အခန်း ၅၆

အခန်း (၅၆) - နာမည်များ

နံရံပေါ်ရှိ နာမည်များက မီးခိုးဖြူရောင် အလင်းတန်းဖြင့် မှိန်ဖျော့စွာ လင်းလက်နေပြီး၊ ငြိမ်းခါနီး မီးခဲလေးများကဲ့သို့ပင်။ ရှန်ရဲ့ ၎င်းတို့အနားမှ ဖြတ်သွားသောအခါ၊ နာမည် တိုင်းက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ အငြိုးတကြီး ကြည့်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး တိတ်ဆိတ်သော အကြည့်မျိုး ဖြစ်ကာ၊ သေလုမျောပါး လူတစ်ယောက်က ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို နောက်ဆုံး အကြိမ် လှမ်းကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူ ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လိုက်ပြီး မရပ်တန့်ရဲချေ။

ကြောက်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ ရပ်တန့်လိုက်ရင်၊ နာမည် တစ်ခုချင်းစီကို လိုက်ကြည့်ပြီး၊ တစ်ခုချင်းစီကို မှတ်သားထားမိပြီး၊ ရှေ့ဆက် မလျှောက်နိုင်တော့မှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ။

စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးတွင် နောက်ထပ် တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေ၏။ အနီရင့်ရောင် ဖြစ်ပြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်နေသည်။ တံခါးအဟဟလေးမှ တစ်ဆင့် အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေပြီး၊ ယခင် အလင်းရောင်ထက် ပိုမို တောက်ပကာ နွေးထွေးနေပြီး၊ ညနေဆည်းဆာ နေရောင်ကဲ့သို့ပင်။

ရှန်ရဲ့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

တံခါးအနောက်တွင် အလွန် ကြီးမားလှသော အခန်းကြီး တစ်ခန်း ရှိနေသည်။ ဂိုဒေါင် တစ်ခုလို၊ ခန်းမကျယ်ကြီး တစ်ခုလို၊ ဒါမှမဟုတ် သူ နာမည် တပ်မရနိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုလိုပါပဲ။ အခန်းထဲတွင် လူများစွာ ရပ်နေကြသည်။ မဟုတ်ဘူး၊ လူတွေ မဟုတ်ဘဲ အရိပ် တွေပဲ။ မီးခိုးဖြူရောင်၊ အလင်းပေါက် ဖြစ်နေပြီး၊ 'ကွက်လပ်' ထဲမှာ သူ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အရိပ်တွေနဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

သို့သော် သူတို့က အတူတကွ ဝိုင်းထိုင်နေကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်တန်းပြီး တစ်တန်း စီတန်းလျက် ရပ်နေကြ၏။ တန်းစီနေသူများက အလွန် ရှည်လျားပြီး အခန်း၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ အခြား တစ်ဖက်စွန်းအထိ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ပင်။

အရိပ်တိုင်း၏ လက်ထဲတွင် အရာတစ်ခုစီ ကိုင်ထားကြသည် — တချို့က စာရွက်ပိုင်းလေး၊ တချို့က ဘောပင်၊ တချို့က အပိုင်းအစ တစ်ခု။

သူတို့က တိတ်ဆိတ်စွာ၊ စကားမပြောဘဲ၊ မလှုပ်မယှက် ရပ်လျက် တစ်ခုခုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသကဲ့သို့ပင်။

ရှန်ရဲ့ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလိုက်သည်။ အရိပ်များ နောက်ပြန်လှည့်လာပြီး သူ့ကို ကြည့်ကြ၏။ ရေတွက်၍ မရနိုင်သော မျက်နှာများစွာ၊ မီးခိုးဖြူရောင် နှင့် အလင်းပေါက် ဖြစ်နေပြီး၊ တချို့က မျက်နှာအသွင်အပြင်များ ရှင်းလင်းစွာ ရှိသော်လည်း တချို့မှာ ဝေဝါးနေကာ ကောက်ကြောင်း အကြမ်းဖျင်းသာ ကျန်ရစ်တော့၏။ သို့သော် သူတို့ အားလုံးက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်၊ တိတ်ဆိတ်စွာ၊ စိတ်ရှည်စွာဖြင့်၊ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက စောင့်နေခဲ့ကြသကဲ့သို့ပင်။

