အခန်း (၂၂၆၃-၂၂၆၄)

အခန်း (၂၂၆၃) - တရားခံနှင့် လှည့်ကွက်

အောက်ရုလိုင်တောင်မှ အောက်ယွင်ယင်း၏ သွယ်ဝိုက်သော သတိပေးချက်မှတစ်ဆင့် ဖြစ်ရပ်မှန်ကို သိရှိနိုင်သည်ဆိုလျှင် ဖန့်ချန်ကော ဤအခြေအနေကို မည်သို့မမြင်ဘဲ ရှိပါမည်နည်း။

"ရုလိုင်၊ မင်း ကျင့်စဉ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်။ အဓိကတပည့် ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ နောက်ဆိုရင် နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူးလို့ မပြောနိုင်ဘူး။"

ဖန့်ချန်က အောက်ရုလိုင်၏ ပခုံးကို ရယ်မောရင်း ပုတ်လိုက်သည်။

"ငါ အခု လူသားမျိုးနွယ်စုကျောင်းကို ပြန်တော့မယ်။"

"ဖန့်ဘိုးဘေး၊ အဲဒီ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးအကြောင်းကတော့..."

အောက်ရုလိုင်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒီအတိုင်း ရှီးတျန်ကျုံးကို အလကား ပေးလိုက်တော့မှာလား "

သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ယခင်က ဖန့်ချန် ချေးငှားပေးခဲ့သည့် စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးတစ်လုံးကြောင့်သာ အဓိကတပည့် ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စကြောင့်ပင် သူသည် ဖန့်ချန်နှင့် အလွန်ရင်းနှီးသည်ဟု ခံစားရသည်။ ယခုအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖန့်ချန်ကို လှည့်စားရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ အောက်ရုလိုင်၏ ဒေါသမှာ အမှန်တကယ်ပင် မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် တောက်လောင်လာသည်။

တစ်ဖက်လူ၏နည်းလမ်းမှာ အောက်ဝူဖားနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသော်လည်း အောက်ဝူဖားက အရင်ဆုံး ခွင့်တောင်းပြီးမှ ချေးငှားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှီးတျန်ကျုံးမှာမူ မေးမြန်းခြင်းမရှိဘဲ အတင်းအဓမ္မ လုယူကာ ချေးငှားခြင်းဖြစ်သည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ အောက်ရုလိုင်၏ အကဲဖြတ်ချက်အရ နောက်နှစ်ပေါင်း ရာချီကြာသွားလျှင်လည်း တစ်ဖက်လူက ဗောဓိသီးနှစ်လုံးကို ပြန်ပေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ပေ။

"ဒီကိစ္စကို ငါ ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ ဖြေရှင်းပါ့မယ်။ စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ့လက်ထဲက စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးတွေကို ငါကိုယ်တိုင် ပေးချင်မှသာ ပေးမှာ။ တခြားသူတွေက အကြောင်းမဲ့ လက်သဲခြေသည်းတွေ ထုတ်ပြလာရင်တော့ ဒါကို ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး "

ဖန့်ချန်က ရယ်မောရင်း နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

အောက်ရုလိုင်၏ စိတ်ထဲတွင်မှ အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသည်။ သူသည် ဖန့်ချန်ကို လူသားမျိုးနွယ်စုကျောင်းအထိ လိုက်ပို့ပြီးမှ မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သို့သော် အောက်ယွင်ယင်းမှာ ပြန်သွားရာမှ တစ်ဖန်ပြန်ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဖန့်ချန် ပြန်သွားပြီလား "

အောက်ယွင်ယင်းက သာမန်မေးခွန်းထုတ်သလို မေးလိုက်သည်။

"ယွင်ယင်းဘိုးဘေး၊ ဖန့်ဘိုးဘေး လူသားမျိုးနွယ်စုကျောင်းကို ပြန်သွားပါပြီ "

အောက်ရုလိုင်မှာ တစ်ခုခုကို ပြောချင်သော်လည်း မျိုသိပ်ထားလိုက်သည်။

"မင်း ဘာမေးချင်လဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ မင်းရဲ့ အောက်ဝူဖားဘိုးဘေး ဒီတစ်ခါ အပြင်မှာ သူတော်စင်တွေ ဝိုင်းဝန်းပိတ်ဆို့ခြင်း ခံရတာက ဖန့်ချန်နဲ့လည်း ပတ်သက်နေတယ်။ သူက ရန်သူတွေကို အလွန်များပြားအောင် ဖန်တီးထားတော့ သူနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူတွေကလည်း အပြစ်တင်ခြင်း ခံရဖို့ များတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အောက်ဝူဖားဘိုးဘေးကတော့ ယာယီအားဖြင့် အန္တရာယ်မရှိပါဘူး။ နောက်နှစ်ပေါင်း သုံးရာ၊ ငါးရာလောက်ဆိုရင် လွတ်မြောက်လာပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးနှစ်လုံးကတော့ ရှီးတျန်ကျုံးက အခွင့်ကောင်းယူပြီး သိမ်းပိုက်လိုက်တာ ထင်ရှားပါတယ်။"

