အခန်း ၆၁

အခန်း (၆၁) - ပန်းပွင့်ခြင်း

ပန်းလေးသည် သာမန် နံနက်ခင်း တစ်ခုတွင် ပွင့်လန်းလာခဲ့၏။

နေရောင်ခြည်ကြောင့် ရှန်ရဲ့ လန့်နိုးလာသောအခါ၊ အလွန် သိမ်မွေ့သော ပန်းရနံ့လေး တစ်ခုကို သူ ရလိုက်သည်။ လျင်ရှောင်ယု ဟင်းချက်နေသည့် အနံ့ မဟုတ်သလို၊ အောက်ထပ်မှ နှင်းဆီပန်းများ၏ အနံ့လည်း မဟုတ်ချေ; အရင်က တစ်ခါမှ မရှူရှိုက်ဖူးသော အလွန် သိမ်မွေ့ပြီး ဝေးကွာသည့် ရနံ့လေး ဖြစ်ကာ၊ သူ၏ မှတ်ဉာဏ် တစ်ထောင့်တစ်နေရာကို ရုတ်တရက် ဖွင့်ဟလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ သူ ကုတင်အပေါ်ထပ်တွင် လှဲလျက်၊ မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အဆိုပါ ရနံ့လေးကို ခဏမျှ ရှူရှိုက်နေပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်လိုက်၏။

အာဟေး မရှိချေ။

ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အိပ်ရာနေရာတွင် စောင်များ သေသပ်စွာ ခေါက်ထားပြီး၊ နေ့တိုင်းလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူ မရှိတော့ဘူး။

ရှန်ရဲ့၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး လသာဆောင်သို့ ခြေဗလာဖြင့် ပြေးထွက်သွားလိုက်သည်။

အာဟေး က ထိုနေရာတွင် ရပ်နေ၏။ သူ့ကို ကျောခိုင်းလျက်၊ ခါးကိုင်းကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ပန်းအိုးကို ကြည့်နေသည်။ နေရောင်ခြည်က သူ၏ အနောက်မှ ဖြာကျနေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားသော အရိပ်တစ်ခု ထင်ကျန်နေစေ၏။

ပျိုးပင်လေး ပန်းပွင့်နေလေပြီ။

လက်သည်းခွံထက် အနည်းငယ်သာ ပိုကြီးသော အလွန် သေးငယ်သည့် ပန်းလေး တစ်ပွင့် ဖြစ်သည်။

ပန်းပွင့်ဖတ်များက အဖြူရောင် ဖြစ်ပြီး၊ အလင်းပေါက်လုမတတ် ပါးလွှာကာ အရွက်ကြောများနှင့် အနောက်ဘက်ရှိ နေရောင်ခြည်ကိုပင် မြင်တွေ့နေရ၏။ ပန်းပွင့်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အကြိမ်များစွာ ဆေးကြောခံထားရသော ရေဆေးပန်းချီ တစ်ခုကဲ့သို့ အဝါရောင် ဖျော့ဖျော့လေး သန်းနေသည်။ ၎င်းသည် ရိုးတံ၏ အမြင့်ဆုံး ထိပ်ဖျားတွင် ပွင့်လန်းနေပြီး၊ ရှက်တတ်သော ကလေးငယ် တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခေါင်းလေး အနည်းငယ် ငိုက်ကျနေလေသည်။

အာဟေး က ထိုနေရာတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ပန်းလေးကို ကြည့်နေ၏။ သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားက အရင်က အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင် — ခေါင်းလေး စောင်းလျက်၊ ဘယ်ဘက်မှ ကြည့်လိုက်၊ ညာဘက်မှ ကြည့်လိုက်နှင့် ပန်းပွင့်ဖတ်များ၏ အရွက်ကြောများကို မြင်ရသည်အထိ အနီးကပ် ကြည့်နေသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ မထိတွေ့ခဲ့ချေ။ သူ ဒီတိုင်း ကြည့်နေရုံသာ ပြုလုပ်သည်၊ တိတ်ဆိတ်စွာ၊ စိတ်ရှည်စွာဖြင့်၊ တစ်ခုခုကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ပင်။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် အဆိုပါ အဖြူရောင် ပန်းလေးကို ကြည့်နေကြ၏။ လေပြေလေး တိုက်ခတ်သွားရာ၊ ပန်းပွင့်ဖတ်များ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့သွားပြီး ပန်းရနံ့လေးက အနည်းငယ် ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။

