အခန်း ၅၄

အခန်း (၅၄) - 'ကွက်လပ်' ထဲက အသံများ

အမှောင်ထုက သူတို့ကို ဝါးမြိုသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ရှန်ရဲ့သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် နစ်မြုပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ပြုတ်ကျသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ နစ်မြုပ်သွားခြင်း ဖြစ်သည် — အလွန် နက်ရှိုင်းသော ရေထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ပင်။ ဖိအားများက ဝန်းရံလာပြီး နားများ အူလာကာ၊ ရင်ဘတ်က ကျပ်လာပြီး အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသည်။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အာဟေး ၏ လက်မောင်းကို ထိတွေ့လိုက်ပြီး၊ ဘေးသို့ ရွှေ့ကာ လျင်ရှောင်ယု ၏ ပခုံးကို ထိတွေ့လိုက်၏။ သူမ၏ လက်ကို သူ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ သူမကလည်း သူ့ကို ပြန်လည် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိ၊ ဖိအားများ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူသည် မီးခိုးရောင် ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ကျယ်ကြီး တစ်ခုအတွင်း ရပ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည် — 'ကွက်လပ်' ။ သူ ဒီနေရာကို ရောက်ဖူးပါတယ်၊ အာဟေး နှင့် ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့ရတဲ့ နေရာလေ။ မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်၊ မီးခိုးရောင် မြေပြင်၊ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ။ အဆုံးမရှိသော မီးခိုးရောင် သက်သက်သာ ရှိလေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အသံများ ရှိနေ၏။ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ၊ ဝေးကွာလွန်း၍ ဝေဝါးနေသော်လည်း လူတွေ စကားပြောနေသကဲ့သို့ပင်။ အသံတစ်သံတည်း မဟုတ်ဘဲ၊ အသံများစွာ ရောယှက်နေသဖြင့် တစ်သံနှင့် တစ်သံ ခွဲခြား၍ပင် မရနိုင်ချေ။ ရှန်ရဲ့ သေချာ နားစွင့်ကြည့်သော်လည်း ဘာပြောနေသလဲ ဆိုတာကို နားမလည်နိုင်ဘဲ၊ အဆိုပါ အသံများကို တစ်နေရာရာမှာ ကြားဖူးသလိုမျိုး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေတဲ့ ခံစားချက်ကိုသာ သူ ရရှိနေသည်။

အာဟေး သည် သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်နေ၏။ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ ကြားတွင် သူ၏ မျက်လုံးများက မီးအိမ်လေး နှစ်လုံးကဲ့သို့ ရွှေရောင် တောက်ပနေသည်။

"မင်း ကြားလိုက်လား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "အပိုင်းအစ တွေရဲ့ အသံလေ။ အများကြီးပဲ။ သူတို့က တစ်နေရာတည်းမှာ စုပြီး စကားပြောနေကြတာ။"

"ဘာပြောနေကြတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ နားစွင့်နေပြီးနောက် ပြန်ဖြေလေသည်၊ "စည်းမျဉ်းတွေ အကြောင်းကို ပြောနေကြတာ။ စည်းမျဉ်းတွေ အားလုံး အကြောင်းလေ။ ပထမဆုံး အထပ်၊ ဒုတိယအထပ်၊ တတိယအထပ် — အထပ်တိုင်း အကြောင်း။ မျိုးစေ့လေး ဆီကို မစုပ်ယူခံရခင်မှာ သူတို့က ဒီမှာ စုပြီး နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက် စကားတွေ ပြောနေကြတာ။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့၏။

စည်းမျဉ်းတွေက စကားပြောတတ်တယ်လား။

စာရွက်ပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့ အဲ့ဒီ စာသားတွေ၊ လူတွေကို သတ်ဖြတ်တဲ့ အဲ့ဒီ စည်းမျဉ်းတွေ၊ သူ့ကို ညဘက် အိပ်မပျော်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီ အရာတွေက — စကားပြောတတ်တယ်ပေါ့လေ။

သူ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အသံက ပို၍ နီးကပ်လာပြီး ပို၍ ရှင်းလင်းလာ၏။ မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း ကင်းစင်သွားကာ ကွက်လပ် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကွက်လပ်ထဲတွင် လူများစွာ ထိုင်နေကြသည် — မဟုတ်ဘူး၊ လူတွေ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က အရိပ် တွေပဲ။ မီးခိုးဖြူရောင်၊ အလင်းပေါက် ဖြစ်နေပြီး မီးခိုးငွေ့တွေနဲ့ ဖန်တီးထားသကဲ့သို့ပင်။ သူတို့ အတူတကွ ဝိုင်းထိုင်နေကြပြီး၊ အလယ်ဗဟိုတွင် အရာတစ်ခု ရှိနေသည် — အပိုင်းအစ တစ်ခု၊ အနီရောင် ဖြစ်ပြီး အလွန် ကြီးမားကာ သူ အရင်က တွေ့ဖူးသမျှ အပိုင်းအစများ အားလုံးထက် ပိုကြီးလေသည်။

