အခန်း ၃၉

အခန်း (၃၃၉) ထန်ရှန်းလမ်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်း

"ခင်ပွန်း... တကယ်ပဲ ထန်ရှန်းလမ်းတစ်ခုလုံးကို ဝယ်လိုက်တာလား..."

ကျောက်လင် ထန်ရှန်းလမ်း၏ တောင်ဘက်စွန်းသို့ ဆင်းသက်လာသောအခါ အိုယန်ပင်းမှာ မယုံနိုင်သေးသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။ ဤလမ်းအတွက် မြေပိုင်ဆိုင်ခွင့် စာချုပ်များကို ဝယ်ယူရန်ဆိုလျှင် ငွေပြား အနည်းဆုံး တစ်သိန်းခန့် အကုန်အကျခံရမည်ဖြစ်သည်။ အိုယန်ပင်း၏ လစာဖြင့်ဆိုလျှင် ဤမျှပမာဏကို စုဆောင်းမိရန် မည်မျှကြာမည်မှန်း မသိနိုင်ပေ။

"ပင်းအာ... ဒီနေ့ကစပြီး ဒီထန်ရှန်းလမ်းရဲ့တာဝန်ကို မင်းပဲ ယူပေးပါလား..."

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်က ပြုံး၍ မေးလိုက်၏။ အိုယန်ပင်းမှာ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ပထမအချက်မှာ ကျောက်လင်က သူမအား ဤမျှအထိ အယုံအကြည်ရှိခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ ရဲမက်အဖြစ်မှ နုတ်ထွက်ရန် စဉ်းစားနေခိုက် ဤသို့သော အလုပ်ရှုပ်သည့် နေရာကို ရုတ်တရက် တာဝန်ယူရတော့မည့်အရေးကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မက အမှုအခင်းတွေကိုပဲ ကိုင်တွယ်တတ်တာ... ဒီလမ်းပေါ်က ဆိုင်ခန်းတွေကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ဆိုတာ မလွယ်လှဘူးထင်တယ်..."

အိုယန်ပင်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ အလုပ်တစ်ခုခု ရှိနေခြင်းသည် ကောင်းသောကိစ္စဖြစ်သော်လည်း ကျောက်လင်၏ အစီအစဉ်ကို သူမကြောင့် ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်မိခြင်းဖြစ်သည်။

"တကယ်တော့ ဒါက အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်... ဆိုင်ရှင်အားလုံးကို အကျဉ်းသားတွေလိုသာ သဘောထားလိုက်ပါ..."

"ထန်ရှန်းလမ်းကို မင်းဆီ အပ်နှံဖို့အတွက် ကိုယ်အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိပါတယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်ရာ အိုယန်ပင်းမှာ ရယ်မောမိသွားသည်။ ဆိုင်ရှင်များကို အကျဉ်းသားကဲ့သို့ ဆက်ဆံရမည်ဟူသော အချက်မှာ အလွန်ပင် သင့်လျော်နေသည်ဟု သူမ ထင်မိသည်။

ဆိုင်ရှင်တစ်ဦးက တကယ်ပင် ပြစ်မှုကျူးလွန်လျှင် တင်းကျပ်စွာ အရေးယူမည်ဖြစ်ပြီး လုပ်ငန်းကို ကောင်းမွန်စွာ စီမံခန့်ခွဲသူကိုမူ လျောက်ပတ်စွာ ဆက်ဆံနိုင်ပေသည်။ ဤသို့တွေးမိသောအခါ သူမ၏ စိုးရိမ်စိတ်များ ပြေပျောက်သွားပြီး ထန်ရှန်းလမ်းတစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်မှု ရှိလာသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ထန်ရှန်းလမ်းကို စီမံကြည့်ပါ့မယ်..."

