အခန်း ၆၃

အခန်း (၆၃) - ပန်းပွင့်ခြင်း

ပန်းလေးက မပွင့်ခဲ့ချေ။ တစ်လ ကုန်သွားတယ်၊ နှစ်လ ကုန်သွားတယ်၊ ပန်းဖူးလေးက ခေါင်းငိုက်ကျနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ပန်းပွင့်ဖတ်များက တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားကာ နိုးထရန် ဆန္ဒမရှိသော ကလေးငယ် တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် ပျိုးပင်လေးက ဆက်လက် ကြီးထွားနေပြီး၊ ဒူးခေါင်းလောက်မှ ခါးအထိ၊ ခါးမှ ရင်ဘတ်အထိ ရောက်လာ၏။ အရွက်များက ကြီးမားပြီး ထူထဲကာ အစိမ်းရင့်ရောင် ဖြစ်နေပြီး နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။ ရိုးတံက လက်မထက် ပိုတုတ်လာပြီး၊ သစ်ကိုင်းငယ် တစ်ခုလို မာကျော ဖြောင့်မတ်နေ၏။ ဝါးတံစို့များကို မလိုအပ်တော့ဘဲ သူ့ဘာသာသူ မတ်မတ် ရပ်တည်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လေတိုက်သောအခါ အနည်းငယ်သာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး၊ မိုးရွာသောအခါ အရွက်များပေါ်တွင် တဖျောက်ဖျောက် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း၊ နောက်တစ်နေ့ နေထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြန်လည် ဖြောင့်မတ်စွာ ရပ်တည်နေလေသည်။

အာဟေး က ၎င်းကို နေ့တိုင်း သွားကြည့်ဆဲပင်။ သူ ရေလောင်းသည်၊ မြေဩဇာ ကျွေးသည်၊ မြေဆွပေးသည်။ ပန်းဈေးမှ "အိမ်တွင်း ဥယျာဉ်စိုက်ပျိုးရေး လက်စွဲစာအုပ်" တစ်အုပ်ကို ဝယ်လာခဲ့ပြီး၊ အားလပ်ချိန်တိုင်း ဖတ်ရှုလေ့လာနေသဖြင့် စာမျက်နှာများ အားလုံး လိပ်တက်နေလေပြီ။ စာအုပ်ထဲတွင် ရေးထားသည်မှာ- တချို့ပန်းတွေက ပထမနှစ်မှာ မပွင့်ဘဲ ဒုတိယနှစ်မှ ပွင့်တတ်တယ်၊ တချို့ပန်းတွေက ပွင့်ဖို့ သုံးနှစ်ကနေ ငါးနှစ်အထိ ကြာတတ်တယ်၊ ပြီးတော့ တချို့ပန်းတွေကတော့ တစ်သက်မှာ တစ်ခါပဲ ပွင့်ပြီးရင် သေသွားတတ်တယ် တဲ့။ ဤစာပိုဒ်ကို ဖတ်ပြီးနောက် သူ အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီးမှ၊ စာအုပ်ကို ပိတ်ကာ ပြတင်းပေါက် ဘောင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ အလုပ်က ပြန်ရောက်သောအခါ၊ လေတိုက်သဖြင့် စာရွက်များ တရှဲရှဲ မြည်နေသော အဆိုပါ စာအုပ်ကို ပြတင်းပေါက် ဘောင်ပေါ်တွင် တွေ့လိုက်ရသည်။ အာဟေး က သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လျက် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေပြီး၊ စာလည်း မဖတ်၊ ပန်းလည်း မကြည့်ဘဲ၊ အပြင်ဘက်ရှိ မီးခိုးပြာရောင် ကောင်းကင်ကြီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"၎င်းက တစ်သက်မှာ တစ်ခါပဲ ပွင့်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု အာဟေး က ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက်၊ လျှောက်သွားကာ သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