အောက်ယွင်ယင်းက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

"အခု လူသားမျိုးနွယ်စုကျောင်းက သူ့ရဲ့ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲမှုအောက်မှာ ဖြစ်နေတော့ အပြင်လူတွေက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လို့ မရဘူး။ ပြန်ရမရဆိုတာ ဖန့်ချန်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ မင်း အဲဒီထဲမှာ မပါဝင်နဲ့၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ပဲ ကြိုးစား။ မဟုတ်ရင် တစ်နေ့နေ့မှာ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်မှာ အကွက်ချခံရပြီး အသတ်ခံရမှ သိသွားလိမ့်မယ် "

"ယွင်ယင်းဘိုးဘေးရဲ့ သတိပေးချက်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ တကယ်ကို စိတ်ပျက်မိပါတယ်။ ရှီးမျိုးနွယ်စုဆိုတာ ကြီးမားတဲ့ မျိုးနွယ်စုပါပဲ၊ ဘာလို့ ဖန့်ဘိုးဘေးကို ဒီလောက်ထိ ပစ်မှတ်ထားနေတာလဲ "

အောက်ရုလိုင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

အောက်ယွင်ယင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံရတယ်ဆိုတာလည်း အရည်အချင်းတစ်မျိုးပါပဲ..."

"အာ..."

အောက်ရုလိုင်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ တစ်ခုခုကို နားလည်သလို ဖြစ်လာသည်။

"ဖန့်ချန်က အခု နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမထဲမှာ အဆင့် (၂၀) အထိ ရောက်နေပြီ။ နောက်တစ်ခါ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်မှာ သူသာ (၁၀) ပွဲဆက် တိုက်နိုင်ရင် သူက ကောင်းကင်ဘုံအရှင်ရဲ့ အမွေခံဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ရပြီ"

အောက်ယွင်ယင်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်ရဲ့ အမွေခံတစ်ယောက်အတွက် လိုအပ်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်နဲ့ဆိုရင် ယာယီအားဖြင့် ပံ့ပိုးပေးနိုင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ် "

"လူသားမျိုးနွယ်စုက အလယ်အလတ်အဆင့်မှာ ရှိနေတာကို ကောင်းကင်ဘုံအရှင်ရဲ့ အမွေခံတစ်ယောက်ကိုတောင် မမွေးထုတ်နိုင်ဘူးလား "

အောက်ရုလိုင်မှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ့သိထားသလောက်ဆိုလျှင် ဂျူလင်မျိုးနွယ်စုက လက်ရှိမှာတင် ကောင်းကင်ဘုံအရှင် အမွေခံနှစ်ယောက်ကို မွေးထုတ်ထားပြီး နှစ်ယောက်စလုံးက ကောင်းကင်နိမိတ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

"လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ဆိုတာ တစ်ယောက်ကိုပဲ မွေးထုတ်နိုင်ဖို့ လောက်တယ်။ ဖန့်ချန်မတိုင်ခင်ကတည်းက အမွေခံတစ်ယောက် ရှိနေနှင့်ပြီးသား။ ငါတို့ ဂျူလင်မျိုးနွယ်စုဆိုရင်တော့ နောက်ထပ် တစ်ယောက်နှစ်ယောက် မွေးထုတ်နိုင်သေးတယ်၊ ကံဆိုးတာက... ဖန့်ချန်သာ ငါတို့ ဂျူလင်မျိုးနွယ်စုက ဖြစ်ခဲ့ရင် ကောင်းမှာ "

