အခန်း ၆၅

အခန်း (၆၅) - အဆုံးသတ် (ဇာတ်သိမ်း)

နံနက် ၃ နာရီ ၁၇ မိနစ်တွင်၊ လှုပ်ခါမှု တစ်ခုကြောင့် ရှန်ရဲ့ လန့်နိုးလာ၏။

ငလျင်လှုပ်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ မြေအောက်မှ လာသော ပိုမို နက်ရှိုင်းသည့် တုန်ခါမှု ဖြစ်ကာ၊ တစ်ခုခု လူးလွန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ လိုက်ကာ အဟဟလေးမှ တစ်ဆင့် လရောင်က မျက်နှာကျက်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။

မျက်နှာကျက်ပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ရှိနေသည်။ မနေ့ညက မရှိခဲ့သော အက်ကွဲကြောင်း အသစ်များ။ သေးသွယ်ပြီး ကွေ့ကောက်နေကာ အခန်း၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ အခြား တစ်ဖက်စွန်းသို့ ဆန့်ထွက်နေပြီး၊ သစ်ပင် အမြစ်များလို၊ သွေးကြောများလို၊ တစ်ခုခု ကြီးထွားလာသကဲ့သို့ပင်။

သူ ထိုင်လိုက်သည်။ အာဟေး က ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အိပ်ရာနေရာတွင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေကာ၊ အမှောင်ထဲတွင် သူ၏ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေ၏။

"မင်း သိလိုက်လား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

အောက်ထပ်မှ မှန်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ တိတ်ဆိတ်သော ညတွင် အော်ဟစ်သံ တစ်ခုလို စူးရှ ပြတ်သားလှသည်။ ထို့နောက် အဝေးမှ ခွေးဟောင်သံများ တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး သတိပေး ခေါင်းလောင်းသံများကဲ့သို့ပင်။ ထို့နောက် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ ဘာပြောနေမှန်း မသိရဘဲ အော်ဟစ်သံ သက်သက်သာ ဖြစ်ကာ၊ တစ်သံထက် တစ်သံ ပိုကျယ်လာ၏။

ရှန်ရဲ့ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ပြေးသွားပြီး လိုက်ကာကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

လမ်းတစ်ဖက်ရှိ အဆောက်အအုံ၏ အပြင်ဘက် နံရံတွင် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ၎င်းက ခေါင်မိုးမှနေ၍ မြေပြင်အထိ ဆန့်ထွက်နေပြီး၊ အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းရောင်ကို မြင်ရသည်အထိ ကျယ်ဝန်းသည်။ အနီရင့်ရောင် ဖြစ်ကာ နှလုံးခုန်သံ တစ်ခုလို တုန်ခါနေသော အလင်းရောင်။ အက်ကွဲကြောင်းက တဖြည်းဖြည်းချင်း သို့သော် သိသာစွာ ကျယ်လာနေသည်။ အစွန်းမှ အုတ်ခဲများ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ပြုတ်ကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖုန်းကနဲ မြည်ကာ ဖုန်တောကြီး ထောင်းထောင်းထ သွားစေသည်။ လူများ ညအိပ်ဝတ်စုံများဖြင့် ခြေဗလာနှင့် လမ်းမပေါ်သို့ ပြေးထွက်လာကြပြီး တစ်ခုခုကို အော်ဟစ်နေကြ၏။

တစ်ယောက်ယောက်က ငိုနေသည်၊ ကလေး တစ်ယောက်က အော်ဟစ်နေသည်၊ ကားဟွန်းသံများ ဆူညံနေသည်။

ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်နေတော့၏။

လျင်ရှောင်ယု ပြေးထွက်လာပြီး ရှန်ရဲ့၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ရှန်ရဲ့ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။ သူ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုကိုတော့ သူ သိတယ်။ ဒါက သာမန် သဘာဝဘေးအန္တရာယ် တစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ အဆိုပါ အနီရင့်ရောင် အလင်းတန်း၊ အဆိုပါ တုန်ခါနေတဲ့ စည်းချက်ကို သူ အရင်က မြင်ဖူးတယ်။

မူလအရင်းအမြစ် ထဲမှာ၊ အပိုင်းအစ တွေ ထဲမှာ၊ ပန်းပွင့်လေးရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာလေ။ အဲ့ဒါ စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ အလင်းရောင်ပဲ။

အာဟေး က ရုတ်တရက် "အဲ့ဒါ နိုးလာပြီ" ဟု ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ လှည့်၍ သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ အာဟေး ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ဖြူဖျော့နေပြီး၊ နှုတ်ခမ်းများက တင်းကျပ်စွာ စေ့ပိတ်ထားသည်။

"ဘာက နိုးလာတာလဲ"

အာဟေး ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။ သူ လသာဆောင်သို့ သွားပြီး၊ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ပျိုးပင်လေးကို ကြည့်လိုက်၏။ ပျိုးပင်လေး၏ အရွက်များက ကြောက်လန့်နေသကဲ့သို့ တုန်ခါနေပြီး တရှဲရှဲ မြည်နေသည်။ ပန်းအိုးထဲရှိ မြေကြီးက လှုပ်ရှားနေပြီး၊ အတွင်းမှ တစ်ခုခုက ဖောက်ထွက်လာတော့မည့် အလား ဖောင်းကားနေ၏။ အာဟေး လက်ဆန့်ထုတ်ကာ မြေကြီး မျက်နှာပြင်ကို ညင်သာစွာ ဖိချလိုက်သည်။ မြေကြီး ငြိမ်သက်သွားပြီး အရွက်များလည်း တုန်ခါမှု ရပ်တန့်သွားတော့၏။

