အခန်း ၅၂

အခန်း (၅၂) - ထူးဆန်းသော စာတစ်စောင်

စာက မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ရောက်လာ၏။

ရှန်ရဲ့ အလုပ်က ပြန်ရောက်လာသောအခါ၊ အောက်ထပ်ရှိ စာတိုက်ပုံးထဲတွင် အဆိုပါ စာအိတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည် — ၎င်းမှာ အညိုရောင် စက္ကူဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး၊ တံဆိပ်ခေါင်း သို့မဟုတ် စာတိုက်တံဆိပ် မပါဘဲ "၅၀၂ ရှန်ရဲ့" ဟုသာ ရေးသားထား၏။ လက်ရေးမှာ ကောက်ကွေးပြီး ရှုပ်ထွေးနေကာ၊ ကလေး တစ်ယောက် သို့မဟုတ် အသက်ကြီးကြီး လူတစ်ယောက်၏ လက်ရေးကဲ့သို့ တုန်ရီနေသော စာလုံးများ ဖြစ်သည်။ သူ လှန်ကြည့်လိုက်သည်; အနောက်ဘက်တွင် ဘာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။

သူ အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာရင်း စာအိတ်ကို ဖောက်ကြည့်လိုက်၏။ အတွင်း၌ သေသပ်စွာ ခေါက်ထားသော စာရွက်တစ်ရွက် ပါရှိပြီး၊ ဖြန့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စာကြောင်း အနည်းငယ်သာ ရှိလေသည်—

"သူမကို ငါ ရှာတွေ့ပြီ။ သူမ ငါ့ကို မမှတ်မိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူမမှန်း ငါ သိပါတယ်။ သူမက ပင်လယ်ကမ်းစပ်မှာ ကော်ဖီနဲ့ ပို့စကတ်တွေ ရောင်းတဲ့ ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားတယ်။ နေ့လယ်ခင်းတိုင်း၊ သူမက ဆိုင်ပေါက်ဝမှာ ထိုင်ပြီး နေပူဆာ လှုံတတ်တယ်။ သူမရဲ့ ဆံပင်တွေက ဖြူနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အပြုံးကတော့ ငယ်ငယ်တုန်းက အတိုင်းပါပဲ။ ငါ သူမရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ သုံးရက်လောက် ထိုင်ကြည့်နေခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အနားကိုတော့ သွားမနှုတ်ဆက်ရဲဘူး။ နောက်တော့ ငါ တွေးမိတယ်၊ ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီလိုလေး မြင်တွေ့ရတာနဲ့တင် လုံလောက်နေပါပြီ လို့။ ငါ ထွက်သွားတော့မယ်၊ တခြား တစ်နေရာရာမှာ သွားပြီး လေလွင့်နေဦးမယ်။ ငါ့ကို လိုက်မရှာပါနဲ့၊ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ — ချန်မော့"

ရှန်ရဲ့သည် လှေကားထောင့်တွင် ရပ်လျက် စာကို နှစ်ခေါက် ဖတ်လိုက်၏။ ပြတင်းပေါက်မှ တစ်ဆင့် အလင်းရောင်များ ဖြာကျနေပြီး၊ ပွင့်လုမတတ် ပါးလွှာသော စာရွက်လေးကို လင်းထိန်စေသည်။ သူ စာကို ပြန်ခေါက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ ဆက်တက်လာခဲ့၏။

အခန်း ၅၀၂ ၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ၊ လျင်ရှောင်ယုက မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဟင်းချက်နေပြီး အခိုးအငွေ့များ ထောင်းထောင်းထ နေ၏။ သူမ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းထားပြီး သီချင်းလေး ညည်းနေသည်။ ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ထိုင်နေသော အာဟေး က တံခါးဖွင့်သံ ကြားသောအခါ နောက်ပြန်လှည့်လာပြီး၊ ညနေခင်း အလင်းရောင်အောက်တွင် သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေ၏။ ရှန်ရဲ့ ဖိနပ်လဲပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အာဟေး ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ အိတ်ကပ်ထဲမှ စာကို ထုတ်၍ အာဟေး ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။