ပန်းအိုးထဲရှိ ပျိုးပင်လေးက မတ်မတ် ရပ်တည်နေပြီး ၎င်း၏ အရွက်များက စိမ်းလန်း တောက်ပနေ၏။ အရမ်းကို ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့ ပုံပေါက်နေပြီး၊ တစ်သက်မှာ တစ်ခါပဲ ပွင့်မယ့် ပုံစံမျိုး လုံးဝ မပေါက်ချေ။

"အဲ့ဒါလည်း ကောင်းတာပါပဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

အာဟေး သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"တစ်ခါဆိုရင် လုံလောက်နေပါပြီ။ လူအများစုက တစ်ခါတောင် မပွင့်နိုင်ကြဘူးလေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆက်ပြောသည်။

အာဟေး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်ခုခု တောက်ပလာ၏။ ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်ပြီး၊ ခေါင်းလှည့်ကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ဆက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ရှန်ရဲ့ သူ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ပြီး၊ သူတို့ နှစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ် ထိုင်လျက် ကောင်းကင်ကြီး တဖြည်းဖြည်း မှောင်ကျလာပြီး လမ်းမီးတိုင်များ တစ်ခုပြီး တစ်ခု လင်းလာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အာဟေး သည် အဆိုပါ စာအုပ်ကို သူ၏ အံဆွဲထဲတွင် သိမ်းထားလိုက်၏။ သူ နေ့တိုင်း ရေလောင်းသည်၊ မြေဩဇာ ကျွေးသည်၊ မြေဆွပေးဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်း ဘယ်တော့ ပွင့်မလဲ ဆိုတာကို မစစ်ဆေးတော့ချေ။ သူ လက်ခံလိုက်လေပြီ။ နောက်နှစ်မှ ပွင့်ချင် ပွင့်မယ်၊ နောက်နှစ်များမှ ပွင့်ချင် ပွင့်မယ်၊ တစ်သက်မှာ တစ်ခါပဲ ပွင့်ချင် ပွင့်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်တော့မှ ပြန်မပွင့်တော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ နေ့တိုင်း ရေလောင်း၊ မြေဩဇာ ကျွေး၊ မြေဆွပေးနေတုန်းပါပဲ။ ပန်းပွင့်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေလို့ မဟုတ်ဘဲ၊ သူကိုယ်တိုင်က စောင့်နေချင်လို့ပါ။

တစ်ခါတစ်ရံ အာဟေး က ပန်းစိုက်နေတာ မဟုတ်ဘဲ အချိန်တွေကို စိုက်ပျိုးနေတယ်လို့ ရှန်ရဲ့ ခံစားရသည်။ အဆိုပါ နေ့ရက်တွေ၊ အဆိုပါ နေရောင်ခြည်တွေ၊ အဆိုပါ မုန်တိုင်းတွေ၊ အဆိုပါ နံနက်ခင်းနဲ့ ညနေခင်းတွေ — အားလုံးကို သူ မြေကြီးထဲမှာ စိုက်ပျိုးထားလိုက်တာလေ။ ပန်းတွေ မပွင့်ပေမယ့်၊ အချိန်တွေက ဆန့်ထွက်နေတယ်။

တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ပိုနက်ရှိုင်း၊ ပိုသိပ်သည်းလာတဲ့ အမြစ်တွေက မြေကြီးထဲမှာ ကြီးထွားနေတယ်။ ၎င်းတို့က ဖြန့်ကျက်သွားတယ်၊ ရောယှက်သွားတယ်၊ ပြီးတော့ မြေအောက်မှာ မျက်စိနဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ ပိုက်ကွန် တစ်ခုကို ရက်လုပ်နေကြတယ်။ အဆိုပါ ပိုက်ကွန်က ရိုးတံ၊ အရွက်တွေ နဲ့ ပွင့်ဖို့ ငြင်းဆန်နေတဲ့ ပန်းဖူးလေးကို ထောက်ပံ့ပေးထားတာပေါ့။

