အခန်း ၅၃

အခန်း (၅၃) - အပင်ပေါက်ခြင်း

နှင်းဆီပင်လေး အပင်ပေါက်လာပြီးနောက် တတိယမြောက်နေ့တွင် အာဟေး တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားသည်။

သူ ပန်းအိုးရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ပျိုးပင်လေးကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ထို့နောက် သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုနေရာတွင်လည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ရှန်ရဲ့ အလုပ်က ပြန်ရောက်လာသောအခါ၊ သူသည် ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ မနက်က သူ အလုပ်သွားခါနီးက အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်း အနေအထား ဖြစ်နေ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

အာဟေး နောက်ပြန်မလှည့်ဘဲ: "ဒီနေ့ ပန်းလေးက မနေ့ကနဲ့ အတူတူပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ ပျိုးပင်လေးကို ကြည့်လိုက်၏။ အစိမ်းနုရောင် ဖြစ်ပြီး အရွက်နှစ်ရွက် ပါကာ မနေ့က အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။ ပိုမရှည်လာသလို၊ ပိုမဖြာထွက်လာသလို၊ ဘာတစ်ခုမှ မပြောင်းလဲသွားချေ။ ရှန်ရဲ့က "အပင်တွေက နေ့တိုင်း ကြီးထွားနေတာမှ မဟုတ်တာ။ တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့ ခဏ ရပ်တန့်ဖို့ လိုအပ်တယ်လေ၊ နောက်ထပ် ကြီးထွားဖို့ အင်အားတွေ စုဆောင်းရတာပေါ့" ဟု ရှင်းပြလေသည်။

"ငါ သိပါတယ်" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ မတူဘူးလေ။" သူ ပန်းအိုးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ "မနေ့က၊ ၎င်း ကြီးထွားနေတာကို ငါ ခံစားသိရှိနိုင်တယ်။ နှေးကွေးပေမယ့် ငါ ခံစားလို့ ရတယ်။ ဒီနေ့တော့ ငါ ခံစားလို့ မရတော့ဘူး။"

ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေ၏။ အာဟေး သည် စည်းမျဉ်းများမှ လာသူ ဖြစ်သဖြင့် သာမန်လူများ မခံစားသိရှိနိုင်သော အရာများကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်၏။ အပိုင်းအစများ၏ တုန်ခါမှု၊ မူလအရင်းအမြစ်၏ အသက်ရှူသံ၊ အပင်များ၏ ကြီးထွားမှု — သိမ်မွေ့လှသော သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှု လက္ခဏာများ အားလုံးကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်သည်။ ယခုမူ သူ မခံစားနိုင်တော့ချေ။

ရှန်ရဲ့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပျိုးပင်လေးကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ အရွက်များက စိမ်းလန်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး မညှိုးနွမ်းသလို ဝါလည်း မဝါသွားချေ။ မြေကြီးကလည်း စိုစွတ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး မနေ့က ရေလောင်းထားခြင်း ဖြစ်၏။

အရာအားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ သို့သော် အာဟေး ၏ အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းကို သူ ယုံကြည်သည်။ သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်: "ဒီရက်ပိုင်း အရမ်း ပင်ပန်းနေလို့ ဖြစ်မှာပါ။ အနားယူလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"

အာဟေး ဘာစကားမျှ မဆိုချေ။ သူ ပြတင်းပေါက် အနီးသို့ ပြန်သွားပြီး ထိုင်ကာ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေလိုက်၏။ ရှန်ရဲ့ သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် နိမိတ်မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုညက ရှန်ရဲ့ နောက်ထပ် အိပ်မက်တစ်ခု မက်ပြန်၏။ အိပ်မက်ထဲတွင် သူသည် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်နေပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မီးခိုးရောင်များမှ လွဲ၍ ဘာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။ 'ကွက်လပ်' ။ သူ ဒီနေရာကို ရောက်ဖူးပါတယ်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် လူတစ်ယောက်က သူ့ကို ကျောခိုင်းလျက် ရပ်နေ၏။ သူ လျှောက်သွားလိုက်ရာ၊ အဆိုပါ လူ ဖြည်းညင်းစွာ နောက်ပြန်လှည့်လာသည် — ချန်မော့ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့ခေတ် ချန်မော့ မဟုတ်ဘဲ၊ ငယ်ရွယ်သော ချန်မော့ ဖြစ်ကာ၊ မျက်မှန် တပ်ထားပြီး ရှပ်အင်္ကျီ အဖြူရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။