အရိပ် တစ်ခုက အစုအဝေးထဲမှ ထွက်လာပြီး ရှန်ရဲ့၏ အနားသို့ လျှောက်လာ၏။ အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အသက် သုံးဆယ် အရွယ်ခန့်၊ ဆံပင်တိုနှင့် မျက်မှန် တပ်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက အခြား အရိပ်များထက် ပိုမို ရှင်းလင်းနေပြီး၊ သူမ၏ မျက်ခုံးများ၊ မျက်လုံးများ၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ၏ တွန့်ကွေးနေမှုများကို မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ သူမက ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။

"မင်း ရောက်လာပြီပဲ" ဟု သူမက ဆိုလေသည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

သူမက ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါ့နာမည်က လီကျွမ် တဲ့။ ပထမဆုံး အသုတ်က လူပဲ။ ဒုတိယ စည်းမျဉ်းကို ငါ ရေးခဲ့တယ် — ညမထွက်ရ အချိန်အတွင်း ဘယ်တံခါးကိုမှ မဖွင့်ရဘူး ဆိုတာလေ။"

ရှန်ရဲ့၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ လီကျွမ် — အဆိုပါ နာမည်ကို နံရံပေါ်တွင် သူ တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ သူမ ရေးခဲ့သော စည်းမျဉ်းကြောင့် လူများစွာ သေဆုံးခဲ့ရသည်။

သူမသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက်၊ မီးခိုးဖြူရောင်၊ အလင်းပေါက် ဖြစ်နေပြီး၊ လွင့်စဉ်ပျောက်ကွယ်တော့မည့် မီးခိုးငွေ့ စက်ဝိုင်းလေး တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

"မင်း ဘာတွေးနေလဲ ဆိုတာကို ငါ သိပါတယ်" ဟု သူမက ဆိုလေသည်။ "အဲ့ဒီလူတွေကို ငါ သတ်ခဲ့တာလို့ မင်း ထင်နေတယ် မလား။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

လီကျွမ် ခေါင်းငုံ့ပြီး သူမ၏ လက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်များကလည်း မီးခိုးဖြူရောင် ဖြစ်ပြီး အလင်းပေါက်နေကာ၊ ၎င်းတို့၏ အနောက်တွင် ရှိနေသော အရာများကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

"ငါ အဲ့ဒါကို ရေးခဲ့တုန်းက အဲ့ဒီလို ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး" ဟု သူမက ရှင်းပြလေသည်။

"'ညမထွက်ရ အချိန်အတွင်း ဘယ်တံခါးကိုမှ မဖွင့်ရဘူး' လို့ ငါ ရေးခဲ့တာက၊ အပြင်က အရာတွေရဲ့ လှည့်စားမှုကို မခံရအောင် လူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ပါ။ အပြင်က အရာတွေက လူ့အသံကို အတုခိုးနိုင်တယ်၊ တံခါးလာခေါက်နိုင်တယ်၊ ကယ်ပါဦးလို့ အော်ဟစ်နိုင်တယ်။ ငါ အဲ့ဒါကို တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်၊ ပြီးတော့ တံခါးဖွင့်ပေးမိမလို့ ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့အနောက်မှာ ရှိနေတဲ့ လူတွေကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ဒီစည်းမျဉ်းကို ငါ ရေးခဲ့တာ။"