ဆောင်းရာသီ ရောက်လာလေပြီ။

လသာဆောင်ပေါ်ရှိ ပန်းများကို ဧည့်ခန်းထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ကြသည်။ အာဟေး က ၎င်းတို့ကို ပြတင်းပေါက် အနီး နေရောင် အများဆုံး ရသည့် နေရာတွင် ထားလိုက်၏။ သူ နေ့တိုင်း ရေလောင်းဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အကြိမ်အရေအတွက် လျှော့ချလိုက်သည်; ဆောင်းတွင်းမှာ အပင်တွေက နှေးကွေးစွာ ကြီးထွားပြီး၊ ရေများရင် အမြစ်ပုပ်သွားနိုင်တယ်လို့ စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားလို့လေ။ သူ ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ အရွက်တွေကို ဖယ်ရှားတယ်၊ မြေဆွပေးတယ်၊ ပြီးတော့ ပန်းအိုးကို အဝတ်စနဲ့ ပြောင်စင်အောင် သုတ်ပေးတယ်။

ရှားစောင်းလက်ပပ် ကိုလည်း အထဲရွှေ့လာပြီး ပန်းအိုးဘေးမှာ ထားလိုက်တယ်။ သေးငယ်ပြီး၊ လုံးဝန်းကာ ဆူးများ အပြည့် ပါရှိ၏။ ၎င်းကို ဂရုစိုက်ဖို့ သိပ်မလိုပါဘူး; တစ်လကို တစ်ခါလောက် ရေလောင်းရင် လုံလောက်ပါပြီ။ တစ်ခါတစ်ရံ အာဟေး က ၎င်းကို မေ့နေတတ်ပြီး သတိရတဲ့ အချိန်မှသာ ရေလောင်းပေးတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ၎င်းက စိမ်းလန်းစိုပြည်စွာ ရှင်သန်နေပြီး၊ ဘေးနားမှာ အပင်ပေါက် သေးသေးလေး တစ်ခုတောင် ထွက်လာသေးတယ်။

ပန်းတွေ ချမ်းနေမှာ စိုးလို့ လျင်ရှောင်ယု က အပူပေးစက် တစ်လုံး ဝယ်လာပြီး ပန်းအိုးတွေရဲ့ ဘေးမှာ ထားလိုက်တယ်။ အပင်တွေက အအေးဒဏ်ကို မကြောက်ဘူး လို့ ရှန်ရဲ့က ပြောပေမယ့်၊ သူမက "ကြောက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" လို့ ပြန်ပြောတယ်။ အာဟေး ကလည်း သူတို့ မကြောက်ဘူး လို့ ပြောပေမယ့်၊ သူမကတော့ အပူပေးစက်ကို နေ့တိုင်း ခဏလောက် ဖွင့်ပြီး ပန်းအိုးတွေဆီ တိုက်ရိုက် လေမှုတ်ပေးထားတုန်းပါပဲ။

"အဲ့ဒီလိုဆို အမြန် ကြီးလာလိမ့်မယ်" ဟု သူမက ဆိုလေသည်။

"ဆောင်းတွင်းက တိုတောင်းပါတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ပြော၏။

"လေနွေးလေး တိုက်ရင် အဲ့ဒါ ကြီးထွားလာတာပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။

ရှန်ရဲ့ ဘာစကားမျှ ထပ်မဆိုတော့ချေယ သူ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လျက်၊ လေနွေးထဲတွင် အရွက်များ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသော ပျိုးပင်လေးကို ငေးကြည့်နေလိုက်၏။ ၎င်း ပိုမရှည်လာသော်လည်း၊ အရွက်များက အနည်းငယ် ပိုစိမ်းလာပြီး ပိုတောက်ပလာသကဲ့သို့ပင်။

လေနွေးကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ သူ၏ စိတ်ထင်ကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သူ သေချာ မတွေးချင်တော့ပါဘူး။

တစ်နေ့တွင် နှင်းကျလာလေသည်။ ရှန်ရဲ့ ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ရပ်လျက် အပြင်ဘက်ရှိ ဖြူဖွေးနေသော ပြင်ကျယ်ကြီးကို ငေးကြည့်နေ၏။

