အခန်း ၆၂

အခန်း (၆၂) - သာမန်နေ့ရက်များထဲမှ ထူးခြားချက်

နေ့ရက်များက နှေးကွေးသွားသည်၊ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် နှေးကွေးခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ သက်သောင့်သက်သာ ရှိသော နှေးကွေးခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။ နွေရာသီ မွန်းလွဲပိုင်း တစ်ခုမှာ အေးမြတဲ့ ဖျာလေးပေါ် လှဲနေရင်း၊ ပန်ကာလည်နေတဲ့ အသံကို နားထောင်ကာ ပန်ကာရွက်တွေကို စိုက်ကြည့်နေရင်းနဲ့ အိပ်ပျော်သွားတာမျိုးပေါ့။ နိုးလာတဲ့ အချိန်မှာ အပြင်ဘက်မှာ လင်းနေတုန်းပဲ၊ ခဏလေးပဲ အိပ်လိုက်ရတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့်၊ တကယ်တမ်းတော့ ညနေ လေးနာရီ၊ ငါးနာရီလောက် ရှိနေပြီလေ။

ရှန်ရဲ့သည် ဤနှေးကွေးသော အရှိန်အဟုန်နှင့် စတင် အသားကျလာလေပြီ။

နံနက်ခင်း ခုနစ်နာရီတွင် အိပ်ရာထသည်၊ သွားတိုက် မျက်နှာသစ်ပြီး လျင်ရှောင်ယု ပြင်ဆင်ပေးသော နံနက်စာကို စားသည်။

ရှစ်နာရီတွင် အလုပ်သွားရန် အိမ်မှ ထွက်သည်၊ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လျှောက်ခဲ့ဖူးသော အဆိုပါ လမ်းသွယ်လေး အတိုင်း လျှောက်သွားကာ၊ အဆိုပါ သစ်သီးဆိုင်၊ အဆိုပါ အနီရောင် ဖုန်းရုံလေး နှင့် အဆိုပါ ရှားပင်ကြီးတို့ကို ဖြတ်ကျော်သွား၏။

တစ်နေ့လုံး ရုံးခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ၊ ပြီးဆုံးနိုင်ခြင်း မရှိသော စာရွက်စာတမ်း အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်ရင်း လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ ပြီးဆုံးနိုင်ခြင်း မရှိသော အတင်းအဖျင်း စကားများကို နားထောင်ရသည်။ ညနေ ခြောက်နာရီတွင် အလုပ်ဆင်းပြီး လာခဲ့ရာ လမ်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်လာခဲ့၏။ အခန်း ၅၀၂ ၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး "ငါ ပြန်ရောက်ပြီ" ဟု အော်လိုက်သည်။

လျင်ရှောင်ယုက မီးဖိုချောင်ထဲမှ ပြန်ထူးပြီး၊ အာဟေး က ပြတင်းပေါက် အနီးမှ နောက်ပြန်လှည့်လာ၏။ ထို့နောက် သူတို့ ထမင်းစားကြသည်၊ တီဗီကြည့်ကြသည်၊ ရေချိုးပြီး အိပ်ရာဝင်ကြသည်။

နေ့တိုင်းက တစ်ပုံစံတည်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရှန်ရဲ့ကတော့ ပျင်းစရာ ကောင်းတယ်လို့ မထင်ပါဘူး။ အရင်တုန်းကတော့ ပျင်းစရာ ကောင်းတာက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကြောက်စရာ အကောင်းဆုံး အရာပဲလို့ သူ ထင်ခဲ့မိတာ၊ စည်းမျဉ်းတွေထက် ပိုကြောက်စရာ ကောင်းတယ်၊ သရဲတွေထက် ပိုကြောက်စရာ ကောင်းတယ်လို့ပေါ့။

အခုတော့ ပျင်းစရာ ကောင်းတာလေးကလည်း မဆိုးပါဘူးလို့ သူ ခံစားနေရတယ်။ ပျင်းစရာ ကောင်းတယ် ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသေဘူး၊ ဘယ်သူမှ မငိုဘူး၊ စင်္ကြံလမ်းထဲမှာ အော်ဟစ်နေတဲ့ သူ မရှိဘူး ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲလေ။ ပျင်းစရာ ကောင်းတယ် ဆိုတာ လူတိုင်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အသက်ရှင်နေကြတယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပါပဲ။