"ဘယ်တုန်းက ပွင့်တာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ငါ မသိဘူး။ ငါ နိုးလာတော့ ပွင့်နေပြီ" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ပန်းလေးကို ထိတွေ့ရန် ပြင်လိုက်၏။ သူ၏ လက်ချောင်းများ ပန်းပွင့်ဖတ်များနှင့် မထိမီလေးတွင် သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ပျက်စီးသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိသည်။ ပန်းလေးက အရမ်းကို သေးငယ်ပြီး၊ ပန်းပွင့်ဖတ်တွေကလည်း စက္ကူလို၊ နှင်းလို ပါးလွှာလွန်းလှသဖြင့် လေတစ်ချက် မှုတ်လိုက်ရုံဖြင့် လွင့်ပါးသွားနိုင်မည့် ပုံပေါ်လေသည်။

အာဟေး က သူ၏ လက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ထိကြည့်လိုက်ပါ။ မကျိုးသွားပါဘူး။"

ရှန်ရဲ့ ပန်းပွင့်ဖတ်လေးကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်၏။ အေးစက်ပြီး ချောမွေ့နေတယ်၊ အရင်က အတိုင်းပါပဲ။ ပန်းပွင့်ဖတ်လေးက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး၊ တုံ့ပြန်နေသကဲ့သို့ပင်။ ထို့နောက်၊ ပန်းပွင့်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အဝါရောင် နေရာလေးက ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည် —

အလင်းရောင်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ခံစားချက် တစ်ခုကြောင့် ဖြစ်ကာ၊ အတွင်းထဲတွင် တစ်ခုခုက မျက်တောင်ခတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

သူ လက်ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဘာတစ်ခုမှ မရှိချေ။ သို့သော် ပန်းလေးက သူ့ကို မှတ်မိသွားသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

လျင်ရှောင်ယု ဟင်းမွှေယောက်မ ကိုင်လျက် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူတို့ လသာဆောင်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

"ပွင့်သွားပြီလား" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

လျင်ရှောင်ယု လျှောက်လာပြီး သူမလည်း ဆောင့်ကြောင့် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူတို့ သုံးယောက် ပန်းအိုး အနီးတွင် ဝိုင်းထိုင်လျက် အဆိုပါ အဖြူရောင် ပန်းလေးကို ကြည့်နေကြ၏။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဟင်းမွှေယောက်မ ကို ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး ဆီများပင် တစ်ပေါက်ပေါက် ကျနေသည်။ သူမ သတိမထားမိချေ; သူမ ပန်းလေးကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။

"အရမ်းကို သေးငယ်တာပဲ" ဟု သူမက ဆိုလေသည်။

"အင်း" ဟု ရှန်ရဲ့က သဘောတူလိုက်၏။

"အရမ်းလည်း ဖြူတာပဲ။"

"အင်း။"

"လှတယ်။"

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ သူမကို ကြည့်လိုက်၏။ သူမ ပန်းလေးကို စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ရှိနေသည်။ နေရောင်ခြည်က သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့၊ သူမ၏ မျက်လုံးတစ်ဝိုက်ရှိ မျက်ရေးကြောင်း သေးသေးလေးများပေါ်သို့ ဖြာကျနေ၏။ သူမ အသက် အနည်းငယ် ကြီးလာပြီ၊ ကန့်သတ်နယ်မြေ ထဲကို ပထမဆုံး ဝင်လာတုန်းကထက် အနည်းငယ် ပိုအသက်ကြီးသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အပြုံးကတော့ အရင်က အတိုင်းပါပဲ၊ မင်္ဂလာဆောင် ဓာတ်ပုံထဲကလို လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ သူမ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်ကာ သူ၏ လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