သူမ ခေါင်းမော့လာပြီး ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများက မီးခိုးဖြူရောင် ဖြစ်သော်လည်း အလွန် တောက်ပနေလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက အသက်ဝင်လာတယ်။ သူတို့က ငါ့ရည်ရွယ်ချက်ကို လွဲမှားစွာ အဓိပ္ပာယ် ကောက်ယူသွားတယ်။ အပြင်ဘက်မှာ ဘယ်သူပဲ ရှိနေနေ၊ အပြင်ဘက်မှာ ဘာတွေပဲ ဖြစ်နေနေ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ တံခါးဖွင့်ခွင့် မပေးတော့ဘူး။ အပြင်ဘက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ကယ်ပါဦးလို့ အော်နေတယ်၊ အထဲက လူတွေက တံခါးဖွင့်ပေးချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဖွင့်လို့ မရဘူး။ အပြင်ဘက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ငိုနေတယ်၊ အထဲက လူတွေက ထွက်ကြည့်ချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တံခါးက ဖွင့်လို့ မရဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်—"

သူမ၏ အသံများ စတင် တုန်ရီလာတော့၏။

"အပြင်ဘက်မှာ တစ်ယောက်ယောက် သေသွားတယ်၊ အထဲက လူတွေက အလောင်းသွားကောက်ချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တံခါးကို ဖွင့်လို့ မရသေးဘူး။"

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် သူမကို ငေးကြည့်နေမိ၏။ သူမ၏ အရိပ်က တုန်ခါနေပြီး လေထဲက မီးခိုးငွေ့တွေလိုပဲ။

"ငါ အဲ့ဒါကို ပြင်လို့ မရတော့ဘူး" ဟု သူမက ဆိုလေသည်။ "ငါ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ စာရွက်ကို ဆုတ်ဖြဲပြီး အသစ်တစ်ခု ပြန်ရေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်နေ့ကျတော့ စာရွက်ပေါ်က စာသားတွေက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတယ်။ စည်းမျဉ်းတွေက ငါ့စကားကို နားမထောင်တော့ဘူး။ သူတို့မှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဆန္ဒတွေ ရှိနေပြီလေ။"

သူမ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ရှန်ရဲ့၏ ပခုံးကို ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ သူမ၏ လက်က ရှန်ရဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဘာတစ်ခုကိုမှ ထိတွေ့နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူမ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် လက်ပြန်ရုတ်လိုက်ကာ ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ပြောချင်တာက၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ 'စည်းမျဉ်း' ကြောင့် သေသွားရတဲ့ သူတွေကို ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။"

ရှန်ရဲ့ သူမကို ကြည့်ရင်း လည်ချောင်းတွင် တစ်ခုခု ဆို့နင့်နေသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ စကားပြောလိုက်သည်၊ အသံမှာ ဩရှရှ ဖြစ်နေသည်: "သူတို့က ငါ့စကားကို မကြားရဘူး။"

"ငါ သိပါတယ်" ဟု လီကျွမ် က ဆိုလေသည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းက ကြားရတယ်လေ။ ငါ့အတွက် မင်း နားထောင်ပေးလို့ ရပါတယ်။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

လီကျွမ် သူ့ကို ကြည့်ပြီး ခဏစောင့်နေကာ ပြုံးလိုက်သည်: "ရပါတယ်။ မင်း ပြောစရာ မလိုပါဘူး။ ငါက ပြောပြချင်ရုံ သက်သက်ပါ။"

သူမ နောက်ပြန်လှည့်ကာ တန်းစီနေသူများ ထံသို့ ပြန်သွားပြီး၊ မူလ နေရာတွင် ပြန်ရပ်လိုက်၏။ သူမ စာရွက်ကို ကိုင်ကာ၊ ခေါင်းငုံ့လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ နေနေလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် သူမ၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေမိ၏။ "ငါ ကြားတယ်" လို့ သူ ပြောချင်တယ်၊ "သူတို့ ကိုယ်စား ငါ နားထောင်ပေးနေပါတယ်" လို့ သူ ပြောချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဆိုပါ မီးခိုးဖြူရောင်၊ အလင်းပေါက် ဖြစ်နေတဲ့ အရိပ်လေးကိုပဲ၊ ခေါင်းငုံ့ပြီး ရပ်နေတဲ့ သူမကိုပဲ သူ ထိုင်ကြည့်နေနိုင်တော့တယ်။

