အခန်း (၅၉၅-၅၉၆)

အပိုင်း (၅၉၅)

“အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... ရန်သူ့ ရေတပ်က ကျုပ်တို့နဲ့ မိုင်သုံးဆယ်တောင် မကွာတော့ဘူး။” ရေတပ် စစ်သူကြီး တစ်ဦးက အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး အက်ကွဲနေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

သူသည် လူလား၊ သရဲလားပင် ခွဲခြား၍ မရနိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာပေါ်တွင် အညစ်အကြေးများ ပြည့်နှက်နေကာ နှုတ်ခမ်းများ ခြောက်သွေ့ ကွဲအက်နေပြီး မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်။

သို့ပေမည့် ကျိုးလီ နှင့်ယှဉ်လျှင် ဤရေတပ်စစ်သူကြီး၏ ပုံစံမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သေးသည်ဟု ဆိုနိုင်၏။

ကျိုးလီသည်သာ တကယ့်ကို လူမဟုတ်၊ သရဲမဟုတ် ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤတစ်နှစ်အတွင်း သူသည် နေ့စဉ် အိပ်စက်ချိန် နှစ်နာရီပင် မပြည့်ခဲ့ချေ။

ယခင်က သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်ခဲ့ရပြီး ယခုအခါတွင်လည်း ရေတပ် တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်နေရသည်။

ဤတစ်လကျော် ကာလအတွင်း သူ၏ နေ့စဉ် အိပ်စက်ချိန်မှာ တစ်နာရီခွဲ ပင် မပြည့်ခဲ့ချေ။ တစ်ကိုယ်လုံး လုံးဝ ညှိုးနွမ်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မီးစာကုန် ဆီခမ်းတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ယခင်က သူသည် မည်မျှ ခန့်ညားပြီး ချောမောသော မင်းသားလေး တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့သနည်း။ ယခုအခါ သူ၏ ပုံစံမှာ သူတောင်းစားထက်ပင် ဆိုးရွားနေပြီး ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကာ မုတ်ဆိတ်မွေးများလည်း လက်မအနည်းငယ်ခန့် ရှည်နေသည်။

မျက်နှာပေါ်တွင် အညစ်အကြေးများ ပြည့်နှက်နေကာ အလေးချိန် ပေါင်တစ်ရာ ပင် မရှိတော့ချေ။ အရပ် ၅ ပေ ၁၁ လက်မ ရှိသော်လည်း ပေါင်တစ်ရာပင် မပြည့်တော့ချေ။

ဤနှစ်၏ နေ့ရက်တိုင်းသည် ကျိုးလီအတွက် ငရဲပြည် ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဆက်လက် တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်တော့ဟု ခံစားရသော်လည်း နေ့တိုင်း ဆက်လက် တောင့်ခံနိုင်ခဲ့၏။

ယခုနှစ်၏ နေ့ရက်တိုင်းသည် သူ၏ ငရဲပြည်သို့ သွားရာလမ်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မည်မျှ ဆက်လျှောက်ရမည်၊ မည်မျှအထိ ဆက်လျှောက်နိုင်မည် ဆိုသည်ကို မသိရှိတော့ချေ။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း လန်ကျိုး ရေတပ်သည် အဘယ်ကြောင့် ပုန်ကန်မှု မပြုလုပ်ကြသနည်း။ အကြောင်းမူကား ကျိုးလီသည် အဆိုးရွားဆုံး ခံစားနေရသူ ဖြစ်ပြီး သူတို့အားလုံးထက် ပို၍ ဆိုးရွားစွာ ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အိပ်စက်ချိန် အနည်းဆုံး၊ စားသောက်ရမှု အနည်းဆုံးနှင့် အပင်ပန်းဆုံး အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်နေရသည်။

