အခန်း ၆၀

အခန်း (၆၀) - အတုအယောင်နှင့် အစစ်အမှန်၏ အမြစ်များ

ပျိုးပင်သစ်လေး တတိယမြောက် အရွက် ထွက်လာသောအခါ၊ ရှန်ရဲ့ ထူးဆန်းမှု တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။ အစိမ်းရောင် ပျိုးပင်လေးက အရင်ကထက် ပိုမြန်မြန် ကြီးထွားလာခြင်း ဖြစ်၏။

တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောင်းလဲလာသော သာမန် ကြီးထွားမှုမျိုး မဟုတ်ချေ; နံနက်တိုင်း နိုးလာသောအခါ၊ မနေ့ကထက် ပိုရှည်လာသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်နိုင်လေသည်။ ပထမဆုံး အရွက်လေးက အပြည့်အဝ ဖြန့်ကားသွားပြီး၊ အစိမ်းနုရောင် ဖြစ်ကာ အရွက်ကြောများက ပန်းချီဆွဲထားသကဲ့သို့ ရှင်းလင်းနေ၏; ဒုတိယ အရွက်လေးက ရိုးတံမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ဆုပ်ထားသော လက်သီးဆုပ်လေးလို လိပ်နေသည်; တတိယ အရွက်လေးက မြေကြီးထဲမှ အခုလေးတင် ခေါင်းပြူထွက်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး အဝါရောင် ဖျော့ဖျော့လေး သန်းနေဆဲပင်။

"ကြီးတာ အရမ်း မြန်နေသလိုပဲနော်" လျင်ရှောင်ယု က ပန်းအိုးရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ၊ ခေါင်းလေး စောင်းလျက် ပျိုးပင်လေးကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။ သူမက တစ်ရက်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လာကြည့်တတ်သည်။ နံနက်၊ နေ့လယ်၊ ညနေ။ တစ်ခါတစ်ရံ ရေလောင်းသည်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဒီတိုင်း ကြည့်နေရုံ သက်သက်သာ ပြုလုပ်ပြီး၊ ဒူးကို ဖက်လျက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ပုရွက်ဆိတ်များကို စောင့်ကြည့်နေသော ကလေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။

ရှန်ရဲ့လည်း ဆောင့်ကြောင့် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ တကယ်ပဲ မြန်ပါသည်။ အစိမ်းရောင် ပျိုးပင်လေး အပင်ပေါက်လာတာ တစ်ပတ်တောင် မပြည့်သေးပေမယ့်၊ ဆယ်စင်တီမီတာခန့် ရှည်လာလေပြီ။ ရိုးတံကလည်း အရင်ကထက် ပိုတုတ်လာပြီး၊ သစ်ကိုင်းငယ်လေး တစ်ခုလို ဖြောင့်တန်းကာ မာကျောနေ၏။

အရွက်များကလည်း အစိမ်းနုရောင်မှနေ၍ အစိမ်းရင့်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အစွန်းများတွင် သွားစိပ်လေးများ ပါရှိကာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အမွေးနုလေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

အာဟေး က ဘေးတွင် ရပ်လျက် ပျိုးပင်လေးကို ကြည့်နေ၏။ ခဏအကြာတွင် သူ ရုတ်တရက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး၊ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ပျိုးပင်လေး၏ အခြေရှိ မြေကြီးကို ညင်သာစွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ မြေကြီးများက ပွယောင်းနေပြီး ညင်သာစွာ ထိလိုက်ရုံဖြင့် အလွယ်တကူ ဖယ်ရှားနိုင်လေသည်။ အောက်တွင် အမြစ်များ ပေါ်ထွက်လာ၏။ အဖြူရောင်၊ သေးသွယ်ပြီး ပိုက်ကွန် တစ်ခုလို သိပ်သည်းကျပ်ညပ်နေသည်။ အမြစ်များက အလွန် ရှည်လျားပြီး အပေါ်ဘက်ရှိ ရိုးတံထက်ပင် ပိုရှည်ကာ၊ မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဆင်းနေပြီး အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ဖြန့်ကြက်နေလေသည်။