အာဟေး လှမ်းယူပြီး ဖတ်ကြည့်ကာ၊ ရှန်ရဲ့ထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"သူ ရှာတွေ့သွားပြီပဲ" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"အဲ့ဒါ ကောင်းပါတယ်" ဟု အာဟေး က ဆိုသည်။

"အင်း" ဟု ရှန်ရဲ့က သဘောတူလိုက်၏။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင်၊ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း၌ လိမ္မော်နီရောင် အလင်းတန်းလေး တစ်ခု ရှိနေသည်။

အောက်ထပ် ပန်းခင်းလေးထဲတွင် နှင်းဆီပန်းများက လေနှင့်အတူ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြ၏။ ပန်းရေလောင်းတတ်သော အဘွားအို က ဒီနေ့လည်း ရောက်လာပြီး၊ ရေပန်းကရား ကိုင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ရေလောင်းနေသည်။ တစ်ခုခုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည် စိုးရိမ်သကဲ့သို့ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက နှေးကွေးလှသည်; ပန်းတစ်ပွင့်ချင်းစီကို ဂရုတစိုက် ရေလောင်းနေပြီး၊ ညနေဆည်းဆာ နေရောင်အောက်တွင် ပန်းပွင့်ဖတ်များပေါ်ရှိ ရေစက်လေးများက တောက်ပနေ၏။

ရှန်ရဲ့ အဆိုပါ အဘွားအို ကို ကြည့်ရင်း သူမက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တူနေတယ်လို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည် — ဘယ်သူနဲ့လဲ။ သူ သေချာ မမှတ်မိတော့ချေ။ လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာက၊ တခြား အချိန်တစ်ခုမှာ သူမကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးခဲ့သလိုမျိုး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေတဲ့ ခံစားချက်ကိုသာ သူ ရရှိနေသည်။

လျင်ရှောင်ယု ဟင်းပန်းကန်များ ကိုင်လျက် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူတို့ ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ "ထမင်းစားရအောင်။ ဒီနေ့ ရှင့်အကြိုက် ဝက်နံရိုး ချိုချဉ် ချက်ထားတယ်" ဟု သူမက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ အာဟေး လည်း လျှောက်လာပြီး ဝင်ထိုင်သည်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် တဖြည်းဖြည်း မှောင်ကျလာပြီး လမ်းမီးတိုင်များ လင်းလာစဉ်၊ သူတို့ သုံးယောက် စားပွဲကို ဝိုင်းထိုင်လျက် ထမင်းစားကြလေသည်။

ဘဝက ဒီလိုနဲ့ပဲ ဆက်လက် စီးဆင်းသွားလေသည်။ တစ်နေ့ပြီး တစ်နေ့၊ အေးအေးဆေးဆေးပင်။ တစ်ခါတစ်ရံ ရှန်ရဲ့သည် ကန့်သတ်နယ်မြေ အတွင်းရှိ အရာများကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိတတ်သည် — ပထမဆုံး အထပ် ၏ စင်္ကြံလမ်းများ၊ ဒုတိယအထပ် ၏ လှေကားများ၊ တတိယအထပ် ၏ မှန်၊ စတုတ္ထအထပ် ၏ ခေါက်ဆွဲပြုတ်၊ ပဉ္စမမြောက် အထပ် ၏ လမ်းမများ၊ ဆဋ္ဌမမြောက် အထပ် ၏ ကွင်းပြင်၊ သတ္တမမြောက် အထပ် ၏ အဘိုးအို၊ အဋ္ဌမမြောက် အထပ် ၏ အိမ်၊ နဝမမြောက် အထပ် ၏ အမှန်တရား၊ ဒသမမြောက် အထပ် ၏ ပန်းခင်းကြီး။ ဓာတ်ပုံဟောင်းများကို လှန်လှော ကြည့်နေသကဲ့သို့ အဆိုပါ မြင်ကွင်းများက သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွား၏။ တချို့က အလွန် ဝေဝါးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ တချို့ကတော့ အလွန် ရှင်းလင်းနေဆဲပင်။ ဦးလေးလင်း၊ လျိုယွီဝေ၊ ကျိုးယွမ်၊ ကျိုးဝမ်၊ တာယုံး၊ ဦးလေးကျန်း၊ ဖန်းဖျင်၊ ချန်မော့ စသည့် အဆိုပါ လူများ၏ မျက်နှာများကို သူ မှတ်မိနေသည်။ သူတို့ ဘာတွေ ပြောခဲ့လဲ၊ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲ၊ ပြီးတော့ သူတို့ ဘယ်လို သေဆုံးသွားခဲ့ကြလဲ ဆိုတာတွေကို သူ မှတ်မိနေသည်။