အောက်ထပ် ပန်းခင်းလေးထဲရှိ နှင်းဆီပန်းများက နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ အရွက်မရှိသော ကိုင်းတုံး အချို့သာ ထွက်နေသည်။

ပန်းရေလောင်းတတ်သော အဘွားအို က ဒီနေ့ မလာချေ။ လမ်းမပေါ်တွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး အားလုံးက လည်ပင်းကို ပုခုံးထဲ ဝှက်ကာ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားနေကြသည်။

သစ်သီးဆိုင်များလည်း ပိတ်ထားပြီး သူတို့၏ အသံချဲ့စက်များက တိတ်ဆိတ်နေ၏။

မြို့တစ်မြို့လုံး အသံပိတ်ခံထားရသကဲ့သို့ပင်။

အာဟေး လျှောက်လာပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ "နှင်းကျနေတယ်" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ငါ နှင်းကို ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ အာဟေး သည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဖြူဖွေးသော မြင်ကွင်းက ပြန်လည် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ သူ နှင်းကျတာကို အကြိမ်များစွာ မြင်ဖူးပါတယ် — မနှစ်က၊ တပြန်မနှစ်က — အကြိမ်တိုင်း ဒီပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်ပြီး ဒီလို ဖြူဖွေးနေတာကို ကြည့်ခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါ ပထမဆုံး အကြိမ် လို့ သူက ပြောနေတယ်။ သူ့အတွက်တော့ အကြိမ်တိုင်းက ပထမဆုံး အကြိမ် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ နှင်းတွေက အရည်ပျော်သွားတယ်၊ အရည်ပျော်သွားရင် ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ကျလာရင် အဲ့ဒါ နှင်းသစ်တွေလေ။

ရှန်ရဲ့ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အာဟေး ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ အာဟေး ၏ လက်က အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ အပြင်ဘက်က နှင်းတွေက ပိုပြီး အေးစက်နေတာလေ။ သူ၏ လက်က အလယ်မှာ ရောက်နေပြီး အရမ်းလည်း မအေး၊ အရမ်းလည်း မပူဘဲ အနေတော်လေး ဖြစ်နေ၏။

"လှလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "လှပါတယ်။"

သူတို့ နှစ်ယောက် ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ရပ်လျက်၊ နှင်းပွင့်လေးများ တစ်ပွင့်ချင်း ကျဆင်းလာသည်ကို ငေးကြည့်နေကြ၏။

ခေါင်မိုးများပေါ်၊ သစ်ပင်ထိပ်များပေါ် နှင့် ပန်းခင်းလေးထဲရှိ အရွက်မရှိသော နှင်းဆီ ကိုင်းတုံးများပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားကြသည်။

တစ်ခုခုအား အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည် စိုးရိမ်သကဲ့သို့ အလွန် ပေါ့ပါး နှေးကွေးစွာ ကျဆင်းလာကြလေသည်။

လျင်ရှောင်ယု ပူနွေးသော ဟင်းချို အိုး တစ်အိုးကို ကိုင်လျက် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာ၏။

"မကြည့်ကြနဲ့တော့၊ ထမင်းစားရအောင်။ သိုးသား ဟင်းချို၊ သောက်လိုက်ရင် နွေးသွားလိမ့်မယ်။"

သူတို့ သုံးယောက် စားပွဲတွင် ဝိုင်းထိုင်လိုက်ကြသည်။ ဟင်းချိုက ပူနေပြီး၊ ရေနွေးငွေ့များက သူတို့၏ မျက်နှာများကို ဝေဝါးသွားစေ၏။ ရှမ်ရဲ့ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရာ၊ နွေးထွေးမှုက လည်ချောင်းမှနေ၍ အစာအိမ် အထိ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။ အာဟေး လည်း တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ကျဉ်းသွား၏။ လျင်ရှောင်ယုက သူတို့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းလား" ဟု သူမက မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခေါင်းညိတ်ပြသည်: "အရသာ ကောင်းပါတယ်။"

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် နှင်းများ ဆက်လက် ကျဆင်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ပိုပို များလာသည်။

