အခန်း ၅၅

အခန်း (၅၅) - အသံများ

အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်၊ သူတို့ စင်္ကြံလမ်း တစ်ခုအတွင်း ရပ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ ရှန်ရဲ့ အဆိုပါ နေရာကို မှတ်မိသည် — ပထမဆုံး အထပ်၊ သူ ဒီနေရာကို ရောက်ဖူးပါတယ်။ သို့သော် တံခါးများ မရှိ၊ "စည်းမျဉ်းများ" စာရွက် မရှိ၊ သွေးကွက်များ မရှိဘဲ ဘာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။ စင်္ကြံလမ်းမှာ ရှည်လျားပြီး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော မီးခိုးရောင် နံရံများသာ ရှိကာ၊ 'ကွက်လပ်' ထဲက မီးခိုးရောင်နှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။ ခေါင်းထက်တွင် မီးချောင်းများ မရှိသော်လည်း၊ အလင်းရောင် တစ်ခု ရှိနေသည်၊ မီးခိုးဖြူရောင် အလင်းတန်းလေး တစ်ခု၊ ဘယ်ကနေ လာမှန်း မသိဘဲ အရာအားလုံးကို ဝေဝါးနေစေ၏။

ကြမ်းပြင်က သူ မှတ်မိထားတဲ့ အတိုင်း ကျောက်ပြားခင်းထားတာ ဖြစ်ပေမယ့်၊ အနီရင့်ရောင် သွေးကွက် မရှိဘူး၊ ဘိနပ် မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ မှန်ကွဲနေတဲ့ ဖုန်းလည်း မရှိဘူး။ ဘယ်သူမှ ရောက်မလာဖူးခဲ့သလိုမျိုး သန့်ရှင်းနေလေသည်။

လျင်ရှောင်ယုက သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်: "ဒါက ပထမဆုံး အထပ် လား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယုက မေးလိုက်သည်၊ "ဘာလို့ ဘာတစ်ခုမှ မရှိတာလဲ။"

ရှန်ရဲ့ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။ သူလည်း ဒီကိစ္စကို စဉ်းစားနေမိတာပဲ။ ပထမဆုံး အထပ် ကို သူ ရောက်ဖူးပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ စည်းမျဉ်း စာရွက် ရှိတယ်၊ သွေးကွက် ရှိတယ်၊ သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ လူတွေရဲ့ သဲလွန်စတွေ ရှိတယ်။ အခုတော့ ဘာတစ်ခုမှ မရှိတော့ဘူး၊ ပြောင်စင်အောင် သုတ်သင်ခံလိုက်ရသလိုမျိုးပဲ။ အာဟေး က ရှေ့မှ လျှောက်သွားပြီး၊ သူ၏ ခြေသံများက အလွန် ပေါ့ပါးလှသဖြင့် အသံမထွက်သလောက်ပင် ဖြစ်၏။ သူ စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်ပြီး နံရံကို ကြည့်လိုက်သည်။ နံရံပေါ်တွင် စာကြောင်း တစ်ကြောင်း ရေးထားသည်၊ အလွန် သေးငယ်ပြီး မီးခိုးဖြူရောင် ဖြစ်ကာ နံရံနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်လုမတတ်ပင်။ ရှန်ရဲ့ အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သေချာ ကြည့်လိုက်သည် — "စည်းမျဉ်း တွေကို သရဲတွေက ရေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ လူတွေက ရေးခဲ့တာ။"

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ စာကြောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားတော့၏။ စည်းမျဉ်းတွေကို သရဲတွေက ရေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို ဘယ်သူ ရေးခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့လဲ။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ စာလုံးများကို ထိတွေ့လိုက်ရာ၊ အမှတ်အသားများက မှေးမှိန်နေပြီး လက်သည်းရာလိုလို၊ ဒါမှမဟုတ် လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာက တစ်ယောက်ယောက်က လက်ချောင်းနဲ့ တစ်ချက်ချင်းစီ ထွင်းထုထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေ၏။ အာဟေး က သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် အဆိုပါ စာကြောင်းကို ကြည့်နေသည်။

