အခန်း ၅၇

အခန်း (၅၇) - ပြာများ

အပိုင်းအစများ ကွဲကြေသွားပြီးနောက်၊ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ အနည်းငယ် ပါးလျသွားသည်။ ရှန်ရဲ့ အဆိုပါ ခံစားချက်ကို သေချာ မဖော်ပြတတ်ပေ။ ပိုဝေးဝေးကို မြင်လာရတာ မဟုတ်ဘဲ၊ အသက်ရှူရတာ ပိုလွယ်ကူလာပြီး ရင်ဘတ်ထဲက လေးလံ မွန်းကျပ်နေတဲ့ ခံစားချက်လေး အနည်းငယ် သက်သာသွားခြင်း ဖြစ်၏။ သူ လှည့်၍ အာဟေး ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ အာဟေး ၏ မျက်လုံးများက ပို၍ပင် တောက်ပနေပြီး၊ ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်းက ဂျင်ဂိုရွက်တွေလို ရွှေရောင် တောက်ပနေလေသည်။

"ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ" ဟု သူ မေးလိုက်၏။

အာဟေး မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် အာရုံခံနေသည်။ သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ထူးဆန်းနေ၏; ပင်ပန်းနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတာလည်း မဟုတ်ဘဲ၊ သေချာ မဖော်ပြတတ်တဲ့၊ ရှုပ်ထွေးမှုနဲ့ ရုတ်တရက် နားလည်သွားမှု ကြားက ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်နေသည်။

"နောက်ဆုံး တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့၏။ လျင်ရှောင်ယုလည်း ကြက်သေသေသွားသည်။

"နောက်ဆုံး တစ်ခုလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "ငါ ခံစားသိရှိနိုင်တယ်။ အပိုင်းအစ တွေ အားလုံးက စုစည်းနေပြီး၊ ဦးတည်ရာ တစ်ခုတည်းကို ရွေ့လျားနေကြတယ်။ သူတို့က အရာတစ်ခုရဲ့ ဆွဲငင်တာကို ခံနေရတာ။"

"မျိုးစေ့လေး ဆီကိုလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "မျိုးစေ့လေး မဟုတ်ဘူး။ မျိုးစေ့လေး က အပိုင်းအစ တွေကို စုပ်ယူနေတာ မှန်ပေမယ့်၊ ၎င်းက အိမ်မှာ၊ လသာဆောင်ပေါ်က ပန်းအိုးထဲမှာ ရှိနေတာလေ။ ဒီက အပိုင်းအစ တွေက တခြား ဦးတည်ရာ တစ်ခုကို သွားနေကြတာ။ ပိုပြီး ဝေးတဲ့ နေရာကိုပေါ့။"

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "လမ်းပြပေး" ဟု ဆိုလေသည်။

အာဟေး လှည့်၍ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်၏။ ရှန်ရဲ့နှင့် လျင်ရှောင်ယုတို့ အနောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ မြူခိုးများက ပါးလျသွားပြီး၊ သူတို့ ခြေအောက်ရှိ မြေပြင်က မာကျောလာကာ၊ မီးခိုးရောင်မှနေ၍ အနက်ရောင် သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မီးသွေးခဲတွေလို၊ မီးလောင်ပြီး ကျန်ခဲ့တဲ့ ပြာတွေလိုမျိုးပေါ့။

ခြေလှမ်း တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း တကျွိကျွိ မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တိမ်မြုပ်နေသော ခြေရာများ ထင်ကျန်ရစ်ကာ၊ အဆိုပါ ခြေရာများ၏ အစွန်းများက အမြန်ပင် ပြိုကျသွားပြီး လေထဲတွင် လွင့်ပါးသွားလေသည်။

လေထုထဲတွင် လောင်ကျွမ်းနေသော အနံ့များ ရှိနေသည်၊ အချိန်အတော်ကြာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး မီးငြိမ်းသွားသော်လည်း မီးခိုးငွေ့များ မပျောက်ကွယ်သေးသည့် အနံ့မျိုး ဖြစ်၏။ ရှန်ရဲ့ နှစ်ကြိမ်ခန့် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး၊ သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ဝါဂွမ်းများ ဆို့နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားရင်း မေးလိုက်၏။