လသာဆောင်ပေါ်ရှိ ပန်းဖူးလေးက ခေါင်းငိုက်ကျနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မပွင့်တော့ချေ။ ညှိုးနွမ်းနေသော ရိုးတံက ပြတင်းပေါက် ဘောင်ပေါ်ရှိ ဖန်ပုလင်းထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ အညိုရောင် သန်းကာ ခြောက်သွေ့နေပြီး နမူနာပြ အရာဝတ္ထု တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ အပင်ပေါက်လာသော အစိမ်းရောင် ပျိုးပင်လေးကတော့ အတော်လေး မြင့်မားနေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ အာဟေး ၏ ဒူးခေါင်းနားအထိ ရောက်လုမတတ်ပင်။

အရွက်များက ကြီးမားပြီး အစိမ်းရင့်ရောင် ဖြစ်ကာ၊ အစွန်းများတွင် ထက်မြက်သော သွားစိပ်လေးများ ပါရှိသည်။ ၎င်းသည် ဝါးတံစို့များကို မလိုအပ်တော့ဘဲ သူ့ဘာသာသူ ဖြောင့်မတ်စွာ ရပ်တည်နိုင်နေပြီ ဖြစ်ကာ၊ ရိုးတံကလည်း တုတ်ခိုင်ပြီး မာကျောနေသဖြင့် သစ်ပင်ငယ်လေး တစ်ပင်နှင့် တူနေလေပြီ။

အာဟေး က ၎င်းကို နေ့တိုင်း သွားကြည့်ဆဲပင်။

သူက နံနက်၊ နေ့လယ်၊ ညနေ သွားကြည့်လေ့ ရှိ၏။

သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး မကြည့်တော့ချေ; သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လျက်၊ ခေါင်းလေး စောင်းကာ ရပ်ကြည့်နေတတ်ပြီး၊ တိတ်ဆိတ်နေသော သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေသကဲ့သို့ပင်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူ ၎င်းကို စကားပြောတတ်သည်၊ သူ၏ အသံက အလွန် တိုးညင်းလှသဖြင့် သူ ဘာပြောနေသလဲ ဆိုတာကို ရှန်ရဲ့ မကြားရချေ။ သွားမေးသောအခါ၊ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီနေ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ လို့ မေးနေတာပါ" ဟု သူက ပြန်ဖြေ၏။

"အဲ့ဒါက မင်းကို ပြန်ဖြေမှာမှ မဟုတ်တာ" ဟု ရှန်ရဲ့က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်၏။

"ပြန်ဖြေမှာပါ။ အဲ့ဒါက အရွက်လေးကို လှုပ်ရှားပြလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒါက သူ့ရဲ့ အဖြေပဲလေ" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ပျိုးပင်လေးကို ကြည့်နေစဉ်၊ လေအဝေ့တစ်ခု တိုက်ခတ်လာပြီး အရွက်များ တရှဲရှဲ မြည်သွား၏။ အာဟေး က သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်လုံးများက "ကြည့်လေ၊ အဲ့ဒါ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီ" ဟု ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြနေသကဲ့သို့ပင်။

လျင်ရှောင်ယု က ဧည့်ခန်းထဲမှနေ၍ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်၏။

စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ရက်များတွင် ရှန်ရဲ့သည် အာဟေး နှင့်အတူ ပန်းဈေးသို့ သွားလေ့ရှိသည်။ အာဟေး ပန်းဈေးကို အရမ်း သဘောကျတယ်။ ပန်းတွေ အများကြီး၊ သစ်ပင်တွေ အများကြီး၊ သူ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့တဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိနေတာလေ။ ၎င်းတို့ တစ်ခုချင်းစီတိုင်းကို သူ လိုက်ကြည့်လေ့ ရှိပြီး၊ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ၊ ခေါင်းလေး စောင်းလျက်၊ ဘယ်ဘက်မှ ကြည့်လိုက်၊ ညာဘက်မှ ကြည့်လိုက်နှင့် ပန်းပွင့်ဖတ်များ၏ အရွက်ကြောများကို မြင်ရသည်အထိ အနီးကပ် ကြည့်တတ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သူက ဈေးသည်များကို ဒါ ဘာပန်းလဲ၊ ဘယ်လို ဂရုစိုက်ရမလဲ၊ နေရောင် ကြိုက်လား၊ ဘယ်နှစ်ရက် တစ်ခါ ရေလောင်းရမလဲ လို့ မေးတတ်တယ်။ တချို့ ဈေးသည်တွေက စိတ်ရှည်ကြပြီး၊ တချို့က စိတ်မရှည်ကြဘူး။

စိတ်ရှည်တဲ့ သူတွေက အများကြီး ရှင်းပြတတ်ပြီး၊ စိတ်မရှည်တဲ့ သူတွေကတော့ လက်ကာပြပြီး "နာမည် တပ်ထားတဲ့ စာရွက်ကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဖတ်ကြည့်" လို့ ပြောတတ်တယ်။ အာဟေး ဒေါသမထွက်ဘဲ နောက်ထပ် ပန်းတစ်ပွင့်ဆီသို့ ဆက်သွားတတ်၏။

သူ ရှားစောင်းလက်ပပ် တစ်ပင်ကို ဝယ်လာခဲ့သည်။

သေးငယ်ပြီး၊ လုံးဝန်းကာ ဆူးများ အပြည့် ပါရှိ၏။

သူက ၎င်းကို ပြတင်းပေါက် ဘောင်ပေါ်ရှိ ညှိုးနွမ်းနေသော ရိုးတံ ပါသည့် ဖန်ပုလင်း ဘေးတွင် တင်ထားလိုက်သည်။ ဘာလို့ ရှားစောင်းလက်ပပ် ဝယ်လာတာလဲ လို့ ရှန်ရဲ့ မေးသောအခါ၊ သူက "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ၎င်းက ရေအများကြီး မလိုလို့လေ။ ငါ ခရီးထွက်သွားရင်တောင် ၎င်း သေမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

ခရီးထွက်မယ့် အကြောင်းကို သူ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးဘူး။ သူတို့ အမြဲတမ်း ဒီမှာပဲ ရှိနေမယ်၊ ဒီအခန်းထဲမှာ၊ ဒီလသာဆောင်ပေါ်မှာ၊ ဘယ်တော့မှ ခွဲခွာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူ ထင်ခဲ့မိတာ။ ဒါပေမဲ့ အာဟေး ကတော့ စဉ်းစားခဲ့တယ်။ သူ ခရီးထွက်မယ့် အကြောင်း၊ သူ မရှိတဲ့ အချိန်မှာ ဘယ်လို ဖြစ်သွားမလဲ ဆိုတဲ့ အကြောင်း၊ ရှားစောင်းလက်ပပ်က ရေအများကြီး မရှိဘဲနဲ့ အသက်ရှင်နိုင်တယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းတွေကို သူ စဉ်းစားခဲ့တယ်။

ထိုညက၊ ရှန်ရဲ့ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် အတွေးလွန်နေခဲ့၏။ အာဟေး ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို သူ ပြန်အမှတ်ရသွားတယ် — "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ၎င်းက ရေအများကြီး မလိုလို့လေ။ မင်း ခရီးထွက်သွားရင်တောင် ၎င်း သေမှာ မဟုတ်ဘူး။"

အာဟေး က ထွက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတာပဲ။

အခုချက်ချင်း မဟုတ်ပေမယ့်၊ နောင်တစ်ချိန်ချိန်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ ပြင်ဆင်နေတယ်။ သူ ပန်းစိုက်ဖို့ သင်ယူနေတယ်၊ ရေဘယ်လို လောင်းရမလဲ ဆိုတာကို သင်ယူနေတယ်၊ ဘယ်သူမှ မရှိတဲ့ အချိန်မှာ အပင်တစ်ပင် အသက်ရှင်နိုင်အောင် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို သင်ယူနေတယ်။