"မင်း ဖိထားလိုက်တာလား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခေါင်းခါယမ်းပြသည်: "မဟုတ်ဘူး။ သူ့ ဘာသာ ငြိမ်သွားတာ။"

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး အဝေးရှိ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှနေ၍ အနီရင့်ရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ နေထွက်လာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သော်လည်း အရောင်က မှားယွင်းနေသည်။ နေမင်း၏ လိမ္မော်နီရောင် မဟုတ်ဘဲ၊ သွေး၏ အနီရင့်ရောင် ဖြစ်နေ၏။

"အဲ့ဒါက ငါ့ကို ခေါ်နေတယ်" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

အာဟေး ခေါင်းလှည့်လာပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဆိုပါ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက အရင်ကထက် ပို၍ တောက်ပနေလေသည်။

"ငါ သွားတော့မယ်။"

ရှန်ရဲ့ သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။ "ငါ မင်းနဲ့ အတူတူ လိုက်ခဲ့မယ်။"

အာဟေး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သဘောတူခြင်း၊ မတူခြင်း မရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ ပြုလုပ်လေသည်။

သူတို့ အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

လမ်းမပေါ်တွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ တချို့က ပြေးလွှားနေကြသည်၊ တချို့က အော်ဟစ်နေကြသည်၊ တချို့က လမ်းဘေးတွင် ကြက်သေသေလျက် ရပ်နေကြ၏။ အဝေးမှ မီးသတ်ကားများ၊ ရဲကားများ၊ လူနာတင် ယာဉ်များ၏ အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

အသံများ အားလုံး ရောယှက်နေပြီး ရှုပ်ထွေးနေသော တေးဂီတ တစ်ပုဒ်ကဲ့သို့ပင်။

ရှန်ရဲ့ လူအုပ်ကို တိုးထွက်ကာ အနီရောင် အလင်းတန်း ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ အာဟေး က သူ၏ ဘေးတွင် လျှောက်လာပြီး၊ လျင်ရှောင်ယွီ က အနောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။

သူတို့ သုံးယောက် လူအုပ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ လျှောက်ကာ မြို့စွန်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြ၏။

ဝေးဝေး လျှောက်လေ လူနည်းလာလေ ဖြစ်ပြီး ပိုမို တိတ်ဆိတ်လာလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ သုံးယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လျှောက်နေကြ၏။ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ အဆောက်အအုံများက အက်ကွဲနေပြီး၊ အက်ကွဲကြောင်းများ အတွင်းမှ အနီရင့်ရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေကာ သွေးကြောများ သို့မဟုတ် သစ်ပင် အမြစ်များကဲ့သို့ပင်။

မြေပြင်ကလည်း အက်ကွဲနေပြီး၊ ခြေအောက်မှ တုန်ခါမှုများကို သူတို့ ခံစားနေရကာ၊ အလွန် နက်ရှိုင်းသော နေရာမှနေ၍ နှလုံးခုန်သံ တစ်ခုလို တစ်ချက်ချင်းစီ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

မြို့စွန်တွင်၊ တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေ၏။

သစ်သားတံခါး မဟုတ်သလို၊ သံတံခါး လည်း မဟုတ်ချေ။ အလင်းရောင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဧရာမ တံခါးကြီး တစ်ချပ် ဖြစ်သည်။ အနီရင့်ရောင် ဖြစ်ကာ တုန်ခါနေပြီး မတ်တပ်ရပ်နေသော နှလုံးသား တစ်ခုလိုပါပဲ။ ၎င်းသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်နေပြီး၊ အမြင့်ဆုံး အဆောက်အအုံထက် ပိုမြင့်ကာ၊ အကျယ်ဆုံး မြစ်ထက် ပိုကျယ်လေသည်။ အက်ကွဲကြောင်းများမှ တစ်ဆင့် အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေပြီး၊ တောက်ပကာ ပူပြင်းလှသဖြင့် မျက်နှာကိုပင် လောင်ကျွမ်းသွားစေမတတ် ဖြစ်နေ၏။

တံခါးရှေ့တွင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။

သူက သူတို့ကို ကျောခိုင်းလျက် ရပ်နေပြီး၊ မီးခိုးရောင် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ကာ ဆံပင်များက ဖြူနေလေပြီ။ သူ ဖြည်းညင်းစွာ နောက်ပြန်လှည့်လာသည် — ချန်မော့ ဖြစ်၏။

သို့သော် သူ အသက်ကြီးသွားပြီ၊ သူတို့ နောက်ဆုံး တွေ့ခဲ့တဲ့ အချိန်ကထက် ဆယ်နှစ်ခန့် ပိုအိုစာသွားလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမာရွတ် အသစ်များ ရှိနေပြီး၊ နဖူးမှနေ၍ မေးစေ့အထိ ဆန့်ထွက်နေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများကလည်း ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်; နောက်ထပ် ဝေဝါး ပင်ပန်းနေသော မျက်လုံးများ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ တောက်ပ ရှင်းလင်းသော မျက်လုံးများ ဖြစ်နေလေပြီ။