"မင်း ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ" ဟု ချန်မော့ က ဆိုလေသည်။

"ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာလေ" ဟု ချန်မော့ က ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့၏။

ချန်မော့က ဆက်ပြောသည်၊ "အဲ့ဒီ အပိုင်းအစ တွေလေ၊ မင်း ခွဲပစ်လိုက်နိုင်ပြီလို့ မင်း ထင်နေတယ် မလား။ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ကွဲကြေသွားပြီး ပိုသေးငယ်တဲ့ အပိုင်းအစ လေးတွေ ဖြစ်သွားကြတာ။ အရမ်းကို သေးငယ်လွန်းလို့ မျက်စိနဲ့တောင် မမြင်နိုင်တော့ဘူးလေ။ အဲ့ဒါတွေက မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ၊ အာဟေး ရဲ့ ရင်ထဲမှာ၊ ပြီးတော့ ကန့်သတ်နယ်မြေ ထဲကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့တဲ့ လူတိုင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ ရှိနေကြတယ်။ သူတို့က ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ချန်မော့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ငါ မသိဘူး။ သူတို့နဲ့ အတူတူ နေထိုင်သွားတာ ကောင်းမယ် ထင်တယ်။ တစ်နေ့နေ့မှာ အဲ့ဒီ မျိုးစေ့လေးလိုပဲ သူတို့ အပင်ပေါက်လာလိမ့်မယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သူ ပြုံးလိုက်သည်၊ ငယ်ရွယ်ပြီး လှပသော အပြုံးလေး: "ဒါပေမဲ့ အပင်ပေါက်လာတယ် ဆိုတာ ဆိုးရွားတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ပွင့်လာမယ့် ပန်းတွေက အရမ်း လှပနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။"

ထို့နောက် သူ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

မီးခိုးပြာရောင် များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရှန်ရဲ့သည် ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲတွင် ရပ်နေပြီး ဘာတစ်ခုမှ မရှိတော့ချေ။ သူ အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါ်လိုက်သော်လည်း မည်သူမျှ ပြန်မထူးချေ။ သူ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ၊ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် တံခါးတစ်ချပ်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အနီရင့်ရောင်။ သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည် — အနောက်ဘက်တွင် လသာဆောင် တစ်ခု ရှိနေသည်။

လရောင်အောက်တွင် ပျိုးပင်လေးက ပန်းအိုးထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး အရွက်နုလေး နှစ်ရွက် ပါရှိသည်။ သို့သော် ၎င်း၏ ဘေးတွင် အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ပို၍ သေးငယ်ပြီး ပို၍ နုနယ်ကာ မြေကြီးထဲမှ အခုလေးတင် ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ကြည့်လိုက်သည်; အပင်သစ်လေး၏ အရွက်များက အနီရောင် ဖြစ်နေသည်၊ အလွန် ဖျော့တော့သော အနီရောင်၊ ရေရောထားသော သွေးရောင် ကဲ့သို့ပင်။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ထိတွေ့လိုက်ရာ; အရွက်များက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့ကို တုံ့ပြန်နေသကဲ့သို့ပင်။

ထို့နောက် သူ လန့်နိုးလာတော့၏။ မှောင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး အခန်းထဲတွင် မှိုင်းနေသည်။ သူ ကုတင်အပေါ်ထပ်တွင် လှဲလျက် အာဟေး ၏ အသက်ရှူသံကို နားစွင့်နေ၏။ ညင်သာပြီး မှန်ကန်နေသည်။ သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖွင့်လိုက်၏။ အိပ်မက်က အရမ်းကို အစစ်အမှန် လိုပဲ — အနီရောင် ပျိုးပင်လေးရယ်၊ "သူတို့နဲ့ အတူတူ နေထိုင်သွားပါ" ဆိုတဲ့ ချန်မော့ ရဲ့ စကားတွေရယ်ပေါ့။ သူ တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ နံရံကို မျက်နှာမူလိုက်၏။ လရောင်က နံရံပေါ်သို့ အရိပ်များ ဖြာကျနေစေပြီး ပြတင်းပေါက် ဘောင်၏ ပုံစံအတိုင်း လေးထောင့်ကွက်လေးများ ထင်ဟပ်နေလေသည်။ အဆိုပါ အရိပ်များကို သူ စိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေတော့၏။