တစ်ယောက်တည်း နေတတ်ဖို့ သူ သင်ယူနေတာပဲ။

ရှန်ရဲ့ တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ နံရံကို မျက်နှာမူလိုက်၏။ နံရံက ဖြူဖွေးနေပြီး လုံးဝကို ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ သူ အဆိုပါ ဖြူဖွေးနေမှုကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ထို့နောက် အောက်ဘက်မှ အလွန် တိုးညင်းသော အာဟေး ၏ အသံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

"အိပ်မပျော်ဘူးလား"

"အင်း။"

အာဟေး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ငါလည်း အိပ်မပျော်ဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ကုတင်ပေါ်မှ ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်၍ ကြည့်လိုက်၏။ အာဟေး က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ လိုက်ကာ အဟဟလေးမှ တစ်ဆင့် လရောင် ဖြာကျနေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာနှင့် သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများကို လင်းထိန်စေသည်။ အဆိုပါ မျက်ဝန်းများက ကြယ်လေး နှစ်ပွင့်လို တောက်ပနေလေသည်။

"ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"အဲ့ဒီ ပျိုးပင်လေး အကြောင်း စဉ်းစားနေတာ" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေသည်။ "အဲ့ဒါ ဘယ်တော့များမှ ပန်းပွင့်လာမလဲ လို့။"

"နောက်နှစ် ဖြစ်ချင် ဖြစ်မယ်။ အဲ့ဒီထက် ပိုကြာတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ နောက်နှစ်အထိ စောင့်ကြတာပေါ့" ဟု အာဟေး က ဆို၏။ "အဲ့ဒါ ပွင့်လာတဲ့ အထိလေ။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း၊ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် နူးညံ့သွားတော့၏။ သူ ကိုယ်ကို ပြန်မတ်လိုက်ပြီး၊ ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် လှဲချကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ နောက်နှစ်အထိ ငါတို့ စောင့်ကြတာပေါ့။"

ဘဝက ဆက်လက် စီးဆင်းသွားလေသည်။

ပျိုးပင်လေးက ပန်းမပွင့်သေးသော်လည်း ဆက်လက် ကြီးထွားနေ၏။ အရွက်တွေ ပိုပို များလာပြီး၊ ရိုးတံကလည်း ပိုပို တုတ်လာသည်။

အာဟေး က ပိုကြီးတဲ့ ပန်းအိုး တစ်လုံးထဲသို့ ပြောင်းစိုက်ပေးလိုက်ပြီး၊ မြေကြီး အသစ်တွေ ထည့်ပေးကာ မြေဩဇာ ကျွေးပေးလိုက်၏။ သူ ဒါတွေ အားလုံးကို အလွန် အလေးအနက်ထားပြီး လုပ်ဆောင်နေတာ၊ အရမ်းကို အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်နေသလိုမျိုးပါပဲ။ ရှန်ရဲ့က သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် စောင့်ကြည့်နေပြီး၊ သူက ပန်းစိုက်နေတာ မဟုတ်ဘဲ တခြား တစ်ခုခုကို လုပ်နေသလိုမျိုး ခံစားရလေသည်။

တစ်နေ့တွင်၊ ရှန်ရဲ့ အလုပ်က ပြန်ရောက်သောအခါ အာဟေး သည် လသာဆောင်တွင် ရပ်လျက်၊ မှတ်စုစာအုပ် သေးသေးလေး တစ်အုပ်ကို ကိုင်ကာ တစ်ခုခုကို ရေးသားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ လျှောက်သွားသောအခါ အာဟေး က မှတ်စုစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