တန်းစီနေသူများ ကြားမှ နောက်ထပ် ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်လာပြန်သည်။ အမျိုးသား တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အသက် လေးဆယ် အရွယ်ခန့်၊ လေးထောင့်ကျကျ မျက်နှာနှင့် အသားအရည်က မည်းညစ်နေ၏။

သူသည် အလုပ်သမား ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ခြေရင်းတွင် ဖောင်းကားနေသော အိတ်ကြီး တစ်လုံး ရှိနေသည်။ အဆိုပါ မျက်နှာကို ရှန်ရဲ့ မှတ်မိနေ၏။

"ဦးလေးလင်း" ဟု သူ ခေါ်လိုက်သည်။

ဦးလေးလင်း သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။ အဆိုပါ အပြုံးက သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲက အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင် — ဖျော့တော့ပြီး ခါးသက်နေပေမယ့် နွေးထွေးမှု ရှိနေတယ်။

"ငါ ဦးလေးလင်း မဟုတ်ဘူး" ဟု သူက ဆိုလေသည်။ "ငါက စည်းမျဉ်းတွေကို ရေးခဲ့တဲ့ သူလေ။ ငါ့နာမည်က ကျန်းဝေ့ တဲ့။ ပထမဆုံး အသုတ်က လူပဲ။ ပထမဆုံး စည်းမျဉ်းကို ငါ ရေးခဲ့တယ် — ညမထွက်ရ အချိန်အတွင်း၊ အခန်းထဲမှာပဲ နေရမယ် ဆိုတာလေ။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့၏။ ဦးလေးလင်း မဟုတ်ဘူးလား။ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်း တူနေတာကို ဦးလေးလင်း မဟုတ်ဘူးပေါ့။

ကျန်းဝေ့ က ရှင်းပြလေသည်၊ "ဦးလေးလင်း က ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပွား လေ။ အဋ္ဌမမြောက် ကိုယ်ပွား။ သူက ငါ့ရဲ့ မျက်နှာ၊ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး၊ ငါ့ရဲ့ အကျင့်စရိုက် တွေကို အမွေဆက်ခံထားတာ။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ မဟုတ်ဘူး။ ငါက စည်းမျဉ်းတွေကို ရေးခဲ့တဲ့ သူ၊ သူကတော့ စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာတဲ့ သူလေ။"

သူက ရှန်ရဲ့ကို နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"အဲ့ဒီ စည်းမျဉ်းကို ငါ ဘာလို့ ရေးခဲ့တာလဲ လို့ မင်း မေးချင်တယ် မလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့ က ပြောလေသည်၊ "ငါ အဲ့ဒါကို ရေးခဲ့တုန်းက၊ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်တွေမှာ လူတိုင်းကို လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ရှိနေစေချင်လို့ပါ။ ညမထွက်ရ အချိန်အတွင်း သရဲတွေက အပြင်မှာ၊ လူတွေက အထဲမှာ၊ တံခါးတွေ ပိတ်ထားပြီး မီးတွေ ပိတ်ထားတယ်။ အဲ့ဒါ အလုံခြုံဆုံး နည်းလမ်းပဲ။ အဲ့ဒါက လူတိုင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။"

သူ၏ ခြေထောက်များကို သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ ခြေထောက်များကလည်း မီးခိုးဖြူရောင် ဖြစ်ပြီး အလင်းပေါက်နေကာ၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းများကိုပင် မြင်နေရလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက 'အခန်းထဲမှာပဲ နေရမယ်' ဆိုတာကို 'အပြင်ထွက်လို့ မရဘူး' ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ နေ့ဖြစ်ဖြစ်၊ ညဖြစ်ဖြစ်၊ အပြင်ဘက်မှာ အန္တရာယ် ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ငါတို့ အပြင်ထွက်လို့ မရတော့ဘူး။ တချို့လူတွေက အစားအစာ ရှာဖို့ နေ့ခင်းဘက် အပြင်ထွက်ပြီး သေကုန်ကြတယ်။ တချို့က ဆေးရှာဖို့ နေ့ခင်းဘက် အပြင်ထွက်ပြီး သေကုန်ကြတယ်။ တချို့က ကလေးတွေကို ရှာဖို့ နေ့ခင်းဘက် အပြင်ထွက်ပြီး သေကုန်ကြတယ်။"

သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း လက်များက တုန်ရီနေ၏။

"ငါ လူအများကြီးကို ဒုက္ခပေးခဲ့မိပြီ။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း၊ ဦးလေးလင်း ကို ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။ ဦးလေးလင်း က ထောင့်တစ်နေရာမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်ခဲ့တာလေ: "လာ... ဒီမှာ လာထိုင်။" ဦးလေးလင်း က သူ့ကို သစ်သီးစား ဓားလေး တစ်ချောင်းနဲ့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး တစ်လက် ပေးပြီး ပြောခဲ့တာကို သူ မှတ်မိနေတယ်: "ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး၊ အသက်ရှင်ဖို့ပဲ ကြိုးစားပါ။" ဦးလေးလင်း သေသွားတုန်းက မျက်လုံးပြူးပြီး ပါးစပ်ဟလျက် နောက်ဆုံး ထွက်သက်နဲ့ ပြောသွားခဲ့တဲ့ စကားတွေကို သူ မှတ်မိနေတယ်: "မင်း သိထားတယ်လို့ ထင်နေတဲ့ စည်းမျဉ်း တွေ အားလုံးက၊ သရဲတွေ မင်းကို လိမ်ပြောထားတာတွေချည်းပဲ။" အဲ့ဒီလူက ကျန်းဝေ့ မဟုတ်ဘူး၊ ကျန်းဝေ့ ရဲ့ ကိုယ်ပွား ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျန်းဝေ့ ရဲ့ မျက်နှာ၊ ကျန်းဝေ့ ရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး၊ ကျန်းဝေ့ ရဲ့ အကျင့်စရိုက် တွေကို အမွေဆက်ခံထားတယ်။ သူက ကျန်းဝေ့ လိုပဲ တခြားသူတွေကို ကာကွယ်ပေးချင်ခဲ့ပြီး၊ ကျန်းဝေ့ လိုပဲ ကန့်သတ်နယ်မြေ ထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်။

"ဦးလေးလင်း သေသွားတုန်းက၊ သူ စကားတစ်ခွန်း ပြောသွားခဲ့တယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

ကျန်းဝေ့ ခေါင်းမော့ကြည့်လာ၏။

"သူက ပြောတယ်၊ 'စည်းမျဉ်း တွေ အားလုံးက လိမ်ညာမှုတွေ ချည်းပဲ' တဲ့" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြောပြလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်လေသည်။ အဆိုပါ အပြုံးက ရှုပ်ထွေးလှသည် — စိတ်သက်သာရာ ရမှု၊ ဝမ်းနည်းမှု နှင့် လက်ခံမှု တို့ ရောယှက်နေ၏။

"သူက ငါ့ထက် သာပါတယ်" ဟု သူက ဆိုလေသည်။ "ငါ ဘယ်တော့မှ နားမလည်ခဲ့တဲ့ အရာတွေကို သူ မသေခင်မှာ နားလည်သွားခဲ့တာပဲ။"

သူ နောက်ပြန်လှည့်ကာ တန်းစီနေသူများ ထံသို့ ပြန်သွားပြီး၊ လီကျွမ် ၏ ဘေးတွင် ဝင်ရပ်လိုက်၏။ သူ စာရွက်ကို ကိုင်ကာ၊ ခေါင်းငုံ့လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ နေနေလိုက်သည်။