အရိပ်များက အဆိုပါ အပိုင်းအစ ၏ ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းထိုင်လျက် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် စကားပြောနေကြ၏။

ရှန်ရဲ့ အနားသို့ တိုးကပ်သွားသောအခါ၊ အရိပ် တစ်ခု၏ အသံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်: "ပထမဆုံး အထပ်၊ စည်းမျဉ်း အမှတ် (၁): ညမထွက်ရ အချိန်အတွင်း၊ အခန်းထဲမှာပဲ နေရမယ်။ ဒီစည်းမျဉ်းကြောင့် လူ ၃၁၇ ယောက် သေဆုံးခဲ့ရတယ်။ တချို့က တံခါးခေါက်သံကို မကြားလိုက်လို့ အပြင်ထွက်သွားကြတယ်။ တချို့က ကြားပေမယ့် အပြင်မထွက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တံခါးက ပွင့်သွားတယ်။ တချို့က ဗီရိုထဲမှာ ပုန်းနေတယ်၊ ပြီးတော့ ဗီရိုတံခါးက ပွင့်သွားတယ်။ စည်းမျဉ်း ဆိုတာ စည်းမျဉ်း ပဲ; မင်း ဘာပဲလုပ်လုပ်၊ အဲ့ဒါက မင်းကို ရှာတွေ့မှာပဲ။"

နောက်ထပ် အရိပ် တစ်ခုက စကားပြောလာသည်: "ဒုတိယအထပ်၊ သတ္တမမြောက် စည်းမျဉ်း: နောက်ပြန် မလှည့်ကြည့်ရ။ နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်တဲ့ သူတွေက သူတို့ လျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းကို မြင်ရလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီလမ်းက မင်းကို မှတ်မိနေလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ မင်းသာ အဲ့ဒါကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်၊ အဲ့ဒါက မင်းကို ဆွဲထားလိမ့်မယ်။"

နောက်ထပ် အရိပ် တစ်ခုက ဆိုလေသည်၊ "တတိယအထပ်၊ တတိယမြောက် စည်းမျဉ်း: တစ်ချိန်တည်းမှာ တူညီတဲ့ ဦးတည်ရာကို မကြည့်ရဘူး။ လူနှစ်ယောက်က တူညီတဲ့ ဦးတည်ရာကို ကြည့်လိုက်ရင်၊ အဲ့ဒီ ဦးတည်ရာက အစစ်အမှန် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ မင်း မြင်လိုက်ရတဲ့ အရာက မင်းဆီကို ရောက်လာလိမ့်မယ်၊ မင်း အနားကို လျှောက်လာပြီး မင်း အဖြစ်ကို ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။"

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက်၊ အရိပ်များ ပြောနေသော စကားများကို နားထောင်နေမိ၏။

စကားလုံး တိုင်းက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို အပ်ဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်လှသည်။ အဆိုပါ စည်းမျဉ်းများကို သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။ သူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း၊ အခြား လူများစွာကတော့ မရှင်သန်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

အာဟေး သည် သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် နားထောင်နေ၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး၊ နှုတ်ခမ်းများက တင်းကျပ်စွာ စေ့ပိတ်ထားသည်။

လျင်ရှောင်ယုက ရှန်ရဲ့၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ သူမ၏ လက်ဖဝါးများ ချွေးပြန်နေလေသည်။

အရိပ် တစ်ခုက မတ်တပ်ရပ်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကာ ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လာ၏။

အဆိုပါ မျက်နှာ — မီးခိုးဖြူရောင်၊ အလင်းပေါက် ဖြစ်နေသော်လည်း — ရှန်ရဲ့ မှတ်မိနေသည်။

ဦးလေးလင်း။

"မင်း ရောက်လာပြီပဲ" ဟု ဦးလေးလင်း က ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့၏ လည်ချောင်းတွင် တစ်ခုခု ဆို့နင့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဦးလေးလင်း က သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ အဆိုပါ အပြုံးက သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲက အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင် — ဖျော့တော့ပြီး ခါးသက်နေပေမယ့် နွေးထွေးမှု ရှိနေတယ်။

