အခန်း ၅၈

အခန်း (၅၈) - ပန်းအိုး

ရှင်ရဲ့ အခန်း ၅၀၂ ၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ နေရောင်ခြည်က အဝင်ပေါက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး နွေးထွေး ဖိတ်ခေါ်နေကာ၊ အလင်းတန်းများထဲတွင် ဖုန်မှုန့်လေးများ ကခုန်နေကြ၏။ ဧည့်ခန်းက ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ။ အရေခွံများ ကွာကျနေသော ဆိုဖာ၊ ပစ္စည်းအစုံအလင် ရှုပ်ပွနေသော ကော်ဖီစားပွဲ၊ ပြီးတော့ အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားလေ့ရှိသော ကွန်ပျူတာ။ ဘာတစ်ခုမှ မပြောင်းလဲသွားချေ; သူတို့ ဈေးသွားဝယ်ပြီး နာရီဝက်လောက် အကြာမှာ ပြန်ရောက်လာသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် သူတို့ အကြာကြီး ထွက်သွားခဲ့တယ် ဆိုတာကို ရှန်ရဲ့ သိနေပါတယ်။ 'ကွက်လပ်' ထဲမှာ၊ အဆိုပါ မီးခိုးရောင် မြူခိုးတွေ ကြားမှာ၊ အဆိုပါ အရိပ်တွေနဲ့ နာမည်တွေ ကြားမှာ — အချိန်ဆိုတာ ဆန့်ထွက်နေတဲ့ မုန့်နှစ် တစ်ခုလိုပဲ၊ တစ်ဖက်ကို မြင်ရလောက်အောင် ပါးလွှာပေမယ့်၊ ဘယ်တော့မှ ပြဲထွက်မသွားလောက်အောင် အထူကြီး ဖြစ်နေတာလေ။

လျင်ရှောင်ယု ဖိနပ်လဲပြီး မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားကာ ရေဘုံဘိုင်ကို ဖွင့်လိုက်၏။ ရေက တဂွပ်ဂွပ်နဲ့ အနည်းငယ် မြည်ပြီးနောက်၊ တဝေါဝေါ အသံနဲ့ ထွက်ကျလာသည်။ သူမသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် ရေကျသံကို နားထောင်နေပြီး၊ သူမ၏ ပခုံးများက တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားလေသည်။

ရှန်ရဲ့ လသာဆောင်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။ ပန်းအိုးက မူလ နေရာတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ မြေကြီးက စိုစွတ်နေဆဲပင်; မနေ့က ရေလောင်းထားတာလေ — ပိုမှန်အောင် ပြောရရင် "အိမ်မှာ နောက်ဆုံး ရှိနေခဲ့တုန်းက" ပေါ့။ အစိမ်းရောင် ပျိုးပင်လေးက အနည်းငယ် ပိုရှည်လာပြီး၊ အရွက်နှစ်ရွက်ကနေ လေးရွက် ဖြစ်လာကာ၊ အစိမ်းနုရောင်လေးနဲ့ နေရောင်အောက်မှာ အနည်းငယ် ဖြန့်ကားနေတယ်။ ၎င်းဘေးရှိ အနီရောင် ပျိုးပင်လေးကလည်း ကြီးထွားလာပြီး၊ မြေကြီးထဲမှ အနီရင့်ရောင် အရွက်နှစ်ရွက် ထွက်ပေါ်လာကာ ခဲနေသော သွေးလိုလို၊ ဆောင်းဦးက မေပယ်ရွက် လိုလို၊ ပထမဆုံး အထပ် က ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အနီရောင် ဝတ်စုံလိုလို ဖြစ်နေ၏။

အာဟေး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အဆိုပါ အနီရောင် ပျိုးပင်လေးကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူက ၎င်းကို သေချာ ကြည့်ရှုနေပြီး၊ ဘယ်ညာ ခေါင်းစောင်းကာ ကြည့်လိုက်၊ အရွက်များပေါ်ရှိ အရွက်ကြောများကို မြင်ရသည်အထိ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်နှင့် ဖြစ်၏။ နေရောင်ခြည်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့၊ သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး၊ မသွားခင်ကထက် ပို၍ပင် တောက်ပနေစေသည်။

"ကြီးထွားလာပြီ" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ပျိုးပင်လေးကို အတူတကွ လိုက်ကြည့်နေ၏။

