အခန်း ၅၉

အခန်း (၅၉) - ပန်းများ

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် နေရောင်ခြည်ကြောင့် ရှန်ရဲ့ လန့်နိုးလာ၏။ သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ ဧည့်ခန်း နံရံကို မှီလျက် အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် စောင်တစ်ထည် ခြုံထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အာဟေး သည် သူ၏ ဘေးတွင် မရှိချေ။ သူ ထိုင်လိုက်ရာ စောင်က သူ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ လျှောကျသွားပြီး၊ လသာဆောင်မှ တစ်ဆင့် ဖြာကျနေသော နေရောင်ခြည်ကြောင့် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းထားလိုက်ရ၏။

မီးဖိုချောင်ထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဟင်းချက်နေသည့် အသံ မဟုတ်ဘဲ၊ ရေသံ ဖြစ်ပြီး အလွန် တိုးညင်းကာ စည်းချက်ကျနေပြီး၊ တစ်ခုခုကို ဆေးကြောနေသကဲ့သို့ပင်။ သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး လျှောက်သွားလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယုသည် ဘေစင် အရှေ့တွင် သူ့ကို ကျောခိုင်းလျက် ရပ်နေပြီး၊ ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးကို ဆေးကြောနေသည်။ သူမ အချိန်အတော်ကြာအောင် ဆေးကြောနေခဲ့သည်။ ပန်းကန်လုံးက အရမ်းကို ပြောင်စင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမက ထပ်ခါတလဲလဲ ဆေးကြောနေဆဲ ဖြစ်ပြီး လက်ချောင်းများက ပန်းကန်လုံး၏ အစွန်းတစ်လျှောက်ကို ပွတ်သပ်နေ၏။

ရှန်ရဲ့ မီးဖိုချောင် တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် သူမကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူမ နောက်ပြန်မလှည့်လာသော်လည်း သူ အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတယ် ဆိုတာကို သိနေ၏။

"နိုးပြီလား" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။

"အင်း"

"ဗိုက်ဆာနေပြီလား"

"မဆာသေးပါဘူး"

သူမ ပန်းကန်လုံးကို ဆက်လက် ဆေးကြောနေလိုက်၏။ ရေကျသံက တိတ်ဆိတ်နေသော နံနက်ခင်းတွင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ရှန်ရဲ့ အတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး၊ သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး ရေဘုံဘိုင်ကို ပိတ်လိုက်၏။ ရေကျသံ ရပ်တန့်သွားပြီး မီးဖိုချောင်က ရုတ်တရက် အလွန် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

လျင်ရှောင်ယု ခေါင်းငုံ့ပြီး သူမ၏ လက်ထဲရှိ ပန်းကန်လုံးကို ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ လက်များက တုန်ရီနေသည်၊ အလွန် သိမ်မွေ့စွာ တုန်ရီနေသော်လည်း ရှင်ရဲ့ သတိထားမိလိုက်သည်။

"ပန်းပွင့်သွားတယ်" ဟု သူမက ဆိုလေသည်။ မေးခွန်း တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ အတည်ပြုချက် တစ်ခုသာ ဖြစ်၏။

"ပွင့်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ပြန်ပိတ်သွားတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

လျင်ရှောင်ယု သူ့ကို မော့ကြည့်လာ၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ နီရဲနေသော်လည်း မငိုခဲ့ချေ။

"အာဟေး ရော"

"ငါ မသိဘူး။ ငါ နိုးလာတော့ သူ မရှိတော့ဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ဖြေလေသည်။