"ဒါကို မင်း ရေးခဲ့တာလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "ငါ မဟုတ်ဘူး။ အရင်တုန်းက လူတစ်ယောက် ရေးခဲ့တာ။"

"အရင်တုန်းကဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်၊ "ပထမဆုံး အသုတ်က လူ။ ဒီကို ပထမဆုံး ရောက်လာတဲ့ လူ။"

ရှန်ရဲ့၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားလေသည်။ ပထမဆုံး ရှန်ရဲ့၊ မူလ ရှန်ရဲ့၊ သတ္တမမြောက် အထပ် မှာ အနှစ် ၇၀ လောက် စောင့်နေခဲ့တဲ့ အဘိုးအိုလေ။ သူ ဒီကို ရောက်ဖူးတာလား။ ဒီစာတွေကို သူ ရေးခဲ့တာလား။ အာဟေး က လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အဆိုပါ စာလုံးများကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ စာလုံးများ လင်းလက်လာ၏; ထွင်းထုထားသော နေရာများမှ တစ်ဆင့် မီးခိုးဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာပြီး၊ ငြိမ်းခါနီး မီးအိမ်လေး တစ်လုံးလို အားနည်းကာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။

အလင်းရောင်ထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။

အမျိုးသား တစ်ဦးက စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ရပ်နေသည်။ ငယ်ရွယ်ပြီး၊ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့်သာ ရှိကာ ရှန်ရဲ့နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီသော မီးခိုးရောင် ခေါင်းစွပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူသည် "စည်းမျဉ်းများ" စာရွက်ရှေ့တွင် ရပ်လျက် အပေါ်ရှိ စာသားများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ စာရွက်ကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်၏။

အနောက်ဘက်တွင် စာများ ရေးထားသည်။ "စည်းမျဉ်း တွေကို သရဲတွေက ရေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ လူတွေက ရေးခဲ့တာ။" သူသည် အဆိုပါ စာကြောင်းကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ထို့နောက် သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့် နံရံပေါ်တွင် အဆိုပါ စာကြောင်းကို ရေးသားလေသည်၊ တစ်ချက်ချင်းစီ၊ နှေးကွေးစွာဖြင့်။

ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။ နံရံက မူလ အနေအထားသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီး၊ အဆိုပါ မီးခိုးဖြူရောင် စာကြောင်း တစ်ကြောင်းတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက်၊ အဆိုပါ စာကြောင်းကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ မူလ ရှန်ရဲ့ ချန်ရစ်ခဲ့တာပဲ။ အနောက်က လိုက်လာမယ့် လူတွေကို သူ ပြောပြချင်ခဲ့တာ — စည်းမျဉ်းတွေကို သရဲတွေက ရေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး တဲ့။ သရဲတွေက မရေးခဲ့ဘူး ဆိုရင်၊ ဘယ်သူ ရေးခဲ့တာလဲ။ လူလား။ ဘယ်လို လူမျိုးကများ ဒီလို စည်းမျဉ်းတွေကို ရေးနိုင်ရတာလဲ။ ဘယ်လို လူမျိုးကများ ဒီစည်းမျဉ်းတွေကို အသုံးပြုပြီး လူတွေ အများကြီး သေအောင် လုပ်နိုင်ရတာလဲ။

အာဟေး က ပြောလေသည်၊ "အောက်မှာ ထပ်ရှိသေးတယ်။" သူက စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ ရှန်ရဲ့ သူ လက်ညှိုးထိုးပြရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ၊ စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးတွင် တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေသည်၊ အနီရင့်ရောင် ဖြစ်ပြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်နေ၏။

တံခါးအဟလေးမှ တစ်ဆင့် အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေပြီး၊ ၎င်းကလည်း မီးခိုးဖြူရောင် ဖြစ်ကာ အလွန် အားနည်းလှသည်။