"မကြောက်ပါနဲ့။ မင်းကို ဒုက္ခပေးဖို့ ငါတို့ ဒီမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။" သူက အလယ်ဗဟိုရှိ အပိုင်းအစ ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ "၎င်း ကွဲကြေသွားမယ့် အချိန်ကို ငါတို့ စောင့်နေကြတာ။"

"ကွဲကြေသွားမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတာလား" ဟု ရှင်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"မျိုးစေ့လေး က အပင်ပေါက်လာပြီ၊ အပိုင်းအစ တွေက စုပ်ယူခံနေရပြီလေ။ အပိုင်းအစ တွေ အားလုံး ကုန်သွားတဲ့ အချိန်ကျရင်၊ စည်းမျဉ်းတွေလည်း တကယ် ပြီးဆုံးသွားပြီပေါ့။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ ထွက်သွားလို့ ရပြီ" ဟု ဦးလေးလင်း က ရှင်းပြလေသည်။

"ဘယ်ကိုလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ဦးလေးလင်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ငါ မသိဘူး။ တကယ်ပဲ ပျောက်ကွယ်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ တခြား နေရာတစ်ခုကို ရောက်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘယ်ကိုပဲ ရောက်သွားရောက်သွား၊ ဒီမှာ ပိတ်မိနေတာထက်တော့ ပိုကောင်းမှာပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သူက ရှန်ရဲ့ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်၏: "မင်း အရွယ်ရောက်လာပြီပဲ။"

ရှန်ရဲ့၏ မျက်ဝန်းများ ရုတ်တရက် နီရဲလာတော့၏။ ပထမဆုံး အထပ် ကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွားသည်၊ ဦးလေးလင်း က ထောင့်တစ်နေရာမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်ခဲ့တာလေ: "လာ... ဒီမှာ လာထိုင်။"

ဦးလေးလင်း က သူ့ကို သစ်သီးစား ဓားလေး တစ်ချောင်းနဲ့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး တစ်လက် ပေးပြီး ပြောခဲ့တာကို သူ မှတ်မိနေတယ်: "ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး၊ အသက်ရှင်ဖို့ပဲ ကြိုးစားပါ။"

ဦးလေးလင်း သေသွားတုန်းက မျက်လုံးပြူးပြီး ပါးစပ်ဟလျက် နောက်ဆုံး ထွက်သက်နဲ့ ပြောသွားခဲ့တဲ့ စကားတွေကို သူ မှတ်မိနေတယ်: "မင်း သိထားတယ်လို့ ထင်နေတဲ့ စည်းမျဉ်း တွေ အားလုံးက၊ သရဲတွေ မင်းကို လိမ်ပြောထားတာတွေချည်းပဲ။"

အဆိုပါ မြင်ကွင်းများက ဒီရေလုံးများကဲ့သို့ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် လွှမ်းမိုးသွားတော့၏။

"ဦးလေးလင်း" ဟု သူ ခေါ်လိုက်သည်၊ သူ၏ အသံမှာ ဩရှနေပြီး သူကိုယ်တိုင်၏ အသံနှင့်ပင် မတူတော့ချေ။

ဦးလေးလင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏: "အင်း။"

ရှန်ရဲ့ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ နှုတ်မှ စကားတစ်ခွန်းမှ ထွက်မလာတော့ချေ။

သူသည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက်၊ ဦးလေးလင်း ၏ ပြာနှမ်းနေသော၊ အလင်းပေါက် ဖြစ်နေသည့် မျက်နှာကို ငေးကြည့်ရင်း မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာကာ၊ မီးခိုးရောင် မြေပြင်ပေါ်သို့ အသံတိတ် ကျဆင်းသွားတော့၏။

ဦးလေးလင်း လျှောက်လာပြီး လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ သူ၏ လက်က ရှင်ရဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ ဘာတစ်ခုကိုမှ ထိတွေ့နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဦးလေးလင်း တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် လက်ပြန်ရုတ်လိုက်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်: "ငါ မေ့သွားတယ်၊ ငါ ထိလို့ မရတော့ဘူးပဲ။"

ရှန်ရဲ့ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ ဖြတ်သန်းသွားရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ဘာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။

သူတို့ နှစ်ယောက်သည် ဘဝ နှင့် သေခြင်း ကို ခြားနားထားသည့် အကွာအဝေးတွင် ရပ်လျက် အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်နေကြ၏။

"မငိုပါနဲ့" ဟု ဦးလေးလင်း က ဆိုလေသည်။ "အသက်ရှင်နေတဲ့ သူတွေက သေသွားတဲ့ သူတွေ အတွက် မငိုသင့်ပါဘူး။ မတန်ပါဘူး။"