ပြတင်းပေါက် မှန်ပေါ်တွင် မြူခိုးလွှာ တစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အပြင်ဘက် ကမ္ဘာကြီးကို ဝေဝါးသွားစေ၏။ ပျိုးပင်လေးသာလျှင် ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် မတ်မတ် ရပ်တည်နေပြီး၊ အပူပေးစက်မှ လေနွေးလေးများကြောင့် ၎င်း၏ အရွက်များက ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။ ၎င်း ပန်းမပွင့်သေးသော်လည်း အသက်ရှင်နေပါတယ်။

ဆောင်းတွင်းမှာ၊ နှင်းတွေ ကြားမှာ၊ အပူပေးစက်ဆီက လေနွေးတွေ ကြားမှာ။ ၎င်းက အသက်ရှင်နေပါတယ်။

နွေဦးရာသီ ရောက်လာသောအခါ၊ ပျိုးပင်လေးက ထပ်ပြီး ရှည်လာပြန်သည်။ ထိပ်ဖျားမှ အရွက်သစ်များ ထွက်လာပြီး၊ အစိမ်းနုရောင် ဖြစ်ကာ ဆုပ်ထားသော လက်သီးဆုပ်လေးများလို လိပ်နေကြ၏။ အရွက်ဟောင်း အချို့ ကြွေကျသွားပြီး၊ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းကာ မြေဩဇာ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အာဟေး က ၎င်းကို လသာဆောင်သို့ ပြန်ရွှေ့လိုက်ပြီး၊ နေရောင် အများဆုံး ရသည့် နေရာတွင် ထားလိုက်၏။ သူ နံနက်တိုင်း၊ ညနေတိုင်း သွားကြည့်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ နေ့လယ်ဘက်တွင်လည်း သွားကြည့်ပြီး၊ လသာဆောင်တွင် ရပ်လျက် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းကာ အရွက်သစ်လေးများ ဖြည်းညင်းစွာ ဖြန့်ကားလာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေတတ်သည်။

ရှန်ရဲ့သည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရပ်လျက် သူ၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေမိ၏။ နေရောင်ခြည်က သူ၏ အပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး၊ သူ၏ ပုံရိပ် ကောက်ကြောင်းကို ရွှေရောင် အနားသတ်လေးများ ထင်ဟပ်စေသည်။ သူသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်နေပြီး၊ ပန်းချီကား တစ်ချပ်လို၊ ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံလို၊ မှတ်သားထားရမယ့် အခိုက်အတန့်လေး တစ်ခုလိုပါပဲ။

"ပန်းပွင့်တော့မယ်" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်၏။ ပန်းဖူးလေးက ခေါင်းငိုက်ကျနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဆောင်းတွင်းကထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးလာပြီး ပိုဖောင်းကားလာသည်။

ပန်းပွင့်ဖတ်များ၏ အစွန်းလေးများတွင် အနီရောင် ဖျော့ဖျော့လေး သန်းနေပြီး၊ ရေရောထားသော သွေးကဲ့သို့ပင်။

"အနီရောင်လား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်: "ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

အဆိုပါ အနီရောင် အရိပ်အယောင်လေးကို ကြည့်ရင်း၊ ရှန်ရဲ့ ရုတ်တရက် ငြိမ်းချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ အနီရောင် ဖြစ်ဖြစ်၊ အဖြူရောင် ဖြစ်ဖြစ်၊ အဝါရောင် ဖြစ်ဖြစ်၊ မဖြစ်ဖြစ် ပွင့်လာရင် ရပါပြီလေ။