အဆိုပါ အမြစ်များကို ကြည့်ရင်း ရှန်ရဲ့ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို အမှတ်ရသွား၏။ ဤပျိုးပင်လေးက အစိမ်းရောင် ဖြစ်သည်၊ အနီရောင် မဟုတ်ချေ။ အနီရောင် ပျိုးပင်လေး သေသွားပြီ၊ ညှိုးနွမ်းသွားလို့ သူ ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီ၊ အမြစ်တွေပဲ ကျန်တော့တာလေ။ အခု ပေါက်လာတာက အသစ်၊ အစိမ်းရောင်၊ တခြား သာမန် အပင်တွေလိုမျိုးပါပဲ။

ဒါဆို အနီရောင် ပျိုးပင်လေး ကရော၊ အပိုင်းအစ တွေကရော၊ စည်းမျဉ်းတွေကရော

"အပိုင်းအစ တွေကရော" သူက အာဟေး ကို မေးလိုက်၏။

"အမြစ်တွေ ထဲမှာလေ" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွား၏။ အာဟေး က အဖြူရောင် အမြစ်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်: "ဒီမှာလေ။ မင်း မမြင်ရတဲ့ မြေကြီးအောက်မှာ။ ၎င်းတို့က ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားတာ သက်သက်ပါပဲ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွားလေ၏။ ပန်းတွေ ညှိုးနွမ်းသွားတာက အဆုံးသတ်ပဲ လို့ သူ ထင်ခဲ့မိတာ၊ ပြီးတော့ အဖူးသစ်လေးတွေ ပေါက်လာတာက အစပြုခြင်း အသစ်ပဲ လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အပိုင်းအစ တွေက ကျန်ရှိနေဆဲပဲ၊ မြေကြီးအောက်မှာ၊ အမြစ်တွေ ထဲမှာ၊ အဲ့ဒီ အဖြူရောင်၊ သေးသွယ်ပြီး သိပ်သည်းကျပ်ညပ်နေတဲ့ ပိုက်ကွန်တွေ ထဲမှာလေ။

သူတို့က ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး; ဒီတိုင်း အိပ်ပျော်နေရုံ သက်သက်ပါပဲ။

"သူတို့ ထပ်ပြီး နိုးလာဦးမလား" ဟု သူ မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်: "ငါ မသိဘူး။ ပြန်မနိုးလာတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ အချိန်အကြာကြီး နေမှ ပြန်နိုးလာတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ၏ လက်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက နောက်မှ စဉ်းစားရမယ့် ကိစ္စလေ။"

ရှန်ရဲ့သည် အစိမ်းရောင် ပျိုးပင်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်၊ အာဟေး ဖယ်ရှားလိုက်သော မြေကြီးများကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ အောက်ဘက်ရှိ အဖြူရောင် အမြစ်များကို ကြည့်လိုက်၏။ နေရောင်ခြည်က အရွက်များ၊ ရိုးတံ နှင့် မြေကြီးများ ပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။

အရာအားလုံးက တိတ်ဆိတ် ငြိမ်းချမ်းနေ၏။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ဖယ်ရှားထားသော မြေကြီးများကို ပြန်ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်ပြီး အမြစ်များကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။

"နောက်မှ စဉ်းစားကြတာပေါ့" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

ဘဝက ဆက်လက် စီးဆင်းသွားလေသည်။

အစိမ်းရောင် ပျိုးပင်လေးက တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ပိုရှည်လာပြီး၊ အရွက်တွေ ပိုများလာကာ ရိုးတံကလည်း ပိုတုတ်လာ၏။ နေ့တိုင်း ရှန်ရဲ့ အလုပ်က ပြန်ရောက်သောအခါ၊ ပထမဆုံး လုပ်လေ့ရှိသည့် အရာမှာ လသာဆောင်သို့ သွားပြီး ၎င်းကို ကြည့်ရှုခြင်း ဖြစ်သည်။ အာဟေး လည်း နေ့တိုင်း သွားကြည့်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ ထိုနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ကြည့်နေတတ်၏။

လျင်ရှောင်ယုက ရေလောင်းသည့် အကြိမ်အရေအတွက်ကို တစ်ရက် သုံးကြိမ်မှ တစ်ရက် တစ်ကြိမ်သို့ လျှော့ချလိုက်ပြီး၊ "ရေများရင် အမြစ်ပုပ်သွားလိမ့်မယ်။ သူ့ဘာသာသူ ကြီးထွားပါစေ" ဟု ဆိုလေသည်။