"မင်းတို့ ရောက်လာပြီပဲ" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

"ဒါက ဘာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ချန်မော့ က တံခါးကို ကြည့်ပြီး ပြောလေသည်၊ "အဆုံးသတ် လေ။ စည်းမျဉ်းတွေ အားလုံးရဲ့ မူလအရင်းအမြစ်။ အပိုင်းအစ လည်း မဟုတ်ဘူး၊ ပထမဆုံး အထပ် က မူလအရင်းအမြစ် လည်း မဟုတ်ဘူး။ တကယ့် စစ်မှန်တဲ့ မူလ အရင်းအမြစ် အစစ်ပဲ။ အဲ့ဒါ နိုးလာပြီ။"

"အဲ့ဒါ နိုးလာရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ချန်မော့က ရှင်းပြလေသည်၊ "အဲ့ဒါက ဒီကမ္ဘာကြီးကို ဝါးမြိုသွားလိမ့်မယ်။ စည်းမျဉ်းတွေ အားလုံး ပြန်အသက်ဝင်လာလိမ့်မယ်။ ကန့်သတ်နယ်မြေ ထဲက စည်းမျဉ်းတွေ မဟုတ်ဘူး၊ လက်တွေ့ ကမ္ဘာက စည်းမျဉ်းတွေလေ။ ဆွဲငင်အား၊ အချိန်၊ နေရာ အရာအားလုံး ဖျက်ဆီးခံရလိမ့်မယ်။ ပြီးရင် အဲ့ဒါက ကမ္ဘာသစ် တစ်ခုကို ဖန်တီးလိမ့်မယ်။ စည်းမျဉ်းတွေပဲ ရှိပြီး လူတွေ မရှိတဲ့ ကမ္ဘာသစ် တစ်ခုပေါ့။"

ရှန်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။

ချန်မော့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။ "မကြောက်ပါနဲ့။ နည်းလမ်း ရှိပါသေးတယ်။"

"ဘယ်လို နည်းလမ်းလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"အထဲကို ဝင်သွား။ အဲ့ဒါရဲ့ အလယ်ဗဟိုကို ရှာ။ အဲ့ဒါကို ခွဲပစ်လိုက်" ဟု ချန်မော့ က ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏; အလင်းရောင်က မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေပြီး အပူလှိုင်း တစ်ခုက လွှမ်းမိုးလာသည်။ "အဲ့ဒါ ကွဲသွားရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ" ဟု သူ မေးလိုက်၏။

ချန်မော့က ပြန်ဖြေသည်၊ "အဲ့ဒါ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ စည်းမျဉ်းတွေ ပျောက်ကွယ်သွားမယ်။ ကန့်သတ်နယ်မြေ တွေ ပျောက်ကွယ်သွားမယ်။ အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။"

"ငါတို့ အပါအဝင်လား" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ချန်မော့ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။ သူ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး တံခါးကို ကြည့်လိုက်သည်။ အလင်းရောင်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကခုန်နေပြီး၊ အမာရွတ်များ၊ အရေးအကြောင်းများ နှင့် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ အလင်းရောင်ကို လင်းထိန်စေ၏။

"ကျိုးဝမ် အထဲမှာ ရှိတယ်" ဟု သူ ရုတ်တရက် ပြောလာ၏။

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

ချန်မော့က ဆက်ပြောသည်၊ "သူမ အရင် ဝင်သွားတာ။ ကျိုးယွမ် လည်း ဝင်သွားပြီ။ လူတိုင်းပဲ၊ ကန့်သတ်နယ်မြေ ကို ဖြတ်သန်းဖူးတဲ့ လူတိုင်း အထဲမှာ ရှိနေကြတယ်။ သူတို့ စောင့်နေကြတယ်။"

"ဘာကို စောင့်နေတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

ချန်မော့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး "မင်းကို စောင့်နေတာလေ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ အလင်းရောင်က အလွန် တောက်ပပြီး ပူပြင်းလှသဖြင့် သူ မျက်လုံးများကိုတောင် ဖွင့်မထားနိုင်အောင်ပင်။

သို့သော် သူ မမှိတ်ခဲ့ချေ။ အဆိုပါ လူတွေကို သူ ပြန်စဉ်းစားမိတယ်။ ဦးလေးလင်း၊ လျိုယွီဝေ၊ အာချင့်၊ ကျိုးယွမ်၊ ကျိုးဝမ်၊ ဦးလေးကျန်း၊ ဖန်းဖျင်၊ တာယုံး။ သူတို့ အားလုံး အထဲမှာ ရှိနေကြတယ်။ အလင်းရောင်ရဲ့ တစ်ဖက်မှာ၊ စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ၊ အရာအားလုံး စတင်ခဲ့တဲ့ နေရာမှာပေါ့။ သူတို့ သူ့ကို စောင့်နေကြတယ်။

သူ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်၏။

အာဟေး က သူ့ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။ "ငါ သွားမယ်" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။ "ငါက စည်းမျဉ်းတွေကနေ လာတာ။ ငါ ဝင်သွားလို့ ရတယ်။"

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏။ "အတူတူ သွားကြမယ်။"