အနီရောင်က တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ပိုရင့်လာသည်။

အနီဖျော့ဖျော့ကနေ ပန်းရောင်၊ ပန်းရောင်ကနေ အနီရဲရဲ၊ အနီရဲရဲကနေ အနီရင့်ရောင် အထိ။

ပန်းဖူးလေးကလည်း တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ပိုကြီးလာပြီး၊ လက်သည်းခွံ အရွယ်အစားကနေ လက်မ အရွယ်အစား အထိ၊ လက်မ အရွယ်အစားကနေ သစ်ကြားသီး အရွယ်အစား အထိ။ ၎င်းက ခေါင်းငိုက်မကျတော့ဘဲ၊ ကောင်းကင်ကို မျက်နှာမူကာ၊ နေမင်းကြီးကို မျက်နှာမူကာ တဖြည်းဖြည်း မော့လာလေပြီ။

အာဟေး ၎င်းကို နေ့တိုင်း ကြည့်နေပြီး၊ အရင်ကထက်ပင် ပို၍ မကြာခဏ ကြည့်နေ၏။ နံရံတိုင်း သူ ပထမဆုံး လုပ်သည့် အရာမှာ လသာဆောင်သို့ သွားပြီး၊ ပန်းအိုးရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ပန်းဖူးလေးကို ကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နေ့လယ်တွင် တစ်ခေါက် ထပ်ကြည့်ပြီး၊ ညနေတွင်လည်း တစ်ခေါက် ထပ်ကြည့်သည်။ သူ စာအုပ်တွေ ပြန်မဖတ်တော့ဘူး၊ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မမေးတော့ဘဲ၊ ဒီတိုင်း ကြည့်နေရုံ သက်သက်သာ ပြုလုပ်သည်။ ပန်းပွင့်တော့မယ် ဆိုတာကို သူ သိနေတယ်။ သူ ခံစားသိရှိနိုင်တယ်။ အပိုင်းအစ တွေကို ခံစားသိရှိနိုင်သလို၊ စည်းမျဉ်းတွေကို ခံစားသိရှိနိုင်သလို၊ ရှန်ရဲ့ ခံစားလို့ မရနိုင်တဲ့ အရာတွေကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်သလိုမျိုးပေါ့။ သူ ခံစားသိရှိနိုင်တယ်။ ၎င်းက ပြင်ဆင်နေတာ။

တစ်ညနေတွင်၊ ရှန်ရဲ့ အလုပ်က ပြန်ရောက်လာပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ လသာဆောင်တွင် ရပ်နေသော အာဟေး ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အာဟေး က သူ့ကို ကျောခိုင်းလျက်၊ ခါးကိုင်းကာ ခေါင်းငုံ့ထားသည်။

သူ၏ ပခုံးများက တုန်ရီနေသည်။ လေထဲမှ အရွက်များကဲ့သို့ အလွန် သိမ်မွေ့စွာ တုန်ခါနေခြင်း ဖြစ်၏။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ပန်းဖူးလေးတွင် အက်ကွဲကြောင်းလေး တစ်ခု ပေါ်နေပြီ ဖြစ်၏။

အလွန် သေးငယ်ပြီး ပါးလွှာကာ အပ်ချွန်လေးနဲ့ ခြစ်ထားသလိုမျိုးပဲ။ အဆိုပါ အက်ကွဲကြောင်းမှ တစ်ဆင့် အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေပြီး၊ အနီရောင် ဖြစ်ကာ တောက်ပပြီး နွေးထွေးနေကာ နေမဝင်မီ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်လေးလိုပါပဲ။

အလင်းရောင်က အာဟေး ၏ မျက်နှာပေါ်သို့၊ သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများပေါ်သို့ ဖြာကျနေ၏။ အဆိုပါ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျက်ရည်များ ရှိနေသော်လည်း မကျဆင်းလာဘဲ၊ မျက်လုံးအိမ်ထဲတွင် တလည်လည် ဖြစ်ကာ တောက်ပနေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် အဆိုပါ အက်ကွဲကြောင်းကို ကြည့်လိုက်၏။ အလင်းရောင်များက အတွင်းမှနေ၍ အနည်းငယ်ချင်းစီ စိမ့်ထွက်နေပြီး၊ အသက်ရှူနေသကဲ့သို့ပင်။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အာဟေး ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ အာဟေး ၏ လက်က တုန်ရီနေပြီး၊ အေးစက်နေသော်လည်း တင်းကျပ်နေ၏။