အာဟေး ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။ သူ အရှေ့မှ လျှောက်သွားပြီး၊ အနောက်ကျကျန်ရစ်မည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ ခြေလှမ်းများက ခပ်သွက်သွက် ဖြစ်နေ၏။ ရှန်ရဲ့လည်း သူ့ကို မှီရန် ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လိုက်ရသည်။

မြူခိုးများ ကင်းစင်သွားလေပြီ။ မျက်စိရှေ့တွင် ဧရာမ ကွက်လပ်ကြီး တစ်ခု၊ ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အနက်ရောင် ပြာများ အထူကြီး ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ခြေကျင်းဝတ်အထိ နစ်ဝင်နေ၏။ ကွက်လပ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

အပိုင်းအစ လည်း မဟုတ်၊ အလင်းရောင် လည်း မဟုတ်ဘဲ၊ လူတစ်ယောက်၏ ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။

အနက်ရောင်၊ မီးသွေးခဲလို၊ မီးလောင်ထားတဲ့ သစ်သားတုံးလို ဖြစ်နေ၏။ ၎င်းသည် ထိုနေရာ၌ မလှုပ်မယှက် ရပ်လျက်၊ မျက်နှာက ကောင်းကင်သို့ မော့ထားပြီး၊ လက်များက ဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေသည်။

ရှန်ရဲ့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်၏။ အနီးသို့ ရောက်သောအခါ၊ အဆိုပါ လူပုံစံ အရာကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ရုပ်တု မဟုတ်၊ အရိပ် မဟုတ်ဘဲ၊ တကယ့် မီးကျွမ်းနေတဲ့ လူတစ်ယောက် အစစ်ပဲ။ ၎င်း၏ အရေပြားများက အနက်ရောင် ဖြစ်ပြီး၊ ခန်းခြောက်နေသော မြစ်ကြမ်းပြင်ကဲ့သို့ အက်ကွဲနေ၏။

တချို့နေရာများတွင် ကွဲအက်နေပြီး၊ အောက်ဘက်ရှိ အနီရင့်ရောင် အသားများကို မြင်တွေ့နေရကာ ကျွတ်ဆတ်နေသော မီးသွေးခဲများနှင့် တူလေသည်။ ၎င်းတွင် မျက်လုံးများ မရှိချေ; မျက်လုံးပေါက်များက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး၊ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေသော အမည်းရောင် အပေါက်ကျယ်ကြီး နှစ်ခုသာ ရှိလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ၎င်း၏ အရှေ့တွင် ရပ်လျက်၊ နှလုံးများ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေပြီး လက်ဖဝါးများ ချွေးပြန်နေ၏။ သူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ စည်းမျဉ်းများကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရသော အလောင်းများ၊ စင်္ကြံလမ်းထဲရှိ သွေးကွက်များ၊ မှန်ထဲရှိ ကိုယ်ပွား။ သို့သော် ဤအရာက ကွဲပြားသည်။ ၎င်းက ကြောက်စရာ မကောင်းပါဘူး; ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာပါ။

အဆိုပါ ဝမ်းနည်းမှုက ၎င်း၏ အက်ကွဲကြောင်း တိုင်းမှ စိမ့်ထွက်နေသည်၊ အဆိုပါ မှောင်မည်းပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော မျက်လုံးပေါက်များမှ စီးကျနေသည်၊ ပြီးတော့ အက်ကွဲနေသော အရေပြားများမှနေ၍ အပူငွေ့တစ်ခုလို၊ အနံ့တစ်ခုလို၊ ကိုင်တွယ်လို့ ရနိုင်မည့် အရာတစ်ခုလို ဖြာထွက်နေလေသည်။

အာဟေး ၎င်း၏ အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်နေခဲ့၏။ ထို့နောက် သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အဆိုပါ လူပုံစံ အရာကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်လေးမှာပင်၊ အနက်ရောင် အခွံကြီး ကွဲအက်သွားတော့၏။ အက်ကွဲကြောင်းများက အာဟေး ၏ လက်ချောင်းများ ထိတွေ့ရာ နေရာမှ စတင် ပျံ့နှံ့သွားသည်၊ ပင့်ကူအိမ်လို၊ ရေခဲကွဲကြောင်းတွေလို၊ လျှပ်စီးတန်းတွေလိုပဲ။