အာဟေး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေလေသည်။ သူ ဘာစကားမျှ ထပ်မဆိုတော့ဘဲ၊ ရှန်ရဲ့၏ လက်ကိုသာ ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။

သူတို့ တံခါးကို ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။

အလင်းရောင်က သူတို့ကို ဝါးမြိုသွားတော့၏။

တံခါးအနောက်တွင် မီးခိုးရောင် ဖြစ်နေသည်။ မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်၊ မီးခိုးရောင် မြေကြီး၊ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ။ 'ကွက်လပ်' နဲ့ တူပေမယ့်၊ ပိုကြီးတယ်၊ ပိုနက်ရှိုင်းတယ်၊ ပိုပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတယ်။ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ ကြားတွင် လူများစွာ ရပ်နေကြသည် — အရိပ်တွေ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ့် လူအစစ်တွေ။

ကျိုးယွမ်၊ ကျိုးဝမ်၊ ဖန်းဖျင်၊ တာယုံး၊ ဦးလေးကျန်း နဲ့ သူ မြင်ဖူးခဲ့တဲ့ သူတွေ၊ မမြင်ဖူးခဲ့တဲ့ သူတွေ။

သူတို့သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်နေကြ၏။ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြသော်လည်း၊ သူတို့၏ အသံများကို ရှန်ရဲ့ ကြားနေရသည်။ နားထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ၊ ရင်ထဲမှာ ကြားနေရခြင်း ဖြစ်၏။

"မင်း ရောက်လာပြီပဲ။"

"မင်းကို စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ။"

"သွားတော့၊ အဲ့ဒါက မင်းကို စောင့်နေတယ်။"

မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ လူတစ်ယောက် ရှိနေ၏။ ကုလားထိုင် တစ်လုံးပေါ်တွင် သူ့ကို ကျောခိုင်းလျက် ထိုင်နေသည်။ ရှန်ရဲ့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ၊ အဆိုပါ လူ ဖြည်းညင်းစွာ နောက်ပြန်လှည့်လာသည်။

သူကိုယ်တိုင်ပင်။ ပထမဆုံး ရှန်ရဲ့ မဟုတ်သလို၊ ၈၇ ယောက်မြောက် ရှန်ရဲ့လည်း မဟုတ်ဘူး၊ သူ မြင်ဖူးခဲ့သမျှ ရှန်ရဲ့ တွေထဲက ဘယ်သူနဲ့မှ မတူဘူး။ သူက အခြား တစ်ယောက်၊ ပိုမို အသက်ကြီးပြီး ပိုမို နက်ရှိုင်းကာ ရှန်ရဲ့ တွေ အားလုံးရဲ့ မူလအရင်းအမြစ် လိုမျိုးပါပဲ။

"မင်း ဘယ်သူလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

"ငါက အဆုံးသတ် လေ" ဟု ထိုလူက ဆိုသည်။

ရှန်ရဲ့ ကြက်သေသေသွားတော့၏။

ထိုလူက ဆက်ပြောသည်၊ "ငါက စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ မူလအရင်းအမြစ်၊ ကန့်သတ်နယ်မြေ ကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ သူ၊ ဒါတွေ အားလုံးရဲ့ အစပြုရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါက မင်း လည်း ဖြစ်တယ်။ ပထမဆုံး အိပ်မက် မက်ခဲ့တဲ့ သူ၊ ပထမဆုံး ကြောက်လန့်ခဲ့တဲ့ သူ၊ စည်းမျဉ်းတွေကို ပထမဆုံး ရေးခဲ့တဲ့ သူလေ။"

သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရှန်ရဲ့၏ အနားသို့ လျှောက်လာ၏။ သူ၏ မျက်နှာက ပြောင်းလဲနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အဘိုးအို၊ တစ်ခါတစ်ရံ ကလေး၊ တစ်ခါတစ်ရံ အမျိုးသား၊ တစ်ခါတစ်ရံ အမျိုးသမီး။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများကတော့ မပြောင်းလဲဘဲ ရှန်ရဲ့၏ မျက်လုံးများနှင့် လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

"ကန့်သတ်နယ်မြေ တွေ ဘာလို့ ရှိနေလဲ ဆိုတာကို မင်း သိလား" ဟု သူက မေးလိုက်၏။

ရှန်ရဲ့ ခေါင်းခါယမ်းပြသည်။

အဆုံးသတ် က ဆိုလေသည်: "အထီးကျန်လို့လေ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ ပထမဆုံး လူက အရမ်းကို အထီးကျန်လွန်းနေခဲ့တယ်။ သူက ကမ္ဘာကြီး လည်ပတ်နိုင်ဖို့ အတွက် စည်းမျဉ်းတွေကို ဖန်တီးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက အရမ်းကို တောင့်တင်းပြီး အရမ်းကို အေးစက်လွန်းတယ်။ ဒါကြောင့် စည်းမျဉ်းတွေမှာ ဟာကွက်တွေ ရှိဖို့၊ လူတွေကို မျှော်လင့်ချက် ပေးဖို့ အတွက် ကန့်သတ်နယ်မြေ တွေကို သူ ဖန်တီးခဲ့တယ်။ မင်းကို ဖန်တီးခဲ့တယ်။"

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို နားလည် သဘောပေါက်သွားလေ၏။

"ငါက ဟာကွက် လား"