အိုယန်ပင်းက ပြုံး၍ လက်ခံလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် မြင်းလှည်းဆယ်စီးမှာ ခမ်းနားစွာ ရောက်ရှိလာသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ လှည်းနှစ်စီး ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် လက်မှုပညာရှင် ခေါင်းဆောင်များဖြစ်ကြသော လွီမုချိုးနှင့် ချန်ရှင်းဝမ်တို့ ဆင်းလာကြ၏။

"သူဌေး... ကျွန်တော်တို့ အဘိုးကြီးနှစ်ယောက် သူဌေး ရောက်လာဖို့ကိုပဲ စောင့်မျှော်နေတာပါ..."

လွီမုချိုးက ပြုံးရွှင်စွာ လျှောက်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် သူဌေး.. ကျွန်တော်တို့ အရမ်းကိုမျှော်နေကြတာ... ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ လက်မှုပညာရှင် တစ်ရာကို စုစည်းပြီး ဘိလပ်မြေအသုံးပြုနည်းတွေကို သေချာ လေ့လာထားပါတယ်... ထန်ရှန်းလမ်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ သူဌေးရဲ့ အမိန့်ကိုပဲ စောင့်နေတာပါ..."

ချန်ရှင်းဝမ်မှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ပေါ်သည်။ သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော လှည်းများပေါ်တွင် လက်မှုပညာရှင် ငါးဆယ်ကျော် လိုက်ပါလာကြပြီး ယခင်က ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ သွားရောက်ခဲ့သူများထက် ပိုမိုများပြားသည်။ သူတို့ယူဆောင်လာခဲ့သော ဘိလပ်မြေ အသုံးပြုမှု စံသတ်မှတ်ချက်များမှာ လက်မှုပညာရှင်များကြားတွင် စိတ်ဝင်စားမှု မြင့်မားနေပြီး ဘိလပ်မြေဖြင့် အိမ်ဆောက်ရသည့် အတွေ့အကြုံကို ကိုယ်တိုင် မြည်းစမ်းလိုနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

"ဆရာကြီးတို့... ကျွန်တော် ဒီနေ့ ရောက်လာတာက ထန်ရှန်းလမ်းပေါ်က ဆိုင်ခန်းတစ်ခုချင်းစီရဲ့ ဗိသုကာပုံစံတွေကို ဆွေးနွေးဖို့ ဖြစ်ပါတယ်..."

"ကျွန်တော် ပုံစံထုတ်ထားတာတွေကို အကုန်ယူလာခဲ့တယ်... ဒီနေ့မှာပဲ ထန်ရှန်းလမ်းက ဆိုင်ခန်းအားလုံးရဲ့ ပုံစံကို အပြီးသတ်ကြမယ်..."

"မနက်ဖြန်ကျရင် ဘိလပ်မြေနဲ့ သံမဏိချောင်းတွေကို ပို့ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်..."

ကျောက်လင်က ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ လွီမုချိုးနှင့် ချန်ရှင်းဝမ်တို့မှာ ကျောက်လင်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ စောင့်မျှော်နေသော စကားပင်ဖြစ်သည်။ ကျောက်လင်က ပုံစံကြမ်းပေါင်း (၁၂၀)ကို ထုတ်ပေးလိုက်ရာ လက်မှုပညာရှင်များက ပုံစံများကို ခွဲဝေယူပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးကြသည်။

"အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ... တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ..."

"ဒီအဆောက်အအုံက စတုရန်းပုံစံမို့လို့ စားပွဲခုံတွေ အများကြီး ထားဖို့ သင့်တော်တယ်... စားသောက်ဆိုင်အတွက် အကောင်းဆုံးပဲ..."

"ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ အလိုအလျောက် လှေကား ထည့်ထားတာက အရမ်းကို ဉာဏ်ကောင်းလွန်းတယ်..."

အဆောက်အအုံပုံစံများကို ကြည့်ရှုရင်း လက်မှုပညာရှင်များမှာ အံ့အားသင့်လျက်ရှိကြသည်။ ဤပုံစံအများစုမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်ထွက်လာခြင်းဖြစ်ရာ ဗိသုကာပညာ၌ နစ်မွန်းနေသူတို့အတွက် မျက်စိပွင့်စေသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ... အခုတော့ ဆရာကြီးတို့အားလုံး ပုံစံတွေကို ကြည့်ပြီးပြီဆိုတော့ ဘယ်မြေကွက်မှာ ဘယ်အဆောက်အအုံ တည်ဆောက်မလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးကြမယ်..."