သူတို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ကြ၏။ တံခါးအနောက်တွင် အလွန် သေးငယ်သော အခန်းလေး တစ်ခန်း ရှိပြီး လူအနည်းငယ် ရပ်ရုံသာ ကျယ်ဝန်းသည်။ အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် စားပွဲတစ်လုံး ရှိပြီး အပေါ်တွင် မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ် ရှိနေ၏။ ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားပြီး အဆိုပါ မှတ်စုစာအုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ မျက်နှာဖုံးက အနက်ရောင် ဖြစ်ပြီး သားရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ အလွန် ဟောင်းနွမ်း ပျက်စီးနေလေပြီ။ ပထမဆုံး စာမျက်နှာကို သူ လှန်ကြည့်လိုက်သည် — "ဒီမှတ်စုစာအုပ်ကို မင်း တွေ့တယ် ဆိုရင်၊ ဒီအထိ မင်း ရောက်လာပြီ ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ပြီးတော့ သတိပေးချင်တာက အမှန်တရားဟာ မင်း ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ရက်စက်နိုင်တယ်။"

လက်ရေးက ရင်းနှီးနေသည်။ မူလ ရှန်ရဲ့ ၏ လက်ရေးပင်။ ရှန်ရဲ့ စာမျက်နှာများကို တစ်ရွက်ချင်းစီ လှန်ကြည့်လိုက်၏။

"ပထမနေ့၊ ပထမဆုံး အထပ် ကို ငါ ရောက်လာတယ်။ ညဘက် အပြင်မထွက်ရဘူး၊ လမင်းကြီးကို မကြည့်ရဘူး၊ ပြီးတော့ အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ အရာ ကို မကြည့်ရဘူးလို့ စည်းမျဉ်းတွေက ဆိုတယ်။ ငါ လိုက်နာခဲ့ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ဒုတိယနေ့၊ စည်းမျဉ်းတွေ ပြောင်းသွားတယ်။ ငါ သေလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ တတိယနေ့၊ ထပ်ပြောင်းပြန်ပြီ။ စည်းမျဉ်းတွေက ပုံသေ မဟုတ်ဘူး၊ နေ့တိုင်း ပြောင်းလဲနေတယ် ဆိုတာကို ငါ စတင် သံသယ ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူတို့က အသက်ရှင်နေတဲ့ သူတွေကို ပစ်မှတ်ထားနေတာပဲ။"

"ပဉ္စမမြောက် နေ့၊ လူတစ်ယောက်နဲ့ ငါ ဆုံခဲ့တယ်။ သူ့နာမည်က ဦးလေးလင်း တဲ့၊ သူ ဒီမှာ ရောက်နေတာ လေးရက် ရှိပြီ တဲ့။ ဘယ်လို အသက်ရှင်ရမလဲ ဆိုတာကို သူ ငါ့ကို သင်ပေးခဲ့တယ် — စည်းမျဉ်းတွေကို မယုံနဲ့၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံနဲ့၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်မျက်စိကို ကိုယ်မယုံနဲ့ တဲ့။ ဒီနေရာမှာ ကိုယ်ယုံကြည်ရမှာက ကိုယ့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုတည်းပဲ လို့ သူ ပြောတယ်။"

"သတ္တမမြောက် နေ့၊ ဦးလေးလင်း သေသွားပြီ။ ဒုတိယအထပ် မှာ သေသွားတာ။ သူ မသေခင် စကားတစ်ခွန်း ပြောသွားခဲ့တယ်: 'စည်းမျဉ်း တွေကို သရဲတွေက ရေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး' တဲ့။ ဘယ်သူ ရေးခဲ့တာလဲ လို့ ငါ မေးလိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ စကားဆုံးအောင် မပြောနိုင်ခဲ့ဘဲ သေသွားခဲ့တယ်။"

"ဒသမမြောက် နေ့၊ ပဉ္စမမြောက် အထပ် ကို ငါ ရောက်လာတယ်။ ဖန်းဖျင် ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်နဲ့ ငါ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူမက The Union က လာတာလို့ ပြောပြီး ကန့်သတ်နယ်မြေ တွေကို အထူးပြု လေ့လာနေတာ တဲ့။ အပိုင်းအစ တချို့ကို သူမက ငါ့ကို ပေးပြီး၊ အမှန်တရားက ဒီအပိုင်းအစ တွေထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတယ်လို့ ပြောတယ်။"