အောက်ယွင်ယင်းက ပြောပြီးနောက် ထရပ်လိုက်သည်။

"မင်းကို နောက်ဆုံးတစ်ခါ သတိပေးမယ်။ ဒီတစ်ခါကိစ္စမှာ မင်းမပါဝင်နဲ့၊ ရှီးမျိုးနွယ်စုအပေါ် မကျေနပ်တာရှိရင်လည်း စိတ်ထဲမှာပဲ သိမ်းထား။ မင်းတစ်နေ့နေ့မှာ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်မှာ သေဆုံးသွားတာကို ငါမမြင်ချင်ဘူး။ မင်းရဲ့ အောက်ဝူဖားဘိုးဘေးက ဖန့်ချန်ဆီကနေ ဗောဓိသီးကို ချေးပြီး မင်းကို ပြုစုခဲ့တာက မင်းဟာ သူ့စိတ်ထဲမှာ အရေးကြီးတဲ့သူ ဖြစ်လို့ပဲ၊ သူ့ကို စိတ်ပျက်မသွားစေနဲ့။"

"ယွင်ယင်းဘိုးဘေး စိတ်ချပါ။ ဖန့်ဘိုးဘေးလည်း ဒီကိစ္စကို သူကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က နိမ့်လွန်းလို့ အခုအချိန်မှာ ဝင်မပါဝင်ပါဘူး။ တစ်နေ့နေ့မှာ လုံလောက်တဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်နဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ရှိလာရင် ဖန့်ဘိုးဘေးရဲ့ ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

အောက်ရုလိုင်က လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။

"သူတစ်ပါးရဲ့ ကျေးဇူးကို မှတ်မိနေတာက ကောင်းပါတယ်"

အောက်ယွင်ယင်းက ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

...

အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရုပ်ပုံများ တစ်လှည့်စီ ပြောင်းလဲနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ၏ တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဖန့်ချန်နှင့် လီဝူတို့သည် မျက်နှာပြင်ကို အတူတူ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

အောက်ဝူဖားမှာ ကောင်းကင်နိမိတ်အဆင့် သူတော်စင်အချို့၏ လိုက်လံပိတ်ဆို့ခြင်း ခံနေရပြီး တားမြစ်နယ်မြေအတွင်းတွင် ဟိုပြေးဒီပြေး ဖြစ်နေသည်။

"အောက်ဝူဖား၊ မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိရင် မပြေးနဲ့၊ ဒီမှာရပ်ပြီး ငါတို့နဲ့ တိုက်ကြလေ "

"မင်းကို ဖန့်ချန်နဲ့ ရင်းနှီးအောင် လုပ်ခိုင်းတာမဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့က ဖန့်ချန်ကို အနိုင်မကျင့်နိုင်လို့ ဒီနေ့တော့ မင်းကိုပဲ အရင်အပြစ်ပေးတော့မယ် "

"အစွမ်းရှိရင် တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ကြပါလား၊ အများနဲ့ ဝိုင်းတိုက်တာက ဘာအစွမ်းပြတာလဲ "

အောက်ဝူဖားမှာ ပြေးရင်းဖြင့် ကျိန်ဆဲနေသည်။ ဖန့်ချန်နှင့် လီဝူတို့မှာ ကြည့်ရှုနေကြရာ လီဝူက ပြောသည်။

"သူတို့က အသက်သေစေလောက်တဲ့အထိ လုပ်မယ့်ပုံမရှိဘူး၊ ရိုးရိုးတန်းတန်း တိုက်ခိုက်နေကြတာပဲ "

"အောက်ယွင်ယင်းတို့က ဒါကို သိထားပုံရတယ်၊ ဒါကြောင့်ပဲ အောက်အစ်ကိုကြီး အန္တရာယ်မရှိဘူးလို့ ယူဆကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီ ရှီးမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်တွေ ဝိုင်းထားရင်တော့ ခဏတဖြုတ် လွတ်မြောက်ဖို့ မလွယ်ဘူး။"

ဖန့်ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

ခဏနားပြီးနောက် သူသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်က ရုပ်ပုံများ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှီးတျန်ကျုံးထံတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ခန်းမတစ်ခုတွင် ရှိနေပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ရင်းနှီးသည့် ပုံရိပ်နှစ်ခု ရှိနေသည်။ တစ်ခုက ရှီးမျိုးနွယ်စုကျောင်း၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဆုန်ချန်တောက်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက ကာကွယ်ရေးဆရာ ယန်ယွမ်ဖြစ်သည်။ ဖန့်ချန်မှာ ကော်ယန်ရှောင်းနှင့် အတူ ကော်ယန်လီကို အားပြိုင်ရန် သွားခဲ့စဉ်က သူတို့ကို မြင်ဖူးခဲ့သည်။

"အောက်ဝူဖားကို သွားပြီး ပြဿနာရှာတဲ့ ရှီးမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်တွေကို မင်းလွှတ်လိုက်တာလား။"