တစ်ညတွင် ရှန်ရဲ့ အိပ်မက် မက်သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင်၊ သူသည် ပထမဆုံး အထပ် ၏ စင်္ကြံလမ်းထဲ၌ ရပ်နေပြီး၊ မီးချောင်းများက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေကာ လေထုထဲတွင် မှိုစော်များ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူ အဆိုပါ တံခါးများ — ၀၁၊ ၀၂၊ ၀၃ — ကို ဖြတ်ကျော်ကာ အဆုံးထိ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ စာရွက်က ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဘာစာမှ မပါဘဲ ဗလာ ဖြစ်နေ၏။

သူ အဆိုပါ စာရွက်အလွတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရပ်နေစဉ်၊ သူ၏ အနောက်မှ ခြေသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေ၏ — ဦးလေးလင်း။

အရောင်လွင့်နေသော အပြာရောင် အလုပ်သမား ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။ သေဆုံးချိန်ကကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေသော ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ကျန်းမာပြီး အသက်ရှင်နေသော ပုံစံမျိုး ဖြစ်၏။

"ဦးလေးလင်းလား" ဟု ရှန်ရဲ့က ခေါ်လိုက်၏။

ဦးလေးလင်း သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်: "မင်း ငါ့ကို မှတ်မိသေးတာပဲ။"

ရှန်ရဲ့က "ကျွန်တော် မှတ်မိပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

"မှတ်မိတယ် ဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့" ဟု ဦးလေးလင်း က ဆိုလေသည်။

သူ လှည့်၍ စင်္ကြံလမ်း၏ အခြား တစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ ရှန်ရဲ့ နောက်မှ လိုက်သွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ သူ၏ ခြေထောက်များက မလှုပ်ရှားနိုင်ချေ။

လှေကားထိပ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ဦးလေးလင်း ၏ ပုံရိပ် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်ကိုသာ သူ ရပ်လျက် ငေးကြည့်နေနိုင်တော့၏။

ထို့နောက် သူ လန့်နိုးလာတော့သည်။ မှောင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး အခန်းထဲတွင် မှိုင်းနေ၏။ သူ ကုတင်အပေါ်ထပ်တွင် လှဲလျက် မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အာဟေး က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေပြီး အသက်ရှူသံက ညင်သာကာ မှန်ကန်နေ၏။ လိုက်ကာ အဟဟလေးမှ တစ်ဆင့် လရောင် ဖြာကျနေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာကို လင်းထိန်စေသည်။ ရှန်ရဲ့ သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်၏။ အိပ်မက်က သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ဝဲလည်နေဆဲပင် — ဦးလေးလင်း ၏ အပြုံး၊ "မှတ်မိတယ် ဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ လေသံတွေပေါ့။

ရှန်ရဲ့ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို နားလည် သဘောပေါက်သွားလေသည်: သေဆုံးသွားတဲ့ သူတွေက တကယ်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က သူရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ထဲမှာ ဆက်ပြီး အသက်ရှင် နေထိုင်ကြတယ်; သူ မှတ်မိနေသရွေ့ သူတို့ ရှိနေကြမှာပဲလေ။

နံနက်စာ စားချိန်တွင်၊ ရှန်ရဲ့သည် လျင်ရှောင်ယု နှင့် အာဟေး တို့အား သူ၏ အိပ်မက်အကြောင်း ပြောပြလိုက်၏။ နားထောင်ပြီးနောက် လျင်ရှောင်ယု ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ၊ "တစ်ခါတစ်လေကျ ကျွန်မလည်း အတိတ်က လူတွေကို အိပ်မက် မက်တတ်တယ်။ အာချင့် ကို အိပ်မက် မက်တယ်၊ ပထမဆုံး အထပ် မှာ ငါ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ လူတွေကို အိပ်မက် မက်တယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာ သူတို့ အားလုံး အဆင်ပြေကြတယ်၊ အသက်ရှင်နေကြတယ်၊ ပြီးတော့ ပြုံးနေကြတယ်။ ငါ နိုးလာတော့မှ အဲ့ဒါ အိပ်မက် ဆိုတာကို သိလိုက်ရတာ" ဟု ပြောလေသည်။