သူတို့ သုံးယောက် လသာဆောင်ပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေခဲ့ကြ၏။ ဟင်းမွှေယောက်မ မှ ဆီများ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်အထိ၊ အောက်ထပ်မှ နံရံစာ ရောင်းသော ဈေးသည်က ပင်ပန်းပြီဟု အော်ဟစ်ကာ သိမ်းဆည်းပြီး အိမ်ပြန်သွားသည်အထိ၊ နေရောင်ခြည်က ပန်းအိုး၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ အခြား တစ်ဖက်စွန်းသို့ ရွေ့လျားသွားသည်အထိပင်။

ပန်းလေးက သုံးရက်တိုင်တိုင် ပွင့်လန်းနေခဲ့သည်။

ပထမဆုံး နေ့တွင် အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းခဲ့ပြီး၊ ပန်းပွင့်ဖတ်များက ထီးငယ်လေး တစ်လက်ကဲ့သို့ ပြန့်ကားနေ၏။ ပန်းပွင့်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အဝါရောင်က ပိုမို ရင့်လာကာ၊ အဝါရောင် ဖျော့ဖျော့မှနေ၍ ရွှေဝါရောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နေရောင်အောက်တွင် လင်းလက်နေသည်။ အာဟေး က နေ့တစ်ဝက်နီးပါး ပန်းအိုးရှေ့မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး ၎င်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ရှန်ရဲ့က ထမင်းစားဖို့ ခေါ်သော်လည်း ခဏစောင့်ဦး ဟု သူက ပြောသည်; အိပ်ဖို့ ခေါ်သော်လည်း နောက်ထပ် ခဏလောက် ထပ်ကြည့်ချင်သေးတယ် ဟု သူက ပြော၏။

ရှန်ရဲ့လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်သဖြင့် ထမင်းပန်းကန်ကို လသာဆောင်သို့ ယူသွားကာ သူ၏ ဘေးတွင် ချပေးထားလိုက်ရသည်။ သူက ပန်းလေးကို ကြည့်ရင်း ထမင်းစားနေပြီး၊ အလွန် နှေးကွေးစွာ စားသောက်ကာ တစ်ခါတစ်ရံ တူက လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေပြီး ဟင်းယူရန်ပင် မေ့လျော့နေတတ်၏။

ဒုတိယ နေ့တွင်၊ ပန်းပွင့်ဖတ်များ၏ အစွန်းလေးများ စတင် လိပ်တက်လာ၏။

ညှိုးနွမ်းသွားသည့် လိပ်တက်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ အပေါ်ဘက်သို့ အနည်းငယ် ကော့တက်သွားကာ ပြန်ပိတ်တော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။ ပန်းပွင့် အလယ်ဗဟိုရှိ ရွှေရောင်က ပိုမို ရင့်လာပြီး၊ ရွှေဝါရောင်မှနေ၍ လိမ္မော်ရောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ နေမဝင်မီ နောက်ဆုံး အလင်းတန်းလေး ကဲ့သို့ပင်။ အာဟေး က ပန်းအိုးရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ တစ်နေ့လုံး ထိုင်ကြည့်မနေတော့ချေ။ သူ ခဏကြည့်လိုက်၊ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီ လျှောက်သွားလိုက်၊ ပြီးတော့ ပြန်လျှောက်လာပြီး ပြန်ထိုင်ကြည့်လိုက် လုပ်နေသည်။ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ဤသို့ အကြိမ်များစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်နေ၏။

ရှန်ရဲ့က ဘာဖြစ်လို့လဲ ဟု မေးရာ၊ "ပိတ်တော့မယ်" ဟု သူက ပြန်ဖြေသည်။ သူ၏ လေသံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ သူ၏ လက်များက ဒူးပေါ်တွင် တစ်ချက်ချင်းစီ ညင်သာစွာ ပုတ်နေမိ၏။