ယန်ယွမ်က အေးဆေးစွာ မေးသည်။ ရှီးတျန်ကျုံးက ပြုံးလိုက်သည်။

"ယန်ဆရာ၊ ကျွန်တော်က ဘာအာဏာရှိလို့လဲ။ သူတို့အားလုံးက ကော်မျိုးနွယ်စုက သူတော်စင်တွေပဲ၊ ကော်ယန်လီနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူတွေပေါ့။ ကော်ယန်လီက ဖန့်ချန်ကြောင့် ဟင်းလင်းပြင်တံခါးကို သွားစောင့်ရတော့ သူတို့က ဖန့်ချန်ရဲ့ သွေးသောက်ညီအစ်ကို အောက်ဝူဖားကို တွေ့တော့ ကောင်းကောင်းဧည့်ခံပေးလိုက်တာပဲ "

ပြောပြီးနောက် ရှီးတျန်ကျုံးက ရယ်မောသည်။

"အောက်ဝူဖားက ကောင်းကင်နိမိတ်အဆင့် ဖြစ်ပြီးတော့ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအဆင့် အစောပိုင်းမှာရှိတဲ့သူနဲ့ သွေးသောက်ညီအစ်ကို လုပ်ရသလား။ တကယ်ပဲ ရှီးမျိုးနွယ်စုရဲ့ သိက္ခာကို ကျစေတယ်။ သူက အဲဒီ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးအတွက်နဲ့ တောင်းပန်နေတာ၊ တကယ့်ဟာသပဲ။"

"မင်းလွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ရင်တော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး "

ယန်ယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

"စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးကိစ္စက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ မင်းရဲ့ တပည့်နှစ်ယောက်က တစ်လုံးစီ စားလိုက်တယ်လို့ ကြားရတယ်၊ အဲဒါ ဘာသဘောလဲ။"

ရှီးတျန်ကျုံးက ဂရုမစိုက်သလိုဖြင့် ရယ်မောသည်။

"အဲဒါ ဖန့်ချန်ဆီကနေ ကျွန်တော် ချေးထားတာပါ။ အရင်က အောက်ဝူဖားလည်း ဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့တာပဲ၊ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ "

"မင်းက တကယ်ပဲ ဖန့်ချန်ဆီက ချေးတာလား။ သူနဲ့ တိုင်ပင်ပြီးပြီလား "

ဆုန်ချန်တောက်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

"ငါတို့ ရှီးမျိုးနွယ်စုကို အတင်းအဓမ္မ လုယူတယ်လို့ အပြောမခံရအောင် သတိထားပါ "

"ကျောင်းအုပ်ကြီး စိတ်ချပါ။ အဲဒီ ဗောဓိသီးနှစ်လုံးက တကယ်ကို ချေးထားတာပါ။ ခုနက ကျွန်တော် ဖန့်ချန်ကို သွားတွေ့ပြီးပြီ၊ လူသားမျိုးနွယ်စုကျောင်းဘက်က သူတော်စင်တွေလည်း မြင်လိုက်ကြပါတယ် "

ရှီးတျန်ကျုံးက လက်ယှက်ကာ ရယ်မောပြောဆိုသည်။ ဆုန်ချန်တောက်နှင့် ယန်ယွမ်တို့မှာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"ချေးထားရင်လည်း ရပါတယ်။ နောက်မှ အခွင့်အရေးရှိရင် ပြန်ပေးလိုက်၊ အပြောအဆို မခံရအောင်ပေါ့။"

ဆုန်ချန်တောက်က ပြောသည်။

"ကြားလိုက်တယ်မဟုတ်လား "

ယန်ယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ သဘာဝပါပဲ၊ ချေးရင် ပြန်ပေးရမှာပေါ့ "

ရှီးတျန်ကျုံးက ပြောသည်။

သူတို့သုံးယောက်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး ရှီးတျန်ကျုံးလည်း နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

...

ဖန့်ချန်မှာ ဆုန်ချန်တောက်နှင့် ယန်ယွမ်တို့သည် ရှီးတျန်ကျုံး၏ စကားကို လုံးဝမယုံကြည်ကြောင်း သိထားသော်လည်း သူတို့သည် ရှီးတျန်ကျုံး၏ လုပ်ရပ်ကို မသိကျိုးကျွန် ပြုလိုက်ကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ခင်ဗျားတို့က ဒီကိစ္စကို စတင်လိုက်ပြီဆိုရင်၊ ကျုပ်ဘက်က ပြန်ပြီး တုံ့ပြန်တာကို အပြစ်တင်ကြနဲ့။ ကျုပ်ကို ကြွေးတင်နေတဲ့ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးလေးလုံးကို ကျုပ် ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို ပြန်တောင်းယူရမှာပဲ "

ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"လေးလုံး"

လီဝူနှင့် ချီယန်သူတော်စင်မှာ အံ့သြသွားကြသည်။

အခန်း (၂၂၆၄) ငါက မင်းကို အပြစ်ပြုမိလို့လား

အချိန်တွေ ဘယ်လိုကုန်ဆုံးသွားမှန်း မသိလိုက်ရဘဲ နောက်ဆုံးအကြိမ် ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် ပြီးဆုံးပြီးနောက် နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာကျော် ထပ်မံကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

ဤနှစ်တစ်ရာအတွင်း ဖန့်ချန်သည် လူသားမျိုးနွယ်စုဆိုင်ရာ ကျောင်းတော်ကနေ လုံးဝနီးပါး ထွက်ခွာခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ကြားထဲတွင် အခါအားလျော်စွာ အပြင်သို့ ခဏတာ ထွက်သွားခဲ့ဖူးသော်လည်း မည်သူမျှ မသိရှိကြချေ။

ဧရာမ ပိတ်ကာကြီးအတွင်း၌ ကော်ယန်လီသည် အထွတ်ထိပ်တာအိုအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးပမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုကာလအတွင်း ဟင်းလင်း ပြင်ကွပ်မျက်များက ကျော်ဖြတ်ဝင်ရောက်လာရန် ကြံစည်ခဲ့သဖြင့် သူသည် တခြားသော ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် သူတော်စင်များနှင့်အတူ ကြားဖြတ်ဟန့်တားရန် အချိန်ပေးခဲ့ရသည်။ ဤသို့ ကြားဖြတ်ဟန့်တားလိုက်ခြင်းသည် သူ၏ အချိန်တိုအတွင်း အထွတ်ထိပ်တာအိုအဆင့်သို့ တက်လှမ်းမည့် အခွင့်အရေးကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရုံသာမက၊ သူ၏ အတွင်းပိုင်းနယ်မြေ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကိုလည်း အနည်းငယ် ထပ်မံထိခိုက်သွားစေသဖြင့် အထွတ်ထိပ်တာအိုအဆင့် သို့တက်လှမ်းရန် အခွင့်အလမ်းမှာ ပိုမိုဝေးကွာသွားခဲ့ရလေသည်။

“ကော်ယန်လီ၊ မင်း အခု အရမ်း စိတ်လောနေပြီ။ ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ အထွတ်ထိပ်တာအိုအဆင့် ကို တက်လှမ်းဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ မင်းရဲ့ အတွင်းပိုင်းနယ်မြေ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေပဲ ဆက်တိုက် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေ ပြောင်းလဲဖို့ဆိုတာ ပိုတောင် ဝေးကွာသွားလိမ့်မယ်။ ငါတို့က ပြစ်ဒဏ်ခံရပြီး ဒီနေရာကို ရောက်လာတာဟာ ဒီလို ဒုက္ခမျိုးကို ခံစားဖို့ပဲ။ မင်း စိတ်လောလေလေ၊ ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ပိုခက်ခဲလေပဲ။”

သူတော်စင်တစ်ပါးသည် ကော်ယန်လီ၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အကြံပေးလိုက်သည်။ ကော်ယန်လီသည် ထိုသူတော်စင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာအမူအရာမဲ့စွာဖြင့် မိမိ၏ အတွင်းပိုင်းနယ်မြေထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားကာ အဆင့်တက်ရန် ထပ်မံကြိုးစားလေတော့သည်။

“သူက တကယ်ပဲ စိတ်လောနေတာပဲ”

ဖန့်ချန်က လီဝူကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

လီဝူက ရယ်မောရင်း

“သူ့ပုံစံမျိုးဆိုရင် အဲ့ဒီနေရာကနေ အပြောင်းအရွှေ့မခံရသရွေ့ အထွတ်ထိပ်တာအိုအဆင့် ကို တက်လှမ်းဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး ”

ဟု ဆိုသည်။

ဖန့်ချန်သည် ခေါင်းကို အသာညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အချိန်ကို တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ သူ၏ အတွင်းပိုင်းနယ်မြေကို မောင်းနှင်၍ ကောင်းကင်ငါးပါး နန်းတော်ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

“ဖန့်အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မ မကြာသေးခင်က ဆရာ့ဆီကနေ သတင်းဆိုးတစ်ခု ကြားခဲ့ရတယ် ”