"မြန်လား" ဟု သူ မေးလိုက်သည်။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်: "မမြန်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မနှေးဘူး။ အချိန်လိုပဲ" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အာဟေး က ပျိုးပင်လေးကို စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာဘေးတိုက် မြင်ကွင်းက နေရောင်အောက်တွင် နူးညံ့နေ၏။ ရှန်ရဲ့ ရုတ်တရက် အာဟေး ကို ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အချိန်ကို ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။ မီးခိုးရောင် အပျက်အစီးများ ကြားတွင်၊ ခပ်ခွာခွာ နေပြီး ဂရုမစိုက်တတ်သော အဆိုပါ မျက်နှာ။ အခုတော့ ဒီလူက ပန်းအိုးရှေ့မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး၊ ပျိုးပင်လေး ကြီးထွားလာတာက အချိန်လိုပဲ လို့ ပြောနေလေပြီ။ သူ ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီပုံစံကမှ တကယ့် အစစ်အမှန်ပဲ လို့ ရှန်ရဲ့ ခံစားနေရတယ်။

စည်းမျဉ်းတွေ ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အပိုင်းအစ တစ်ခု မဟုတ်ဘူး၊ စွဲလမ်းမှုကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အရိပ် တစ်ခု မဟုတ်ဘူး၊ ပန်းတွေကို တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့၊ ပန်းစိုက်တတ်တဲ့၊ ပြီးတော့ အချိန်ဆိုတာ ပျိုးပင်လေး တစ်ပင်လိုပဲ လို့ ခံစားနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက် အစစ်ပဲ။

လျင်ရှောင်ယုက မီးဖိုချောင်ထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး: "ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ ခေါက်ဆွဲ ပြုတ်ပေးမယ်လေ" ဟု ဆို၏။

ရှန်ရဲ့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ အာဟေး လည်း မတ်တပ်ရပ်ပြီး အနောက်မှ လိုက်ပါလာ၏။ သူတို့ သုံးယောက် စားပွဲတွင် ဝိုင်းထိုင်လိုက်ကြပြီး၊ လျင်ရှောင်ယု က ခေါက်ဆွဲ သုံးပန်းကန် ယူလာသည်။ အမဲသားနှပ် ခေါက်ဆွဲပြုတ် ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ပန်းကန်စီတွင် ကြက်ဥကြော် တစ်လုံးစီ တင်ထားသည်။ ရှန်ရဲ့ ကြက်ဥကို ကောက်ယူပြီး တစ်လုတ် ကိုက်စားလိုက်သည်; ကြက်ဥအကာက အစွန်းလေးတွေ ကျွတ်နေပြီး အလယ်မှာ နူးညံ့နေကာ အနေတော် ကြော်ထားခြင်း ဖြစ်၏။ လျင်ရှောင်ယုက သူ စားနေတာကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"အရင် အရသာ အတိုင်းပဲလား။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်: "အရင် အရသာ အတိုင်းပါပဲ။"

လျင်ရှောင်ယုလည်း ခေါင်းငုံ့ပြီး သူမ၏ ခေါက်ဆွဲကို စားလေသည်။ ရုတ်တရက် သူမ စားနေရာမှ ရပ်တန့်သွားပြီး: "ချန်မော့ ပြန်လာမလား" ဟု မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားသည်။

ချန်မော့ — သူ ထွက်သွားတာ ကြာပြီလေ။ သူ၏ နောက်ဆုံး စာထဲတွင် ကျိုးဝမ် ကို ကမ်းခြေမှာ တွေ့ခဲ့တယ်၊ သူမက ကော်ဖီနဲ့ ပို့စကတ်တွေ ရောင်းနေတယ်၊ ပြီးတော့ ဆံပင်တွေ ဖြူနေတဲ့ သူမက ဆိုင်ပေါက်ဝမှာ နေပူဆာ လှုံနေတယ် လို့ ပြောထားတာ။ ပြီးတော့ ဘာသတင်းမှ ထပ်မကြားရတော့ဘူး။

"ငါ မသိဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။ "ပြန်မလာတော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"

လျင်ရှောင်ယု ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ခေါက်ဆွဲကို ဆက်စားနေလိုက်၏။

စားသောက်ပြီးနောက်၊ ရှန်ရဲ့ လသာဆောင်တွင် ရပ်လျက် ပျိုးပင်လေး နှစ်ပင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ နေရောင်ခြည်က ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားပြီး၊ ပန်းအိုး၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ အခြား တစ်ဖက်စွန်းသို့ ကူးပြောင်းသွား၏။

အရိပ်များကလည်း ၎င်းတို့နှင့် အတူတကွ ရွေ့လျားသွားပြီး၊ ပို၍ပို၍ ရှည်လျားလာကာ ပိုမို ဖြောင့်တန်းလာပြီး ပိုမို စောင်းသွားလေသည်။