တတိယမြောက် နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ရှန်ရဲ့ နိုးလာသောအခါ၊ ပန်းရနံ့လေးများ အတော်လေး မှေးမှိန်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။ သူ လသာဆောင်သို့ ထွက်သွားလိုက်သည်; ပန်းလေးက တစ်ဝက်ခန့် ပိတ်နေလေပြီ။ ပန်းပွင့်ဖတ်များက တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး၊ ပန်းပွင့် အလယ်ဗဟိုရှိ ရွှေရောင်ကို ကာကွယ်ထားသကဲ့သို့ပင်။ အာဟေး က ပန်းအိုးရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်မနေတော့ချေ။ သူသည် ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ရပ်လျက် ပန်းအိုးကို ကျောခိုင်းကာ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေ၏။

ရှန်ရဲ့ သူ၏ အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ သူ နောက်ပြန်မလှည့်လာဘဲ၊ "ပိတ်သွားပြီ" ဟုသာ ပြောလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ပန်းအိုးကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ပန်းပွင့်ဖတ်များ လုံးဝ ပိတ်သွားပြီး၊ သေးငယ်သော ပန်းဖူးလေး တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ခေါင်းလေး ငိုက်ကျနေ၏။ ပန်းပွင့် အလယ်ဗဟိုရှိ ရွှေရောင်ကို မမြင်ရတော့ချေ; အဖြူရောင် သက်သက်သာ ကျန်ရစ်တော့ပြီး၊ မှိုင်းယောင်ကာ အမည်းရောင် သန်းနေလုမတတ် အဖြူရောင်မျိုး ဖြစ်သည်။

"ထပ်ပွင့်လာဦးမလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်: "နောက်နှစ်လည်း ဖြစ်ချင် ဖြစ်မယ်။ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်တော့မှ ပြန်မပွင့်တော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သူ ခေါင်းလှည့်လာပြီး ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

အဆိုပါ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်ခုခု တောက်ပနေသည်။ အလင်းရောင် မဟုတ်ဘဲ အခြား တစ်ခုခု၊ ပိုမို နက်ရှိုင်းပြီး ပိုမို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော တစ်ခုခု။

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါ ပွင့်ခဲ့တယ်လေ။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း၊ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပြည့်ဝသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အာဟေး ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ အာဟေး ၏ လက်က အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှန်ရဲ့သည် ထိုအေးစက်မှုနှင့် အသားကျနေလေပြီ။ အဲ့ဒါ သူရဲ့ နွေးထွေးမှုပဲ၊ သူရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲ။ သူတို့ နှစ်ယောက် ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် လက်ချင်းတွဲလျက် ရပ်ကာ ပိတ်သွားသော ပန်းလေးကို ကြည့်နေကြ၏။ လသာဆောင်မှ တစ်ဆင့် အေးစက်သော လေအဝေ့တစ်ခု တိုက်ခတ်လာပြီး၊ ဆောင်းဦးရာသီ ရောက်ရှိလာတော့မည့် အရိပ်အယောင်များ ပါလာလေသည်။

လျင်ရှောင်ယုက မီးဖိုချောင်ထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး: "ထမင်းစားလို့ ရပြီ။"

သူတို့ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာကြပြီး စားပွဲတွင် ဝိုင်းထိုင်လိုက်ကြ၏။ ဆန်ပြုတ်၊ ပေါက်စီ၊ ချဉ်ဖတ်၊ ကြက်ဥကြော်။ နေ့တိုင်းလိုပါပဲ။ နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်မှ တစ်ဆင့် ဖြာကျနေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့၊ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်သို့၊ ပြီးတော့ အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားလေ့ရှိသော ကွန်ပျူတာပေါ်သို့ ကျဆင်းနေ၏။ အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ၊ နေ့တိုင်းလို လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု ကွဲပြားသွားတယ် ဆိုတာကို ရှန်ရဲ့ သိနေပါတယ်။ ပန်းလေး ပွင့်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ပြန်ပိတ်သွားတယ်။ အရမ်းကို သေးငယ်တယ်၊ သုံးရက်ပဲ ပွင့်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ လူသုံးယောက်ပဲ မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ၎င်း ပွင့်ခဲ့တယ်။