တစ်နေ့တာကုန်ဆုံးချိန်တွင် ထန်ရှန်းလမ်းရှိ ဆိုင်ခန်းအားလုံး၏ တည်ဆောက်ပုံကို အပြီးသတ် ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ လက်မှုပညာရှင်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး ကျောက်လင်ကို ဝိုင်းရံထားကြ၏။

"ဆရာကြီးတို့... မနက်ဖြန်ကျရင် တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းတွေကို စတင်နိုင်ပါပြီ... ဘိလပ်မြေ၊ သံမဏိချောင်း၊ ကျောက်စရစ်ခဲနဲ့ မြစ်သဲတွေကို ပို့ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်... ယွီရွှေမြစ်နားက တောင်ဘက်မှာရှိတဲ့ အမိုးကြီးတဲ့ ဂိုဒေါင်မှာပဲ ပစ္စည်းတွေကို သိုလှောင်ထားမယ်... ပြီးတော့ လက်ထောက်တွေအဖြစ် ခရိုင်ဝန်ရုံးက ဒုက္ခသည် (၁၀,၀၀၀)ကို ဝယ်ယူပြီး တာဝန်ပေးထားမယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ထန်ရှန်းလမ်းကို မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အမြန်ဆုံး အသွင်ပြောင်းလဲရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

"သဌေး ‌စိတ်ချပါ... ကျွန်တော် လွီမုချိုး အာမခံပါတယ်... ထန်ရှန်းလမ်းကို ဒီခရိုင်တစ်ခုလုံးရဲ့ အမှတ်သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်လာအောင် တည်ဆောက်ပေးပါ့မယ်..."

"ကျွန်တော့် ဗိသုကာ သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ကောင်းတဲ့ စီမံကိန်းမျိုး မတွေ့ဖူးသေးဘူး... ကျွန်တော် ချန်ရှင်းဝမ် အသက်နဲ့ရင်းပြီး အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်..."

ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦး၏ အာမခံစကားကြောင့် ကျောက်လင် ခေါင်းညိတ် ကျေနပ်လိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ ဒီနေ့ ပင်ပန်းသွားကြပြီ... ဒီငွေပြား တစ်သောင်းကို ယူပြီး ကောင်းကောင်း စားသောက်လိုက်ကြပါ... မနက်ဖြန်ကစပြီး နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်ကြရမယ်..."

ကျောက်လင်က ငွေစက္ကူကို လွီမုချိုးထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။ ထိုငွေပမာဏကို လက်ခံရရှိသောအခါ လက်မှုပညာရှင်များမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားကြ၏။ ကျောက်လင်က အိုယန်ပင်း၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး လင်ယွန်းစံအိမ်သို့ အမြန်ပြန်ခဲ့သည်။

"ကိုယ့်ဇနီးလေး... ယွီရွှေခရိုင်ကို နောက်ဆုံးရောက်ခဲ့တာ တစ်လနီးပါး ရှိပြီနော်... ကိုယ့်ကို လွမ်းနေလား..."

ကျောက်လင်က အိုယန်ပင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ အိုယန်ပင်းမှာ ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။

"ထန်ရှန်းလမ်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ တာဝန်ကို မင်းဆီပဲ အပ်ထားခဲ့တယ်... အနာဂတ်မှာ ဒီလမ်းက ယွီရွှေခရိုင်ရဲ့ အစည်ကားဆုံးနေရာ ဖြစ်လာမှာပါ... မင်းလည်း ခရိုင်တစ်ခုလုံးမှာ နာမည်ကြီးလာတော့မှာပေါ့..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်ရာ အိုယန်ပင်းလည်း ပြုံးလိုက်၏။

"ခင်ပွန်း... ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စကို ကျွန်မဆီ အပ်ထားပေးတဲ့အတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်..."