ဤသည်မှာ ဂုဏ်သရေရှိသော အိမ်ရှေ့စံမင်းသား တစ်ပါးဖြစ်ပြီး ဤမျှလောက် ဆိုးရွားစွာ ခံစားနေရပြီဖြစ်ရာ စစ်သားများ အနေဖြင့် ဘာကို လိုချင်နေသေးသနည်း။

“မိုင်သုံးဆယ် အကွာအဝေး ဟုတ်လား။”

သူသည် နောက်ထပ် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ် တစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရတော့မှာဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိုင်းရံ ပိတ်ဆို့မှု တစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရတော့မှာဖြစ်သည်။

သူ ဦးဆောင်သော လူအင်အား ကိုးထောင် ရှိသည့် ရေတပ်သည် ဖောက်ထွက်နိုင်ပါဦးမည်လား။ သူတို့အားလုံး အမှန်တကယ် ခွန်အားများ ကုန်ခမ်းနေပြီဖြစ်ပြီး ပစ္စည်းများ အားလုံးလည်း ကုန်ခမ်းသွားပြီ ဖြစ်၏။

“ဟောက်မု... ဒီအချိန်မှာ ကျုပ် ယန်ဖြန်ရှန်ကို အရမ်း သတိရတာပဲ။” အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကျိုးလီက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

မိန်းမစိုး ဟောက်မုက ပြန်ပြောလိုက်၏။ “အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... အမတ်ကြီး ယန်ဖြန်ရှန် သေသွားပါပြီ။”

ကျိုးလီက ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် သိတယ်... ကျုပ် သိပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေမှာ ကျုပ်ဆီမှာ တပ်တော် သိန်းချီ ရှိတယ်။ ကျုပ်ဘေးနားမှာ ဦးလေးတော် ရှိတယ်၊ စစ်သေနာပတိချုပ် အောက်ရှင်း ရှိတယ်၊ ယန်ဖြန်ရှန် ရှိတယ်။ သူတို့ အားလုံးက သူရဲကောင်းတွေချည်းပဲ၊ ထိပ်တန်း အရည်အချင်းရှိတဲ့ သူတွေချည်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့...”

မိန်းမစိုး ဟောက်မုက ပြန်ပြောလိုက်၏။ “အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... အခု ဘေးနားမှာ အောက်ယွီ ရှိနေပါတယ်။”

“ဟုတ်တယ်... ကျုပ်ဆီမှာ အောက်ယွီ ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းက ယန်ဖြန်ရှန်ထက် လုံးဝ မနိမ့်ကျဘူး။”

ကျိုးလီက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ အခု ကျုပ် အရမ်း ကြောက်နေတယ်။ ကျုပ် ကျိုးလီဟာ ကံမကောင်းတဲ့ သူတစ်ယောက်ပါ။ အဲဒီတုန်းက ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ စစ်ပွဲမှာ ကျုပ်ဆီမှာ တပ်တော် သိန်းချီ ရှိခဲ့ပြီး ကျုပ်ဘေးနားမှာ တာ့ကျိုးအင်ပါယာရဲ့ အတော်ဆုံး လူရည်ချွန်တွေ ရှိခဲ့တယ်။ ကျုပ်က ယန်ဖြန်ရှန်ကို လုံးဝ ယုံကြည်ခဲ့သလို၊ စစ်သေနာပတိချုပ် အောက်ရှင်း ကိုလည်း အရမ်း လေးစားခဲ့တယ်။ ကျုပ် လုပ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ခဲ့ပေမယ့် အဲဒီ စစ်ပွဲက ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့တယ်။”

မိန်းမစိုး ဟောက်မု၏ မျက်လုံးများ ကျိန်းစပ်လာပြီး ငိုချင်လာသော်လည်း မျက်ရည်များ မထွက်လာတော့ချေ။

“အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... နုလန်ဟောက် အောက်ယွီက မတူဘူး။ သူက အရမ်းကို ဉာဏ်ကောင်းရုံသာမက ကံကောင်းတဲ့ စစ်သူကြီး တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။ သူက သေချာပေါက် ရေတပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ပြီး ကျုပ်တို့ကို လာကယ်မှာပါ။” မိန်းမစိုး ဟောက်မုသည် ဤသို့ ပြောဆိုနေသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ပင် ဤစကားကို မယုံကြည်တော့ပေ။

တစ်လကျော် ကြာသွားခဲ့ပြီ။ နုလန်ဟောက် အောက်ယွီ၏ ကယ်ဆယ်ရေး ရေတပ်သာ လာမည်ဆိုပါက အစောကြီးတည်းက ရောက်လာသင့်သည်။ ယခုအချိန်အထိ မလာသေးဘူးဆိုလျှင် နောက်ထပ် လုံးဝ ရောက်လာတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုအချိန်တွင် အခြား ရေတပ် စစ်သူကြီး တစ်ဦးက ပြောလိုက်၏။ “အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... ကျုပ်တို့ရဲ့ အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် အရပ်လေးမျက်နှာလုံးမှာ ရန်သူ့ ရေတပ်တွေကို တွေ့နေရပါပြီ။ သူတို့က ကျုပ်တို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဝိုင်းရံဖို့ လုပ်နေကြပါပြီ။”

‘နောက်ထပ် ဝိုင်းရံ ပိတ်ဆို့မှု တစ်ခုပါလား။’

“အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... အမတ်ကြီး အောက်ယွီရဲ့ ရေတပ်က ကျုပ်တို့ကို လာကယ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”

“အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... အမတ်ကြီး အောက်ယွီ သေသွားပါပြီ။”

ကျိုးလီသည် သူ လက်ခံရရှိခဲ့သော စာတစ်စောင်ကို ချက်ချင်း သတိရသွားတော့၏။ ၎င်းမှာ ယခင်တစ်ကြိမ် ဖောက်ထွက်စဉ် ရန်သူက ကျောက်ခဲပစ်စက်ဖြင့် ပစ်ချခဲ့သော စာစောင် ထောင်ချီ အနက်မှ တစ်စောင် ဖြစ်သည်။

ထိုစာထဲတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးသားထားသည်မှာ အောက်ယွီသည် လီဟွာမေ ထံသို့ ရေတပ် သွားငှားခဲ့သော်လည်း ဤလူနှစ်ဦးစလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း၊ လီဟွာမေ၏ ရေတပ်ကိုလည်း ပိုင်ယွင်မြို့မှ ပြန်လည် ရယူသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းပင်။

ထို့ကြောင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး အောက်ယွီသည် နောက်ထပ် ရောက်လာတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ကျိုးလီက ချက်ချင်း ပြစ်တင်ဝေဖန်လိုက်ပြီး ဤသည်မှာ ကောလာဟလ သက်သက်သာ ဖြစ်ကာ ရန်သူ၏ စိတ်ဓာတ်စစ်ဆင်ရေး ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

သို့ပေမည့် ယခုအခါ ကျိုးလီ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ယုံကြည်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး အောက်ယွီသည် အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... အောက်ယွီရဲ့ ရေတပ်က ကျုပ်တို့ကို လာကယ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အောက်ယွီ သေသွားပါပြီ။”

ထိုရေတပ်စစ်သူကြီးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “အရင်တစ်ခေါက် ကျုပ်တို့ ဖောက်ထွက်တုန်းက ဒုတိယမင်းသားက ကျုပ်တို့ကို ပြောခဲ့ပြီးပါပြီ။ အောက်ယွီ သေသွားပြီ၊ ရေတပ် ငှားလို့ မရခဲ့ဘူးတဲ့။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... ညီအစ်ကိုတွေက ဆက်ပြီး မပြေးချင်တော့ဘူး။ ကျုပ်တို့ စစ်တိုက်ကြရအောင်... စစ်တိုက်ကြရအောင်။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... ကျုပ်တို့ စစ်တိုက်ကြရအောင်။ ကျုပ်တို့ သေရမှာကို မကြောက်ဘူး။ အလွန်ဆုံး အတူတူ သေရုံပဲ ရှိတာပေါ့။”