တစ်နေ့တွင်၊ ရှန်ရဲ့ အလုပ်က ပြန်ရောက်သောအခါ အာဟေး သည် လသာဆောင်တွင် ရပ်လျက် လက်ထဲတွင် ဝါးတံစို့ တစ်ချောင်း ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူက ဝါးတံစို့ကို ပျိုးပင်လေးနှင့် ငါးစင်တီမီတာ၊ ခြောက်စင်တီမီတာခန့် အကွာ မြေကြီးထဲသို့ စိုက်ထည့်လိုက်ပြီး၊ အလွန် နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ထည့်လိုက်သဖြင့် အပေါ်ဘက်တွင် အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"ဘာလုပ်တာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး က ပြန်ဖြေသည်၊ "သူ့ကို မှီထားခိုင်းမလို့။ အရမ်း ရှည်လာရင် ယိုင်သွားလိမ့်မယ်။"

ရှန်ရဲ့ ဝါးတံစို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဖြောင့်တန်းပြီး မာကျောကာ မြေကြီးထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာ စိုက်ထား၏။ ပျိုးပင်လေး၏ ရိုးတံက အနည်းငယ် ကောက်ကွေးနေပြီး၊ အလင်းရောင်ကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်နေသည်။ အာဟေး က ပျိုးပင်လေးနှင့် ဝါးတံစို့ကို ကြိုးသေးသေးလေး တစ်ချောင်းဖြင့် ညင်သာစွာ ချည်နှောင်လိုက်ပြီး၊ ရိုးတံကို မထိခိုက်စေရန် အလွန် ဂရုစိုက်လေသည်။

"ဒီလိုဆို ရပြီ" ဟု သူက ဆိုကာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်၍ သူ၏ လက်ရာကို ကြည့်လိုက်၏။ အလွန် အရေးကြီးသော အလုပ်တစ်ခုကို ပြီးမြောက်သွားသကဲ့သို့ သူ၏ မျက်နှာတွင် ကျေနပ်နေသော အမူအရာ တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်၏။

"ဘာရယ်တာလဲ" ဟု အာဟေး က မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ မင်းက ဥယျာဉ်မှူး တစ်ယောက်နဲ့ တူနေလို့ပါ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

အာဟေး ခေါင်းလေး စောင်းသွားသည်: "ဥယျာဉ်မှူး ဆိုတာ ဘာလဲ။"

"ပန်းစိုက်တဲ့ သူလေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ရှင်းပြလေသည်။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ဒါဆိုရင် ငါ ဥယျာဉ်မှူး လုပ်မယ်" ဟု ဆို၏။

သူ နောက်ပြန်လှည့်ကာ ပျိုးပင်လေးကို ဆက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ နေရောင်ခြည်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့၊ သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများထဲသို့ ဖြာကျနေပြီး၊ တောက်ပကာ နွေးထွေးနေလေသည်။

ထိုညက၊ ရှန်ရဲ့ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ လေသံကို နားစွင့်နေ၏။ လေတိုက်နှုန်း ပြင်းထန်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို တဝီဝီ မြည်စေသည်။ သူ တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ နံရံကို မျက်နှာမူလိုက်၏။ လရောင်က နံရံပေါ်သို့ အရိပ်များ ဖြာကျနေစေပြီး ပြတင်းပေါက် ဘောင်၏ ပုံစံအတိုင်း လေးထောင့်ကွက်လေးများ ထင်ဟပ်နေလေသည်။

သူ အဆိုပါ အရိပ်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ ပျိုးပင်လေး အကြောင်း၊ ၎င်း၏ အမြစ်များ အကြောင်း နှင့် အာဟေး ၏ စကားများကို စဉ်းစားနေမိသည်။ "သူတို့က ဒီမှာ ရှိနေတယ်။ မြေကြီးအောက်မှာ၊ မင်း မမြင်ရတဲ့ နေရာမှာပေါ့။"