ဖန့်ကျစ်ရွှယ်သည် ဖန့်ချန် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး အနားသို့ အမြန်တိုးကပ်လာသည်။

“ဘာသတင်းလဲ ”

ဖန့်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း သူ့ကို နှုတ်ဆက်နေသော ကျောင်းသားများကို ပြုံးပြ၍ ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ဆရာပြောတာက ကျွန်မတို့ လူသားမျိုးနွယ် ကျောင်းတော် ကို တာဝန်ယူထားတဲ့ ကြီးကြပ်ရေးမှူး ပြောင်းသွားပြီတဲ့။ အရင် အောက်ဝူဖား ကြီးကြပ်ရေးမှူးက အပြင်မှာ ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ ကြုံနေရလို့ ခဏတဖြုတ် ပြန်မလာနိုင်ဘူးတဲ့။ ဒါကြောင့် အကယ်ဒမီဘက်ကနေပြီးတော့ ရှီးမျိုးနွယ်စုက ကောင်းကင်နိမိတ်အဆင့် သူတော်စင်တစ်ပါးကို ယာယီကြီးကြပ်ရေးမှူးအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်တဲ့။”

ဖန့်ကျစ်ရွှယ်က အသံကို လျှော့၍

“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ တခြားတောင်တွေက ဆရာတွေအားလုံးက ဒီကြီးကြပ်ရေးမှူးအသစ်အပေါ်မှာ အတော်လေး မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြတယ် ”

ဟု ပြောသည်။

“ဘာကြောင့်လဲ”

ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ကြားရတာတော့ အရင် အောက်ဝူဖား ကြီးကြပ်ရေးမှူးရှိတုန်းက ကျွန်မတို့ လူသားမျိုးနွယ် ကျောင်း က ရလဒ်ကောင်းတွေ ရခဲ့တာကြောင့် အကြီးကဲ ကောင်စီဆီကနေအမြစ်တချို့ကို တောင်းခံပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒီအရင်းအမြစ်တွေကို ဆရာ့လက်ထဲကို အရင်ပို့တယ်၊ ပြီးတော့မှ တခြားသော တာဝန်ခံဆရာတွေဆီ ခွဲဝေပေးပြီး အဲ့ဒီဆရာတွေကမှ တစ်ဆင့် ကျောင်းသားတွေဆီ ပို့ပေးတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ အရင်က လျှောက်ထားခဲ့တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ဒီရှီး ကြီးကြပ်ရေးမှူးကထိန်းသိမ်းထားလိုက်တယ်တဲ့…”

“ဒီရှီး ကြီးကြပ်ရေးမှူးကတော့ တကယ်ပဲ ရဲတင်းလွန်းနေတာပဲ ”

ဖန့်ချန်သည် အတွေးနက်သွားသည်။ သူက ထိုသူသည် သူ့အတွက် သီးသန့်ပေးထားသော စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး နှစ်လုံးကိုသာ သိမ်းဆည်းထားသည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ အောက်ဝူဖား လျှောက်ထားခဲ့သည့် အကျိုးအမြတ်များကိုပါ သိမ်းဆည်းထားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

“ဆရာလည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ ပြောတယ်။ သူကိုယ်တိုင် ရှီးကြီးကြပ်ရေးမှူးဆီ သွားတွေ့ပေမဲ့ အဲ့ဒီလူက အကြောင်းပြချက်မျိုးစုံပေးပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်တာပဲ။ ပစ္စည်းတွေက ပြဿနာအနည်းငယ်ရှိနေလို့ နောက်နှစ်ရာအနည်းငယ်လောက်မှပဲ လူသားမျိုးနွယ် ကျောင်း ဆီရောက်မယ်ဆိုပြီး ပြောတယ်တဲ့။ ဒီတော့လည်း ဆရာက ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူးလေ ”

ဖန့်ကျစ်ရွှယ်က ခေါင်းခါယမ်း၍ ပြောပြသည်။

စကားပြောနေစဉ်အတွင်း အနီးအနားတွင် လူသားမျိုးနွယ် ကျောင်းသားများ ပိုမိုရောက်ရှိလာကြသည်။ အချိန်စေ့ရောက်ပြီဖြစ်သဖြင့် ဖန့်ချန်သည် ဖန့်ကျစ်ရွှယ်နှင့်အတူ ကောင်းကင်ငါးပါး နန်းတော်ထဲသို့ ဦးစွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ နန်းတော်တံခါးဝသို့ ခြေချခါနီးအချိန်တွင် ရှုလျန် ပေါ်လာသည်။