သူသည် ထိုနေရာ၌ အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်လျက် သိမ်မွေ့လှသော အပြောင်းအလဲများကို စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ အရွက်များ၏ ထောင့်ချိုး၊ မြေကြီး၏ စိုစွတ်မှု၊ အလင်းရောင်၏ ဦးတည်ရာ။

ဤအပြောင်းအလဲများက နှေးကွေးလွန်းလှသဖြင့် မသိသာလောက်အောင်ပင်။ သို့သော် ၎င်းတို့က တကယ့်ကို ဖြစ်ပေါ်နေသည်၊ အခိုက်အတန့် တိုင်းမှာ။

အာဟေး လျှောက်လာပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်၏ ။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။

"အချိန် တွေကို ကြည့်နေတာပါ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

အာဟေး ပြုံးလိုက်သည်။ တိုတောင်းသော်လည်း အလွန် လှပသော အပြုံးလေး ဖြစ်၏။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်၊ "အာဟေး။"

"အင်း။"

"အပိုင်းအစ တွေ သိပ်မကျန်တော့ဘူး လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ် မလား။ နောက်ဆုံး တစ်ခု ကွဲကြေသွားပြီ ဆိုတော့။ မင်း ထပ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားဦးမလား။"

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။ သူသည် အနီရောင် ပျိုးပင်လေးကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ထို့နောက် သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အနီရင့်ရောင် အရွက်လေးကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။

အရွက်လေးက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး၊ တုံ့ပြန်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ငါ မသိဘူး" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်—"

သူ ခေါင်းလှည့်လာပြီး ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ငါ ဒီမှာ ရှိနေတယ်။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း၊ ရင်ထဲရှိ အဆိုပါ နေရာလေးမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပြည့်ဝသွားတော့၏။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အာဟေး ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ အာဟေး ၏ လက်က အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှန်ရဲ့သည် ထိုအေးစက်မှုနှင့် အသားကျနေလေပြီ။

အဲ့ဒါ သူရဲ့ နွေးထွေးမှုပဲ၊ သူရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲ။ သူတို့၏ လက်ချောင်းများ ယှက်နွယ်သွားပြီး လက်ဖဝါးချင်း ထိကပ်နေကြ၏။

ဘဝက ပုံမှန် အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေသည်။ နံနက်တိုင်း ရှန်ရဲ့ အလုပ်သွားသည်၊ လျင်ရှောင်ယုက အိမ်တွင် အိမ်မှုကိစ္စများ လုပ်သည်၊ အာဟေး က ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ထိုင်လျက် အချိန်များကို ငေးကြည့်နေသည်။ လသာဆောင်ရှိ ပျိုးပင်လေးများက တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ကြီးထွားလာကြ၏။ အစိမ်းရောင် ပျိုးပင်လေးက အမြန် ကြီးထွားပြီး အကိုင်းအခက် သစ်များပင် ထွက်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်; အနီရောင် ပျိုးပင်လေးကတော့ နှေးကွေးစွာ ကြီးထွားနေသော်လည်း၊ အရွက်တိုင်းက မနေ့ကထက် ပိုနီလာတယ်၊ ပိုထူလာတယ်၊ ပိုပြီး တောက်ပလာတယ်။

ရှန်ရဲ့ အလုပ်က ပြန်ရောက်သောအခါ၊ သူ ပထမဆုံး လုပ်လေ့ရှိသည့် အရာမှာ လသာဆောင်သို့ သွားပြီး ၎င်းတို့ကို ကြည့်ရှုခြင်း ဖြစ်၏။ သူ ပန်းအိုးများ အရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ အရွက်များ၊ အရွက်ကြောများ နှင့် သိမ်မွေ့လှသော အပြောင်းအလဲများကို ကြည့်ရှုလေ့ ရှိသည်။

အာဟေး လည်း သူ၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ အတူတကွ လိုက်ကြည့်လေ့ ရှိ၏။ တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့ စကားမပြောကြဘဲ ဒီတိုင်း ကြည့်နေရုံ သက်သက်သာ ပြုလုပ်ကြသည်။

နေရောင်ခြည်က သူတို့၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး နွေးထွေး သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှ၏။ လေပြေလေး တိုက်ခတ်လာပြီး အရွက်များက ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။

တစ်နေ့တွင်၊ ရှန်ရဲ့ အလုပ်က ပြန်ရောက်သောအခါ အာဟေး သည် လသာဆောင်တွင် ရပ်လျက်၊ ရေပန်းကရား ကိုင်ကာ အနီရောင် ပျိုးပင်လေးကို ရေလောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ရေစက်များက အရွက်များပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး၊ လုံးဝန်းသော ရေစက်လေးများ အဖြစ် လိမ့်ဆင်းသွားကာ ညနေဆည်းဆာ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေလေသည်။