နောက်ထပ် အရိပ် တစ်ခု ထွက်လာပြန်သည်။ နောက်ထပ် တစ်ခု။ နောက်ထပ် တစ်ခု။

သူတို့က ရှန်ရဲ့ အနားသို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လျှောက်လာကြပြီး၊ သူတို့၏ နာမည်များကို ပြောကြသည်၊ သူတို့ ရေးခဲ့သော စည်းမျဉ်းများကို ရွတ်ဆိုကြသည်၊ ပြီးတော့ သူတို့၏ နောင်တတရားများကို ဖော်ပြကြ၏။ တချို့က ငိုရင်း စကားပြောကြတယ်၊ တချို့က ပြုံးရင်း စကားပြောကြတယ်၊ တချို့က မျက်နှာအမူအရာ မရှိဘဲ ပြောကြတယ်။ တချို့က အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြောကြပြီး၊ တချို့ကတော့ "တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ တစ်ခွန်းတည်းပဲ ပြောသွားကြတယ်။

ပြောပြီးသွားရင် သူတို့ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး တန်းစီနေတဲ့ အထဲကို ပြန်ဝင်သွားကြတယ်၊ စာရွက်ကို ကိုင်ပြီး၊ ခေါင်းငုံ့လျက်၊ နောက်တစ်ယောက် အတွက် စောင့်နေပေးကြတယ်။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက်၊ နာမည် တိုင်းကို၊ စည်းမျဉ်း တိုင်းကို၊ ဝန်ခံချက် တိုင်းကို နားထောင်နေမိ၏။ သူ၏ ခြေထောက်များ အားပျော့လာပြီး မျက်လုံးများ စူးရှလာသော်လည်း၊ သူ မထိုင်ခဲ့ဘူး၊ မငိုခဲ့ဘူး။ သူ ဒီတိုင်းပဲ ရပ်ပြီး နားထောင်နေခဲ့တယ်။ သူတို့ ပြောတာကို နားထောင်ဖို့ သူက နောက်ဆုံး လူ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်တယ် ဆိုတာကို သူ သိနေပါတယ်။

အပိုင်းအစ တွေက ကွဲကြေနေပြီ၊ မျိုးစေ့လေး က အပင်ပေါက်နေပြီ၊ စည်းမျဉ်းတွေက ပျောက်ကွယ်နေပြီလေ။ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားတဲ့ အချိန်ကျရင်၊ ဒီအရိပ်တွေလည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြလိမ့်မယ်။ သူတို့ ဘာတွေ ရေးခဲ့လဲ၊ ဘာတွေ ပြောခဲ့လဲ၊ ဘာတွေ ဝန်ခံသွားခဲ့လဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မှတ်မိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် သေဆုံးသွားတဲ့ သူတွေ အတွက်၊ ဒီအထိ မရောက်နိုင်ခဲ့တဲ့ သူတွေ အတွက်၊ ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်သူ အတွက် သူ နားထောင်ပေးနေခဲ့တာပါ။

နောက်ဆုံး ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်လာလေသည်။

ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသား တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့်သာ ရှိကာ မီးခိုးရောင် ခေါင်းစွပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ အဆိုပါ မျက်နှာကို ရှန်ရဲ့ မှတ်မိသည် — သူကိုယ်တိုင်၏ မျက်နှာပင်။

"ငါ့နာမည်က ရှန်ရဲ့ တဲ့။ ငါက ပထမဆုံး အသုတ်က လူပဲ။ ငါ စည်းမျဉ်းတွေကို မရေးခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ တခြား တစ်ခုခုကို ရေးခဲ့တယ်။"