ကျွတ်၊ ကျွတ်၊ ကျွတ် — အခွံများက တစ်စစီ ကွာကျလာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းကာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ပြာများ၏ အောက်တွင် လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာ ပေါ်ထွက်လာ၏။

သူ အလွန် ငယ်ရွယ်ပြီး အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့်သာ ရှိကာ၊ မီးခိုးရောင် ခေါင်းစွပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ မျက်နှာက ရှန်ရဲ့နှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

ရှန်ရဲ့၏ နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

အပြင်ဘက် အခွံများ ဆက်လက် ကွာကျနေသည်။ ပခုံးများ၊ ရင်ဘတ်၊ လက်မောင်းများ၊ ခြေထောက်များ။ ပြာများက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး၊ အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့ တစ်အုပ်ကို ထောင်းထောင်းထ သွားစေ၏။ မီးခိုးငွေ့များ ကင်းစင်သွားသောအခါ၊ လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။ အရိပ် မဟုတ်၊ ရုပ်တု မဟုတ်ဘဲ၊ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော လူတစ်ယောက်။

ငယ်ရွယ်ပြီး၊ အကောင်းပကတိ ဖြစ်ကာ၊ အသက်ရှင်နေသော ရှန်ရဲ့။

သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။ အဆိုပါ မျက်လုံးများက အနက်ရောင် ဖြစ်ပြီး၊ ရေတွင်း နှစ်တွင်းကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းလှသည်။ သူ ရှန်ရဲ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်သည်။ အဆိုပါ အပြုံးက မှန်ထဲက သူရဲ့ ကိုယ်ပွားလေးရဲ့ အပြုံးနဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

"မင်း ရောက်လာပြီပဲ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ပထမဆုံး အသုတ်လေ။ ပထမဆုံး ရှန်ရဲ့" ဟု သူက ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်: "မဟုတ်ဘူး။ ပထမဆုံး အသုတ်က ရှန်ရဲ့ က သတ္တမမြောက် အထပ် မှာ ရှိတာလေ။ အဲ့ဒီ အဘိုးအို။ သူ့ကို ငါ တွေ့ဖူးတယ်။"

အဆိုပါ လူငယ် ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "အဲ့ဒါ ပထမဆုံး အသုတ် မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါ အဋ္ဌမမြောက် အသုတ်။ ငါကမှ ပထမဆုံး အသုတ်။"

သူ လက်မြှောက်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏: "ငါက အထဲကို ပထမဆုံး ဝင်လာတဲ့ သူလေ။ ဓာတ်လှေကား ထဲကို ပထမဆုံး ပြုတ်ကျသွားတဲ့ သူပေါ့။ စင်္ကြံလမ်းထဲမှာ ပထမဆုံး ရပ်ခဲ့တဲ့ သူပဲ။ စည်းမျဉ်းတွေ မရှိဘူး၊ စည်းမျဉ်း စာရွက် မရှိဘူး၊ ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူး။ စင်္ကြံလမ်းရယ်၊ တံခါးရယ်၊ ပြီးတော့ ငါရယ်ပဲ ရှိတယ်။"

"ဒါဆို မင်း ဒီမှာ ဘာလို့ ရှိနေတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်သွားရတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ပထမဆုံး အသုတ်က ရှင်န်ရဲ့ သူ့ကို နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် "ဘာလို့လဲဆိုတော့ စည်းမျဉ်းတွေ မရှိတဲ့ အချိန်က ပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းလို့ပဲ" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

သူ လှည့်၍ ကွက်လပ်၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူ ရပ်တန့်ကာ၊ ရှန်ရဲ့ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး: "ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့။ ငါ မင်းကို တစ်ခုခု ပြစရာ ရှိတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ နောက်မှ လိုက်သွားလိုက်၏။ လျင်ရှောင်ယု နှင့် အာဟေး တို့ အနောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ သူတို့ လေးယောက် ပြာများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြပြီး၊ တကျွိကျွိ မြည်သံများက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ကွင်းပြင်ကြီးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်၊ အရှေ့မှ လျှောက်နေသော ပထမဆုံး ရှန်ရဲ့ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ အရှေ့ရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျောက်တုံး တစ်တုံး ရှိနေ၏။ သာမန် ကျောက်တုံး တစ်တုံး ဖြစ်ပြီး၊ မီးခိုးဖြူရောင် ဖြစ်ကာ လက်သီးဆုပ်ခန့် အရွယ်အစား ရှိပြီး ပြာများထဲတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် နစ်မြုပ်နေသည်။