အာဟေး က အလွန် ဂရုတစိုက် ရေလောင်းနေပြီး၊ အရွက်တိုင်း၊ အရွက်၏ အောက်ဘက်များကိုပါ သေချာ ရေလောင်းပေးနေ၏။ သူ ခါးကိုင်းထားပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန် ညင်သာလှကာ တစ်ခုခုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည် စိုးရိမ်သကဲ့သို့ပင်။

ရှန်ရဲ့သည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရပ်လျက် သူ၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေမိ၏။ နေရောင်ခြည်က လသာဆောင်မှ တစ်ဆင့် ဖြာကျနေပြီး၊ သူ၏ ပုံရိပ် ကောက်ကြောင်းကို ရွှေရောင် အနားသတ်လေးများ ထင်ဟပ်စေသည်။ သူသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်နေပြီး၊ ပန်းချီကား တစ်ချပ်လို၊ ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံလို၊ မှတ်သားထားရမယ့် အခိုက်အတန့်လေး တစ်ခုလိုပါပဲ။

"ပြန်ရောက်ပြီလား" အာဟေး က ခေါင်းတောင် မလှည့်ဘဲ မေးလိုက်၏။

"အင်း" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

သူ လျှောက်သွားပြီး အာဟေး ၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်၏။ ပန်းအိုးထဲတွင်၊ အနီရောင် ပျိုးပင်လေးက အနည်းငယ် ပိုရှည်လာပြီး အရွက် နှစ်ရွက် ပိုထွက်လာသည်။ အကြီးဆုံး အရွက်ပေါ်တွင် လုံးဝန်းပြီး အလင်းပေါက်နေသော ရေစက်လေး တစ်စက် ရှိနေကာ၊ ကောင်းကင်ကြီး၏ အရောင်ကို ပြန်လည် ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေသည်။

"ပန်းပွင့်တော့မယ်" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

"ဘယ်တော့လောက်လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်: "မကြာခင်ပေါ့။ ရက်အနည်းငယ်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ တစ်ပတ်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ ပျိုးပင်လေးကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ကြောက်လန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

အပင်ပွင့်လာတဲ့ အချိန်ကျရင် အပိုင်းအစ တွေ အားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရလိမ့်မယ်လို့ အာဟေး ပြောခဲ့တယ်လေ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင်၊ အာဟေး ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ အပင်ပွင့်တာကို သူ မလိုချင်ဘူး။ ၎င်းကို နုတ်ပစ်လိုက်ပြီး အမှိုက်ပုံးထဲ လွှင့်ပစ်လိုက်ချင်တယ်၊ နောက်ထပ် တစ်ခါမှ ပြန်မကြည့်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလို လုပ်လို့ မရဘူး ဆိုတာကို သူ သိနေပါတယ်။ အပိုင်းအစ တွေက ရှိနေတုန်းပဲ၊ စည်းမျဉ်းတွေက ရှိနေတုန်းပဲ၊ အရိပ်တွေက ရှိနေတုန်းပဲ။ အဲ့ဒါတွေ အဆုံးသတ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ သူလည်း လိုအပ်တယ်။

သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အနီရောင် ပျိုးပင်လေးကို ကြည့်လိုက်၏။ အရမ်းကို သေးငယ်တယ်၊ အရမ်းကို နုနယ်တယ်၊ လက်ချောင်း တစ်ချောင်းထက်တောင် တိုတဲ့ အရွက်နှစ်ရွက်ပဲ ပါတာ။ ဒါပေမဲ့ ၎င်းအတွင်းမှာ အပိုင်းအစ တွေ အားလုံး၊ စည်းမျဉ်းတွေ အားလုံး၊ မှတ်ဉာဏ်တွေ အားလုံး ပါဝင်နေတယ်။

၎င်းအတွင်းမှာ ကျန်းဝေ့၊ လီကျွမ်၊ ဝမ်ကျန်းဂေါ် ပြီးတော့ စည်းမျဉ်းတွေကို ရေးခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ နောင်တရခဲ့တဲ့ သူတွေ ပါဝင်နေတယ်။

ဦးလေးလင်း၊ လျိုယွီဝေ၊ အာချင့် နဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရတဲ့ သူတွေ ပါဝင်နေတယ်။ ချန်မော့ ရဲ့ ညီမလေး၊ ကျိုးယွမ် ရဲ့ မိန်းမ နဲ့ ကန့်သတ်နယ်မြေ ထဲမှာ လမ်းပျောက်သွားခဲ့တဲ့ သူတွေ ပါဝင်နေတယ်။