သူ လက်မြှောက်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"'အရှုံးမပေးနဲ့' လို့ ငါ ရေးခဲ့တယ်။ သတ္တမမြောက် အထပ် က နံရံပေါ်မှာ၊ ပဉ္စမမြောက် အထပ် က ဖုန်းရုံထဲမှာ၊ ပြီးတော့ အထပ်တိုင်းက ငါ စာရေးလို့ ရတဲ့ နေရာတိုင်းမှာပေါ့။ 'အရှုံးမပေးနဲ့'၊ 'နောက်ပြန် မလှည့်ကြည့်နဲ့'၊ 'မရပ်နဲ့' လို့ ငါ ရေးခဲ့တယ်။ ငါ့အနောက်က လိုက်လာမယ့် သူတွေကို သိစေချင်လို့ပါ၊ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီလမ်းကို လျှောက်သွားခဲ့ဖူးတယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က အသက်ရှင်လျက် အပြင်ကို ထွက်နိုင်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က အပြင်ဘက်မှာ သူတို့ကို စောင့်နေတယ် ဆိုတာကိုလေ။"

သူက ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။ အဆိုပါ အပြုံးက မှန်ထဲက သူရဲ့ ကိုယ်ပွား လေးရဲ့ အပြုံးနဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

"မင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့၏။

ပထမဆုံး အသုတ်က ရှန်ရဲ့၊ မူလ မိမိကိုယ်တိုင်။

သူက အနှစ် ၇၀ လောက် စောင့်နေခဲ့ရတာ၊ အခု ၈၇ ယောက်မြောက် အသုတ် ရောက်လာခဲ့ပြီလေ။ သူ မှန်ထဲကို ကြည့်နေရသလိုမျိုး၊ မြစ်တစ်စင်းကို ကြည့်နေရသလိုမျိုး သူ့ကို ကြည့်နေမိတယ် — မြစ်ဖျားခံရာက ဒီနေရာမှာ၊ မြစ်ဝက ဟိုးအဝေးမှာ၊ ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်သူ ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ မြစ်ရေစီးကြောင်း တစ်လျှောက်မှာ ရှိနေခဲ့တာလေ။

သူ စကားပြောလိုက်သည်၊ အသံမှာ ဩရှရှ ဖြစ်နေ၏: "မင်း စောင့်နေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ။"

ပထမဆုံး အသုတ်က ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်: "အနှစ် ၇၀ လောက် ရှိပြီ။ အနှစ် ၈၀ လည်း ဖြစ်ချင် ဖြစ်မယ်။ ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"တန်ရဲ့လား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ပထမဆုံး အသုတ်က ရှန်ရဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ အဆိုပါ အပြုံးက အလွန် လှပနေလေသည်။

"တန်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း အသက်ရှင်နေလို့လေ။"

သူ လှည့်၍ တန်းစီနေသူများ ထံသို့ ပြန်သွားလိုက်၏။ အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်လျက်၊ စာရွက်ကို ကိုင်ကာ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လာသည်။ အရိပ်များ အားလုံး နောက်ပြန်လှည့်လာပြီး သူ့ကို ကြည့်ကြ၏။

ရေတွက်၍ မရနိုင်သော မျက်နှာများစွာ၊ မီးခိုးဖြူရောင်၊ အလင်းပေါက် ဖြစ်နေသည်။ တချို့က ရှင်းလင်းပြီး၊ တချို့က ဝေဝါးနေတယ်။ တချို့က ရယ်နေပြီး၊ တချို့က ငိုနေတယ်။ တချို့က မျက်နှာအမူအရာ မရှိဘဲ၊ တချို့က တစ်ခုခု ပြောချင်နေသလိုပဲ။ သူတို့က ထိုနေရာ၌ တိတ်ဆိတ်စွာ၊ စိတ်ရှည်စွာ ရပ်နေကြသည်၊ အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်နေခဲ့ရပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဆက်ပြီး စောင့်နိုင်သေးတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ပေါ့။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် သူတို့ကို ငေးကြည့်နေမိ၏။ တစ်ခုခု ပြောချင်တယ်၊ "ငါ ကြားတယ်" လို့ ပြောချင်တယ်၊ "ငါ မှတ်မိပါတယ်" လို့ ပြောချင်တယ်၊ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ ပြောချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာတစ်ခုမှ ပြောလို့ မရခဲ့ဘူး။ သူ ဒီတိုင်းပဲ ရပ်နေပြီး မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာကာ၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို အသံတိတ် ကျဆင်းသွားတော့တယ်။