"ဆယ့်ငါးရက်မြောက် နေ့၊ သတ္တမမြောက် အထပ် ကို ငါ ရောက်လာတယ်။ နောက်ထပ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငါ ပြန်တွေ့ခဲ့ရတယ် — အဘိုးအို တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူက မူလ ရှန်ရဲ့ လို့ ပြောတယ်။ ငါ ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို သူ စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ တဲ့။ စည်းမျဉ်း တွေကို လူတွေက ရေးခဲ့တာ လို့ သူ ငါ့ကို ပြောပြတယ်။ သရဲတွေ မဟုတ်ဘူး၊ လူတွေက။ ကန့်သတ်နယ်မြေ ထဲကို ပထမဆုံး ကျလာခဲ့တဲ့ လူတွေက ရေးခဲ့တာ တဲ့။ အသက်ရှင်ဖို့ အတွက်၊ သူတို့ စည်းမျဉ်းတွေကို ရေးခဲ့ကြတယ်။ စည်းမျဉ်းတွေက လူကို သတ်နိုင်သလို၊ လူကို ကာကွယ်လည်း ပေးနိုင်တယ်။ မင်း မှန်အောင် ရေးရင် မင်း ရှင်မယ်၊ မင်း မှားအောင် ရေးရင် မင်း သေမယ်။"

"နှစ်ဆယ်ရက်မြောက် နေ့၊ မူလအရင်းအမြစ် ကို ငါ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ နှလုံးသား တစ်ခုလို အနီရင့်ရောင် အလင်းလုံး တစ်လုံးပေါ့။ ငါ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ထိတွေ့လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒါ ကွဲကြေသွားတယ်။ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အပိုင်းအစ တွေက နေရာအနှံ့အပြားကို လွင့်စဉ်သွားခဲ့တယ်။ အပိုင်းအစ တိုင်းမှာ လူတစ်ယောက်စီရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပါဝင်နေတယ် — စည်းမျဉ်းတွေကို ရေးခဲ့တဲ့ လူတွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေပေါ့။"

ရှန်ရဲ့ နောက်ဆုံး စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်၏။

နောက်ဆုံး စာမျက်နှာတွင် စာကြောင်း တစ်ကြောင်းတည်းသာ ရှိသည်: "ဒီအရာတွေ အားလုံးကို အပြီးတိုင် အဆုံးသတ်ချင်တယ် ဆိုရင်၊ အဲ့ဒီ မှတ်ဉာဏ်တွေကို သွားရှာပါ။ ၎င်းတို့ကို ကြည့်ပါ၊ နားလည်အောင် လုပ်ပါ၊ ပြီးရင် ၎င်းတို့ကို ခွဲပစ်လိုက်ပါ။ ဒါက အသက်ရှင်ဖို့ အတွက် မဟုတ်ဘူး။ သေဆုံးသွားတဲ့ သူတွေကို အေးချမ်းစွာ အနားယူခွင့် ပေးဖို့ အတွက်ပဲ။"

ရှန်ရဲ့ မှတ်စုစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ထိုနေရာ၌ပင် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေမိ၏။ လျင်ရှောင်ယု လျှောက်လာပြီး သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်က နွေးထွေးနေပြီး၊ အဆိုပါ နွေးထွေးမှုက သူ၏ လက်ဖဝါးများကိုပင် လောင်ကျွမ်းသွားစေမတတ် ဖြစ်နေ၏။

"အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူ မှတ်စုစာအုပ်ကို စားပွဲပေါ် ပြန်ချထားလိုက်ပြီး၊ လှည့်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ စင်္ကြံလမ်းထဲတွင်၊ နံရံများပေါ်၌ စာလုံးများ စတင် ပေါ်ထွက်လာတော့၏။ စာကြောင်း တစ်ကြောင်းတည်း မဟုတ်ဘဲ စာကြောင်းများစွာ ဖြစ်ပြီး၊ မြေပြင်မှနေ၍ မျက်နှာကျက်အထိ သိပ်သည်းကျပ်ညပ်စွာ ရှိနေသည်။ မီးခိုးဖြူရောင် ဖြစ်ပြီး အလွန် ဖျော့တော့နေသော်လည်း ဖတ်၍ရနေဆဲပင်။