ပထမဆုံး ရှန်ရဲ့၊ ပြီးတော့ ပြာတွေ ကြားမှာ သူ တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ နေ့ဆယ်ရက်၊ ညဆယ်ည ပါဝင်နေတယ်။

ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ၎င်းအတွင်းမှာ ပါဝင်နေတယ်။

ရှန်ရဲ့ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အရွက်လေးကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်၏။ အေးစက်ပြီး ချောမွေ့နေတယ်၊ ပိုးသားလိုပဲ၊ အာဟေး ရဲ့ လက်လိုပဲ။ အရွက်လေးက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး၊ တုံ့ပြန်နေသကဲ့သို့ပင်။

အာဟေး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အရွက်လေးကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ သူ၏ လက်နှင့် ရှန်ရဲ့၏ လက်က အရွက်လေးပေါ်တွင် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ရှိနေပြီး၊ တစ်ဖက်က အေးစက်ကာ တစ်ဖက်က နွေးထွေးနေ၏။

အရွက်လေးက သူတို့၏ လက်များ ကြားတွင် အနည်းငယ် တုန်ခါနေပြီး၊ နှလုံးခုန်သံ တစ်ခုလို၊ အသက်ရှူသံ တစ်ခုလို၊ အတွင်းထဲမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အရာတစ်ခုလိုပေါ့။

"အဲ့ဒါက မင်းကို သိတယ်" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

"ဘာကိုလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး က ပြောလေသည်၊ "အဲ့ဒါက မင်းကို သိတယ်။ မင်း လမ်းဘယ်လောက်တောင် လျှောက်ခဲ့ရလဲ၊ သတ္တမမြောက် အထပ် မှာ မင်း ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ခဲ့လဲ၊ ဒသမမြောက် အထပ် မှာ မင်း ဘာကို စွန့်လွှတ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို ၎င်းက သိတယ်။ အရာအားလုံးကို အဲ့ဒါက သိတယ်။"

ရှန်ရဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "အဲ့ဒါက ငါ့ကို မုန်းနေမလား" ဟု မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "မမုန်းပါဘူး။ အဲ့ဒါက မင်းကို စောင့်နေတာ။"

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့၏။

"အဲ့ဒါက ပန်းပွင့်လာအောင် မင်း လုပ်ပေးမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတာ" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေလေသည်။

ထိုညက၊ ရှန်ရဲ့ အိပ်မက် မက်သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင်၊ သူသည် အနီရောင်၊ အဆုံးမရှိ ပြန့်ကျယ်နေသော ပန်းခင်းကြီး ထဲတွင် ရပ်နေ၏။

ပန်းခင်းကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် သစ်ပင်ငယ်လေး တစ်ပင် ရှိနေပြီး ကလေး တစ်ယောက် အရပ်ခန့် မြင့်သည်။ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ပန်းဖူးလေးများ အပြည့်ရှိနေပြီး၊ အနီရောင် ဖြစ်ကာ ဖောင်းကားနေသဖြင့် မည်သည့် အချိန်မဆို ပေါက်ကွဲထွက်လာမည့် ပုံပေါ်နေ၏။

သစ်ပင်အောက်တွင် လူတစ်ယောက်က သူ့ကို ကျောခိုင်းလျက် ထိုင်နေသည်။ ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ၊ အဆိုပါ လူက နောက်ပြန်လှည့်လာသည်။ ပထမဆုံး အသုတ်က ရှန်ရဲ့ တစ်ယောက် ဖြစ်၏။ ပြာများထဲက ငယ်ရွယ်သော သူ မဟုတ်ဘဲ၊ သတ္တမမြောက် အထပ် က အဘိုးအို ဖြစ်သည်။ ဆံပင်များ ဖြူဖွေးနေပြီး၊ အရေးအကြောင်းများ အပြည့်နှင့် ခါးကိုင်းနေလေပြီ။ သူက သစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်လျက် ပန်းဖူးလေးများကို ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများက အေးချမ်းနေ၏။

"မင်း ရောက်လာပြီပဲ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

"ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အဘိုးအို က ပြန်ဖြေသည်၊ "မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာလေ၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒါရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း ဟုတ်တယ်။"

သူက သစ်ပင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"မင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချမယ့် အချိန်ကို အဲ့ဒါက စောင့်နေတာ။"

"ဘာဆုံးဖြတ်ချက်လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"အဲ့ဒါကို ပွင့်ခွင့် ပေးမလား၊ မပေးဘူးလား ဆိုတာလေ" ဟု အဘိုးအို က ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

