အခန်း ၆၄

အခန်း (၆၄) - ပန်းပွင့်ရာသီ

ပန်းလေးက ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ပွင့်လန်းနေခဲ့၏။

ပထမဆုံး နေ့တွင် အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းခဲ့ပြီး၊ ပန်းပွင့်ဖတ်များက ဖြန့်ကားနေသော လက်ဝါး တစ်ခုကဲ့သို့ ပြန့်ကားနေ၏။ ပန်းပွင့်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ရွှေရောင်က နေရောင်အောက်တွင် လင်းလက်နေပြီး၊ ၎င်း၏ တောက်ပမှုက မနက်မှ ညအထိ ကြာရှည်ခံလေသည်။ အပြောင်းအလဲ တစ်ခုခု ရှိ၊ မရှိ သိရန် အာဟေး က တစ်နာရီ တစ်ခါ သွားကြည့်လေ့ ရှိ၏။ ပန်းလေးက အဲ့ဒီလောက် အမြန်ကြီး မပြောင်းလဲသွားပါဘူး လို့ ရှန်ရဲ့က ပြောပေမယ့်၊ "ပြောင်းလဲသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု သူက ပြန်ပြောသည်။

ဒုတိယ နေ့တွင်၊ ပန်းပွင့်ဖတ်များ၏ အစွန်းလေးများ စတင် လိပ်တက်လာပြီး၊ ပန်းပွင့် အလယ်ဗဟိုရှိ ရွှေရောင်ကို စုစည်းနေသကဲ့သို့ အပေါ်ဘက်သို့ အနည်းငယ် ကော့တက်သွား၏။

အရောင်ကလည်း အနည်းငယ် ပိုရင့်လာပြီး၊ အနီရဲရဲမှနေ၍ မှည့်ဝင်းနေသော ချယ်ရီသီးလို အနီရင့်ရောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အာဟေး က ပန်းအိုးရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။ ထို့နောက် သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီ လျှောက်သွားလိုက်၊ ပြန်လျှောက်လာပြီး ပြန်ထိုင်လိုက် လုပ်နေသည်။

ဤသို့ အကြိမ်များစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်နေ၏။ ရှန်ရဲ့က ဘာဖြစ်လို့လဲ ဟု မေးရာ၊ "ညှိုးတော့မယ်" ဟု သူက ပြန်ဖြေသည်။ သူ၏ လေသံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ သူ၏ လက်များက ဒူးပေါ်တွင် တစ်ချက်ချင်းစီ ညင်သာစွာ ပုတ်နေမိ၏။

တတိယမြောက် နေ့တွင်၊ ပန်းပွင့်ဖတ်များ စတင် ကြွေကျလာ၏။ ပထမဆုံး ပန်းပွင့်ဖတ်လေးက ငှက်မွေးလေး တစ်ခုလို မြေကြီးပေါ်သို့ အသံတိတ် ကျဆင်းသွားသည်။ အာဟေး က ၎င်းကို ကောက်ယူပြီး လက်ဖဝါးထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ကိုင်ထားပြီးနောက်၊ ပန်းအိုးဘေးတွင် ချထားလိုက်၏။ ဒုတိယ ပန်းပွင့်ဖတ်လေး ကြွေကျလာသောအခါ၊ သူ ထပ်ကောက်ယူပြီး ပထမ တစ်ခု၏ ဘေးတွင် ချထားလိုက်ပြန်သည်။ လျင်ရှောင်ယုက ၎င်းကို မြင်သောအခါ၊ ပန်းကန်ပြား အသေးလေး တစ်ချပ် ယူလာပြီး ပန်းပွင့်ဖတ်လေးများကို တစ်ခုချင်းစီ ဂရုတစိုက် ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ပန်းကန်ပြားက အဖြူရောင် ဖြစ်ပြီး ပန်းပွင့်ဖတ်များက အနီရောင် ဖြစ်သဖြင့် အဖြူနှင့် အနီ လိုက်ဖက်ကာ အလွန် လှပနေလေသည်။ အာဟေး က ပန်းကန်ပြားကို ကြည့်ပြီး "ဈေးမှာ ရောင်းတဲ့ စတော်ဘယ်ရီသီး တွေနဲ့ တူတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။ လျင်ရှောင်ယု ရယ်မောလိုက်ပြီး "စတော်ဘယ်ရီ က သစ်သီးလေ၊ ဒါက ပန်း" ဟု ပြော၏။ အာဟေး က "အရောင်တွေက အတူတူပဲလေ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