လျင်ရှောင်ယု ပန်းကန်လုံးကို ချထားလိုက်ပြီး၊ လက်ကို သုတ်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။ ရှန်ရဲ့ အနောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရပ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ပြတင်းပေါက် အနီးတွင်လည်း မရှိ၊ လသာဆောင်တွင်လည်း မရှိချေ။ ရှန်ရဲ့ လသာဆောင်သို့ ထွက်သွားလိုက်သည်; ပန်းအိုးက မူလ နေရာတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ အနီရောင် ပျိုးပင်လေးလည်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကာ၊ ပန်းလေးက မနေ့ညက အတိုင်း ပိတ်နေဆဲပင်။ သို့သော် အာဟေး မရှိချေ။

သူ လှည့်၍ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ အိပ်ခန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။ ကုတင်အပေါ်ထပ်က ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်က အိပ်ရာနေရာကလည်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ ထို့နောက် လျင်ရှောင်ယု၏ အခန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်; ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေ၏။

အခန်း ၅၀၃ — ချန်မော့ နေခဲ့ဖူးသော အခန်း — ၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်; ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေ၏။ သူ စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ရပ်လျက်၊ နှလုံးများ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာတော့သည်။

လျင်ရှောင်ယု အနောက်မှ လိုက်ထွက်လာပြီး သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

"မလောပါနဲ့" ဟု သူမက ဆိုလေသည်၊ "ဆက်ရှာကြည့်ကြတာပေါ့။"

သူတို့ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ ပထမထပ် စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် — ဘာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။ အဆောက်အအုံ အဝင်ပေါက်ရှိ ပန်းခင်းလေး ဘေးတွင် — ဘာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။ လမ်းမပေါ်ရှိ နံနက်စာ ရောင်းသော လှည်း အနီးတွင် — ဘာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။ ရှန်ရဲ့ လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

နေရောင်ခြည်က တောက်ပစွာ ဖြာကျနေပြီး၊ လမ်းမပေါ်တွင် လူများဖြင့် စည်ကားနေသည် — အလုပ်သွားသူများ၊ ဈေးဝယ်သူများ၊ ကလေး ကျောင်းပို့သူများ။ သို့သော် အာဟေး ကိုတော့ ဘယ်နေရာမှာမှ မတွေ့ရချေ။

သူသည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်လျက်၊ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ အကြောက်တရား မဟုတ်ဘဲ၊ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်မှု တစ်ခုပင်။ သူ၏ ရင်ထဲမှ အရာတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ အပေါက်ကြီး တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ကာ၊ အဆိုပါ အပေါက်ကြီးမှ တစ်ဆင့် လေများ ဝင်ရောက်လာပြီး အေးစက်နေလေသည်။

"ရှန်ရဲ့။"

သူ ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်၏။ လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ဖုန်းရုံလေး ဘေးတွင် အမျိုးသား တစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူက အရပ် အလွန် ရှည်ပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ နေရောင်ခြည်က သူ၏ အပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားသော အရိပ်တစ်ခု ထင်ကျန်နေစေသည်။

အာဟေး။

ရှန်ရဲ့ လမ်းဖြတ်ကူးသွားပြီး သူ၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်၏။

"ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ"

"ပန်းတွေ သွားကြည့်နေတာ" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေ၏။

အာဟေး က ဖုန်းရုံလေး ဘေးရှိ ပန်းခင်းလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ပန်းခင်းလေးထဲတွင် နှင်းဆီပန်းများ စိုက်ပျိုးထားသည် — အနီရောင်၊ အဖြူရောင် နှင့် အဝါရောင်။ သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အနီရောင် ပန်းလေးကို ကြည့်လိုက်သည်၊ လသာဆောင်ပေါ်က ပျိုးပင်လေးကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဘေးဘက်သို့ ခေါင်းစောင်းလျက် ကြည့်နေ၏။

"ဒီတစ်ခုက ငါတို့ အိမ်က တစ်ခုနဲ့ မတူဘူး" ဟု သူက ဆိုလေသည်။ "ဒီတစ်ခုက ပိုကြီးပြီး ပန်းပွင့်ဖတ်တွေ ပိုများတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရောင်ကတော့ ငါတို့ အိမ်ကလောက် မရင့်ဘူး။"