"ငါ့နာမည်က ကျန်းဝေ့ တဲ့၊ ငါက ဒီထဲကို ဝင်လာတဲ့ ပထမဆုံး အသုတ်က လူပဲ။ ပထမဆုံး စည်းမျဉ်းကို ငါ ရေးခဲ့တယ်: ညမထွက်ရ အချိန်အတွင်း၊ အခန်းထဲမှာပဲ နေရမယ်။ အဲ့ဒါက လူတိုင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ စည်းမျဉ်းက လူတွေကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ပထမ လူတစ်ယောက်၊ ဒုတိယ လူတစ်ယောက်၊ တတိယ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒါကို ငါ ပြင်လို့ မရတော့ဘူး; အဲ့ဒါက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အသက်ရှင်နေပြီလေ။"

"ငါ့နာမည်က လီကျွမ် တဲ့၊ ငါက ဒီထဲကို ဝင်လာတဲ့ ပထမဆုံး အသုတ်က လူပဲ။ ဒုတိယ စည်းမျဉ်းကို ငါ ရေးခဲ့တယ်: ညမထွက်ရ အချိန်အတွင်း ဘယ်တံခါးကိုမှ မဖွင့်ရဘူး။ အဲ့ဒါကို ငါ ရေးခဲ့တုန်းက၊ လူတိုင်း လုံခြုံစေချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ရေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ စည်းမျဉ်းက ငါ့ရည်ရွယ်ချက်ကို လွဲမှားစွာ အဓိပ္ပာယ် ကောက်ယူသွားတယ်။ အပြင်ဘက်မှာ အကူအညီ တောင်းနေတဲ့ လူတွေ ရှိနေရင်တောင်မှ၊ ဘယ်သူမှ တံခါးဖွင့်လို့ မရတော့ဘူးလေ။"

"ငါ့နာမည်က ဝမ်ကျန်းဂေါ် တဲ့၊ ငါက ဒီထဲကို ဝင်လာတဲ့ ပထမဆုံး အသုတ်က လူပဲ။ တတိယမြောက် စည်းမျဉ်းကို ငါ ရေးခဲ့တယ်: အခန်းတစ်ခန်းမှာ အများဆုံး လူလေးယောက်ပဲ နေရမယ်။ ဒီလိုဆိုရင် လူတိုင်း အတူတူ နေပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ စည်းမျဉ်းက ကန့်သတ်ချက် တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ လူတစ်ယောက် ပိုနေတာနဲ့၊ တံခါးက ပိတ်လို့ မရတော့ဘူး။ ပြီးတော့ အပြင်ဘက်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ လူတွေ အားလုံး သေကုန်ကြရော။"

နာမည် တစ်ခုပြီး တစ်ခု၊ စည်းမျဉ်း တစ်ခုပြီး တစ်ခု။ စည်းမျဉ်း တွေကို ရေးခဲ့တဲ့ သူတွေက သရဲတွေ မဟုတ်ဘူး၊ လူဆိုးတွေလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က အသက်ရှင်ချင်တဲ့ သာမန် လူတွေ သက်သက်ပါပဲ။ သူတို့ ရေးခဲ့တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက ကာကွယ်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက အသက်ဝင်လာတယ်၊ ပြောင်းလဲသွားတယ်၊ မူလရည်ရွယ်ချက်ကို လွဲမှားစွာ အဓိပ္ပာယ် ကောက်ယူသွားပြီး သတ်ဖြတ်ဖို့ ကိရိယာတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာပဲ။

အဆိုပါ နာမည်များရှေ့တွင် ရပ်လျက် နောင်တတရားများ ပြည့်နှက်နေသော စာသားများကို ဖတ်ရင်း၊ ရှန်ရဲ့၏ လည်ချောင်းတွင် တစ်ခုခု ဆို့နင့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ စည်းမျဉ်းတွေကို သူ မုန်းတီးခဲ့ပါတယ်။