အပိုင်းအစ တွေက ရှိနေတုန်းပဲ။ စည်းမျဉ်းတွေက ရှိနေတုန်းပဲ။ သေဆုံးသွားသူတွေ၊ မှတ်ဉာဏ်တွေ၊ ဝန်ခံချက်တွေ အားလုံးက မြေကြီးအောက်မှာ၊ အမြစ်တွေ ထဲမှာ၊ အဲ့ဒီ အဖြူရောင်၊ သေးသွယ်တဲ့ ပိုက်ကွန်တွေ ထဲမှာ ရှိနေတယ်။ သူတို့က ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး; အဖူးသစ်လေးတွေရဲ့ ဖုံးကွယ်မှုကို ခံထားရတာ သက်သက်ပါပဲ။ သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး အဲ့ဒီအကြောင်းကို ဆက်မတွေးဖို့ ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ ပိုတွေးလေ ပိုအိပ်မပျော်လေ ဖြစ်လာတော့၏။

သူ ထပြီး လသာဆောင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

လရောင်အောက်တွင်၊ ပျိုးပင်လေးက ဝါးတံစို့ကို မှီလျက် ဖြောင့်မတ်စွာ ရပ်တည်နေပြီး၊ ၎င်း၏ အရွက်များက လေနှင့်အတူ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။ သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေမိ၏။ ထို့နောက် သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အခြေရှိ မြေကြီးများကို ညင်သာစွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ အဖြူရောင် အမြစ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ နေ့ခင်းကလိုပဲ သေးသွယ်ကာ သိပ်သည်းကျပ်ညပ်နေ၏။ သူ အမြစ်များကို ထိတွေ့လိုက်ရာ; အရင်ကလိုပဲ အေးစက်ပြီး ချောမွေ့နေလေသည်။

အတွင်းမှ တစ်ခုခုကို သူ အာရုံခံလိုက်မိ၏။ နှလုံးခုန်သံ မဟုတ်၊ အသက်ရှူသံလည်း မဟုတ်ဘဲ၊ အလွန် သိမ်မွေ့ပြီး ဝေးကွာသော တုန်ခါမှု တစ်ခု၊ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ တစ်ခုခုက စကားပြောနေသကဲ့သို့ပင်။ သူ မြေကြီးနားသို့ နားကပ်ပြီး နားထောင်ကြည့်လိုက်ရာ — အသံ မဟုတ်ဘဲ ခံစားချက် တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။

နက်ရှိုင်းပြီး လေးလံတဲ့ ခံစားချက်၊ ကမ္ဘာမြေကြီးရဲ့ အပေါ်ယံလွှာ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားနေသလိုမျိုးပေါ့။

အပိုင်းအစ တွေက ရှိနေတုန်းပဲ။ သူတို့က ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး; ဒီတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားတာ သက်သက်ပါပဲ။

သူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက်၊ ပန်းအိုးကို မှီကာ ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ လမင်းကြီးကို ငေးကြည့်နေလိုက်၏။ လမင်းကြီးက ဝိုင်းစက်ပြီး တောက်ပနေကာ လသာဆောင် တစ်ခုလုံးကို အဖြူရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းထိန်စေသည်။ အေးစက်သော လေအဝေ့တစ်ခုက ပြတင်းပေါက် အဟဟလေးမှ တစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာ၏။ သူသည် ထိုနေရာ၌ အချိန်အတော်ကြာအောင် ထိုင်နေခဲ့ပြီး၊ လမင်းကြီး ခေါင်မိုးနောက်သို့ ရွေ့လျားသွားကာ လသာဆောင် တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားသည်အထိပင်။

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဘောင်းဘီပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါလိုက်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့၏။ အာဟေး က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေပြီး အသက်ရှူသံက ညင်သာကာ မှန်ကန်နေသည်။ သူ ကုတင်အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်ပြီး လှဲကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်၏။ ပျိုးပင်လေး၏ အရိပ်က နံရံပေါ်တွင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေပြီး၊ သေးသွယ်ကာ ရှည်လျားပြီး သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးနေသကဲ့သို့ပင်။

သူ တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ နံရံကို မျက်နှာမူလိုက်၏။ နံရံက ဖြူဖွေးနေပြီး ဘာတစ်ခုမှ မရှိချေ။ သူ အဆိုပါ ဖြူဖွေးနေမှုကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ အိပ်ပျော်သွားတော့၏။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်၊ ပျိုးပင်လေးကို သွားကြည့်လိုက်သည်။ မြေကြီးများ ဖယ်ရှားခံထားရပြီး အမြစ်များက ပေါ်နေကာ၊ တစ်ညလုံး လေတိုက်ခံထားရသဖြင့် အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေ၏။ သူ မြေကြီးများကို ပြန်ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်ပြီး အမြစ်များကို ဖုံးကွယ်ကာ ရေအနည်းငယ် လောင်းပေးလိုက်သည်။ ရေက မြေကြီးထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး အမြန်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