အဆုံးသတ် က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "မင်းက နောက်ဆုံး ဟာကွက်ပဲ။ ရှန်ရဲ့ တွေ အားလုံးက ဟာကွက်တွေချည်းပဲ။ မင်းတို့က ထွက်ပေါက်ကို ရှာနေကြတယ်၊ အမှန်တရားကို ရှာနေကြတယ်၊ အဆုံးသတ် တစ်ခုကို ရှာနေကြတယ်။ မင်းတို့ ရှာနေတာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီ၊ လူတွေလည်း အများကြီး သေခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်း အရှုံးမပေးခဲ့ဘူး။"

သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ ထိုနေရာတွင် အလင်းရောင် တစ်ခု ရှိနေသည်၊ အနီရင့်ရောင် ဖြစ်ကာ တုန်ခါနေပြီး သူ အရင်က မြင်ဖူးသမျှ အရာအားလုံးထက် ပိုကြီးကာ ပိုတောက်ပနေလေသည်။

"အဲ့ဒါ အလယ်ဗဟို ပဲ။ အဲ့ဒါကို ခွဲပစ်လိုက်၊ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်။ စည်းမျဉ်းတွေ ပျောက်ကွယ်သွားမယ်၊ ကန့်သတ်နယ်မြေ တွေ ပျောက်ကွယ်သွားမယ်၊ ပြီးတော့ ငါလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။"

"ငါတို့ရော ဘာဖြစ်သွားမှာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အဆုံးသတ် က ဖြေလေသည်၊ "မင်းတို့က အစပြုရာ ကို ပြန်ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ စည်းမျဉ်းတွေ မရေးခင် နေ့ရက်ကို ပြန်ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ ဘာတစ်ခုမှ မရှိခဲ့တဲ့ အချိန်ကို ပြန်ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ ပြီးရင် အသစ်ကနေ ပြန်စရလိမ့်မယ်။"

ရှန်ရဲ့ အလင်းရောင်ကို ကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းက နှလုံးသား တစ်ခုလို တောက်ပပြီး ပူပြင်းနေသည်။

သူ လျှောက်သွားလိုက်ရာ၊ အာဟေး အနောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး၊ လျင်ရှောင်ယု ကလည်း အနောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။ ကျိုးယွမ်၊ ကျိုးဝမ်၊ ချန်မော့ နှင့် လူတိုင်း အနောက်မှ လိုက်ပါလာကြ၏။

အလင်းရောင်က တစ်ချက်ချင်းစီ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေပြီး၊ အသက်ရှူနေသကဲ့သို့ပင်။

ရှန်ရဲ့ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အလင်းရောင်ပေါ်တွင် ဖိချလိုက်၏။ ထိုအခိုက်အတန့်လေးမှာပင်၊ မှတ်ဉာဏ်များ အားလုံး ပြေးဝင်လာတော့သည်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ် သက်သက် မဟုတ်ဘဲ၊ လူတိုင်း၏ မှတ်ဉာဏ်များ ဖြစ်သည်။ ဦးလေးလင်း ၏ သေခါနီး အကြည့်၊ လျိုယွီဝေ ၏ နောက်ဆုံး အပြုံး၊ သတ္တမမြောက် အထပ် မှာ စောင့်နေခဲ့တဲ့ ကျိုးယွမ်၊ ပန်းခင်းကြီး ထဲမှာ လေလွင့်နေတဲ့ ကျိုးဝမ်၊ လမ်းမပေါ်မှာ တစ်နေ့လုံး ထိုင်နေခဲ့တဲ့ ချန်မော့၊ ပြာတွေ ကြားမှာ နေ့ဆယ်ရက်၊ ညဆယ်ည တိုင်တိုင် တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ပထမဆုံး အသုတ်က ရှန်ရဲ့။ ပြီးတော့ အဆိုပါ စည်းမျဉ်းတွေ — ညမထွက်ရ အချိန်အတွင်း အခန်းထဲမှာပဲ နေရမယ်၊ နောက်ပြန် မလှည့်ကြည့်ရ၊ တစ်ချိန်တည်းမှာ တူညီတဲ့ ဦးတည်ရာကို မကြည့်ရဘူး၊ အရေးအကြီးဆုံး လူကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါနဲ့။ စည်းမျဉ်း တစ်ခုစီတိုင်းက မျက်ရည် တစ်စက်စီပါပဲ။

သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့၏။

အလင်းရောင်က သူ၏ လက်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့နေသကဲ့သို့ တုန်ခါသွား၏။ ၎င်း မပျောက်ကွယ်ချင်ဘူး; ၎င်း အသက်ရှင်ချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ၎င်း အသက်ရှင်နေရင်၊ လူတွေ ပိုသေရလိမ့်မယ် ဆိုတာကိုလည်း ၎င်း သိနေပါတယ်။ လူတွေ ပိုငိုရလိမ့်မယ်၊ လူတွေ စင်္ကြံလမ်းထဲမှာ ပိုပြီး အော်ဟစ်ရလိမ့်မယ်။