ညသန်းခေါင်ယံမှာ တံခါးလာခေါက်တဲ့ အသံကို သူ မုန်းတယ်၊ အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို သူ မုန်းတယ်၊ အဲ့ဒီ စည်းမျဉ်းတွေကြောင့် သေသွားတဲ့ လူတွေကို ကြည့်ပြီး သူ မုန်းတီးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ သိသွားပြီ — စည်းမျဉ်း တွေကို သရဲတွေက ရေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ လူတွေက ရေးခဲ့တာ။

သူလိုပဲ အသက်ရှင်ချင်တဲ့ လူတွေက ရေးခဲ့တာ။

သူတို့ အဲ့ဒါတွေကို ရေးခဲ့တုန်းက ဒီလိုဖြစ်လာမယ် ဆိုတာကို သူတို့ မသိခဲ့ကြပါဘူး။

အာဟေး သည် သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် အဆိုပါ စာသားများကို ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက တည်ငြိမ်နေ၏။

"မင်း အစကတည်းက သိနေခဲ့တာလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်သည်။

အာဟေး က ပြန်ဖြေသည်၊ "အချို့အရာတွေကိုတော့ ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးကိုတော့ မဟုတ်ဘူး။ ငါက စည်းမျဉ်းတွေကနေ လာတာမို့လို့၊ စည်းမျဉ်းတွေမှာ မူလအရင်းအမြစ် ရှိတယ် ဆိုတာရယ်၊ အဲ့ဒါတွေကို ရေးခဲ့တဲ့ လူတွေ ရှိတယ် ဆိုတာကိုရယ် ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ ဆိုတာနဲ့၊ ဘာလို့ ရေးခဲ့ကြတာလဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါ မသိခဲ့ဘူး။"

"အခုတော့ မင်း သိသွားပြီလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သူတို့ကို မင်း မုန်းသေးလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ငါ မမုန်းတော့ပါဘူး။ သူတို့လည်း သားကောင်တွေ ပါပဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သူ့ကို ကြည့်ရင်း၊ အာဟေး က သူ့ထက် အများကြီး ပိုမို သန်မာတယ် ဆိုတာကို ရှန်ရဲ့ ရုတ်တရက် နားလည် သဘောပေါက်သွားလေ၏။ သူက စည်းမျဉ်း အပိုင်းအစ တစ်ခုပဲ၊ စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ ထုတ်ကုန် တစ်ခု၊ စည်းမျဉ်းတွေကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရတဲ့ လူတွေရဲ့ စွဲလမ်းမှု တစ်ခုပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူက မမုန်းတီးဘူး။ သူက ကာကွယ်ပေးဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်၊ အဖော်လုပ်ပေးဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်၊ လသာဆောင်ပေါ်မှာ ပန်းတွေ စိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ ရှန်ရဲ့ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အာဟေး ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။ အာဟေး ၏ လက်က အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှန်ရဲ့သည် ထိုအေးစက်မှုနှင့် အသားကျနေလေပြီ။

အဲ့ဒါ သူရဲ့ နွေးထွေးမှုပဲ၊ သူရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲ။

လျင်ရှောင်ယု လျှောက်လာပြီး၊ ရှနိရဲ့၏ အခြား တစ်ဖက်တွင် ရပ်ကာ သူ၏ အခြား လက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

"သွားကြစို့" ဟု သူမက ဆိုလေသည်။ "ခွဲပစ်ရမယ့် အပိုင်းအစ တွေ ကျန်နေသေးတယ်။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူတို့သည် နာမည်များ အပြည့် ရေးသားထားသော စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်သန်းကာ အဆောက်အအုံ၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။ အဆိုပါ နာမည်များက နံရံပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့စွာ လင်းလက်နေပြီး၊ ကြယ်ကလေးများလို၊ ပိုးစုန်းကြူးလေးများလို၊ သေဆုံးသွားသူများ၏ နောက်ဆုံး အကြည့်များလိုပင်။ ရှန်ရဲ့ နောက်ပြန်မလှည့်ကြည့်တော့သော်လည်း၊ ၎င်းတို့ကို သူ မှတ်မိနေပါသည်။ နာမည် တိုင်းကို၊ စည်းမျဉ်း တိုင်းကို၊ ဝန်ခံချက် တိုင်းကို။ သူ အားလုံးကို မှတ်မိနေပါပြီ။

………..