အဘိုးအို က ဆက်ပြောသည်၊ "တကယ်လို့ မင်း အဲ့ဒါကို ပွင့်ခွင့် မပေးဘူး ဆိုရင်၊ အာဟေး ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ၅၀၂ အခန်းထဲမှာ၊ လသာဆောင်ပေါ်မှာ မင်း သူနဲ့ အတူတူ နေလို့ ရတယ်။ ပန်းတွေ စိုက်မယ်၊ အချိန်တွေကို စောင့်ကြည့်မယ်၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းလို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ အပိုင်းအစ တွေက ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ၊ မင်းရဲ့ အိပ်မက်တွေ ထဲမှာ ဆက်ရှိနေပြီး၊ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ ဦးလေးလင်း ကို မင်း အိပ်မက် မက်မယ်၊ လျိုယွီဝေ ကို မင်း အိပ်မက် မက်မယ်၊ သေသွားတဲ့ သူတွေကို မင်း အိပ်မက် မက်မယ်။ သူတို့ကို မင်း ထာဝရ မှတ်မိနေလိမ့်မယ်။"

"တကယ်လို့ အဲ့ဒါကို ပွင့်ခွင့် ပေးလိုက်ရင်ရော" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အဘိုးအို က ဖြေလေသည်၊ "အဲ့ဒါ ပွင့်လာရင်၊ အပိုင်းအစ တွေ အားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရလိမ့်မယ်။ စည်းမျဉ်းတွေလည်း တကယ် အဆုံးသတ်သွားပြီပေါ့။ အရိပ်တွေလည်း ထွက်သွားလို့ ရပြီ။ အာဟေး—"

သူ ခဏရပ်သွား၏။

"အာဟေး လည်း ထွက်သွားလိမ့်မယ်။"

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် သစ်ပင်ကို ကြည့်နေမိ၏။ ပန်းဖူးလေးများက လေနှင့်အတူ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြပြီး၊ ခေါင်းညိတ်ပြနေသလို၊ လက်ပြနှုတ်ဆက်နေသလို၊ "လာပါ၊ လာပါ၊ ဒါတွေ အားလုံးကို အဆုံးသတ်ဖို့ အချိန်ရောက်ပါပြီ" လို့ ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

အဘိုးအို မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ၏ အနားသို့ လျှောက်လာ၏။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ရှန်ရဲ့၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ၏ လက်က ဖြတ်သန်းမသွားခဲ့ချေ။ အစစ်အမှန် ဖြစ်ပြီး၊ နွေးထွေးကာ လေးလံနေ၏။

"မင်း ဘာပဲ ရွေးချယ် ရွေးချယ်၊ ငါ မင်းကို ထောက်ခံပါတယ်" ဟု သူက ဆိုလေသည်။ "ငါက မင်းလေ။ မင်း ဘာတွေးနေလဲ ဆိုတာကို ငါ သိပါတယ်။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်ဝန်းများ ဖြည်းဖြည်းချင်း နီရဲလာတော့၏။ သူ စကားပြောလိုက်သည်၊ အသံမှာ ဩရှနေ၏: "ငါ ကြောက်တယ်။"

"ငါ သိပါတယ်" ဟု အဘိုးအို က ပြန်ဖြေသည်။

"သူ ထွက်သွားမှာကို ငါ ကြောက်တယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

"ငါ သိပါတယ်" ဟု အဘိုးအို က ပြန်ဖြေပြန်သည်။

"သူ့ကို ငါ ထွက်မသွားစေချင်ဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ထပ်ပြော၏။

အဘိုးအို က သူ့ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆို သူ့ကို ထွက်မသွားခိုင်းနဲ့ပေါ့။ သူနဲ့ အတူတူ နေလိုက်။ ပန်းတွေ စိုက်မယ်၊ အချိန်တွေကို စောင့်ကြည့်မယ်၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ ဘဝကို အတူတကွ ဖြတ်သန်းလိုက်။ ဘယ်သူကမှ မင်းကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ၏ လက်ကို ကြည့်လိုက်၏။ လက်ဖဝါးထဲရှိ ရွှေရောင် အမှတ်အသားက ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး မှေးမှိန်နေသော်လည်း မြင်တွေ့နေရဆဲပင်။

အာဟေး သူ၏ မျက်နှာကို ပထမဆုံး အကြိမ် လာကိုင်စဉ်က ချန်ရစ်ခဲ့သော အမှတ်အသား ဖြစ်သည်။

သူ အချိန်အတော်ကြာအောင်၊ တကယ့်ကို အကြာကြီး စဉ်းစားနေခဲ့၏။ ထို့နောက် သူ ခေါင်းမော့ကာ သစ်ပင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကို ပွင့်ခွင့် ပေးလိုက်ပါ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