ပထမဆုံး အသုတ်က ရှန်ရဲ့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး၊ ကျောက်တုံးများကို ကောက်ယူကာ ရှင်ရဲ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။ ရှန်ရဲ့ လှမ်းယူလိုက်သည်။ ကျောက်တုံးများက အလွန် ပေါ့ပါးပြီး အထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူ လှန်ကြည့်လိုက်ရာ၊ အနောက်ဘက်တွင် စာလုံးများ ထွင်းထုထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ စာလုံးများက အလွန် သေးငယ်ပြီး ကောက်ကွေးနေကာ၊ ကလေး တစ်ယောက် ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ပင်။

"ပထမနေ့၊ ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်။ စည်းမျဉ်းတွေ မရှိဘူး၊ သရဲတွေ မရှိဘူး၊ ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူး။ ထွက်ပေါက်ကို ရှာမတွေ့ဘဲ အချိန်အတော်ကြာအောင် လမ်းလျှောက်ခဲ့တယ်။ ငါ အော်ခေါ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ပြန်မထူးဘူး; ငါ ငိုခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ နားမထောင်ဘူး။ ငါ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတာ တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်၊ သုံးရက် ရှိပြီ။ ဘာတစ်ခုမှ မဖြစ်လာဘူး။"

"အသံ မရှိဘူး၊ အလင်းရောင် မရှိဘူး၊ အပြောင်းအလဲ မရှိဘူး။ ငါရယ်၊ မီးခိုးရောင်ရယ်ပဲ ရှိတယ်။"

"ပဉ္စမမြောက် နေ့၊ ငါ စတင် ကြောက်လန့်လာပြီ။ သရဲတွေကို ကြောက်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာတစ်ခုမှ မရှိတာကို ကြောက်တာ။ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ငါ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေမှာကို ကြောက်တာ။ ဘယ်တော့မှ အပြင်ထွက်လို့ မရတော့မှာကို ကြောက်တာ။ တကယ်လို့ ငါ သေသွားရင်၊ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ကြောက်တာ။"

"ဒသမမြောက် နေ့၊ ပထမဆုံး စည်းမျဉ်းကို ငါ ရေးခဲ့တယ်။ နံရံပေါ်မှာ ငါ့လက်သည်းနဲ့ ထွင်းခဲ့တာ: 'အခန်းထဲကနေ အပြင်မထွက်ရ' တဲ့။ တကယ်လို့ စည်းမျဉ်းတွေ ရှိလာရင်၊ တစ်ယောက်ယောက်က လိုက်နာလိမ့်မယ်လို့ ငါ တွေးခဲ့တာ။ တစ်ယောက်ယောက်က စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာတယ် ဆိုရင်၊ အဲ့ဒါ ငါ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲလေ။ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့အနားမှာ ရှိနေတယ်ပေါ့။"

"စည်းမျဉ်းတွေက တကယ်ပဲ ပေါ်လာခဲ့တယ်။ နောက်တစ်နေ့ကျတော့ နံရံပေါ်မှာ စာလုံး အသစ်တွေ ရှိနေတယ်။ ငါ ရေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး; တခြား တစ်ယောက်ယောက် ရေးခဲ့တာ။ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ဘူး ဆိုတာကိုတော့ ငါ သိတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့အနားမှာ ရှိနေတယ်။"

စာသားများကို ဖတ်ပြီးနောက် ရှန်ရဲ့၏ လက်များ စတင် တုန်ရီလာတော့၏။ သူ ကျောက်တုံးကို ပြန်လှန်လိုက်ပြီး ပထမဆုံး အသုတ်က ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ စည်းမျဉ်းတွေကို မင်း ရေးခဲ့တာလား။ ပထမဆုံး တစ်ခုကိုလေ။"