ရှန်ရဲ့ လည်း ဆောင့်ကြောင့် ဝင်ထိုင်ပြီး သူနှင့် အတူတကွ လိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။ နှင်းဆီပန်းများက အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းနေပြီး၊ ပန်းပွင့်ဖတ်များက တစ်လွှာပြီး တစ်လွှာ ထပ်နေကာ အစွန်းလေးများက အနည်းငယ် ကော့နေပြီး နေရောင်အောက်တွင် ဆီးနှင်းပေါက်လေးများ တောက်ပနေဆဲပင်။

"မင်း ပန်းလာကြည့်ဖို့ အလဝေးကြီး လာခဲ့တာလား" ဟု ရှင်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်: "မဟုတ်ပါဘူး။ အပြင်က ပန်းတွေနဲ့ အိမ်က ပန်းတွေ ဘာကွာခြားလဲ ဆိုတာကို သိချင်ရုံ သက်သက်ပါ။"

"အဖြေ ရပြီလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး မတ်တပ်ရပ်ပြီး နှင်းဆီပန်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "အိမ်က ပန်းတွေကို ငါတို့ကိုယ်တိုင် စိုက်ခဲ့တာလေ။ မျိုးစေ့လေး ကနေ အပင်ပေါက်လာတယ်၊ အရွက်တွေ ထွက်လာတယ်၊ ပန်းပွင့်လာတယ် ဆိုတာတွေကို ငါတို့ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ။ အဆင့်တိုင်းကို ငါတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။ အပြင်က ပန်းတွေကတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြီးထွားလာတာပဲ။ ဘယ်သူမှ မစိုက်ဘူး၊ ဘယ်သူမှ ရေမလောင်းဘူး၊ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့လည်း ပွင့်လာတာပဲ၊ ပြီးတော့ အရမ်းလည်း လှတယ်။"

သူက ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေလေသည်။

"နှစ်ခုလုံး ကောင်းပါတယ်။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်၏။

"မင်း ဘယ်တုန်းက ဒဿနိကဗေဒ ပညာရှင် ဖြစ်သွားတာလဲ။"

အာဟေး ခေါင်းလေး စောင်းသွားသည်: "ဒဿနိကဗေဒ ပညာရှင် ဆိုတာ ဘာလဲ။"

ရှန်ရဲ့ ရယ်မောလိုက်၏။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အာဟေး ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး၊ လှည့်၍ အိမ်ရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"အိမ်ပြန်ကြမယ်။ လျင်ရှောင်ယု နံနက်စာ လုပ်ထားတယ်။"

သူတို့ နှစ်ယောက် လမ်းမပေါ်တွင် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြပြီး၊ နေရောင်ခြည်က သူတို့ကို နွေးထွေးစေ၏။ အခန်း ၅၀၂ သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လျင်ရှောင်ယု က တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး၊ သူတို့ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အာဟေး ဘယ်သွားနေတာလဲ ဟု သူမ မမေးခဲ့ဘဲ "ခေါက်ဆွဲ ပြုတ်ပြီးပြီ၊ မြန်မြန်စား၊ ပွကုန်တော့မယ်" ဟုသာ ပြောလိုက်၏။

သူတို့ သုံးယောက် စားပွဲတွင် ဝိုင်းထိုင်လျက် ခေါက်ဆွဲ စားကြလေသည်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် နေရောင်ခြည်က တောက်ပစွာ ဖြာကျနေပြီး၊ အောက်ထပ်မှ သစ်သီး ဈေးသည်က "ပထမဆုံး အချစ်ထက်တောင် ချိုသေးတယ်ဗျို့" ဟု အော်ဟစ်နေ၏။ အသက် လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသမီး အချို့က ဝိုင်းရွေးနေကြသည်။

အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ၊ အခြား သာမန် နေ့ရက်များ အတိုင်းပင်။