အဘိုးအို က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတာကို မမေးခဲ့ချေ။ သူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်၏။

"ကောင်းပြီလေ။"

သူ လှည့်၍ သစ်ပင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး အကြီးဆုံး ပန်းဖူးလေးကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ ပန်းဖူးလေး တုန်ခါသွားပြီး ကွဲအက်သွားတော့၏။

အက်ကွဲကြောင်း အတွင်းမှ အနီရောင် အလင်းတန်းလေး ဖြာထွက်လာပြီး၊ တောက်ပကာ နွေးထွေးနေပြီး နေထွက်ချိန်လိုလို၊ နေဝင်ဆည်းဆာ လိုလို၊ အဆုံးသတ်နဲ့ အစပြုခြင်း တွေ အားလုံးလိုပဲ။

ရှန်ရဲ့သည် အဆိုပါ အလင်းရောင်ကို ကြည့်ရင်း ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့၏။

အဘိုးအို နောက်ပြန်လှည့်လာပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ အဆိုပါ အပြုံးက လှပနေလေသည်။

"မငိုပါနဲ့။ အဆုံးသတ်သွားတာ ကောင်းပါတယ်။"

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က စတင် မှေးမှိန်လာပြီး မီးခိုးငွေ့လို၊ မြူခိုးလို၊ 'ကွက်လပ်' ထဲက ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အရိပ်တွေလို ဖြစ်သွား၏။ ခြေထောက်ကနေ စတင်ပြီး အထက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ တက်လာကာ တဖြည်းဖြည်းချင်း အလင်းပေါက် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေမိ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု အဘိုးအို က နှုတ်ဆက်လေသည်။ ထို့နောက် သူ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ရှန်ရဲ့သည် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ပန်းခင်းကြီး ထဲတွင်၊ အဆိုပါ သစ်ပင်ရှေ့၌ ရပ်နေ၏။ ပန်းဖူးလေးများက တစ်ခုပြီး တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ အက်ကွဲကြောင်းများ အတွင်းမှ အနီရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာကာ ပို၍ပို၍ တောက်ပပြီး ပို၍ပို၍ နွေးထွေးလာသည်။ အလင်းရောင်က သူ၏ ခြေထောက်များ၊ ခြေသလုံးများ၊ ခါး နှင့် ရင်ဘတ် တို့ကို လွှမ်းမိုးသွားတော့၏။ သူသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက်၊ အလင်းရောင်များ ဝန်းရံခြင်း ခံထားရပြီး၊ ရေထဲတွင် ရပ်နေသလို၊ လေထဲတွင် ရပ်နေသလို၊ အချိန်ကာလ အားလုံးရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ ရပ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ထို့နောက် သူ လန့်နိုးလာတော့၏။

အခန်းထဲတွင် မှောင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး မိုးမလင်းသေးချေ။ သူ ကုတင်အပေါ်ထပ်တွင် လှဲလျက် အာဟေး ၏ အသက်ရှူသံကို နားစွင့်နေ၏။ ညင်သာပြီး မှန်ကန်နေသည်။ သူ ဖြည်းညင်းစွာ ထပြီး ကုတင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ အာဟေး က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေပြီး လိုက်ကာ အဟလေးမှ တစ်ဆင့် လရောင် ဖြာကျနေကာ သူ၏ မျက်နှာကို လင်းထိန်စေသည်။ သူ အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်တောင်များက မျက်နှာပေါ်တွင် အရိပ်များ ထင်ကျန်နေစေကာ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ဟနေ၏။

ရှန်ရဲ့ သူ၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။ ထို့နောက် သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး လသာဆောင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

လရောင်အောက်တွင် အနီရောင် ပျိုးပင်လေး ပန်းပွင့်နေလေပြီ။ အလွန် သေးငယ်သော အနီရင့်ရောင် ပန်းလေး တစ်ပွင့်၊ ပန်းပွင့်ဖတ်လေးတွေက တစ်လွှာပြီး တစ်လွှာ ထပ်နေပြီး၊ နှင်းဆီပန်းလိုလို၊ လက်ဖက်နှင်းဆီ လိုလိုပါပဲ။ ပန်းပွင့်၏ အလယ်ဗဟိုမှ မှိန်ဖျော့ပြီး နွေးထွေးသော အလင်းတန်းလေး ဖြာထွက်နေကာ၊ နှလုံးခုန်သံ တစ်ခုလို၊ အသက်ရှူသံ တစ်ခုလို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေပြီး အတွင်းထဲမှာ တစ်ခုခု အသက်ရှင်နေသကဲ့သို့ပင်။