"တန်ပါတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ပြော၏။

ဦးလေးလင်း တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်: "မင်းက အရင်ကလိုပဲ ခေါင်းမာတုန်းပဲကိုး။"

သူ လှည့်၍ အရိပ်များ အစုအဝေးဆီသို့ ပြန်သွားပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ အခြား အရိပ်များက သူ့ကို ဝန်းရံလာကြသည်၊ တချို့က လူပုံစံ ရှိသော်လည်း၊ တချို့ကတော့ ဝေဝါးနေသော မီးခိုးရောင် အစုအဝေး တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်၏။

သူတို့သည် အနီရောင် အပိုင်းအစ ၏ ပတ်လည်တွင် မီးဖိုတစ်ခုကို ဝိုင်းထိုင်နေသကဲ့သို့ ထိုင်နေကြလေသည်။

ဦးလေးလင်း က ရှန်ရဲ့ကို နောက်ဆုံး အကြိမ် အဖြစ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်: "သွားတော့လေ။ နောက်ပြန် မလှည့်ကြည့်နဲ့။ ကွဲကြေရမယ့် အရာက တစ်နေ့ကျရင် ကွဲကြေသွားမှာပဲ။"

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက်၊ ဦးလေးလင်း ၏ မျက်နှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားပြီး အခြား အရိပ်များနှင့် ရောနှောသွားကာ ဘယ်သူက ဘယ်သူမှန်း ခွဲခြား၍ မရနိုင်တော့သည်အထိ ငေးကြည့်နေမိ၏။

အာဟေး သည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်သည်: "သွားရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ။ အပိုင်းအစ တွေက ဟိုဘက်မှာ ရှိတယ်။"

သူက အဝေးသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ ကြားတွင်၊ မှိန်ဖျော့သော အနီရောင် အလင်းတန်းလေး တစ်ခု ရှိနေပြီး သေချာ ကြည့်လျှင် မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် အရိပ်များ အစုအဝေးကို နောက်ဆုံး အကြိမ် အဖြစ် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ဦးလေးလင်း မရှိတော့ချေ၊ ပို၍ တိကျစွာ ပြောရလျှင် သူ ဘယ်တုန်းကမှ အဲ့ဒီမှာ မရှိခဲ့ပါဘူး။ သူတို့က အပိုင်းအစ တွေ ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်တွေ သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ စည်းမျဉ်းတွေက မှတ်မိနေတဲ့ အတိတ်တွေ သက်သက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါ ဦးလေးလင်း ပဲ လို့ ရှန်ရဲ့ ခံစားနေရတယ်။

ပုံရိပ် မဟုတ်ဘူး၊ မှတ်ဉာဏ် မဟုတ်ဘူး၊ တကယ့် ဦးလေးလင်း အစစ်ပဲ လို့။ သူက တစ်နေရာရာမှာ ရှိနေတယ်၊ အချိန်ရဲ့ အက်ကြောင်းတွေ ကြားမှာ၊ စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ အပိုင်းအစ တွေ ကြားမှာလေ။

သူက စောင့်နေတာ၊ အပိုင်းအစ တွေ အားလုံး ကွဲကြေသွားမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတာ၊ ဒါမှ သူ ထွက်သွားလို့ ရမှာမို့လို့။

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ အာဟေး ၏ နောက်မှ လိုက်ကာ အနီရောင် အလင်းတန်း ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ လျင်ရှောင်ယုက အနောက်ဆုံးမှ လိုက်ပါလာပြီး၊ အရိပ်များ အစုအဝေးကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ ပြန်လှည့်၍ သူတို့ နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။

မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ ပိုမို သိပ်သည်းလာ၏။ အနီရောင် အလင်းတန်းက ပို၍ နီးကပ်လာသည်။

အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ အဆိုပါ အပိုင်းအစ ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

အလွန် ကြီးမားလှသည်၊ သူ အရင်က တွေ့ဖူးသမျှ အရာအားလုံးထက် ပိုမို ကြီးမားလေသည်။

လူတစ်ရပ်ခန့် မြင့်ပြီး၊ အနီရင့်ရောင် ဖြစ်ကာ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းထနေသော ပုံစံများ ရှိနေ၏။ အဆိုပါ ပုံစံများက သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ရေပြင်ပေါ်ရှိ လှိုင်းဂယက်များလို စက်ဝိုင်းပုံ လှည့်ပတ်နေကြသည်။ အတွင်းမှ နှလုံးခုန်သံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ ကျယ်လောင်ကာ ကြည်လင်နေသဖြင့် မြေကြီးပင် တုန်ခါသွားသလိုပင်။