စတုတ္ထမြောက် နေ့၊ ပဉ္စမမြောက် နေ့၊ နှင့် ဆဋ္ဌမမြောက် နေ့များတွင်၊ ပန်းပွင့်ဖတ်များ တစ်လွှာပြီး တစ်လွှာ ကြွေကျလာခဲ့သည်။ ပန်းကန်ပြားထဲတွင် ပန်းပွင့်ဖတ်များ ပိုပို များလာပြီး၊ အပုံငယ်လေး တစ်ခု အဖြစ် စုပုံလာ၏။ ပန်းဖူးလေးမှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ် ပိန်လှီသွားပြီး၊ ဖြည်းညင်းစွာ ကျုံ့ဝင်သွားသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။ ပန်းပွင့် အလယ်ဗဟိုရှိ ရွှေရောင်ကလည်း ပိုမို ရင့်လာကာ၊ တောက်ပသော ရွှေရောင်မှ ရွှေရောင်ရင့်ရင့်၊ ရွှေရောင်ရင့်ရင့်မှ အညိုရောင် သန်းသော ရွှေရောင်၊ ထို့နောက် နောက်ဆုံးတွင် အမည်းရောင်၊ မမြင်ရလောက်အောင် သေးငယ်သော အစက်လေး တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

သတ္တမမြောက် နေ့တွင်၊ နောက်ဆုံး ပန်းပွင့်ဖတ်လေး ကြွေကျသွားလေပြီ။

ပန်းဖူးလေးက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး၊ ပန်းကန်လုံး သေးသေးလေး တစ်လုံးလို အညိုရောင် ခြောက်သွေ့နေသော ရိုးတံ အလွတ် တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့၏။ အာဟေး က ၎င်းကို ဖြတ်ယူလိုက်ပြီး၊ ကျန်ရှိနေသော ပန်းပွင့်ဖတ်များနှင့် အတူ ပန်းကန်ပြားထဲတွင် ထည့်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပန်းကန်ပြားကို ပြတင်းပေါက် ဘောင်ပေါ်ရှိ ညှိုးနွမ်းနေသော ရိုးတံ ပါသည့် ဖန်ပုလင်း ဘေးတွင် တင်ထားလိုက်၏။ "သိမ်းထားလိုက်ပါ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။ ရှန်ရဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ပျိုးပင်လေးက ပန်းအိုးထဲတွင် မတ်မတ် ရပ်တည်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ အရွက်များက စိမ်းလန်းဆဲ၊ ရိုးတံက ဖြောင့်မတ်နေဆဲပင်။

သို့သော် ပန်းလေး မရှိတော့ချေ။ ၎င်းက ပန်းမပွင့်သော သာမန် အပင် တစ်ပင် အဖြစ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေပြီ။ အာဟေး က အရင်ကလိုပဲ နေ့တိုင်း ရေလောင်းသည်၊ မြေဩဇာ ကျွေးသည်၊ မြေဆွပေးဆဲပင်။ သို့သော် သူ ရေလောင်းသောအခါတိုင်း၊ အချိန် အနည်းငယ် ပိုယူကာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ပန်းဖူး နေရာလေးကို ကြည့်ရင်း တစ်ခုခုကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို ရှန်ရဲ့ သတိထားမိလိုက်၏။ နောက်နှစ်ကို စောင့်နေတာ၊ နောက်နှစ်များကို စောင့်နေတာ၊ ၎င်း ထပ်ပွင့်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတာပေါ့။

ဘဝက ပုံမှန် အေးချမ်းမှုသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေသည်။ အရင်ကလိုပဲ အေးချမ်းနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဆိုပါ အေးချမ်းမှုထဲမှာ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ ရှန်ရဲ့ ခံစားနေရတယ်။ မျှော်လင့်ချက် မဟုတ်ဘူး၊ မျှော်လင့်စောင့်စားမှု မဟုတ်ဘဲ၊ မြေကြီးထဲမှာ ခိုင်မြဲစွာ တွယ်ကပ်နေတဲ့ အမြစ်တွေလိုမျိုး၊ ပိုမို တိတ်ဆိတ်ပြီး ပိုမို နက်ရှိုင်းတဲ့ တစ်ခုခုပေါ့။ သူ သေချာ မဖော်ပြတတ်ပေမယ့်၊ ၎င်းက အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတယ် ဆိုတာကိုတော့ သူ သိနေတယ်။