ရှန်ရဲ့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပန်းလေးကို ကြည့်လိုက်၏။ လေပြေလေး တိုက်ခတ်လာပြီး ပန်းပွင့်ဖတ်များက ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။ ပန်းပွင့် အလယ်ဗဟိုရှိ အလင်းရောင်က တစ်ချက် မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီး၊ ထပ်ပြီး မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြန်သည်။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ပန်းလေးကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်၏။ အေးစက်ပြီး ချောမွေ့နေတယ်၊ အာဟေး ရဲ့ လက်လိုပဲ။

ပန်းပွင့်ဖတ်လေးများက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွားတော့၏။ ပန်းပွင့်ဖတ်များ၏ ကြားမှ အလင်းရောင်က ပိုပို အားနည်းလာပြီး ပိုပို မှိန်ဖျော့သွားလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဘာတစ်ခုမှ မမြင်ရတော့ချေ။ ပန်းလေး ပိတ်သွားပြီ၊ ဘယ်တုန်းကမှ မပွင့်ခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင်။

ရှနိရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် ပိတ်သွားသော ပန်းလေးကို ကြည့်နေမိ၏။ လေတိုက်တာ ရပ်သွားတယ်၊ လရောင်က မှိန်ဖျော့သွားတယ်၊ ပြီးတော့ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းလေး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတယ်။

သူ လှည့်၍ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့၏။ အာဟေး က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားက မပြောင်းလဲသလို၊ အသက်ရှူသံကလည်း မပြောင်းလဲချေ။ ရှနိရဲ့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေခဲ့၏။ ထို့နောက် သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အာဟေး ၏ မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။

အေးစက်နေတယ်။ ပထမဆုံး အကြိမ်ကလိုပဲ။

အာဟေး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။ ရွှေရောင် ဖြစ်ပြီး အလွန် တောက်ပနေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု သူက မေးလိုက်၏။

"ပန်းပွင့်ပြီ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

အာဟေး တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွား၏။ သူ ထိုင်လိုက်ပြီး ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်နေကြပြီး လရောင်က သူတို့ နှစ်ယောက် ကြားတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားလေသည်။

"ပြီးတော့ရော" ဟု အာဟေး က မေးလိုက်၏။

"ပြီးတော့ ပြန်ပိတ်သွားတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

အာဟေး စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ သူ၏ လက်များကို သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်များက ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး အကောင်းပကတိ ဖြစ်ကာ အလင်းမပေါက်ချေ။

"ငါ ဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်: "မင်း ဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။"

အာဟေး သူ့ကို မော့ကြည့်လာ၏။ အဆိုပါ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်ခုခု တောက်ပနေသည်။ အလင်းရောင် မဟုတ်ဘဲ အခြား တစ်ခုခု၊ ပိုမို နက်ရှိုင်းပြီး ပိုမို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော တစ်ခုခု။

"မနက်ဖြန် ကျရင်ရော" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။ "သန်ဘက်ခါ ကျရင်ရော၊ ပြီးတော့ နောက်ရက်တွေ ကျရင်ရော"

"ငါ မသိဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။ "ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ မင်း ဒီမှာ ရှိနေတယ်။"

အာဟေး သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ အဆိုပါ အပြုံးက အရင်ကလို တိုတောင်းပြီး ဖြတ်ခနဲ အပြုံးမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှ စတင်ကာ မျက်လုံးများဆီသို့၊ ထို့နောက် မျက်နှာ တစ်ခုလုံးဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံ့နှံ့သွားသော အပြုံးမျိုး ဖြစ်လေသည်။ အလွန် လှပသော အပြုံးလေး ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ ငါ ဒီမှာ ရှိနေမယ်" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ပြီး နံရံကို မှီလိုက်၏။ အာဟေး လည်း နံရံကို မှီလိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ပခုံးချင်း ထိကပ်ကာ ထိုင်နေကြလေသည်။ လရောင်က ပြတင်းပေါက်မှ တစ်ဆင့် ဖြာကျနေပြီး သူတို့ကို လင်းထိန်စေ၏။

မိုးလင်းတော့မည်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ငှက်ကလေးများက တကျီကျီ အော်ဟစ်နေကြပြီ။ အောက်ထပ်မှ တံခါးဖွင့်သံ၊ ခြေသံများ နှင့် စကားပြောသံများကို ကြားနေရသည်။

လမ်းဆုံရှိ နံနက်စာ ရောင်းသော လှည်းများမှ အငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ အသံချဲ့စက်မှ "ပေါက်စီ၊ ပဲနို့ နဲ့ အီကြာကွေး ရပြီဗျို့" ဟု အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

………..