"ဘာတွေ ရေးနေတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ဘယ်နေ့မှာ ရေလောင်းတယ်၊ ဘယ်နေ့မှာ မြေဩဇာ ကျွေးတယ် ဆိုတာတွေကို မှတ်ထားတာပါ" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေသည်။ "ငါ မေ့သွားမှာ စိုးလို့လေ။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို အမှတ်ရသွား၏။ အာဟေး က စည်းမျဉ်းတွေကနေ လာတာ; သူ့မှာ အတိတ် မရှိဘူး၊ မှတ်ဉာဏ် မရှိဘူး၊ ပစ္စုပ္ပန် ပဲ ရှိတယ်။ သူက မေ့သွားမှာကို ကြောက်လို့ ရေးမှတ်ထားတာပဲ။ တစ်နေ့ကျရင် သူ ဘာတစ်ခုမှ မမှတ်မိတော့မှာကို ကြောက်လို့၊ အနည်းဆုံးတော့ ဒီမှတ်စုစာအုပ်လေး ရှိနေသေးတယ်၊ ဒီစာသားလေးတွေ ရှိနေသေးတယ် ဆိုရင် ဘယ်နှစ်၊ ဘယ်လ၊ ဘယ်ရက်မှာ သူ ပျိုးပင်လေးကို ရေလောင်းခဲ့တယ်၊ မြေဩဇာ ကျွေးခဲ့တယ် ဆိုတာကို ပြောပြနိုင်မှာလေ။

ရှန်ရဲ့ ဘာစကားမျှ မဆိုတော့ချေ။ သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး၊ အံဆွဲထဲမှ မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ်ကို ယူကာ လသာဆောင်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့၏။

"ငါလည်း မှတ်ထားမယ်" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

အာဟေး သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို ဖွင့်ပြီး ပထမဆုံး စာမျက်နှာတွင် ရေးလိုက်သည်: "ဒီနေ့၊ အာဟေး က ပျိုးပင်လေးကို ရေလောင်းပြီး မြေဩဇာ ကျွေးခဲ့တယ်။ ပျိုးပင်လေးက အတော်လေး မြင့်လာပြီ၊ ငါ့ဒူးလောက်တောင် ရောက်နေပြီ။"

သူ ရေးပြီးသွားသောအခါ၊ မှတ်စုစာအုပ်ကို အာဟေး ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။ အာဟေး ဖတ်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ အဆိုပါ အပြုံးက တိုတောင်းသော်လည်း အလွန် လှပနေလေသည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒါတွေ ရေးနေတာလဲ" ဟု သူက မေးလိုက်၏။

"ငါ မေ့သွားမှာ စိုးလို့လေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

အာဟေး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေလေသည်။ သူ ဘာစကားမျှ ထပ်မဆိုတော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ဆက်လက် ရေးသားနေလိုက်၏။ သူတို့ နှစ်ယောက် လသာဆောင်တွင် ရပ်လျက်၊ ကိုယ့်စာကိုယ် ရေးနေကြလေသည်။ လေပြေလေး တိုက်ခတ်သွားရာ၊ ပျိုးပင်လေး၏ အရွက်များက တုန်ခါသွားပြီး၊ ခေါင်းညိတ်ပြနေသလို၊ "ငါ နားလည်ပါတယ်" လို့ ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

ထိုညက ရှန်ရဲ့ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် မှတ်စုစာအုပ် အကြောင်းကို စဉ်းစားနေမိ၏။ သူ အရင်က နေ့စဉ်မှတ်တမ်း ဘယ်တော့မှ မရေးခဲ့ဖူးဘူး၊ အချိန်ကုန်တယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာလေ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ ရေးလိုက်ပြီ။ မေ့သွားမှာကို ကြောက်လို့လေ။ အာဟေး ပန်းတွေကို ဘယ်လို ရေလောင်းခဲ့လဲ ဆိုတာကို မေ့သွားမှာကို ကြောက်တယ်၊ ပျိုးပင်လေး ဘယ်လို ကြီးထွားလာလဲ ဆိုတာကို မေ့သွားမှာကို ကြောက်တယ်၊ နေရောင်ခြည်က လသာဆောင်ပေါ်ကို ဘယ်လို ဖြာကျခဲ့လဲ ဆိုတာကို မေ့သွားမှာကို ကြောက်တယ်။ ဒီအရာတွေက သေးငယ်လွန်းလို့ မှတ်ထားဖို့တောင် မတန်ဘူးလို့ ထင်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မှတ်ထားချင်တယ်။

တစ်နေ့ကျရင် ဒီအရာတွေ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူတို့ ပုံစံ ဘယ်လို ရှိခဲ့လဲ ဆိုတာကိုတောင် သူ မမှတ်မိတော့မှာကို ကြောက်လို့ပါ။