နံနက်စာ စားချိန်တွင်၊ သူ၏ အိပ်မက်အကြောင်းကို အာဟေး နှင့် လျင်ရှောင်ယု တို့အား ပြောပြလိုက်သည်။ နားထောင်ပြီးနောက် လျင်ရှောင်ယု ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ "အနီရောင် ပျိုးပင်လေးလား" ဟု မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သွားကြည့်ရအောင်" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ဆိုလေသည်။

သူတို့ သုံးယောက် လသာဆောင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြ၏။ ပန်းအိုးထဲတွင် အစိမ်းရောင် ပျိုးပင်လေးက မနေ့က အတိုင်း အရွက်နှစ်ရွက်ဖြင့် ရှိနေဆဲပင်။ သို့သော် ၎င်း၏ ဘေးတွင် — အနီရောင် ပျိုးပင်လေး မရှိချေ။ ဘာတစ်ခုမှ မရှိချေ။ အညိုရောင် နှင့် စိုစွတ်နေသော မြေကြီး သက်သက်သာ ရှိလေသည်။

အာဟေး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အဆိုပါ မြေကြီး နေရာလေးကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ထို့နောက် သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အပေါ်ယံ မြေကြီးလွှာကို ညင်သာစွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

မြေကြီးအောက်တွင် မျိုးစေ့လေး တစ်စေ့ ရှိနေ၏။ အလွန် သေးငယ်သော မျိုးစေ့လေး၊ အနီရင့်ရောင် ဖြစ်နေပြီး တစ်ခုခုဖြင့် စိမ်ထားသကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းက အက်ကွဲနေပြီး အက်ကွဲကြောင်း အတွင်းမှ ပို၍ ရင့်သော အနီရောင် အလင်းတန်းလေး တစ်ခု ဖြာထွက်နေသည်၊ သွေးလိုလို၊ အလင်းရောင် လိုလိုပေါ့။

အာဟေး ၏ လက် ရပ်တန့်သွား၏။ သူ ခေါင်းမော့လာပြီး ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဆိုပါ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရှန်ရဲ့ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သော အရာတစ်ခု ရှိနေသည် — အကြောက်တရား မဟုတ်၊ ဝမ်းနည်းမှု မဟုတ်ဘဲ အခြား တစ်ခုခု၊ ပိုမို နက်ရှိုင်းပြီး ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော တစ်ခုခု။

"အပင်ပေါက်လာပြီ" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျိုးစေ့လေးကို ကြည့်လိုက်၏။ အက်ကွဲကြောင်း အတွင်းမှ ဖြာထွက်နေသော အနီရောင်မှာ စည်းမျဉ်းများ၏ အနီရောင်နှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။ သူ၏ နှလုံးခုန်သံများ ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လာပြီး လက်ဖဝါးများ ချွေးပြန်လာတော့၏။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ထိတွေ့ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အာဟေး က သူ့ကို တားလိုက်သည်။

"မထိနဲ့" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။ "ငါ လုပ်မယ်။"

အာဟေး လက်ဆန့်ထုတ်ကာ မျိုးစေ့လေးကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်လေးမှာပင်၊ မျိုးစေ့လေးမှ တောက်ပသော အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာပြီး၊ ရှန်ရဲ့၏ မျက်လုံးများကိုပင် ကျဉ်းသွားစေလောက်အောင် စူးရှလှသည်။

အလင်းရောင်က အာဟေး ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး သူ၏ အရေပြားကို အလင်းပေါက်လုမတတ် ဖြစ်စေကာ သွေးကြောများကိုပင် မြင်နေရ၏။