ရှန်ရဲ့သည် ၎င်း၏ အရှေ့တွင် ရပ်လျက် မော့ကြည့်နေလိုက်၏။ ၎င်းက အသက်ရှူနေသည်၊ တစ်ချက်ချင်းစီ၊ နှေးကွေးပြီး နက်ရှိုင်းစွာ။ ၎င်း၏ စွမ်းအားကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်သည် — သေဆုံးသွားသော စည်းမျဉ်းများ အားလုံး၊ သေဆုံးသွားသော လူများ အားလုံး၊ မေ့ပျောက်ခံလိုက်ရသော မှတ်ဉာဏ်များ အားလုံးက ၎င်းအတွင်း၌ ရှိနေလေသည်။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အပိုင်းအစ များပေါ်တွင် ဖိချလိုက်၏။ အလင်းရောင်က ပူပြင်းလှသဖြင့် သူ၏ လက်ဖဝါးကို လောင်ကျွမ်းသွားစေသည်။

သူ၏ နှလုံးခုန်သံများက ပိုမို ကျယ်လောင်လာသဖြင့် နားများပင် အူသွားလေသည်။ အသံများ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာ၏ — အရိပ်များ အားလုံး၏ အသံ၊ စည်းမျဉ်းများ အားလုံး၏ အသံ၊ သေဆုံးသွားသူများ အားလုံး၏ အသံ — အချင်းချင်း ရောယှက်နေကာ ဒီရေလုံးများကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးလာတော့သည်။

"ညမထွက်ရ အချိန်အတွင်း၊ အခန်းထဲမှာပဲ နေရမယ်။" "နောက်ပြန် မလှည့်ကြည့်ရ။"

"တစ်ချိန်တည်းမှာ တူညီတဲ့ ဦးတည်ရာကို မကြည့်ရဘူး။" "အရေးအကြီးဆုံး လူကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါနဲ့။" "မင်း လိမ်ပြောလိုက်တိုင်း မင်းရဲ့ သက်တမ်း တစ်ရက် လျော့သွားလိမ့်မယ်။"

"နောက်ပြန် မလှည့်ကြည့်ရ။" "မျက်လုံး မမှိတ်ရ။"

"မရပ်ရ။" "စကား မပြောရ။" "အသက် မရှူရ။"

ရှန်ရဲ့၏ လက်များ တုန်ရီလာတော့၏။

အသံများက အလွန် ကျယ်လောင်လွန်းလှသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်၏ အသံကိုပင် မကြားရတော့ချေ။

စည်းမျဉ်းများက အလွန် အစွမ်းထက်လွန်းလှသဖြင့် သူ ဆက်လက် တောင့်မခံနိုင်တော့လုမတတ် ဖြစ်နေ၏။ သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ ဦးလေးလင်း ၏ မျက်နှာ၊ ချန်မော့ ၏ စကားများကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွားသည် — "အသက်ရှင်နေသရွေ့၊ အဲ့ဒါ လုံလောက်နေပါပြီ။" အာဟေး ၏ မျက်လုံးများ၊ လျင်ရှောင်ယု၏ အပြုံးကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။ သူ အပိုင်းအစ ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်၊ အစွမ်းကုန် အင်အားသုံး၍ —

အပိုင်းအစ များ ကွဲကြေသွားတော့၏။ အနီရောင် အမှုန့်များက လက်ချောင်းများ ကြားမှ ထွက်ကျလာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

အသံများ ရပ်တန့်သွားသည်၊ နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်သွားသည်၊ တုန်ခါမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း ကင်းစင်သွားကာ အဝေးရှိ အလင်းရောင်ကို မြင်တွေ့လာရ၏။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက် အမောတကော အသက်ရှူနေမိသည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးများက အပူလောင်ထားသဖြင့် စူးရှနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်အားချေ။ သူ လှည့်၍ အာဟေး ကို ကြည့်လိုက်၏။ အာဟေး ၏ မျက်လုံးများက အရင်ကထက် ပိုမို တောက်ပနေပြီး၊ နေမထွက်မီက ကြယ်ကလေးများလို ရွှေရောင် တောက်ပနေလေသည်။

"ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ အာရုံခံကြည့်ပြီးနောက် ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်: "အများကြီး ကျန်သေးတယ်။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ အများကြီး ကျန်သေးတယ် ဆိုတာကို သူ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မကြောက်တော့ပါဘူး။ သူ လှည့်၍ အလင်းရောင် ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယုက အနောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး၊ အာဟေး က အနောက်ဆုံးတွင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ သုံးယောက် မီးခိုးရောင် မြူခိုးများကို ဖြတ်သန်းကာ အလင်းရောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေတော့သည်။

…………