"ပွင့်သွားပြီ" ဟု အာဟေး က တိုးတိုးလေး ဆိုလေသည်၊ တစ်ခုခုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည် စိုးရိမ်သကဲ့သို့ပင်။

"အင်း" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေ၏။

သူတို့သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် အဆိုပါ အက်ကွဲကြောင်း ဖြည်းညင်းစွာ ကျယ်လာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြ၏။ အလင်းရောင်က ပိုမို တောက်ပ နွေးထွေးလာပြီး၊ သူတို့၏ မျက်နှာများ၊ လက်များနှင့် ပန်းအိုးထဲရှိ မြေကြီးပေါ်သို့ ဖြာကျလာသည်။ ပန်းပွင့်ဖတ်များက တစ်လွှာပြီး တစ်လွှာ၊ အလွန် ဖြည်းညင်း ညင်သာစွာ ဖြန့်ကားလာပြီး လူတစ်ယောက် အကြောဆန့်နေသကဲ့သို့ပင်။ အနီရောင်၊ အနီရင့်ရောင်၊ ပထမဆုံး ပန်းလေးနဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ၊ လရောင်အောက်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ ပန်းလေးနဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ နေ့ခင်းဘက် ဖြစ်နေလေပြီ။ နေရောင်ခြည်က ပန်းပွင့်ဖတ်များပေါ်သို့၊ ပန်းပွင့် အလယ်ဗဟိုရှိ အလွန် သေးငယ်သော ရွှေရောင် အစက်လေးပေါ်သို့ ဖြာကျနေ၏။ အဆိုပါ ရွှေရောင် အစက်လေးက သေးငယ်ပြီး တောက်ပကာ ကြယ်လေး တစ်ပွင့်နဲ့ တူတယ်။ အလင်းရောင်အောက်မှာ တုန်ခါနေပြီး ပြုံးနေသကဲ့သို့ပင်။

အာဟေး လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ပန်းပွင့်ဖတ်လေးကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်၏။ အေးစက်ပြီး ချောမွေ့နေတယ်၊ ပထမဆုံး အကြိမ်ကလိုပဲ။

ပန်းပွင့်ဖတ်လေးက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး၊ တုံ့ပြန်နေသကဲ့သို့ပင်။

ပန်းပွင့် အလယ်ဗဟိုရှိ ရွှေရောင်လေးက တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး၊ ထပ်ပြီး လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြန်သည်။

"အဲ့ဒါက မင်းကို မှတ်မိတယ်" ဟု ရှန်ရဲ့က ဆိုလေသည်။

အာဟေး ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။ သူ ပန်းလေးကို၊ အနီရောင် ပန်းပွင့်ဖတ်လေးများကို၊ အဆိုပါ ရွှေရောင် အစက်လေးကိုသာ ငေးကြည့်နေမိ၏။ သူ၏ လက်က ပန်းပွင့်ဖတ်များပေါ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ညင်သာစွာဖြင့် ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ပင်။

လျင်ရှောင်ယု ဟင်းမွှေယောက်မ ကိုင်လျက် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာ၏။ သူမ ပန်းလေးကို မြင်သွားပြီး ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

ဟင်းမွှေယောက်မ က ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခလွမ် ခနဲ မြည်ကာ ကျသွား၏။ သူမ ပြန်မကောက်တော့ဘဲ၊ လျှောက်သွားကာ ရှန်ရဲ့၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

လူသုံးယောက် လသာဆောင်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် ပန်းလေးကို ငေးကြည့်နေကြ၏။ အနီရောင်၊ အနီရင့်ရောင်၊ ပထမဆုံး တစ်ပွင့်နဲ့ လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ၎င်းက ပိုကြီးတယ်၊ ပိုတောက်ပတယ်၊ ပန်းပွင့်ဖတ်တွေက ပိုထူတယ်။

နေရောင်ခြည် အောက်မှာ၊ နွေဦး လေပြေလေး ထဲမှာ၊ လူသုံးယောက်ရဲ့ အကြည့်တွေ အောက်မှာ ၎င်း ပွင့်လန်းနေတာပါ။