သူ တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ အောက်ထပ် ကုတင်ကို မျက်နှာမူလိုက်၏။ အာဟေး က အိပ်ပျော်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အသက်ရှူသံက ညင်သာကာ မှန်ကန်နေသည်။ လရောင်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့၊ သူ၏ မှိတ်ထားသော မျက်လုံးများပေါ်သို့ ဖြာကျနေ၏။ ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် သူ ဆက်ရေးသည်။

တတိယမြောက် နေ့၊ စတုတ္ထမြောက် နေ့၊ ပဉ္စမမြောက် နေ့။ နေ့တိုင်း သူ ရေးသည်၊ အာဟေး ပျိုးပင်လေးကို ရေလောင်းတဲ့ အကြောင်း၊ လျင်ရှောင်ယု ငါးဟင်း ချက်တဲ့ အကြောင်း၊ အောက်ထပ်က သစ်သီး ဈေးသည်က လိမ္မော်သီး ဈေးသည် အဖြစ် ပြောင်းသွားတဲ့ အကြောင်း၊ အဘွားအို က အဲ့ဒီနေ့က အနီရောင် အင်္ကျီလေး ဝတ်ပြီး ပန်းရေလောင်းတဲ့ အကြောင်းတွေကိုပေါ့။

သူ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပဲ ရေးတယ်၊ စာကြောင်း အနည်းငယ်လောက်ပဲ၊ တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ကြောင်းတည်း သက်သက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ နေ့တိုင်း ရေးတယ်၊ မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ့် တာဝန် တစ်ခုကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နေသလိုမျိုးပါပဲ။

အာဟေး လည်း နေ့တိုင်း ရေးသည်။ သူက ပိုပြီး သေချာ ဂရုတစိုက် ရေးတယ်။ ဘယ်အချိန်မှာ ရေလောင်းတယ်၊ ဘယ်လောက် လောင်းတယ်၊ မြေကြီးက စိုနေလား၊ အရွက်တွေက ဝါနေလား ဆိုတာတွေကိုပေါ့။ သူ၏ လက်ရေးက အလွန် သေသပ်ပြီး၊ စာလုံး တစ်လုံးချင်းစီက တိကျကာ ကလေး တစ်ယောက်၏ လက်ရေးကဲ့သို့ပင်။

ရှန်ရဲ့က သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို တစ်ခါ ခိုးကြည့်ဖူးပြီး မိသွားခဲ့ဖူး၏။ အာဟေး ဒေါသမထွက်ပါဘူး; သူက မှတ်စုစာအုပ်ကို ပိတ်ပြီး ကျောနောက်မှာ ဝှက်ထားလိုက်တယ်။

"မကြည့်နဲ့" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

"ဘာလို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်: "ဘာလို့လဲဆိုတော့ မပြီးသေးလို့လေ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ချေ။ အာဟေး ဘာတွေ ရေးနေတယ် ဆိုတာကို သူ သိပါတယ်။ အချိန်တွေ အကြောင်း သူ ရေးနေတာလေ။ အရင်က သူ မမြင်နိုင်ခဲ့တဲ့၊ ဖမ်းဆုပ်လို့ မရခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို၊ သူရဲ့ မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှာ တစ်ကြောင်းချင်း၊ တစ်မျက်နှာချင်း ရေးမှတ်ထားတာပေါ့။ အဲ့ဒီလို ဆိုရင် အချိန်တွေက ထွက်ပြေးလို့ မရတော့ဘူး၊ ပျောက်ကွယ်သွားလို့ မရတော့ဘူးလေ။

အဲ့ဒါတွေက မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှာ၊ သူရေးထားတဲ့ စာသားတွေ ထဲမှာ၊ "ဘယ်နေ့မှာ ရေလောင်းတယ်၊ ဘယ်နေ့မှာ မြေဩဇာ ကျွေးတယ်" ဆိုတာတွေ ထဲမှာ ကျန်ရှိနေမှာပါ။