အာဟေး က သူ၏ အနောက်တွင် ရပ်လျက် သူ လုပ်နေသည်များကို ကြည့်နေ၏။

"မနေ့ညက မင်း လာတယ်မလား" ဟု သူက ဆိုလေသည်။ မေးခွန်း တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ အတည်ပြုချက် တစ်ခုသာ ဖြစ်၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

အာဟေး ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ချေ။ သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပျိုးပင်လေးကို အတူတကွ ကြည့်နေလိုက်၏။ နေရောင်ခြည်က သူတို့၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး နွေးထွေး နှစ်လိုဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင်၊ ပျိုးပင်လေးက ပိုမို ရှည်လာ၏။ အရွက်များက သုံးရွက်မှနေ၍ ငါးရွက်သို့ တိုးလာပြီး၊ ရိုးတံကလည်း ခဲတံ အရွယ်အစားမှနေ၍ တူ အရွယ်အစားသို့ တုတ်လာသည်။ ယခုအခါ ၎င်းသည် ဝါးတံစို့ကို လုံးဝ မှီခိုနေရပြီး၊ သူ့ဘာသာသူ ဖြောင့်မတ်စွာ မရပ်တည်နိုင်တော့ဘဲ၊ တုတ်ကောက်ကို မှီနေရသော အဘိုးအို တစ်ဦးကဲ့သို့ ယိမ်းယိုင်နေ၏။ အာဟေး က အခြား တစ်ဖက်တွင် နောက်ထပ် ဝါးတံစို့ တစ်ချောင်း ထပ်စိုက်ပေးလိုက်ပြီး၊ ပျိုးပင်လေးကို အလယ်တွင် ညှပ်ထားလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆို ရပြီ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

ဝါးတံစို့ နှစ်ချောင်းကို ကြည့်ရင်း၊ ၎င်းတို့က ခြံစည်းရိုး နှစ်ခုနဲ့ တူပြီး ပျိုးပင်လေးကို အထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားတယ် လို့ ရှနိရဲ့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို သူ ချက်ချင်း နားလည်သွားတယ်။ သူတို့က ပိတ်လှောင်ထားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပျိုးပင်လေး ယိုင်မကျသွားအောင် ထောက်ပံ့ပေးထားတာလေ။

"အဲ့ဒါက သူ့ဘာသာသူ မတ်တပ်ရပ်နိုင်လား" ဟု သူက အာဟေး ကို မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "မရလောက်ဘူး။ ၎င်းက တစ်ခုခုကို မှီဖို့ အသားကျနေပြီလေ။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။ သူကိုယ်တိုင် အကြောင်းကို ပြန်တွေးမိသွားတယ်၊ ကန့်သတ်နယ်မြေ ထဲမှာတုန်းက သူလည်း တခြားသူတွေကို မှီခိုခဲ့ရတာပဲလေ ကိုယ်ပွား၊ ကျိုးယွမ်၊ ချန်မော့ နဲ့ အာဟေး။ သူတို့သာ မရှိခဲ့ရင်၊ သူလည်း မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။

"ဒါဆိုရင် မှီထားလိုက်ပါစေတော့" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

အာဟေး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေ၏။

"အင်း။ ငါ့ကို မှီထားလေ။"

ဘဝက ဒီလိုနဲ့ပဲ ဆက်လက် စီးဆင်းသွားလေသည်။

ပျိုးပင်လေးက တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ပိုရှည်လာပြီး၊ အရွက်တွေ ပိုများလာတယ်။ ရှန်ရဲ့ နေ့တိုင်း သွားကြည့်တယ်၊ အာဟေး နေ့တိုင်း သွားကြည့်တယ်၊ ပြီးတော့ လျင်ရှောင်ယု နေ့တိုင်း သွားကြည့်တယ်။ သူတို့ သုံးယောက် ပျိုးပင်လေးကို ဝိုင်းရံထားကြပြီး၊ ကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်ကို ဝိုင်းရံထားသလိုမျိုး၊ သူ ကြီးထွားလာတာကို၊ အရွက်တွေ ထွက်လာတာကို၊ လေထဲမှာ ယိမ်းနွဲ့နေတာကို စောင့်ကြည့်နေကြတာလေ။