လသာဆောင်ပေါ်မှာ၊ နေရောင်ခြည် အောက်မှာ၊ အာဟေး ရဲ့ အကြည့်တွေ အောက်မှာ။ ၎င်း ပွင့်ခဲ့တာပါ။

ထမင်းစားပြီးနောက်၊ ရှန်ရဲ့ လသာဆောင်တွင် ရပ်လျက် ပိတ်သွားသော ပန်းဖူးလေးကို ငေးကြည့်နေ၏။ ပန်းဖူးလေးက ခေါင်းလေး ငိုက်ကျနေပြီး အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ် တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ အေးစက်ပြီး ချောမွေ့နေတယ်၊ အရင်က အတိုင်းပါပဲ။

ပန်းဖူးလေးက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားတော့၏။

သူ လက်ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး၊ လှည့်ကာ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ အာဟေး က ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ထိုင်လျက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေ၏။ လျင်ရှောင်ယုက မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပန်းကန်ဆေးနေပြီး ရေသံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး၊ အဝေးထိန်းခလုတ်ကို ယူကာ တီဗီ ဖွင့်လိုက်၏။

အဖြူအမည်း ရုပ်ရှင်ဟောင်း တစ်ကား ပြသနေပြီး၊ မိုးရွာနေသော လမ်းမပေါ်တွင် လူနှစ်ယောက် လမ်းခွဲနေသည့် မြင်ကွင်း ဖြစ်သည်။ သူ ခဏကြည့်ပြီးနောက် ရုပ်သံလိုင်း ပြောင်းလိုက်၏။

သတင်း — သတင်းကြေညာသူက လမ်းတစ်နေရာတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကားအက်ဆီးဒင့် အကြောင်းကို ပြောနေသည်။ သူ ထပ်ပြီး ရုပ်သံလိုင်း ပြောင်းလိုက်ပြန်သည်။

ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ် — လူအနည်းငယ် စင်ပေါ်တွင် အားရပါးရ ရယ်မောနေကြ၏။ သူ ထပ်ပြီး ရုပ်သံလိုင်း ပြောင်းလိုက်သည်။ ကာတွန်း ကား — ကြောင်က ကြွက်ကို လိုက်ဖမ်းနေသည့် ကား။

သူ တီဗီကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဆိုဖာကို မှီချလိုက်သည်။

မျက်နှာကျက်ပေါ်တွင် ရေစွန်းကွက်များ ရှိနေပြီး၊ သစ်ပင် အသက်ကွင်းများကဲ့သို့ စက်ဝိုင်းပုံ ထပ်နေကြ၏။ သူ အဆိုပါ ရေစွန်းကွက်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပန်းလေး အကြောင်း တွေးနေမိသည်။ ၎င်း ထပ်ပွင့်လာဦးမလား။ နောက်နှစ်လား၊ နောက်နှစ်များလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်တော့မှ ပြန်မပွင့်တော့ဘူးလား။ သူ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ၎င်း ပွင့်ခဲ့တယ် ဆိုတာကိုတော့ သူ သိပါတယ်။ သာမန် နံနက်ခင်း တစ်ခုမှာ၊ နေရောင်ခြည် ဖြာကျလာတဲ့ အချိန်မှာ၊ အာဟေး နိုးလာတဲ့ အချိန်မှာပေါ့။ ၎င်း ပွင့်ခဲ့တာပါ။

အာဟေး က ပြတင်းပေါက် အနီးမှ လျှောက်လာပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ ဆိုဖာ အနည်းငယ် နိမ့်ဝင်သွားပြီး၊ ရှန်ရဲ့လည်း သူ့ဘက်သို့ အနည်းငယ် ယိမ်းသွားလေသည်။ သူ မတ်မတ် ပြန်မထိုင်တော့ဘဲ၊ တစ်ဖက်သို့ မှီလျက် သူ၏ ပခုံးက အာဟေး ၏ ပခုံးနှင့် ထိကပ်နေစေလိုက်၏။

"ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ" ဟု အာဟေး က မေးလိုက်၏။

"အဲ့ဒီ ပန်းလေး အကြောင်း စဉ်းစားနေတာ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

"အဲ့ဒါ ထပ်ပွင့်လာဦးမှာပါ" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ အာဟေး က မျက်နှာကျက်ပေါ်ရှိ ရေစွန်းကွက် စက်ဝိုင်းများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"အဲ့ဒါ ပွင့်လာမှာပါ။ နောက်နှစ် မဟုတ်ဘူး။ အချိန်အကြာကြီး နေမှ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါ ပွင့်လာမှာပါ။"

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်: "ဘာလို့လဲဆိုတော့ အမြစ်တွေ ရှိနေသေးလို့လေ။ အမြစ်တွေ ရှိနေသရွေ့ အဲ့ဒါ ပွင့်လာမှာပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ၏ မျက်နှာဘေးတိုက် မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်၏။ နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်မှ တစ်ဆင့် ဖြာကျနေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာနှင့် သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများကို လင်းထိန်စေသည်။

အဆိုပါ မျက်ဝန်းများက ပန်းပွင့်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ရွှေရောင်လေးကဲ့သို့ တောက်ပကာ နွေးထွေးနေလေသည်။

ပထမဆုံး နေ့ကို သူ ရုတ်တရက် ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။ ပထမဆုံး အထပ်။

စင်္ကြံလမ်းထဲမှာ။ သူ စည်းမျဉ်း စာရွက်ရှေ့မှာ ရပ်လျက် စာသားများကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့တာ။

အဲ့ဒီတုန်းက၊ ပန်းဆိုတာ ဘာလဲ၊ အမြစ်ဆိုတာ ဘာလဲ၊ ပွင့်တယ် ဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုတာကို သူ မသိခဲ့ဘူး။ သူ စည်းမျဉ်းတွေကိုပဲ သိခဲ့တယ်၊ အသက်ရှင်ဖို့ပဲ သိခဲ့တယ်၊ ရှေ့ဆက်သွားဖို့ပဲ သိခဲ့တယ်။ အခုတော့ သူ သိသွားပြီ။ စည်းမျဉ်းတွေ ကွဲကြေသွားမယ်၊ ပန်းတွေ ပွင့်လာမယ်၊ ပြီးတော့ အမြစ်တွေက မြေကြီးထဲမှာ စောင့်နေကြလိမ့်မယ်။

သူ အာဟေး ၏ ပခုံးကို မှီလျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်၏။ အာဟေး ၏ ပခုံးက ကျဉ်းမြောင်းပြီး အနည်းငယ် သက်သောင့်သက်သာ မရှိလှချေ။ သို့သော် သူ မဖယ်ခွာချင်ပါဘူး။

လျင်ရှောင်ယု မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူတို့ ဆိုဖာကို မှီနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်၏။ သူမ လျှောက်လာပြီး ရှန်ရဲ့၏ အခြား တစ်ဖက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူတို့ သုံးယောက် ဆိုဖာပေါ်တွင် ပခုံးချင်း ထိကပ်လျက် ပြွတ်သိပ် ထိုင်နေကြလေသည်။ တီဗီ ပိတ်ထားပြီး၊ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ နေရောင်ခြည်က ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားနေ၏။ ပန်းအိုးထဲတွင် ပိတ်သွားသော ပန်းဖူးလေးက ခေါင်းလေး ငိုက်ကျနေပြီး အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဒါပေမဲ့ အမြစ်တွေက မြေကြီးထဲမှာ၊ အဲ့ဒီ အဖြူရောင်၊ သေးသွယ်တဲ့ ပိုက်ကွန်တွေ ထဲမှာ ရှိနေတယ်။

၎င်းက စောင့်နေတာပါ…

……..