ရှန်ရဲ့ ၎င်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်၊ အားကုန်သုံး၍။

အလင်းလုံး ကွဲကြေသွားတော့၏။

အပိုင်းအစများက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး အနီရောင် အမှုန့်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ အဆိုပါ မှတ်ဉာဏ်များလည်း ၎င်းတို့နှင့် အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဦးလေးလင်း ၏ မျက်နှာ၊ လျိုယွီဝေ ၏ အပြုံး၊ ကျိုးယွမ် ၏ စောင့်ဆိုင်းမှု၊ ကျိုးဝမ် ၏ ပန်းခင်းကြီး။ တစ်ခုပြီး တစ်ခု၊ တစ်ခုပြီး တစ်ခု၊ လေတိုက်လို့ လွင့်စင်သွားတဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေလိုပဲ။

မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ ကင်းစင်သွားလေပြီ။ ကောင်းကင်ကြီး ပြန်ပေါ်လာပြီး၊ ပြာလဲ့လဲ့ အရောင်နှင့် တိမ်တိုက်များ ဖြူဖွေးနေ၏။ မြေကြီး ပြန်ပေါ်လာပြီး၊ စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင် ဖြစ်နေသည်။ လူများ ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက်၊ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကြသည်၊ မြေကြီးကို ကြည့်ကြသည်၊ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ကြ၏။

ကျိုးယွမ် က ကျိုးဝမ် ကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် "မင်း ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

ကျိုးဝမ် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်: "ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ငါ သိနေသလိုပဲ ခံစားရတယ်။"

ကျိုးယွမ် ရယ်မောလိုက်ပြီး "ငါလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်တယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် လက်ချင်းတွဲကာ အဝေးသို့ လျှောက်သွားကြ၏။ ချန်မော့ သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူ အနောက်မှ မလိုက်သွားဘဲ၊ ဒီတိုင်း ကြည့်နေရုံ သက်သက်သာ ပြုလုပ်၏။ ထို့နောက် သူ လှည့်၍ အခြား ဦးတည်ရာ တစ်ခုသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

တာယုံး အကြောဆန့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် "နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီပဲ။ ငါ ခေါက်ဆွဲပြုတ် သွားစားတော့မယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ဦးလေးကျန်း ရယ်မောလိုက်သည်: "ဒီမှာ ခေါက်ဆွဲပြုတ် မရှိဘူးလေ။"

တာယုံး က "ဒါဆို ငါ စိုက်မယ်။ ဂျုံတွေ စိုက်မယ်၊ ဂျုံမှုန့် ကြိတ်မယ်၊ ပြီးရင် ခေါက်ဆွဲ လုပ်မယ်။ တစ်နေ့ကျရင် ငါ စားရမှာပါ" ဟု ပြန်ပြော၏။

သူ အဝေးသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ ဦးလေးကျန်း က အနောက်မှ လိုက်ပါသွားလေသည်။

လူများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြပြီး၊ မတူညီသော ဦးတည်ရာများသို့ သွားကြ၏။ မည်သူမျှ နောက်ပြန်မလှည့်ကြည့်သလို၊ မည်သူမျှ မရပ်တန့်ခဲ့ကြချေ။ သူတို့ ဒီတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားကြသည်၊ စည်းမျဉ်းတွေ မရှိ၊ ကန့်သတ်နယ်မြေ တွေ မရှိ၊ မှတ်ဉာဏ်တွေ မရှိတဲ့ ကမ္ဘာသစ် တစ်ခုဆီသို့ပေါ့။

နောက်ဆုံးတွင် ရှန်ရဲ့၊ အာဟေး နှင့် လျင်ရှောင်ယု တို့ သုံးယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့၏။

သူတို့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေကြပြီး၊ လေတိုက်ခတ်လာရာ မြက်ပင်များ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။

လျင်ရှောင်ယုက ရှန်ရဲ့ကို ကြည့်ပြီး "ကျွန်မကို ရှင် မှတ်မိနေမှာလား" ဟု မေးလိုက်၏။

"အင်း" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

လျင်ရှောင်ယု ပြုံးလိုက်၏။ အဆိုပါ အပြုံးက မင်္ဂလာဆောင် ဓာတ်ပုံထဲကလို လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။

"အဲ့ဒါ ကောင်းပါတယ်"

သူမ လှည့်၍ ထွက်သွားလေ၏။ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူမ ရပ်တန့်ကာ သူ့ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှန်ရဲ့။"

"အင်း။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူမ ထွက်သွားတော့၏။ သူမ၏ ပုံရိပ်က တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီး၊ ပိုပို သေးငယ်သွားကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် မြက်ခင်းပြင်၏ အနားသတ်၌ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ရှန်ရဲ့သည် ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက်၊ အဆိုပါ ဦးတည်ရာသို့ အချိန်အတော်ကြာအောင် ငေးကြည့်နေမိ၏။

အာဟေး က သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ချေ။ သူ ဒီတိုင်း ရပ်ပြီး အဖော်လုပ်ပေးနေရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ၊ ရှန်ရဲ့ ခေါင်းလှည့်လာပြီး အာဟေး ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို မင်း မှတ်မိလား။"

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ငါ မမှတ်မိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ငါ သိတယ်" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

"ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ဒီနေရာမှာလေ။ မင်းရဲ့ နွေးထွေးမှုကို ငါ ခံစားရတယ်။"