တစ်နေ့တွင်၊ ရှန်ရဲ့ အလုပ်က ပြန်ရောက်သောအခါ အာဟေး သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လျက်၊ မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ်ကို ကိုင်ကာ တစ်ခုခုကို ရေးသားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ လျှောက်သွားသောအခါ၊ အာဟေး က မှတ်စုစာအုပ်ကို မပိတ်ဘဲ ဆက်လက် ရေးသားနေသည်။ ရှန်ရဲ့ သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် စာသားများကို ဖတ်ကြည့်လိုက်၏: "ဒီနေ့ ပန်းလေး ညှိုးသွားပြီ။ နောက်ဆုံး ပန်းပွင့်ဖတ်လေး ကြွေကျသွားတယ်။ ငါ အဲ့ဒါကို ပန်းကန်ပြားထဲ ထည့်ထားလိုက်တယ်။ ပန်းကန်ပြားက အဖြူရောင်၊ ပန်းပွင့်ဖတ်က အနီရောင်၊ အရမ်း လှတယ်။ နောက်နှစ် ထပ်ပွင့်လာဦးမလား ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ စောင့်နေမယ်။"

ရှန်ရဲ့ ဖတ်ပြီးသွားသော်လည်း နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။ သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး၊ မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ကာ ဖွင့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံး စာမျက်နှာတွင် ရေးလိုက်သည်: "ဒီနေ့ ပန်းလေး ညှိုးသွားပြီ။ အာဟေး က ပန်းပွင့်ဖတ်တွေကို ပန်းကန်ပြား တစ်ချပ်ထဲမှာ စုဆောင်းထားတယ်။ နောက်နှစ် ထပ်ပွင့်လာဦးမယ် လို့ သူက ပြောတယ်။ သူ့ကို ငါ ယုံတယ်။" သူ ရေးပြီးသွားသောအခါ၊ မှတ်စုစာအုပ်ကို ခေါင်းအုံးအောက်တွင် ပြန်ထားလိုက်၏။ အခန်းထဲမှ သူ ထွက်လာသောအခါ၊ အာဟေး က ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေဆဲပင်။ နေရောင်ခြည်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့၊ သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး၊ ပန်းပွင့်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ရွှေရောင်လေးကဲ့သို့ တောက်ပကာ နွေးထွေးနေလေသည်။

ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ သူတို့ နှစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ကြီးကို ငေးကြည့်နေကြသည်။

ကောင်းကင်ကြီးက ပြာလဲ့နေပြီး တိမ်တိုက်များ ဖြူဖွေးနေ၏။ အောက်ထပ်တွင် ဖရဲသီး ရောင်းနေသော သူက အသံချဲ့စက်ဖြင့် "ပထမဆုံး အချစ်ထက်တောင် ချိုသေးတယ်ဗျို့" ဟု အော်ဟစ်နေသည်။ ပန်းခင်းလေးထဲရှိ နှင်းဆီပန်းများက အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းနေကြသည်၊ အနီရောင်၊ အဖြူရောင်၊ အဝါရောင်။ အဘွားအို က ရေပန်းကရား ကိုင်လျက် အပင်များကို ဖြည်းညင်းစွာနှင့် ညင်သာစွာ ရေလောင်းနေပြီး တစ်ခုခုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည် စိုးရိမ်သကဲ့သို့ပင်။

"နောက်နှစ် ပွင့်လာဦးမလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်: "အင်း။ ဖြစ်ချင် ဖြစ်မယ်။ သေချာတော့ မသိဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ ပြုံးလိုက်၏။ "ဒါဆို မင်း စောင့်နေမှာပေါ့"

"စောင့်မယ်" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆိုတာကို သူ မပြောခဲ့ပေမယ့် ရှန်ရဲ့ သိနေပါတယ် — သူ ထာဝရ စောင့်နေလိမ့်မယ်။ နောက်နှစ်အထိ၊ နောက်နှစ်များ အထိ၊ ၎င်း ပြန်ပွင့်လာမယ့် နေ့အထိပေါ့။ သူက ဒီထက် ပိုကြာတဲ့ အရာတွေကိုတောင် စောင့်ခဲ့ဖူးတာပဲ၊ 'ကွက်လပ်' ထဲမှာ၊ မီးခိုးရောင် မြူခိုးတွေ ကြားမှာ၊ အချိန် ဆိုတာ အစွန်းအနား မရှိတဲ့ နေရာတွေမှာလေ။ သူ စောင့်ခဲ့ဖူးပါတယ်; ဘယ်လို စောင့်ရမလဲ ဆိုတာကို သူ သိပါတယ်။

ရှန်ရဲ့ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အာဟေး ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။ အာဟေး ၏ လက်က အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှန်ရဲ့က အေးစက်နေတယ်လို့ မခံစားရတော့ချေ; အဲ့ဒါ သူရဲ့ နွေးထွေးမှုပဲ၊ သူရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲ။ သူတို့ နှစ်ယောက် ဆိုဖာပေါ်တွင် လက်ချင်းချိတ်လျက်၊ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ နေရောင်ခြည် ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားသည်ကို ငေးကြည့်နေကြ၏။ ပန်းခင်းလေးမှ နှင်းဆီပန်းများဆီသို့၊ နှင်းဆီပန်းများမှ ခေါင်မိုးဆီသို့၊ ခေါင်မိုးမှ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့။