အလင်းရောင်က စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ မှေးမှိန်သွားသည်။

မျိုးစေ့လေးက ပိုမို အက်ကွဲသွားပြီး၊ အက်ကွဲကြောင်း အတွင်းမှ အပင်နုလေး တစ်ပင် ထွက်ပေါ်လာ၏။ အနီရောင်၊ အလွန် ဖျော့တော့သော အနီရောင်၊ သူ၏ အိပ်မက်ထဲက အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

အာဟေး လက်ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး အဆိုပါ အပင်နုလေးကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသော်လည်း မျက်လုံးများကတော့ တောက်ပနေသည်။

"အဲ့ဒါက စည်းမျဉ်းတွေကို စုပ်ယူနေတာ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။ "အဲ့ဒီ အပိုင်းအစ တွေ၊ နေရာအနှံ့အပြားကို လွင့်စဉ်သွားတဲ့ သေးငယ်တဲ့ အပိုင်းအစ လေးတွေကို ၎င်းက စုပ်ယူနေတာပဲ။"

"ပြီးတော့ရော" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ပြီးရင် ကြီးထွားလာမယ်။ ပွင့်လာမယ်။ ပြီးတော့—" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

သူ ခဏရပ်သွား၏။

"ပြီးရင် ပျောက်ကွယ်သွားမယ်။"

ရှန်ရဲ့၏ ရင်ထဲတွင် စူးခနဲ နာကျင်သွားရသည်: "ဘယ်သူ ပျောက်ကွယ်သွားမှာလဲ။"

အာဟေး က သူ့ကို ကြည့်နေသော်လည်း ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။ သို့သော် ရှန်ရဲ့ အဖြေကို သိနေပါတယ် — မျိုးစေ့လေးက စည်းမျဉ်း အပိုင်းအစ ကို စုပ်ယူနေတာ။ စည်းမျဉ်း အပိုင်းအစ ဆိုတာ အာဟေး ဖြစ်တည်မှုရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ်ပဲ။

မျိုးစေ့လေးက အပိုင်းအစ ကို စုပ်ယူနေတယ် ဆိုတာ အာဟေး ကိုယ်တိုင်ကို စုပ်ယူနေတာနဲ့ အတူတူပဲ။ ပန်းပွင့်လာတဲ့ အချိန်ကျရင် အပိုင်းအစ တွေ အားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင်၊ အာဟေး ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။

လျင်ရှောင်ယွီ က ဘေးမှနေ၍ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာဖြင့် ရပ်နေ၏။ သူမက ရှန်ရဲ့၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"တခြား နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလား" ဟု သူမက မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ဘယ်လို နည်းလမ်းလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ပန်းမပွင့်ခင်မှာ အပိုင်းအစ တွေ အားလုံးကို ရှာရမယ်။ အဲ့ဒါတွေကို ခွဲပစ်လိုက်ရမယ်။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ၎င်းမှာ စုပ်ယူစရာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူးလေ" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

"အပိုင်းအစ ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို အာရုံခံနေသကဲ့သို့ပင်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ သူ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်: "အများကြီးပဲ။ နေရာအနှံ့အပြားကို လွင့်စဉ်သွားတာ။ တချို့က ပထမဆုံး အထပ် မှာ၊ တချို့က ပဉ္စမမြောက် အထပ် မှာ၊ တချို့က နဝမမြောက် အထပ် မှာ။ ပြီးတော့ ပိုဝေးတဲ့ နေရာတွေမှာလည်း ရှိနေနိုင်သေးတယ်၊ အဲ့ဒါတွေကိုတော့ ငါ အာရုံခံလို့ မရဘူး။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားလေ၏။ ချန်မော့ ၏ စာထဲက စကားများကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွားသည် — "ငါ ထွက်သွားတော့မယ်၊ တခြား တစ်နေရာရာမှာ သွားပြီး လေလွင့်နေဦးမယ်။" ချန်မော့ က အပိုင်းအစ တွေကို ရှာနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒီတိုင်း ခရီးထွက်နေတာလား။ သူ မသိချေ။ သို့သော် အိမ်မှာ ထိုင်ပြီး မျိုးစေ့လေး ပန်းပွင့်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေလို့ မရဘူး ဆိုတာကိုတော့ သူ သိနေတယ်။ အာဟေး ပျောက်ကွယ်သွားတာကို သူ ထိုင်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး။

သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်: "သွားရှာကြတာပေါ့။"

လျင်ရှောင်ယု ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ အာဟေး လည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

သူတို့ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး ပစ္စည်းများကို စတင် သိမ်းဆည်းကြလေ၏။ ရှန်ရဲ့ ဗီရိုထဲမှ ကျောပိုးအိတ်ဟောင်း ကို ဆွဲထုတ်လာပြီး အဝတ်အစား အနည်းငယ်၊ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး၊ ရေဘူး နှင့် အပျက်အစီး မြို့တော် မှ သူတို့ ယူလာခဲ့သော အပိုင်းအစ များကို ထည့်လိုက်သည်။

လျင်ရှောင်ယုက မီးဖိုချောင်သို့ သွား၍ စားစရာ အချို့ — ပေါင်မုန့်၊ ဘီစကစ် နှင့် ရေသန့်ဘူး အနည်းငယ် ကို ယူလာခဲ့၏။ အာဟေး သည် ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ရပ်လျက် အပြင်ဘက်ကို နောက်ဆုံး အကြိမ် အဖြစ် လှမ်းကြည့်နေသည်။

ကောင်းကင်ကြီးက ပြာလဲ့နေပြီး၊ တိမ်တိုက်များက ဖြူဖွေးနေကာ အောက်ထပ် ပန်းခင်းလေးထဲရှိ နှင်းဆီပန်းများက အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းနေကြ၏။

ပန်းရေလောင်းတတ်သော အဘွားအို က ဒီနေ့ မရှိချေ; ပန်းများသာ ရှိသည်၊ လေပြေလေးသာ ရှိသည်၊ ပြီးတော့ နေရောင်ခြည်သာ ရှိလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ၏ အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်: "အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား။"

အာဟေး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

သူတို့ အခန်း ၅၀၂ မှ ထွက်လာပြီး တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်ကြသည်။ လျင်ရှောင်ယု သော့ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး၊ သေချာစေရန် တစ်ချက် ပုတ်ကြည့်လိုက်၏။ သူတို့ သုံးယောက် အောက်သို့ ဆင်းလာပြီး လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ နေရောင်ခြည်က တောက်ပစွာ ဖြာကျနေပြီး သူတို့ကို နွေးထွေး နှစ်လိုဖွယ် ဖြစ်စေ၏။ သစ်သီး ဈေးသည်က "ပထမဆုံး အချစ်ထက်တောင် ချိုသေးတယ်ဗျို့" ဟု အော်ဟစ်နေဆဲပင်။ အသက် လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသမီး အချို့က ဝိုင်းရွေးနေကြသည်။

လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်လျက်၊ အရာအားလုံးကို ငေးကြည့်ရင်း ရှန်ရဲ့ ရုတ်တရက် မခွဲခွာချင်သလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ ဒီလမ်းမကြီးကို မခွဲခွာချင်ဘူး၊ ဒီအဆောက်အအုံကို မခွဲခွာချင်ဘူး၊ လသာဆောင်ပေါ်မှာ ကြီးထွားလာဆဲ ဖြစ်တဲ့ နှင်းဆီပင်လေးကိုလည်း မခွဲခွာချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အာဟေး ကိုတော့ သူ ပိုပြီး မခွဲခွာနိုင်ဘူးလေ။

သူ လှည့်၍ ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်သွားလိုက်၏။ လမ်းမီးတိုင် နှစ်ခုကြားတွင်၊ တံခါးက ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာသည်။ အနီရင့်ရောင်၊ အရင်က အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

တံခါးအနောက်တွင် အမှောင်ထု ဖြစ်နေသည်။ သူ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလိုက်ပြီး၊ လျင်ရှောင်ယု က အနောက်မှ လိုက်ပါလာကာ၊ အာဟေး က အနောက်ဆုံးတွင် ဖြစ်သည်။

အမှောင်ထုက သူတို့ကို ဝါးမြိုသွားလေတော့သည်။

…….