ရှန်ရဲ့ ပြုံးလိုက်၏။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အာဟေး ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ အာဟေး ၏ လက်က အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှန်ရဲ့က အေးစက်နေတယ်လို့ မခံစားရတော့ချေ။ အဲ့ဒါ သူရဲ့ နွေးထွေးမှုပဲ၊ သူရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲ။

သူတို့ လှည့်၍ အခြား ဦးတည်ရာ တစ်ခုသို့ လျှောက်သွားကြ၏။ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ပန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည် — အနီရောင်၊ အဖြူရောင်၊ အဝါရောင်။ လေပြေလေး တိုက်ခတ်သွားရာ၊ ပန်းပွင့်ဖတ်များက နှင်းပွင့်လေးတွေလို၊ ကြယ်ကလေးတွေလို၊ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေလိုပဲ လေထဲမှာ ကခုန်နေကြတယ်။

သူတို့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ ဘယ်လောက်ကြာအောင် လမ်းလျှောက်ခဲ့ရမှန်း၊ ဘယ်လောက် ဝေးဝေး ရောက်ခဲ့ပြီမှန်း သူတို့ မသိကြချေ။ ညကျလာတယ်၊ ပြီးတော့ မိုးလင်းတယ်၊ ထပ်ပြီး ညကျလာပြန်တယ်၊ ပြီးတော့ ထပ်ပြီး မိုးလင်းပြန်တယ်။ မြက်ခင်းပြင်က သူတို့၏ ခြေအောက်တွင် ဆန့်ထွက်နေပြီး အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ပင်။

တစ်နေ့တွင်၊ အာဟေး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"အဲ့ဒါ ဘာလဲ" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။

ရှန်ရဲ့ သူ ကြည့်ရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်၏။ အဝေးတွင် အဆောက်အအုံ တစ်ခု ရှိနေသည်။ ခြောက်ထပ် မြင့်ပြီး၊ မီးခိုးရောင် နံရံများနှင့် သံချေးတက်နေသော လုံခြုံရေး ပြတင်းပေါက် သံပန်းများ ပါရှိ၏။

သူ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။ အဲ့ဒါ ၅၀၂ လေ။ သူ နေခဲ့ဖူးတဲ့ နေရာ။ လသာဆောင်ပေါ်မှာ ပန်းအိုး တစ်လုံး ရှိနေပြီး၊ ပန်းအိုးထဲမှာ စိမ်းလန်းပြီး နုနယ်တဲ့ ပျိုးပင်လေး တစ်ပင် ရှိနေတယ်။

ပြတင်းပေါက် ဘောင်ပေါ်မှာ ပန်းကန်ပြား တစ်ချပ် ရှိနေပြီး၊ ပန်းကန်ပြားထဲမှာ ညှိုးနွမ်းနေတဲ့၊ အညိုရောင် သန်းပြီး လိပ်တက်နေတဲ့ ပန်းပွင့်ဖတ် အနည်းငယ် ရှိနေတယ်။

သူ လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။ စင်္ကြံလမ်းက မှောင်မိုက်ပြီး ကျဉ်းမြောင်းနေသည်။ သူ ပဉ္စမမြောက် အထပ် သို့ တက်သွားပြီး အခန်း ၅၀၂ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်၏။ တံခါးက သော့ခတ်မထားသဖြင့် သူ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

ဧည့်ခန်းထဲတွင်၊ အပေါ်ယံအခွံများ ကွာကျနေသော ဆိုဖာ၊ ပစ္စည်းအစုံအလင် ရှုပ်ပွနေသော ကော်ဖီစားပွဲ၊ ပြီးတော့ အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားလေ့ရှိသော ကွန်ပျူတာ၊ အရာအားလုံးက သူ မှတ်မိထားတဲ့ အတိုင်း လုံးဝကို တစ်ပုံစံတည်းပင်။ သို့သော် စားပွဲပေါ်တွင် အသစ်တစ်ခု ရှိနေသည် — မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ်။ သူ လျှောက်သွားပြီး ၎င်းကို ကောက်ယူလိုက်၏။ သူ ပထမဆုံး စာမျက်နှာကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်: "ဒီနေ့၊ အာဟေး က ပျိုးပင်လေးတွေကို ရေလောင်းပြီး မြေဩဇာ ကျွေးခဲ့တယ်။ ၎င်းတို့က အတော်လေး မြင့်လာပြီ၊ ငါ့ဒူးလောက်တောင် ရောက်နေပြီ။"

သူ၏ လက်များ စတင် တုန်ရီလာတော့၏။ သူ၏ လက်ရေးပဲ၊ သူကိုယ်တိုင်ရဲ့ လက်ရေး။ ဒါပေမဲ့ သူ မမှတ်မိတော့ဘူး။ သူ စာမျက်နှာများကို ဆက်လက် လှန်ကြည့်လိုက်သည်: "ဒီနေ့ ပျိုးပင်လေး နည်းနည်း ပိုရှည်လာတယ်။ မကြာခင် ပန်းပွင့်တော့မယ်လို့ အာဟေး က ပြောတယ်။" "ဒီနေ့ ပန်းမပွင့်ဘူး။ နောက်နှစ်အထိ စောင့်ရလောက်မယ်လို့ အာဟေး က ပြောတယ်။"

