏ လက်များပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး၊ အရိပ်က နံရံပေါ်တွင် တစ်ခု၊ နှစ်ခု၊ ပေါင်းစပ်သွားလျက် ထင်ဟပ်နေလေသည်။

လျင်ရှောင်ယု မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူတို့ ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် လက်ချင်းချိတ်လျက် ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်၏။

"ထမင်းစားလို့ ရပြီ။"

ရှန်ရဲ့နှင့် အာဟေး မတ်တပ်ရပ်ပြီး စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။ သူတို့ သုံးယောက် စားပွဲတွင် ဝိုင်းထိုင်လိုက်ကြ၏။ ငါးဟင်း၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ကြော် နှင့် ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥ ဟင်းချို။ နေ့တိုင်းလိုပါပဲ။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် မှောင်ကျလာပြီ။

လမ်းမီးတိုင်များ လင်းလာသည်။ နှင်းဆီပန်းများက လေနှင့်အတူ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြ၏။

အဲ့ဒါ ဘဝပဲ။ တစ်နေ့ပြီး တစ်နေ့၊ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အရှိန်အဟုန်နဲ့ စီးဆင်းနေတာပဲ။ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ရှိတယ်၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ရှိတယ်၊ ရရှိမှုတွေ ရှိတယ်၊ ဆုံးရှုံးမှုတွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်။

အသက်ရှင်နေသရွေ့တော့၊ အဲ့ဒါက လုံလောက်နေပါပြီ။

……..