တစ်နေ့တွင်၊ ရှန်ရဲ့ အလုပ်က ပြန်ရောက်သောအခါ အာဟေး သည် လသာဆောင်တွင် ရပ်လျက်၊ ရေပန်းကရား ကိုင်ကာ ပျိုးပင်လေးကို ရေလောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ရေစက်များက အရွက်များပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး၊ လုံးဝန်းသော ရေစက်လေးများ အဖြစ် လိမ့်ဆင်းသွားကာ ညနေဆည်းဆာ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေလေသည်။

သူက အလွန် ဂရုတစိုက် ရေလောင်းနေပြီး၊ အရွက်တိုင်း၊ အရွက်၏ အောက်ဘက်များကိုပါ သေချာ ရေလောင်းပေးနေ၏။ သူ ခါးကိုင်းထားပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန် ညင်သာလှကာ တစ်ခုခုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည် စိုးရိမ်သကဲ့သို့ပင်။

ရှန်ရဲ့သည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရပ်လျက် သူ၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေမိ၏။ ညနေဆည်းဆာ နေရောင်က လသာဆောင်မှ တစ်ဆင့် ဖြာကျနေပြီး၊ သူ၏ ပုံရိပ် ကောက်ကြောင်းကို ရွှေရောင် အနားသတ်လေးများ ထင်ဟပ်စေသည်။ သူသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်နေပြီး၊ ပန်းချီကား တစ်ချပ်လို၊ ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံလို၊ မှတ်သားထားရမယ့် အခိုက်အတန့်လေး တစ်ခုလိုပါပဲ။

"ပြန်ရောက်ပြီလား" အာဟေး က ခေါင်းတောင် မလှည့်ဘဲ မေးလိုက်၏။

"အင်း" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

သူ လျှောက်သွားပြီး အာဟေး ၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်၏။ ပန်းအိုးထဲတွင်၊ ပျိုးပင်လေးက အနည်းငယ် ပိုရှည်လာပြီး အရွက် နှစ်ရွက် ပိုထွက်လာသည်။ အကြီးဆုံး အရွက်ပေါ်တွင် လုံးဝန်းပြီး အလင်းပေါက်နေသော ရေစက်လေး တစ်စက် ရှိနေကာ၊ ကောင်းကင်ကြီး၏ အရောင်ကို ပြန်လည် ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေသည်။

"ပန်းပွင့်တော့မယ်" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

"ဘယ်တော့လောက်လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်: "မကြာခင်ပေါ့။ ရက်အနည်းငယ်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ တစ်ပတ်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ ပျိုးပင်လေးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် တည်ငြိမ်နေ၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့၊ ၎င်းက အပိုင်းအစ တွေကို စုပ်ယူမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ အာဟေး ကိုလည်း ပျောက်ကွယ်သွားစေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ၎င်းက သာမန် ပန်းလေးတွေ ပွင့်လာမယ့် သာမန် ပျိုးပင်လေး တစ်ပင် သက်သက်ပါပဲ။

"ဘယ်အရောင်လဲ" ဟု သူ မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်: "ငါ မသိဘူး။ အစိမ်းရောင် ပျိုးပင်လေး ဆိုတော့ အဖြူရောင်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အဝါရောင်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အနီရောင်လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"အနီရောင်လည်း အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

အာဟေး လှည့်၍ သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"အနီရောင်လည်း လှပါတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ထပ်ပြောသည်။