ပျိုးပင်လေးက ဆက်လက် ကြီးထွားနေ၏။ အရွက်တွေ ပိုပို များလာပြီး၊ ရိုးတံကလည်း ပိုပို တုတ်လာသည်။ ပန်းဖူးလေးကတော့ အရင်တိုင်းပါပဲ၊ ခေါင်းလေး ငိုက်ကျနေပြီး ပန်းပွင့်မည့် အရိပ်အယောင် မပြသေးချေ။ သို့သော် ရှန်ရဲ့ အလျင်မလိုပါဘူး။ သူ့မှာ မှတ်စုစာအုပ် ရှိတယ်၊ စာသားတွေ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ နေ့တိုင်းရဲ့ နေရောင်ခြည်နဲ့ လေပြေလေး တွေ ရှိတာပဲလေ။ သူ စောင့်နိုင်ပါတယ်။

တစ်နေ့တွင်၊ သူ မှတ်စုစာအုပ်ကို ဖွင့်ပြီး အစမှ အဆုံးထိ ဖတ်ကြည့်လိုက်၏။ ပထမဆုံး စာမျက်နှာတွင် ရေးထားသည်: "ဒီနေ့၊ အာဟေး က ပျိုးပင်လေးကို ရေလောင်းပြီး မြေဩဇာ ကျွေးခဲ့တယ်။ ပျိုးပင်လေးက အတော်လေး မြင့်လာပြီ၊ ငါ့ဒူးလောက်တောင် ရောက်နေပြီ။"

ဒုတိယ စာမျက်နှာတွင် ရေးထားသည်: "ဒီနေ့ ပျိုးပင်လေးက နည်းနည်း ပိုရှည်လာတယ်။ မကြာခင် ပန်းပွင့်တော့မယ်လို့ အာဟေး က ပြောတယ်။" တတိယမြောက် စာမျက်နှာတွင် ရေးထားသည်: "ဒီနေ့ ပန်းမပွင့်ဘူး။ နောက်နှစ်အထိ စောင့်ရလောက်မယ်လို့ အာဟေး က ပြောတယ်။"

စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမ နှင့် ဆဋ္ဌမမြောက် စာမျက်နှာများ — သူ နောက်ဆုံး စာမျက်နှာသို့ လှန်လိုက်သည်၊ ၎င်းတွင် ရေးထားသည်: "ဒီနေ့လည်း ပျိုးပင်လေး ပန်းမပွင့်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမြစ်တွေ ရှိနေသရွေ့ အဲ့ဒါ ပွင့်လာမှာပဲလို့ အာဟေး က ပြောတယ်။ သူ့ကို ငါ ယုံတယ်။"

သူ မှတ်စုစာအုပ်ကို ပိတ်ပြီး ခေါင်းအုံးအောက်တွင် ထားလိုက်၏။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် မှောင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး လမ်းမီးတိုင်များ လင်းနေသည်။

အောက်ထပ်မှ စကားပြောသံများကို သူ ကြားနေရသော်လည်း၊ သူတို့ ဘာပြောနေသလဲ ဆိုတာကို သူ သေချာ မကြားရချေ; သူတို့၏ အသံများက လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုလို တိုးညင်းနေ၏။ သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး၊ အသံများကို၊ လေသံများကို၊ သူကိုယ်တိုင်၏ နှလုံးခုန်သံကို နားစွင့်နေလိုက်သည်။ ထို့နောက် လသာဆောင်ဆီမှ အလွန် တိုးညင်းသော အခြား အသံတစ်သံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ ပန်းအိုးထဲတွင် တစ်ခုခု လှုပ်ရှားနေ၏။

လေတိုက်တာ မဟုတ်ဘူး၊ အင်းဆက်ပိုးကောင် တစ်ကောင် မဟုတ်ဘဲ၊ မြေကြီး လှုပ်ရှားနေတာ၊ အမြစ်တွေ ကြီးထွားနေတာလေ။ ဖြည်းညင်းစွာ၊ အလွန် ညင်သာစွာ၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ရှူသံလိုမျိုးပေါ့။

သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ပြီး မျက်နှာကျက်ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ဖြည်းညင်းစွာ တွန့်ကွေးသွားပြီး ပြုံးလိုက်လေသည်။

………