ည ရောက်လာပြီ။ လမ်းမီးတိုင်များ လင်းလာသည်။

လျင်ရှောင်ယု ဟင်းပန်းကန်များ ကိုင်လျက် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာ၏။ "ထမင်းစားလို့ ရပြီ။"

သူတို့ သုံးယောက် စားပွဲတွင် ဝိုင်းထိုင်လိုက်ကြသည်။ ငါးဟင်း၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ကြော်၊ ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥ ဟင်းချို။ နေ့တိုင်းလိုပါပဲ။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ လမ်းမီးတိုင်များက လင်းနေပြီး၊ လူသူကင်းမဲ့နေသော လမ်းမကြီးကို လင်းထိန်စေ၏။ ပန်းခင်းလေးထဲရှိ နှင်းဆီပန်းများကို သေချာ မမြင်ရတော့ဘဲ၊ ဝေဝါးနေတဲ့ အနီရောင် ပြင်ကျယ်ကြီး အဖြစ်သာ မြင်ရတော့တယ်။

ပန်းအိုးထဲရှိ ပျိုးပင်လေးက လသာဆောင်ပေါ်တွင် မတ်မတ် ရပ်တည်နေပြီး၊ ၎င်း၏ အရွက်များက လေနှင့်အတူ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။

ပန်းဖူးလေးက ညှိုးနွမ်းသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ အမြစ်များက မြေကြီးအောက်တွင်၊ အဆိုပါ အဖြူရောင်၊ သေးသွယ်တဲ့ ပိုက်ကွန်တွေ ထဲမှာ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။ ၎င်းက စောင့်နေတာပါ။

နောက်နှစ်ကို စောင့်နေတာ၊ နောက်နှစ်များကို စောင့်နေတာ၊ သာမန် နံနက်ခင်း တစ်ခုမှာ နေရောင်ခြည် ဖြာကျလာတဲ့ အချိန်ကျရင် ၎င်း ထပ်ပွင့်လာဖို့ အတွက်လေ။

အာဟေး ပြတင်းပေါက် အနီးတွင် ထိုင်လျက် ပျိုးပင်လေးကို ငေးကြည့်နေ၏။ ပန်းကန်ပြားထဲရှိ ပန်းပွင့်ဖတ်များက ခြောက်သွေ့ပြီး လိပ်တက်နေကာ၊ အရောင်ကလည်း အနီရင့်ရောင်မှနေ၍ အညိုရောင် သန်းသော အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ မလွှင့်ပစ်ခဲ့ချေ။ သူက ၎င်းကို ပြတင်းပေါက် ဘောင်ပေါ်ရှိ ညှိုးနွမ်းနေသော ရိုးတံ ပါသည့် ဖန်ပုလင်း ဘေးတွင် တင်ထားလိုက်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ၊ သူ ဘာကို စောင့်နေတာလဲ လို့ ရှန်ရဲ့ တွေးမိတတ်တယ်။ ပန်းပွင့်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် တခြား တစ်ခုခုကိုလား။ သူ မသိဘူး။ တကယ်တော့ သူ ဘာကိုမှ စောင့်မနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒီတိုင်း အသက်ရှင် နေထိုင်ရုံ သက်သက်ပါပဲ။ အသက်ရှင် နေထိုင်တယ် ဆိုတာ စောင့်ဆိုင်းခြင်းပါပဲ။ မနက်ဖြန်ကို စောင့်မယ်၊ သန်ဘက်ခါကို စောင့်မယ်၊ ပြီးတော့ တခြား တစ်နေ့နေ့ကို စောင့်မယ်။ သူ စောင့်နေရင်၊ သူ အသက်ရှင်တယ်။ သူ မစောင့်တော့ရင်တောင်မှ၊ သူ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲလေ။

တစ်နေ့တွင်၊ ရှန်ရဲ့ သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို ဖွင့်ပြီး အစမှ အဆုံးထိ ဖတ်ကြည့်လိုက်၏။ ပထမဆုံး စာမျက်နှာ၊ ဒုတိယ စာမျက်နှာ၊ တတိယ စာမျက်နှာ။ သူ နောက်ဆုံး စာမျက်နှာသို့ လှန်လိုက်သည်၊ ၎င်းတွင် ရေးထားသည်: "ဒီနေ့ ပန်းလေး ညှိုးသွားပြီ။ နောက်နှစ် ထပ်ပွင့်လာဦးမယ် လို့ အာဟေး က ပြောတယ်။ သူ့ကို ငါ ယုံတယ်။”

……….