စားသောက်ပြီးနောက်၊ ရှန်ရဲ့ လသာဆောင်တွင် ရပ်လျက် အနီရောင် ပျိုးပင်လေးကို ငေးကြည့်နေ၏။ ပန်းလေးက ပိတ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ပန်းပွင့်ဖတ်များက တင်းကျပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားကာ အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ ပန်းပွင့်ဖတ်များ၏ အစွန်းလေးများက အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့ပြီး ကော့နေကာ၊ အရောင်က မနေ့ညကထက် အနည်းငယ် ပိုရင့်နေသည်။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်ရာ; ပန်းပွင့်ဖတ်လေးက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားတော့၏။

အာဟေး လျှောက်လာပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"၎င်းက အနားယူနေတာပါ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

"၎င်း ထပ်ပွင့်လာဦးမလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်: "ငါ မသိဘူး။ မနက်ဖြန်လည်း ဖြစ်ချင် ဖြစ်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်တော့မှ ပြန်မပွင့်တော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် ပိတ်နေသော ပန်းလေးကို ကြည့်ရင်း ငြိမ်းချမ်းမှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ၎င်း ပွင့်လာခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ပြန်ပိတ်သွားတယ်။ အာဟေး က ရှိနေဆဲပဲ၊ ဘဝက ဆက်လက် စီးဆင်းနေတယ်၊ ပြီးတော့ နေရောင်ခြည် ကလည်း ရှိနေဆဲပဲ။ အဲ့ဒါ လုံလောက်နေပါပြီ။

ရက်အနည်းငယ် ထပ်မံ ကုန်ဆုံးသွား၏။ ပန်းလေးက ထပ်မံ ပွင့်မလာတော့ချေ။ ပန်းပွင့်ဖတ်များက ဖြည်းညင်းစွာ ညှိုးနွမ်းသွားပြီး အစွန်းများ လိပ်တက်လာကာ၊ အရောင်ကလည်း အနီရင့်ရောင်မှနေ၍ အညိုရောင် သန်းနေသော အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်၊ ခြောက်သွေ့နေသော သွေးကွက် တစ်ခုလိုပေါ့။

အရွက်များကလည်း ညှိုးနွမ်းလာပြီး အားအင်မရှိသလို တွဲလောင်းကျနေ၏။ ရှန်ရဲ့ နေ့တိုင်း သွားကြည့်ပြီး နေ့တိုင်း ရေလောင်းပေးသော်လည်း၊ ၎င်းက တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ပိုခြောက်သွေ့ပြီး ပိုညှိုးနွမ်းလာလေသည်။

အာဟေး လည်း နေ့တိုင်း သွားကြည့်ပြီး၊ ပန်းအိုးရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ညှိုးနွမ်းနေသော ပန်းလေးကို ကြည့်နေတတ်၏။ သူ စကားမပြောဘဲ ဒီတိုင်း ကြည့်နေရုံ သက်သက်သာ ပြုလုပ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ခြောက်သွေ့နေသော ပန်းပွင့်ဖတ်များကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့ပြီးနောက် လက်ပြန်ရုတ်လိုက်တတ်သည်။

ဆဋ္ဌမမြောက် နေ့တွင်၊ ရှန်ရဲ့ အလုပ်က ပြန်ရောက်သောအခါ အာဟေး က ကတ်ကြေး ကိုင်လျက် လသာဆောင်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