“ဖန့်ချန်၊ ငါ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တစ်ခုလောက် အကြံပေးမယ်။ မင်းဆရာတောင် နားမလည်တာ၊ မင်းကိုယ်တိုင်ကတော့ ဒါကို မမြင်နိုင်ဘူးလား ”

ရှုလျန်၏ အမူအရာမှာ လေးနက်နေသည်။ လူအများမှာလည်း ဘာတွေဖြစ်နေမှန်းမသိဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

ဖန့်ချန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်၍

“ရှုဆရာ၊ ပြန်တော့မယ်ဆိုရင် ပြန်လိုက်ပါတော့ ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှုလျန်၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့်

“မင်း ရန်သူ အရမ်းများနေပြီဆိုတာ မမြင်ဘူးလား ဘာကြောင့် အောက်ဝူဖား ကြီးကြပ်ရေးမှူးက အပြင်မှာ ပိတ်မိနေပြီး ပြန်မလာနိုင်တာလဲ ဘာကြောင့် ကျောင်းတော်က ရှီးမျိုးနွယ်စုက သူတော်စင်ကို ကြီးကြပ်ရေးမှူးအဖြစ် ခန့်လိုက်တာလဲ ဘာကြောင့် ဒီတစ်ခါ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို အကြောင်းမဲ့ သိမ်းဆည်းခံထားရတာလဲ”

ဟု မေးခွန်းထုတ်သည်။

ဤအခါမှ လူသားကျောင်းသားများအားလုံး နားလည်သွားကြပြီး တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြသည်။

“ငါလည်း ဒီနှစ်ရာကျော်အတွင်းမှာ ရတဲ့ပစ္စည်းတွေ နည်းသွားသလိုပဲ…”

ဆိုသည့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှုလျန်က သက်ပြင်းချကာ

“မင်း ပိုပြီး နှိမ့်ချနေသင့်တယ်။ ဒါမှ မင်းအတွက်ရော၊ လူသားမျိုးနွယ် အကယ်ဒမီအတွက်ပါ အကျိုးရှိလိမ့်မယ် ”

ဟု ပြောသည်။

ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်၍ ကောင်းကင်ငါးပါး နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ ရှုလျန်မှာမူ မျက်နှာပျက်လျက် နေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“ရှုလျန်”

“အင် နင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ”

ရှုလျန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် အမြန်ပင် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“ဖန့်ချန်ရဲ့ ကိစ္စကို မင်း ဝင်မပါနဲ့တော့။ အရင်က ကရုဏာတောင်က ကောင်းကင် ငါးပါး စစ်မြေပြင်ကိ လူမလွှတ်တာကို မင်း မကျေနပ်ခဲ့ဘူး။ အခု ဖန့်ချန်က စစ်မြေပြင်မှာ နာမည်ကြီးလာတော့လည်း မင်းက ဘာလို့ မကျေနပ်ပြန်တာလဲ။”

နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက အေးဆေးစွာ ပြုံး၍ ပြောသည်။

ရှုလျန်၏ မျက်နှာမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သွားကို ကြိတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“သူ့ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ လူသားမျိုးနွယ်တွေ အခုဆိုရင် ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံနေရပါပြီ။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် ဘယ်လောက်ထိ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရလဒ်တွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မတွေးဝံ့စရာပါပဲ။”

“အဆင့်မြင့်ဖို့ဆိုတာ အမြဲတမ်း အလောင်းကောင်တွေကို နင်းပြီး တက်ရတာပဲ ”

နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

“မင်းက လူမျိုးစုတစ်ခု ကြီးပွားတိုးတက်ဖို့က လွယ်လွယ်လေးလို့ ထင်နေတာလား။ ဒါဆိုရင်တော့ တော်တော်လေး ကလေးဆန်နေလိမ့်မယ်။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေက… အရင်ကလည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ အခုလည်း ဖြစ်နေတယ်၊ နောင်လည်း ဖြစ်လာဦးမှာပဲ။ ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်ဘူး ”

ဟု ဆိုသည်။

စကားပြောပြီးသည်နှင့် နင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ဗလာနယ်မြေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ရှုလျန်ကိုသာ နေရာတွင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ချန်ထားခဲ့လေသည်။

……

နေမင်းခုနစ်ပါး နယ်မြေ

ဖန့်ချန် ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများက သူ့ဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာကြသည်။

“ဖန့်အစ်ကိုကြီး၊ နေကောင်းလား”

“ဖန့်အစ်ကိုကြီး၊ ဒီတစ်ခါရော ဆယ်ပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ယူမလို့လား”