သူမ ခေါင်းငုံ့ပြီး ပန်းကန်ထဲမှ ဆန်ပြုတ်ကို တူဖြင့် မွှေလိုက်သည်: "ဒါပေမဲ့ အဲ့လောက်လည်း မဆိုးပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ အိပ်မက်ထဲမှာ ကျွန်မ သူတို့ကို မြင်တွေ့နိုင်သေးတာပဲ။"

အာဟေး နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။ သူ့အတွက် အိပ်မက် မက်စရာ လူ မရှိချေ — သူက စည်းမျဉ်းတွေကနေ လာတာ၊ ရှန်ရဲ့ရဲ့ စွဲလမ်းမှုကနေ မွေးဖွားလာတာလေ။ သူ့မှာ အတိတ် မရှိဘူး၊ မှတ်ဉာဏ် မရှိဘူး၊ ပစ္စုပ္ပန် ပဲ ရှိတယ်။ ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ရုတ်တရက် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။ အာဟေး တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

ဘဝက ဆက်လက် စီးဆင်းသွားလေသည်။

လသာဆောင်ရှိ နှင်းဆီပန်းများ ပွင့်လန်းလိုက်၊ ညှိုးနွမ်းသွားလိုက် ဖြစ်နေသည်; အနီရောင်တွေ ညှိုးသွားရင် အဖြူရောင်တွေ ပွင့်လာတယ်၊ အဖြူရောင်တွေ ညှိုးသွားရင် အဝါရောင်တွေ ပွင့်လာတယ်။ ဥယျာဉ်မှူး အဘွားအို က နေ့တိုင်း အချိန်မှန် ပေါ်လာပြီး၊ ရေပန်းကရား ကိုင်ကာ အပင်များကို ဖြည်းညင်းစွာ ရေလောင်းလေ့ ရှိ၏။

အောက်ထပ်ရှိ သစ်သီးဆိုင်လေး ကလည်း အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားသည် — ဖရဲသီး နေရာမှာ လိမ္မော်သီး၊ လိမ္မော်သီး နေရာမှာ ပန်းသီး၊ ပန်းသီး နေရာမှာ စတော်ဘယ်ရီ။ အသံချဲ့စက်မှ ဈေးသည်၏ အော်သံများလည်း ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း၊ အားလုံးက "ပထမဆုံး အချစ်ထက်တောင် ချိုသေးတယ်ဗျို့" ဆိုသည့် စကားကိုသာ ဆက်လက် အသုံးပြုကြလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ရှန်ရဲ့ အလုပ်က ပြန်ရောက်သောအခါ၊ အာဟေး သည် လသာဆောင်တွင် ခါးကိုင်းလျက် ပန်းများကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရတတ်သည်။

ပန်းပွင့်ဖတ်များ၊ ဝတ်ဆံများ၊ အရွက်များ၊ အရွက်ကြောများကိုပင် အလွန် အာရုံစိုက်ပြီး သေချာစွာ ကြည့်နေတတ်၏။ သူ ဘာကြည့်နေတာလဲ ဟု ရှန်ရဲ့ မေးသောအခါ၊ "သူတို့ ဘယ်လို ကြီးထွားလာလဲ ဆိုတာကို ကြည့်နေတာ။ဒီနေ့က မနေ့ကထက် နည်းနည်း ပိုရှည်လာတယ်။ ဒီအရွက်လေးက မနေ့က လိပ်နေတာ၊ ဒီနေ့ကျတော့ ဖြန့်ထွက်လာပြီ။ ဒီပန်းလေးက မနေ့က ဖူးနေတာ၊ ဒီနေ့ကျတော့ တစ်ဝက် ပွင့်လာပြီ" ဟု သူက ဖြေလေသည်။ သူ ဤစကားများကို ပြောနေစဉ် အလွန် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည့် ကလေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေ၏။