"ဘာလုပ်မလို့လဲ" ဟု သူက မေးလိုက်၏။

"ဖြတ်ပစ်မလို့" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်၏။ ပန်းလေးက လုံးဝ ညှိုးနွမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်; ပန်းပွင့်ဖတ် အနည်းငယ် ကြွေကျသွားပြီး အညိုရောင် ဖြစ်ကာ လိပ်တက်လျက် မြေကြီးပေါ်တွင် ကျနေ၏။ အရွက်များ အားလုံး ကြွေကျသွားပြီး ရိုးတံ အလွတ် တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့ကာ မြေကြီးထဲတွင် ကောက်ကွေးစွာ စိုက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"၎င်း သေသွားပြီ" ဟု အာဟေး က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။ အာဟေး ကတ်ကြေးကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရိုးတံ၏ အပေါ်တွင် ရပ်တန့်ထားလိုက်သည်။ သူ မဖြတ်သေးချေ; သူ၏ လက်က ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်တန့်နေပြီး လှုပ်ရှားလို့ မရတော့သကဲ့သို့ပင်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ သူ ကတ်ကြေးကို ပြန်ချလိုက်ပြီး၊ လှည့်ကာ ရှင်ရဲ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းပဲ ဖြတ်လိုက်ပါ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ကတ်ကြေးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

ကတ်ကြေးက ပေါ့ပါးသော်လည်း သူ့အတွက်တော့ အလွန် လေးလံနေသလို ခံစားရ၏။ သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ညှိုးနွမ်းနေသော ရိုးတံကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်က အရမ်းကို စိမ်းလန်းပြီး နုနယ်ခဲ့တယ်၊ မြေကြီးထဲကနေ အားသွန်ခွန်စိုက် ထိုးထွက်လာခဲ့တာလေ။ ၎င်းက ပန်းပွင့်ခဲ့တယ်၊ သေးငယ်တဲ့ အနီရောင် ပန်းလေး တစ်ပွင့်၊ လရောင်အောက်မှာ တစ်ကြိမ်တည်းသာ ပွင့်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ ပြန်ပိတ်သွားတယ်၊ ဘယ်တော့မှ ပြန်မပွင့်တော့ဘူး။

သူ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဖြတ်ချလိုက်၏။ တောက် ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ရိုးတံ ပြတ်ထွက်သွားသည်။ ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ကိုင်း တစ်ကိုင်းကို ချိုးလိုက်သကဲ့သို့ ကျွတ်ဆတ်နေ၏။ သူ ညှိုးနွမ်းနေသော ရိုးတံကို ကိုင်လျက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ အာဟေး က သူ့ကို ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက တည်ငြိမ်နေလေသည်။

"လွှင့်ပစ်လိုက်ရမလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "သိမ်းထားလိုက်ပါ။"

ရှန်ရဲ့ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ဖန်ပုလင်းငယ် တစ်လုံးကို ရှာဖွေကာ၊ ရေဖြည့်ပြီး ညှိုးနွမ်းနေသော ရိုးတံကို အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်၏။ သူ အဆိုပါ ဖန်ပုလင်းလေးကို ပြတင်းပေါက် ဘောင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်ရာ၊ နေရောင်ခြည်က ဖြာကျနေပြီး နံရံပေါ်တွင် ပါးလွှာပြီး ကောက်ကွေးနေသော အရိပ်လေးတစ်ခု ထင်ကျန်နေစေသည်။

အာဟေး ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ရပ်လျက် ညှိုးနွမ်းနေသော ရိုးတံကို ကြည့်နေ၏။

"အဲ့ဒါ ပြန်အသက်ရှင်လာဦးမလား" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း၊ ပြန်အသက်ရှင်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

အာဟေး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ချေ။

ထိုညက ရှန်ရဲ့ နောက်ထပ် အိပ်မက်တစ်ခု မက်ပြန်၏။ အိပ်မက်ထဲတွင် သူသည် လသာဆောင်တွင် ရပ်နေသည်။ ပန်းအိုးက ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး မြေကြီး သက်သက်သာ ရှိလေသည်။ သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖြင့် မြေကြီးကို ဖယ်ရှားလိုက်၏။ မြေကြီးအောက်တွင် မျိုးစေ့လေး တစ်စေ့ ရှိနေသည်။ အရမ်းကို သေးငယ်ပြီး အနီရင့်ရောင် ဖြစ်ကာ ပထမဆုံး တစ်စေ့နဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။ သူ ကောက်ယူပြီး လက်ဖဝါးထဲတွင် တင်ထားလိုက်သည်။ မျိုးစေ့လေးက အေးစက်ပြီး ပေါ့ပါးနေကာ အတွင်းထဲမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ အတွင်းမှ တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အရမ်းကို အားနည်းပြီး အရမ်းကို ပါးလွှာကာ အပ်ချည်ကြိုး တစ်မျှင်လို၊ မီးခိုးငွေ့ တစ်စလို၊ ငြိမ်းခါနီး မီးတောက်လေး တစ်ခုလိုပဲ။