ပထမဆုံး အသုတ်က ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ကျန်းဝေ့ က သူ ရေးခဲ့တာလို့ ပြောတယ်လေ။ ပထမဆုံး စည်းမျဉ်းက ညမထွက်ရ အချိန်အတွင်း၊ အခန်းထဲမှာပဲ နေရမယ် ဆိုတာလေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆို၏။

ပထမဆုံး အသုတ်က ရှန်ရဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ အဆိုပါ အပြုံးက ခါးသက်နေ၏။

"ကျန်းဝေ့ က တတိယမြောက် အသုတ်က လူလေ။ သူ ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာ စည်းမျဉ်းတွေက နံရံပေါ်မှာ ရှိနေပြီသားပဲ။ အဲ့ဒါတွေကို သူ ရေးခဲ့တာလို့ သူ ထင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ဘူး။ စည်းမျဉ်းတွေက မင်းကို အဲ့ဒါတွေကို ရေးခဲ့တဲ့ သူလို့ ထင်အောင် လုပ်တာပဲ။ သူတို့က မင်းရဲ့ လက်ကို ငှားတယ်၊ မင်းရဲ့ ဘောပင်ကို ငှားတယ်၊ မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ငှားတယ်။ မင်းက စည်းမျဉ်းတွေကို ရေးတယ်၊ ပြီးတော့ မင်း ရေးခဲ့တယ် ဆိုတာကို မေ့သွားတယ်။ စည်းမျဉ်း တွေကို တခြား တစ်ယောက်ယောက်က၊ သရဲ တစ်ကောင်က ရေးခဲ့တာလို့၊ စည်းမျဉ်းတွေက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အသက်ဝင်လာတာလို့ မင်း ထင်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့—"

သူက သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ငါ ပဲလေ။ ငါ က စတင်ခဲ့တာ။"

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက် ခေါင်းထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားတော့၏။ စည်းမျဉ်း တွေကို လူတွေက ရေးခဲ့တာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောင်တရနေခဲ့ကြတဲ့ အဲ့ဒီ လူတွေ မဟုတ်ဘူး။

အဲ့ဒါတွေကို သူတို့ ရေးခဲ့တယ်လို့ သူတို့ ထင်ခဲ့ကြတာ။ တကယ့် စာရေးဆရာ အစစ်က အထဲကို ပထမဆုံး ဝင်လာခဲ့တဲ့ လူပဲ။

ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့ စင်္ကြံလမ်းထဲမှာ ဆယ်ရက်လောက် တစ်ယောက်တည်း နေခဲ့ရတဲ့ သူလေ။ သူ အရမ်းကို အထီးကျန်နေခဲ့တာ၊ အရမ်းကို အထီးကျန်လွန်းလို့ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ သူ တစ်ယောက်တည်း မဖြစ်နေအောင်လို့ စည်းမျဉ်းတွေကို ရေးခဲ့တာပဲ။

ပထမဆုံး အသုတ်က ရှန်ရဲ့ သူ့ကို တည်ငြိမ်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ငါ့ကို မင်း မုန်းလား။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ သူ မုန်းလား၊ မမုန်းဘူးလား ဆိုတာကို သူ မသိဘူး။

ဒီစည်းမျဉ်းတွေကြောင့် လူတွေ အများကြီး သေခဲ့ရတာလေ။ ဦးလေးလင်း သေခဲ့တယ်၊ လျိုယွီဝေ သေခဲ့တယ်၊ အာချင့် သေခဲ့တယ်၊ ရေတွက်လို့ မရနိုင်တဲ့ လူတွေ သေခဲ့ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီစည်းမျဉ်းတွေကို ရေးခဲ့တဲ့ သူက အရမ်းကို အထီးကျန်လွန်းနေခဲ့တာ။ သူက အသံ မရှိ၊ အလင်းရောင် မရှိ၊ အပြောင်းအလဲ မရှိတဲ့ မီးခိုးရောင် ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ဆယ်ရက်၊ ဆယ်ရက်တောင် သူ တောင့်ခံခဲ့တာပဲ။ ဘယ်သူမဆို သူ့နေရာမှာ ဆိုရင် ရူးသွားမှာပဲလေ။