တစ်နေ့တွင်၊ ရှန်ရဲ့ အလုပ်က ပြန်ရောက်သောအခါ အာဟေး ကို ပြတင်းပေါက် အနီးတွင်ရော လသာဆောင်တွင်ပါ မတွေ့ရချေ။ သူ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် "အာဟေး" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

မည်သူမျှ ပြန်မထူးချေ။ သူ ထပ်ခေါ်လိုက်သည်၊ "အာဟေး"

လျင်ရှောင်ယုက မီးဖိုချောင်ထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး: "သူ အပြင်သွားတယ်။ ပစ္စည်း တစ်ခုခု သွားဝယ်မယ် လို့ ပြောသွားတာပဲ။"

"ဘာများ ဝယ်စရာ ရှိလို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယု ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "သူ မပြောသွားဘူး။"

ရှန်ရဲ့ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်၍ စောင့်နေလိုက်၏။ အချိန်အတော်ကြာအောင်၊ မှောင်လာသည်အထိ စောင့်ပြီးမှသာ အာဟေး ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ အိတ်တစ်လုံး ကိုင်လျက်၊ မျက်နှာတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးနှင့် တံခါးကို ဖွင့်ဝင်လာ၏။

ဘယ်သွားနေတာလဲ ဟု ရှန်ရဲ့ မေးသောအခါ၊ သူက အဆိုပါ အိတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ရှန်ရဲ့ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည် — ပန်းစေ့ ထုပ်လေး တစ်ထုပ် ဖြစ်နေ၏။ အထုပ်ပေါ်တွင် အနီရောင် ပန်းကြီး တစ်ပွင့်၏ ပုံကို ရိုက်နှိပ်ထားပြီး၊ နှင်းဆီပန်းနှင့် တူသော်လည်း လုံးဝကြီး မတူလှချေ။

"ဘာပန်းလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"နှင်းဆီပန်းလေ။ အနီရောင်။ ငါ စိုက်ချင်လို့" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်၏။

မီးခိုးရောင် အပျက်အစီးများ ကြားတွင် အာဟေး နှင့် ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့ရစဉ်က သူ ပြန်အမှတ်ရသွားသည် — ခန့်ညားလှသော မျက်နှာ၊ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများ၊ ခပ်ခွာခွာ နေပြီး ဂရုမစိုက်တတ်သော အသွင်အပြင်။ အခုတော့ အဆိုပါ လူက ပန်းစေ့ထုပ်လေး ကိုင်ပြီး "ငါ စိုက်ချင်လို့" ဟု ပြောကာ သူ၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေလေပြီ။ အပြောင်းအလဲက အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းတယ်၊ ငိုချင်စိတ် ပေါက်လာလောက်အောင်ကို ကြီးမားလွန်းတာ။

နောက်တစ်နေ့တွင်၊ အာဟေး ပန်းစေ့ စိုက်လေသည်။ သူ ပန်းအိုး တစ်လုံး၊ မြေကြီး နှင့် မြေဩဇာ တို့ကို ဝယ်လာခဲ့၏။ လသာဆောင်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက်၊ မျိုးစေ့လေး တစ်စေ့ချင်းစီကို မြေကြီးထဲတွင် သေချာစွာ မြှုပ်နှံသည်၊ ရေလောင်းသည်၊ ထို့နောက် ထိုနေရာတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ စောင့်ကြည့်နေ၏။ ရှန်ရဲ့သည် သူ၏ အနောက်တွင် ရပ်လျက် သူ၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။

နေရောင်ခြည်က သူ၏ အပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားသော အရိပ်တစ်ခု ထင်ကျန်နေစေ၏။

"အပင်ပေါက်လာဖို့ ဘယ်လောက် ကြာမလဲ" ဟု အာဟေး က မေးလိုက်၏။

"ငါ မသိဘူး။ ရက်အနည်းငယ်လည်း ကြာနိုင်တယ်၊ တစ်ပတ်လည်း ကြာနိုင်တာပဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

အာဟေး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်: "ဒါဆို ငါ နေ့တိုင်း လာကြည့်မယ်။"