လျင်ရှောင်ယု လျှောက်လာပြီး သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။ အာဟေး လည်း လျှောက်လာပြီး သူ၏ အခြား တစ်ဖက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူတို့ သုံးယောက် အဆိုပါ အရိပ်များ အရှေ့တွင်၊ အဆိုပါ နာမည်များ အရှေ့တွင်၊ အဆိုပါ ဝန်ခံချက်များ အရှေ့တွင် ရပ်နေကြလေသည်။

ရှန်ရဲ့ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး စကားပြောလိုက်၏။ သူ၏ အသံမှာ ဩရှနေပြီး တိုးညင်းသော်လည်း၊ တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် စကားလုံး တိုင်းက ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ ကြားပါတယ်။ ငါ မှတ်မိပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

အရိပ်များက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေကြ၏။ တချို့က ရယ်ကြတယ်၊ တချို့က ငိုကြတယ်၊ တချို့က ခေါင်းညိတ်ပြကြတယ်။ ထို့နောက် သူတို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် မှေးမှိန်သွားကြသည်၊ လေတိုက်လို့ လွင့်စင်သွားတဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေလိုပဲ။

အနောက်ဆုံးက စပြီး တစ်တန်းပြီး တစ်တန်း၊ ဖြည်းညင်းစွာ၊ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ အသံ မရှိ၊ အလင်းရောင် မရှိဘဲ၊ မှေးမှိန်သွားတယ်၊ မှေးမှိန်သွားတယ်၊ နောက်ဆုံး ဘာတစ်ခုမှ မမြင်ရတော့တဲ့ အထိပဲ။

အခန်းကြီးက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားတော့၏။ အရိပ်တွေ၊ နာမည်တွေ၊ ဝန်ခံချက်တွေ — အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ အလယ်ဗဟို ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အပိုင်းအစ လေး တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ အနီရောင်၊ သေးငယ်ပြီး မျိုးစေ့လေး တစ်စေ့လိုပဲ။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ အပိုင်းအစ လေးကို ကောက်ယူလိုက်၏။ ပေါ့ပါးနေတယ်၊ အေးစက်နေတယ်၊ နှလုံးခုန်သံ မရှိဘူး၊ အသက်ရှူသံ မရှိဘူး။ သူ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် ညင်သာစွာ ညှစ်လိုက်သည် — အပိုင်းအစလေး ကွဲကြေသွားတော့၏။ အနီရောင် အမှုန့်များက သူ၏ လက်ချောင်းများ ကြားမှ ထွက်ကျလာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ အရင်အကြိမ်များ အားလုံးနဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့၊ အဆိုပါ အမှုန့်လေးတွေက အပိုင်းအစ တွေ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ အရိပ်တွေ၊ နာမည်တွေ၊ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်သွားလို့ ရသွားပြီ ဖြစ်တဲ့ အဲ့ဒီလူတွေပဲလို့ သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်လာခဲ့၏။ အာဟေး က ထိုနေရာတွင် ရပ်လျက် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲရှိ ရွှေရောင်မှာ အရင်ကထက် အနည်းငယ် ပိုမို တောက်ပလာသလိုပင်။

"ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"သိပ်မကျန်တော့ပါဘူး" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ၊ အာဟေး က ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ လျင်ရှောင်ယု လည်း လျှောက်လာပြီး အခြား လက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

သူတို့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အခန်းထဲမှ ထွက်လာကြပြီး မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။ သူတို့၏ အနောက်တွင်၊ နံရံပေါ်ရှိ နာမည်များက မီးခိုးဖြူရောင် အလင်းတန်းဖြင့် မှိန်ဖျော့စွာ လင်းလက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ငြိမ်းခါနီး မီးခဲလေးများကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် ၎င်းတို့က အချိန်အတော်ကြာအောင် ဆက်လက် လင်းလက်နေဦးမည် ဖြစ်ပြီး၊ မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သော နေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် လင်းလက်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။