ရှန်ရဲ့ စကားပြောလိုက်သည်၊ သူ၏ အသံမှာ ဩရှနေ၏: "မင်း မရေးခဲ့ရင်တောင်၊ တခြား တစ်ယောက်ယောက် ရေးလိမ့်မယ်။"

ပထမဆုံး အသုတ်က ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေ၏။

ရှန်ရဲ့က ပြောလေသည်၊ "ဒီနေရာမှာ စည်းမျဉ်းတွေ လိုအပ်တယ်။ စည်းမျဉ်းတွေ မရှိရင်၊ ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ဖြစ်နေမှာပဲ။ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတာက သရဲတွေထက် ပိုကြောက်စရာ ကောင်းတယ်။ အဲ့ဒါတွေကို မင်း ရေးခဲ့ရင်၊ စည်းမျဉ်းတွေက အသက်ဝင်လာတယ်၊ မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို လွဲမှားအောင် လုပ်ပြီး လူတွေကို သတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း မရေးခဲ့ရင်တောင်၊ တခြား တစ်ယောက်ယောက် ရေးလိမ့်မယ်။ တခြား တစ်ယောက်ယောက်က မရေးရင်၊ သရဲ တစ်ကောင်က ရေးလိမ့်မယ်။ သရဲ တစ်ကောင်က မရေးရင်၊ ၎င်းက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ စည်းမျဉ်းတွေက လူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ အမှား မဟုတ်ဘူး။"

ပထမဆုံး အသုတ်က ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများ ဖြည်းဖြည်းချင်း နီရဲလာတော့၏။

"မင်း တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလို ထင်တာလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ပထမဆုံး ရှန်ရဲ့ မျက်ရည်ကျလာတော့၏။ သူသည် ပြာများကြားတွင်၊ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ကွင်းပြင်ကြီးထဲတွင်၊ သေဆုံးသွားသူများ ချန်ရစ်ခဲ့သော သဲလွန်စများ ကြားတွင် ရပ်လျက်၊ ကလေး တစ်ယောက်လို အားရပါးရ ငိုကြွေးတော့၏။ ရှန်ရဲ့ အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူ့ကို ဖက်တွယ်ထားလိုက်သည်။ ပထမဆုံး ရှန်ရဲ့ ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အေးစက်နေသည်၊ ရေခဲလို၊ ကျောက်တုံးလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက တုန်ရီနေတယ်၊ အရမ်းကို ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေတာ။

"ရပါတယ်။ အားလုံး ပြီးသွားပါပြီ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

ပထမဆုံး အသုတ်က ရှန်ရဲ့ သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ငိုကြွေးခဲ့၏။ လျင်ရှောင်ယုက သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် လိုက်ငိုနေသည်။ အာဟေး က ထိုနေရာတွင် ရပ်လျက် သူတို့ကို ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေလေသည်။

ငိုပြီးနောက်၊ ပထမဆုံး ရှန်ရဲ့ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်၏။ သူက ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ အဆိုပါ အပြုံးက လှပနေလေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"မင်း ဘာဆက်လုပ်မလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ပထမဆုံး ရှန်ရဲ့ ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ၏ လက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်များက အကောင်းပကတိ ဖြစ်နေပြီး၊ ငယ်ရွယ်ကာ အသက်ရှင်နေ၏။ သို့သော် ဒါက အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို သူ သိနေပါတယ်။ သူက စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု၊ မူလ အပိုင်းအစ လေ။ အပိုင်းအစ တွေ အားလုံး ကွဲကြေသွားတဲ့ အချိန်ကျရင်၊ သူလည်း ကွဲကြေသွားမှာပဲ။

"ငါ ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်" ဟု သူက ဆိုလေသည်၊ "နောက်ဆုံး အပိုင်းအစ လေး ကွဲကြေသွားတဲ့ အချိန်အထိပေါ့။"