အာဟေး ပြုံးလိုက်သည်။ တိုတောင်းသော်လည်း အလွန် လှပသော အပြုံးလေး ဖြစ်၏။

ထိုညက ရှန်ရဲ့ နောက်ထပ် အိပ်မက်တစ်ခု မက်ပြန်၏။ အိပ်မက်ထဲတွင်၊ သူသည် လသာဆောင်တွင် ရပ်နေပြီး၊ ပန်းအိုးထဲရှိ ပျိုးပင်လေးက ပန်းပွင့်နေလေပြီ။ အနီရောင် မဟုတ်ဘဲ အဖြူရောင် ဖြစ်ကာ၊ အလွန် သေးငယ်သော ပန်းလေး တစ်ပွင့် ဖြစ်ပြီး ပန်းပွင့်ဖတ်များက စက္ကူလို၊ နှင်းလို ပါးလွှာကာ အလင်းပေါက်နေ၏။ ပန်းပွင့်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အဝါရောင် ဖျော့ဖျော့လေး ရှိနေပြီး၊ ရေဖြင့် ဆေးကြောထားသကဲ့သို့ပင်။

သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချပြီး ပန်းလေးကို ကြည့်လိုက်၏။ လေပြေလေး တိုက်ခတ်လာပြီး ပန်းပွင့်ဖတ်များက ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။

ပန်းလေးက ချိုမြိန်သော အနံ့လေး ရှိပြီး၊ ဖျော့တော့ကာ၊ မြက်ပင်တွေလို၊ ဆီးနှင်းတွေလို၊ နွေဦးလေပြေ လိုမျိုးပါပဲ။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ပန်းလေးကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်၏။ နွေးထွေးပြီး နူးညံ့နေတယ်၊ အာဟေး ရဲ့ လက်လိုပဲ။

ပန်းပွင့်ဖတ်လေးများက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ဖြန့်ကားလာတော့၏။ တစ်လွှာပြီး တစ်လွှာ၊ လက်ဆောင်ထုပ် တစ်ခုကို ဖြေနေသလိုမျိုးပဲ။

ပန်းပွင့်လေးရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ၊ အလင်းရောင် တစ်စွန်းတစ်စ ရှိနေတယ်၊ ရွှေရောင်၊ တောက်ပပြီး နွေးထွေးနေတယ်။

သူ အဆိုပါ အလင်းတန်းလေးကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် နက်ရှိုင်းသော ငြိမ်းချမ်းမှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ အတွေးများထဲမှ လာသော ငြိမ်းချမ်းမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ သူ၏ ဖြစ်တည်မှု၊ အရိုးအဆစ်၊ သွေးကြောများနှင့် အသက်ရှူသံ တိုင်းမှ လာသော ငြိမ်းချမ်းမှု ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤနေရာ၌ ရပ်လျက်၊ အဆိုပါ ပန်းလေးကို ကြည့်ရင်း မိုးလင်းမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်အတွက် ဖန်တီးခံထားရသကဲ့သို့ပင်။

ထို့နောက် သူ လန့်နိုးလာတော့၏။ မှောင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး အခန်းထဲတွင် မှိုင်းနေသည်။ သူ ကုတင်အပေါ်ထပ်တွင် လှဲလျက် အာဟေး ၏ အသက်ရှူသံကို နားစွင့်နေ၏။ ညင်သာပြီး မှန်ကန်နေသည်။ သူ ဖြည်းညင်းစွာ ထပြီး ကုတင်အောက်သို့ ဆင်းလာကာ လသာဆောင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

လရောင်အောက်တွင်၊ ပျိုးပင်လေးက ပန်းမပွင့်သေးချေ။ အရွက်တွေ၊ ရိုးတံရယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ ဝါးတံစို့ နှစ်ချောင်းရယ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချပြီး ၎င်းကို ကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းသည် ထိုနေရာ၌ ဝါးတံစို့များကို မှီလျက် ရပ်နေပြီး၊ ၎င်း၏ အရွက်များက လေနှင့်အတူ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အကြီးဆုံး အရွက်လေးကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်၏။ အေးစက်ပြီး ချောမွေ့နေတယ်၊ အရင်က အတိုင်းပါပဲ။

"မြန်မြန် ကြီးလာပါ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။ သူ၏ အသံက အလွန် တိုးညင်းလှပြီး၊ တစ်ယောက်ယောက်ကို နှိုးမိမည် စိုးရိမ်သကဲ့သို့ပင်။

အရွက်လေးက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး၊ တုံ့ပြန်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာကာ၊ လှဲအိပ်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်၏။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ လေတိုက်တာ ရပ်သွားပြီး၊ လမင်းကြီးက ခေါင်မိုးနောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားလေသည်။

မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းလေး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။

နေ့သစ် တစ်နေ့ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

………