"အရမ်း ကြီးတာပဲ" ဟု လျင်ရှောင်ယုက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"အရမ်းလည်း နီတာပဲ။"

"အင်း။"

"လှတယ်။"

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ သူမကို ကြည့်လိုက်၏။ သူမ ပြုံးနေပြီး၊ မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေသည်။ သူမ မသုတ်ပစ်ဘဲ ဒီတိုင်းပဲ စီးကျခွင့် ပြုထားလိုက်၏။

လေပြေလေး တိုက်ခတ်သွားရာ၊ ပန်းပွင့်ဖတ်များ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့သွားကြသည်။ ပန်းပွင့် အလယ်ဗဟိုရှိ ရွှေရောင်လေးက တောက်ပနေပြီး၊ နှုတ်ဆက်နေသကဲ့သို့ပင်။ ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ရတော့မယ့် နှုတ်ဆက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ မနက်ဖြန် ပြန်တွေ့မယ်၊ သန်ဘက်ခါ ပြန်တွေ့မယ်၊ ပြီးတော့ နေ့တိုင်း ပြန်တွေ့မယ် ဆိုတဲ့ နှုတ်ဆက်ခြင်းမျိုးပါ။

အာဟေး လက်ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။ သူ ပန်းလေးကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် ရှန်ရဲ့ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ပွင့်သွားပြီ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"အဲ့ဒါ ထပ်ပွင့်လာဦးမလား" ဟု အာဟေး က မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်: "မနက်ဖြန်လည်း ဖြစ်ချင် ဖြစ်မယ်။ နောက်နှစ်လည်း ဖြစ်ချင် ဖြစ်မယ်။ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်တော့မှ ပြန်မပွင့်တော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

အာဟေး ပြုံးလိုက်သည်။ တိုတောင်းသော်လည်း အလွန် လှပသော အပြုံးလေး ဖြစ်၏။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ စောင့်ကြတာပေါ့" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ရှန်ရဲ့၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။ ရှန်ရဲ့လည်း သူ၏ လက်ကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ လျင်ရှောင်ယု လျှောက်လာပြီး ရှန်ရဲ့၏ အခြား လက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

သူတို့ သုံးယောက် လသာဆောင်ပေါ်တွင် လက်ချင်းချိတ်လျက် ပန်းလေးကို ငေးကြည့်နေကြ၏။ လေပြေလေး တိုက်ခတ်သွားရာ၊ ပန်းပွင့်ဖတ်များ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့သွားကြသည်။ ပန်းပွင့် အလယ်ဗဟိုရှိ ရွှေရောင်လေးက နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေပြီး၊ နှလုံးခုန်သံ တစ်ခုလို၊ အသက်ရှူသံ တစ်ခုလို၊ ၎င်းအတွင်းမှာ တစ်ခုခု အသက်ရှင်နေသကဲ့သို့ပင်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ကြီးက ပြာလဲ့နေပြီး တိမ်တိုက်များ ဖြူဖွေးနေ၏။ အောက်ထပ်တွင် ဖရဲသီး ရောင်းနေသော သူက အသံချဲ့စက်ဖြင့် "ပထမဆုံး အချစ်ထက်တောင် ချိုသေးတယ်ဗျို့" ဟု အော်ဟစ်နေသည်။

ပန်းခင်းလေးထဲရှိ နှင်းဆီပန်းများက အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းနေကြသည်။ အနီရောင်၊ အဖြူရောင်၊ အဝါရောင်။ အဘွားအို က ရေပန်းကရား ကိုင်လျက် အပင်များကို ဖြည်းညင်းစွာနှင့် ညင်သာစွာ ရေလောင်းနေပြီး တစ်ခုခုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည် စိုးရိမ်သကဲ့သို့ပင်။

ပန်းများ ပွင့်လန်းနေကြသည်

အမြစ်များက မြေကြီးထဲတွင်

သူတို့ ၎င်းကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်…

……..