"ပြီးရင်ရော" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ပထမဆုံး ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ပြီးရင် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါတို့ တခြား တစ်နေရာရာကို သွားချင်လည်း သွားရမှာပေါ့။ ဘယ်ကိုပဲ သွားသွား၊ ဒီမှာ ပိတ်မိနေတာထက်တော့ ပိုကောင်းမှာပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သူက ရှန်ရဲ့ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"မင်း အခု သွားလို့ ရပါပြီ။ မျိုးစေ့လေး က လသာဆောင်ပေါ်မှာ မင်းကို စောင့်နေတယ်။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားသည်: "မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။"

ပထမဆုံး ရှန်ရဲ့ ရယ်မောလိုက်၏: "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက မင်းလေ။ မင်း ဘာတွေးနေလဲ ဆိုတာကို ငါ သိတာပေါ့။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း၊ ရင်ထဲတွင် ပြည့်ဝမှုနှင့် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်မှု နှစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေတော့၏။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ပထမဆုံး ရှမ်ရဲ့ ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ တူညီသော လက်နှစ်ဖက်က တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားကြလေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

ပထမဆုံး ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး၊ နောက်ပြန်လှည့်ကာ သူတို့ လာခဲ့ရာ လမ်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ လျင်ရှောင်ယုက အနောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး၊ အာဟေး က အနောက်ဆုံးတွင် ဖြစ်သည်။ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် ရှန်ရဲ့ ရပ်တန့်ကာ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ပထမဆုံး ရှန်ရဲ့ က ထိုနေရာတွင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်၊ ပြာများကြားတွင်၊ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ကွင်းပြင်ကြီးထဲတွင်။ သူက ရှန်ရဲ့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်၏။ အဆိုပါ အပြုံးက မှန်ထဲက သူရဲ့ ကိုယ်ပွား လေးရဲ့ အပြုံးနဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

ရှန်ရဲ့ ပြန်လှည့်လာပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့၏။ သူတို့၏ အနောက်တွင် မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွားပြီး၊ ပုံရိပ်၊ ကွင်းပြင် နှင့် ပြာများကို ဖုံးကွယ်သွားတော့သည်။ သို့သော် အဆိုပါ လူက အဲ့ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ် ဆိုတာကို သူ သိနေပါတယ်။ နောက်ဆုံး အပိုင်းအစ မှာ၊ စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ၊ အရာအားလုံး စတင်ခဲ့တဲ့ နေရာမှာလေ။ သူက စောင့်နေတာ၊ နောက်ဆုံး အပိုင်းအစ လေး ကွဲကြေသွားမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတာ။ အဲ့ဒီကျရင် သူ ထွက်သွားလို့ ရပြီ။

ရှန်ရဲ့ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ ကြားမှ ထွက်လာစဉ်၊ သူ တစ်ချက် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ မြူခိုးများက သိပ်သည်းလွန်းလှသဖြင့် ဘာတစ်ခုမှ မမြင်ရချေ။ သို့သော် မြူခိုးများ ကြားတွင် လူတစ်ယောက် ရပ်လျက် သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သရဲ မဟုတ်ဘူး၊ အရိပ် မဟုတ်ဘူး၊ "စည်းမျဉ်းများ" လည်း မဟုတ်ဘူး။ သူက အထဲကို ပထမဆုံး ဝင်လာတဲ့ သူ၊ ပထမဆုံး စည်းမျဉ်းကို ရေးခဲ့တဲ့ သူ၊ နေ့ဆယ်နေ့၊ ညဆယ်ည တိုင်တိုင် တစ်ယောက်တည်း နေခဲ့ရတဲ့ သူလေ။ သူက စောင့်နေတာ၊ အဆုံးသတ် တစ်ခုကို စောင့်နေတာ။

ရှန်ရဲ့ ပြန်လှည့်လာပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့၏။ အာဟေး က သူ၏ ဘေးတွင် လျှောက်လာပြီး၊ လျင်ရှောင်ယုက သူ၏ အခြား တစ်ဖက်တွင် လျှောက်လာသည်။ သူတို့ သုံးယောက် မီးခိုးရောင် မြူခိုးများကို ဖြတ်သန်းကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ကြ၏။

တံခါးအနောက်မှာ သူတို့ရဲ့ အိမ် ရှိတယ်။

လသာဆောင်ပေါ်မှာ၊ မျိုးစေ့လေး က အပင်ပေါက်နေပြီလေ။

……….