သူ စာမျက်နှာများကို တစ်ရွက်ချင်းစီ လှန်ကြည့်လိုက်ရာ၊ နောက်ဆုံး စာမျက်နှာသို့ ရောက်သွား၏။ "ဒီနေ့ ပန်းလေး ညှိုးသွားပြီ။ နောက်နှစ် ထပ်ပွင့်လာဦးမယ် လို့ အာဟေး က ပြောတယ်။ သူ့ကို ငါ ယုံတယ်။"

သူ မှတ်စုစာအုပ်ကို ပိတ်ပြီး ထိုနေရာ၌ ရပ်နေလိုက်၏။ နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်မှ တစ်ဆင့် ဖြာကျနေပြီး၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့၊ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်သို့၊ ပြီးတော့ အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားလေ့ရှိသော ကွန်ပျူတာပေါ်သို့ ကျဆင်းနေ၏။ လသာဆောင်ပေါ်တွင်၊ ပျိုးပင်လေးက ပန်းအိုးထဲတွင် မတ်မတ် ရပ်တည်နေပြီး ၎င်း၏ အရွက်များက လေနှင့်အတူ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။ ပန်းအိုးဘေးတွင် ညှိုးနွမ်းပြီး အညိုရောင် သန်းကာ လိပ်တက်နေသော ပန်းပွင့်ဖတ် အနည်းငယ် ပါသည့် ပန်းကန်ပြား သေးသေးလေး တစ်ချပ် ရှိနေ၏။

အာဟေး က သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် အဆိုပါ ပန်းကန်ပြားကို လိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဒါ ဘာလဲ" ဟု သူက မေးလိုက်၏။

"ပန်းတွေလေ။ ပွင့်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်တဲ့ ပန်းတွေ" ဟု ရှန်ရဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

အာဟေး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပန်းပွင့်ဖတ်များကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ အလွန် စူးစိုက်စွာ ကြည့်နေပြီး၊ ခေါင်းလေး စောင်းကာ ဘယ်ညာ လှည့်ကြည့်နေလေသည်။

"လှတယ်" ဟု သူက ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ ပြုံးလိုက်၏။ "အင်း။ လှပါတယ်။"

သူ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ၊ အာဟေး က ဆွဲကိုင်လိုက်၏။ သူတို့ နှစ်ယောက် လသာဆောင်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် ပျိုးပင်လေးကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ လေပြေလေး တိုက်ခတ်လာပြီး အရွက်များက လေထဲတွင် ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြ၏။

အဝေးမှနေ၍၊ လူတစ်ယောက်က ဖရဲသီး ရောင်းနေပြီး၊ အသံချဲ့စက်ဖြင့် "ပထမဆုံး အချစ်ထက်တောင် ချိုသေးတယ်ဗျို့!း" ဟု အော်ဟစ်နေသည်။ ပန်းခင်းလေးထဲရှိ နှင်းဆီပန်းများက အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းနေကြသည်၊ အနီရောင်၊ အဖြူရောင်၊ အဝါရောင်။ အဘွားအို က ရေပန်းကရား ကိုင်လျက် အပင်များကို ဖြည်းညင်းစွာနှင့် ညင်သာစွာ ရေလောင်းနေပြီး တစ်ခုခုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည် စိုးရိမ်သကဲ့သို့ပင်။

ပန်းများကို ကြည့်ရင်း၊ ရှန်ရဲ့ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို အမှတ်ရသွား၏။ သူ မေ့သွားခဲ့တာ။ သူ လူများစွာကို၊ အရာများစွာကို မေ့သွားခဲ့တယ်။

ဦးလေးလင်း၊ ကျိုးယွမ်၊ ချန်မော့ တို့ကို သူ မေ့သွားခဲ့တယ်။ အဆိုပါ စင်္ကြံလမ်းတွေ၊ အဆိုပါ စည်းမျဉ်းတွေ၊ သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီလူတွေကို သူ မေ့သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုကိုတော့ သူ မှတ်မိနေတယ်။ သူ ဒီမှာ ရပ်နေတယ်၊ အာဟေး က သူ၏ ဘေးမှာ ရပ်နေတယ်၊ နေရောင်ခြည်က သူတို့အပေါ် ဖြာကျနေတယ်။ အဲ့ဒါ လုံလောက်နေပါပြီ။

သူ ခေါင်းလှည့်လာပြီး အာဟေး ကို ကြည့်လိုက်၏။

အာဟေး လည်း သူ့ကို ကြည့်နေသည်။

"မင်း ဘာမှတ်မိလဲ" ဟု ရှန်ရဲ့က မေးလိုက်၏။

အာဟေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "မင်းကို ငါ မှတ်မိတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ရဲ့ ပြုံးလိုက်၏။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ အာဟေး ၏ မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ နွေးထွေးနေတယ်၊ မအေးစက်တော့ဘူး။ သူ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီး၊ အာဟေး လည်း တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားလေ၏။

"မအေးတော့ဘူး" ဟု အာဟေး က ဆိုလေသည်။

ရှန်ရဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ငိုချင်စိတ် ပေါက်လာတော့၏။ ဒါပေမဲ့ သူ မငိုခဲ့ပါဘူး; သူ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။

"အင်း။ မအေးတော့ဘူး။"

သူတို့ လသာဆောင်ပေါ်တွင် လက်ချင်းချိတ်လျက် ရပ်နေကြလေသည်။