တကယ်ပဲ၊ သူ နေ့တိုင်း သွားကြည့်လေသည်။

နေ့တိုင်း နံနက်ခင်းတွင် သူ ပထမဆုံး လုပ်သည့် အရာမှာ လသာဆောင်သို့ သွားပြီး၊ ပန်းအိုးရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မြေကြီး အပြောင်းအလဲ ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးခြင်း ဖြစ်၏။ နေ့လယ်တွင်လည်း တစ်ခေါက် သွားကြည့်ပြီး၊ ညနေတွင်လည်း တစ်ခေါက် သွားကြည့်သည်။ လျင်ရှောင်ယုက သူ့ကို ရယ်မောလိုက်ပြီး "ရှင် အဲ့ဒီလိုကြီး အမြဲတမ်း သွားကြည့်နေရင်၊ မျိုးစေ့လေး အပင်ပေါက်ဖို့တောင် ကြောက်သွားလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုလေသည်။ အာဟေး က အလေးအနက် စဉ်းစားပြီး "ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ" ဟု မေးရာ၊ လျင်ရှောင်ယု ပို၍ပင် အော်ရယ်တော့၏။

စတုတ္ထမြောက် နေ့ နံနက်ခင်းတွင်၊ အာဟေး ပုံမှန်အတိုင်း လသာဆောင်သို့ သွားခဲ့သည်။ ရှန်ရဲ့ သွားတိုက်နေစဉ်၊ အာဟေး ထံမှ "အပင်ပေါက်လာပြီ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။ ရှန်ရဲ့ သွားတိုက်တံ ကိုက်လျက် အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာရာ၊ အာဟေး က ပန်းအိုးရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် မြေကြီးထဲမှ အစိမ်းရောင် အစက်လေး တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် — အရမ်းကို သေးငယ်တဲ့ အစက်လေး၊ မြေကြီးထဲကနေ အခုလေးတင် ထွက်လာတဲ့၊ အရွက်နုလေး နှစ်ရွက် ပါတဲ့ အစိမ်းနုရောင် အပင်လေး။ အာဟေး သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ အလင်းရောင်များ ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေ၏။

"အပင်ပေါက်လာပြီ" ဟု သူ ထပ်ပြောလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ လည်း ဆောင့်ကြောင့် ဝင်ထိုင်ပြီး သူနှင့် အတူတကွ ပျိုးပင်လေးကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

အရမ်းကို သေးငယ်ပြီး နုနယ်နေကာ လေထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေ၏။ ဒါပေမဲ့ ၎င်းက အသက်ရှင်နေတယ်၊ နေရောင်ခြည် အောက်မှာ၊ လေပြေလေး ထဲမှာ၊ ပြီးတော့ သူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်တွေ အောက်မှာပေါ့။

ဘဝက ဒီလိုနဲ့ပဲ ဆက်လက် စီးဆင်းသွားလေသည်။

ရှန်ရဲ့ အဆိုပါ အပိုင်းအစ တွေကို ဆက်မရှာတော့ချေ။ တစ်နေရာရာမှာ၊ အချိန်ရဲ့ အက်ကြောင်းတွေ ကြားမှာ၊ စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ ထောင့်ကြိုထောင့်ကြား တွေမှာ ၎င်းတို့ ရှိနေသေးတယ် ဆိုတာကို သူ သိနေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ သူ မရှာချင်သေးဘူး။

သူက ဒီလသာဆောင်လေးမှာပဲ ထိုင်ပြီး၊ နှင်းဆီပင်လေး တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ကြီးထွားလာတာကို ကြည့်နေချင်တယ်၊ အာဟေး ရဲ့ မျက်လုံးတွေ တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ပိုတောက်ပလာတာကို ကြည့်နေချင်တယ်၊ လျင်ရှောင်ယု မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတာကို ကြည့်နေချင်တယ်။ ဒါတွေက ထာဝရ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို သူ သိနေတယ်။ အပိုင်းအစ တွေက ရှိနေတုန်းပဲ၊ စည်းမျဉ်းတွေက ရှိနေတုန်းပဲ၊ ပြီးတော့ တစ်နေ့နေ့မှာ အဲ့ဒီအရာတွေက သူ့တံခါးကို လာခေါက်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့၊ ဤအခိုက်အတန့်လေးနဲ့တင် လုံလောက်နေပါပြီ။

…………