သူ လက်ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး မျိုးစေ့လေးကို မြေကြီးထဲ ပြန်ထည့်ကာ မြေကြီးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး လှည့်လိုက်သည်။ အာဟေး က ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရပ်လျက် သူ့ကို ကြည့်နေ၏။

"ပြန်စိုက်လိုက်ပြီလား" ဟု အာဟေး က မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

အာဟေး လျှောက်လာပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ ပန်းအိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။ မြေကြီးက အညိုရောင် ဖြစ်ပြီး၊ စိုစွတ်နေကာ ပြန့်ပြူးနေပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေ၏။

"အပင်ပေါက်လာဦးမလား" ဟု အာဟေး က မေးလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး။ မနက်ဖြန်လည်း ဖြစ်ချင် ဖြစ်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်တော့မှ ပြန်မပေါက်တော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

အာဟေး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် လသာဆောင်တွင် ရပ်လျက် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ပန်းအိုးကို ငေးကြည့်နေကြ၏။ လရောင်က မြေကြီးပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး သေးငယ်သော မျဉ်းကြောင်းလေးများကို မြင်တွေ့ရစေသည်။

လေပြေလေး တိုက်ခတ်သွားပြီး မြေကြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သိမ်မွေ့သော လှိုင်းဂယက်လေးများ ထွက်ပေါ်လာကာ ရေပြင်လို ဖြစ်နေ၏။

ထို့နောက် ရှန်ရဲ့ လန့်နိုးလာတော့သည်။ မှောင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး အခန်းထဲတွင် မှိုင်းနေသည်။ သူ ကုတင်အပေါ်ထပ်တွင် လှဲလျက် အာဟေး ၏ အသက်ရှူသံကို နားစွင့်နေ၏။ ညင်သာပြီး မှန်ကန်နေသည်။ သူ ဖြည်းညင်းစွာ ထပြီး ကုတင်အောက်သို့ ဆင်းလာကာ လသာဆောင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လရောင်အောက်တွင် ပန်းအိုးထဲရှိ မြေကြီးက ပြန့်ပြူးနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဘာတစ်ခုမှ မရှိချေ။

သူသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ကြည့်နေမိ၏။ ထို့နောက် သူ နောက်ပြန်လှည့်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး၊ လှဲအိပ်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် လျင်ရှောင်ယု၏ အသံကြောင့် သူ လန့်နိုးလာ၏။

"ရှန်ရဲ့။ ရှန်ရဲ့။ လာကြည့်ပါဦး"

သူ ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး လသာဆောင်သို့ ပြေးထွက်သွားလိုက်သည်။ လျင်ရှောင်ယုက ပန်းအိုးရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် မြေကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြနေ၏။ မြေကြီးတွင် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ အလွန် သေးငယ်ကာ ပါးလွှာပြီး တစ်ခုခုက အောက်မှနေ၍ တွန်းဖွင့်ထားသကဲ့သို့ပင်။ အက်ကွဲကြောင်း အတွင်း၌ အစိမ်းရောင် အနည်းငယ် ရှိနေသည် — အလွန် နုနယ်ပြီး ဖျော့တော့ကာ၊ အခုလေးတင် အပင်ပေါက်လာသော အရွက်လေး တစ်ရွက်လို၊ လိပ်နေပြီး မဖြန့်ကားသေးချေ။