“ဖန့်အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် မကြာခင် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်ကို ဖြတ်သွားရမှာ အလည်အပတ် လာလို့ရမလား…”

အနီးအနားမှ ကျောင်းသားများက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်နေကြသည်။ ထိပ်ဆုံး (၂၀) စာရင်းဝင် ကျောင်းသားများသာ အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ငေးကြည့်နေကြသည်။

ထိုအထဲမှ နေမင်း ခုနစ်ပါး ကျောင်းသားတစ်ဦးက ဘေးလူကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“မင်းနဲ့ ဖန့်ချန်က ချင်းမင် က လာတာဆိုတော့ အရင်က သိကျွမ်းဖူးလား ဒီကောင်ရဲ့ အစစ်အမှန် စွမ်းအားက တကယ်ပဲ ဘယ်လောက်ရှိတာလဲ ”

“ငါက တန်လင်ကျောင်းတော် မှာလေ၊ ရွှေဟွေး မှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သိကျွမ်းစရာ ရှိမှာလဲ ”

“တန်လင် ကနေ ရွှေဟွေး ကို သွားရတာ လွယ်တယ်မဟုတ်လား ဘာလို့ သွားပြီး စုံစမ်းမကြည့်တာလဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ရှီးမျိုးနွယ်စုနဲ့တော့ သူနဲ့က အဆင်မပြေဘူးလို့တော့ ကြားထားတယ် ”

“အင်း၊ ရွှေဟွေးကျောင်းတော် က ရှီးမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော် မှာ ကော်ယန်လီဆိုတဲ့ ကာကွယ်ရေးဆရာ တစ်ယောက်ရှိတယ်။ အဲ့ဒီလူကို ဖန့်ချန်က ဟင်းလင်းပြင် ရဲ့ တံခါးကို စောင့်ခိုင်းဖို့ ပို့လိုက်တာလေ ”

ထိုရှီးမျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် အနီးအနားမှ စကားပြောသံများ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူတို့ ပြောဆိုနေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်မှာ မည်သည့်အချိန်က သူတို့ရှေ့ ရောက်နေမှန်း မသိတော့ပေ။

“ဖန့်ချန်၊ မင်းက ငါတို့နဲ့ အရင်ဆုံး မိတ်ဖွဲ့ချင်နေတာလား ”

နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားတစ်ဦးက အေးဆေးစွာ ပြုံး၍ ပြောသည်။

“ငါတို့က မင်းအရင်က ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေနဲ့ မတူဘူး။ မင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ရရင်တောင် ငါတို့က အစွမ်းကုန် တိုက်မှာပဲ။ ရှုံးခြင်းနဲ့ သေခြင်းက ငါတို့အတွက် ဘာမှ မထူးခြားဘူး။”

ဖန့်ချန်က သူ့ကို တစ်ချက်ပြုံးပြလိုက်ပြီး စကားမပြန်ဘဲ ထိုရှီးမျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း စွမ်အင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ မရွေးချယ်ဘူးလား ”

ဟု မေးလိုက်သည်။

“……”

“.......”

ထိုရှီးမျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး

“ငါက မင်းကို အပြစ်ပြုမိလို့လား”

ဟု အလိုအလျောက် ပြန်မေးလိုက်သည်။

ထိုမေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်နှင့် ဖန့်ချန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ နားလည်သွားသည်။ ဤလူသည် သူ့ကို အသက်သေစေသည်အထိ တိုက်ခိုက်တော့မည်ဖြစ်သည်။ အနီးအနားရှိ နေမင်း ခုနစ်ပါး ကျောင်းသားများမှာလည်း အံ့သြမှင်သက်သွားကြသည်။ တန်ခယ်ရွှမ်၊ ဆွေထျန်းဟွမ် တို့ပင်လျှင် ဤနေရာသို့ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

“ရှီးမျိုးနွယ်စုက ရှီးထျန်ကျုံး က ငါ့ရဲ့ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး နှစ်လုံးကို ခိုးယူသွားတယ်။ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တစ်လုံးကို လူ့အသက် ငါးချောင်းနဲ့ တွက်တယ်။ ငါက မင်းတို့ဆီကနေ လူ့အသက်ဆယ်ချောင်း ပြန်ယူမယ်။ မင်းက ပထမဆုံးလူပဲ ”

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။

ထိုစကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ထိုရှီးမျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားသည် ခြေဖဝါးမှတစ်ဆင့် ခေါင်းထိတိုင် တက်လာသော အအေးဓာတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။