ရှန်ရဲ့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အဆိုပါ အစိမ်းရောင် နေရာလေးကို ကြည့်လိုက်၏။ အရမ်းကို သေးငယ်လွန်းလို့ မမြင်ရသလောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ၎င်းက အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတယ်၊ မြေကြီးထဲမှာ၊ နေရောင်ခြည် အောက်မှာ၊ ပြီးတော့ သူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်တွေ အောက်မှာပေါ့။

အာဟေး လျှောက်လာပြီး သူလည်း ဆောင့်ကြောင့် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူတို့ သုံးယောက် ပန်းအိုး အနီးတွင် ဝိုင်းထိုင်လျက် ပျိုးပင်သစ်လေးကို ကြည့်နေကြ၏။

"အဲ့ဒါ အသက်ရှင်နေတယ်" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။ သူ၏ အသံက အလွန် တိုးညင်းလှပြီး၊ တစ်ခုခုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည် စိုးရိမ်သကဲ့သို့ပင်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်: "အသက်ရှင်နေပါတယ်။"

နေရောင်ခြည်က သူတို့၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး နွေးထွေး နှစ်လိုဖွယ် ကောင်းလှ၏။

အဖူးသစ်လေးများက လေနှင့်အတူ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြပြီး၊ အခုလေးတင် နိုးလာတဲ့ ကလေး တစ်ယောက် အကြောဆန့်ပြီး သမ်းဝေနေသလိုမျိုးပါပဲ။ သူတို့က အရမ်းကို သေးငယ်တယ်၊ အရမ်းကို နုနယ်တယ်၊ မြေကြီးထဲကနေ အရမ်းကို အားသွန်ခွန်စိုက် ထိုးထွက်လာတာလေ။

ရှန်ရဲ့ အဲ့ဒါကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်၏။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အရွက်နုလေးကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ အေးစက်ပြီး ချောမွေ့နေတယ်၊ ပထမဆုံး အကြိမ်ကလိုပဲ။ အရွက်လေးက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး တုံ့ပြန်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူ လက်ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။ အာဟေး လည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ လျင်ရှောင်ယုလည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

လူသုံးယောက် လသာဆောင်တွင် ရပ်လျက် အဖူးသစ်လေးကို ငေးကြည့်နေကြ၏။ နေရောင်ခြည်က တောက်ပစွာ ဖြာကျနေပြီး၊ လေပြေလေးက ညင်သာစွာ တိုက်ခတ်နေကာ ကောင်းကင်ကြီးက ပြာလဲ့နေသည်။

အောက်ထပ်တွင် လူတစ်ယောက်က ဖရဲသီး ရောင်းနေပြီး၊ သူတို့၏ အသံချဲ့စက်မှ "ပထမဆုံး အချစ်ထက်တောင် ချိုသေးတယ်ဗျို့" ဟု အော်ဟစ်နေ၏။ ပန်းခင်းလေးထဲရှိ နှင်းဆီပန်းများက အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းနေကြသည် — အနီရောင်၊ အဖြူရောင် နှင့် အဝါရောင်။

အဘွားအို က ရေပန်းကရား ကိုင်လျက် အပင်များကို ဖြည်းညင်းစွာနှင့် ညင်သာစွာ ရေလောင်းနေပြီး တစ်ခုခုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည် စိုးရိမ်သကဲ့သို့ပင်။

အဖူးသစ်လေးများက လေနှင့်အတူ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြပြီး၊ စိမ်းလန်းကာ နုနယ်နေပြီး၊ အခုလေးတင် မတ်တပ်ရပ်တတ်ခါစ ကလေး တစ်ယောက်လို ယိမ်းထိုးနေပေမယ့် တကယ့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နေပါတယ်။

တစ်ချိန်က သူတို့လည်း ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာပဲလေ…

………