ယခုအချိန်တွင် လူအင်အား ကိုးထောင်ရှိသော ရေတပ် တစ်ခုလုံးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ် နေကြသည်။ “စစ်တိုက်မယ်... စစ်တိုက်မယ်... စစ်တိုက်မယ်။”

တကယ်တမ်း စစ်တိုက်မည် ဆိုပါက ကျောက်ခဲကို ကြက်ဥနှင့် ပေါက်သကဲ့သို့ လုံးဝ အကုန်အစင် ဖျက်ဆီးခံရမည် ဆိုသည်ကို လူတိုင်း သိရှိထားကြသော်လည်း ဤတစ်လတာ ကာလအတွင်း ထွက်ပြေးရသည်မှာ အလွန် ရှက်စရာ ကောင်းလွန်းပြီး အလွန်လည်း ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလှ၏။

ယခုအခါ စားစရာများ ကုန်ခမ်းတော့မှာဖြစ်ပြီး ရေချိုများလည်း ကုန်ခမ်းတော့မည်ဖြစ်ကာ မည်သည့် ထောက်ပံ့မှုမှ မရရှိနိုင်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ စစ်တိုက်ပြီး သေဆုံးရမည်ကို ပိုမိုလိုလားကြပြီး နောက်ထပ် လုံးဝ ထွက်မပြေးလိုကြတော့ချေ။

ထို့အပြင် ယခုတစ်ကြိမ် ဝိုင်းရံ ပိတ်ဆို့မှုတွင် အောင်မြင်စွာ ဖောက်ထွက်နိုင်ဦးမည်လား။ စစ်သင်္ဘော အများအပြား၏ ရွက်များပင် ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

“အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... စစ်တိုက်ကြရအောင်... စစ်တိုက်ကြရအောင်... ရန်သူနဲ့ အတူတူ သေကြရအောင်။”

“လူတစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်ရင် အရှုံးမပေါ်ဘူး။ လူနှစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်ရင် အမြတ်ထွက်တယ်။”

လူအင်အား ကိုးထောင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်နေကြပြီး မည်သူကမှ လက်နက်ချမည်ဟု မပြောဆိုကြချေ။

အကြောင်းမူ စီးပြန်းသည် လက်နက်ချခြင်းကို လက်ခံမည် မဟုတ်ဘဲ ယခင်က လန်ကျိုး ရေတပ်ကို နှစ်မြှုပ် ပစ်ပြီးနောက် ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသူများကို တစ်ယောက်မကျန် အကုန် သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“အတူတူ သေကြရအောင်... ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ စစ်တိုက်ပြီး သေကြရအောင်။”

စစ်သူကြီးများ အားလုံး ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ စစ်တိုက်ရန် တောင်းဆိုနေကြ၏။

ကျိုးလီသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် အမြင်အရဆိုလျှင်လည်း ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ စစ်တိုက်ပြီး သေဆုံးချင်နေပြီး နောက်ထပ် လုံးဝ မထွက်ပြေးလိုတော့ချေ။ ထို့အပြင် ဆက်လက် ထွက်ပြေးနေလျှင်လည်း မည်သည့် မျှော်လင့်ချက်မှ မမြင်တွေ့ရတော့ချေ။

သို့ပေမည့် ဧကရာဇ်ဟောင်းနှင့် အောက်ယွီ တို့ ချမှတ်ထားသော စစ်ရေးဗျူဟာမှာ အလွန် ရှင်းလင်းလှသည်။ အောက်ယွီ၏ ကယ်ဆယ်ရေးရေတပ် ရောက်မလာမချင်း အမြဲတမ်း ထွက်ပြေးနေရမည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ကျိုးလီ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “စစ်သူကြီးတို့... ကျုပ်လည်း ခင်ဗျားတို့လိုပဲ ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ စစ်တိုက်ပြီး သေဆုံးချင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ အားလုံး သေရမှာကို မကြောက်ဘူး ဆိုတာ ကျုပ် သိတယ်။ ခင်ဗျားတို့ အားလုံး အရမ်း ဒေါသထွက်နေကြတယ် ဆိုတာကိုလည်း ကျုပ် သိတယ်။”

ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ ချမှတ်ထားတဲ့ စစ်ရေးဗျူဟာက ရှင်းလင်းတယ်။ အဲဒါကတော့ အောက်ယွီရဲ့ ရေတပ် ရောက်မလာမချင်း အမြဲတမ်း ထွက်ပြေးနေဖို့ပါပဲ။ ညီအစ်ကိုတို့... ဒီအချိန်မှာ ဆက်ပြီး ထွက်ပြေးနေတာဟာ ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ သေဆုံးသွားတာထက် ပိုပြီး ရဲရင့်ရာ ကျတယ်။”

ကျိုးလီ၏ ဤစကားသည် လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးကို ထိရှသွားစေခဲ့သည်။

ထွက်ပြေးနေခြင်းသည် သေရမည်ကို ကြောက်ရွံ့၍ မဟုတ်ဘဲ စစ်ရေးဗျူဟာကို အကောင်အထည် ဖော်ရန်အတွက် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် ထွက်ပြေးရန် ရွေးချယ်ခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ပိုမို ကြီးမားသော သတ္တိနှင့် ဆင်ခြင်တုံတရား လိုအပ်၏။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကျိုးလီသည် လူတိုင်းကို ဒူးထောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ကြိမ် ဖောက်ထွက်မှုရဲ့ ရလဒ် ဘယ်လို ဖြစ်မလဲ ဆိုတာ ကျုပ် မသိဘူး။ တစ်ဖွဲ့လုံး အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်ခံရနိုင်တယ်။ ဒီနေရာမှာ ကျုပ်က ညီအစ်ကိုတွေကို အရင်ဆုံး တောင်းပန်ပါတယ်။

ခင်ဗျားတို့ကို ကျုပ်နောက်ကနေလိုက်ပြီး အချည်းနှီး ပင်ပန်းဆင်းရဲ ခံရအောင် လုပ်ခဲ့မိတယ်။ ဘာဂုဏ်ကျက်သရေမှ မရခဲ့ဘူး၊ ဘာချမ်းသာကြွယ်ဝမှုမှ မရခဲ့ဘူး။ သေရင်တောင် ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ မသေခဲ့ရဘူး။ ကျုပ် ကျိုးလီက အားလုံးကို တောင်းပန်ပါတယ်။”

ထို့နောက် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကျိုးလီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဦးညွတ်လိုက်တော့၏။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော စစ်သူကြီးများ အားလုံး မျက်လုံးများ ပူနွေးလာပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်လိုက်ကြသည်။ “အိမ်ရှေ့စံမင်းသားရဲ့ စစ်မိန့်ကို နာခံပြီး ဆက်လက် ဖောက်ထွက်ကြ... ဆက်လက် ဖောက်ထွက်ကြ။”

ထို့နောက် ဤလူအင်အား ကိုးထောင်ရှိသော ပျက်စီးနေသည့် ရေတပ်သည် ရန်သူ၏ ဝိုင်းရံ ပိတ်ဆို့မှုများ ကြားမှ နောက်တစ်ကြိမ် အလွန် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ဖောက်ထွက်မှုကို ပြုလုပ်ကြပြန်တော့၏။

“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”

ရန်သူ့ ရေတပ်များသည် စတင် ပစ်ခတ်နေပြီဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်ခဲပစ်စက်များ၊ မရေမတွက်နိုင်သော ဧရာမ မြို့သိမ်းဒူးလေးကြီးများနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော မြားများသည် မိုးသက်မုန်တိုင်း ကဲ့သို့ ရွာကျလာတော့သည်။

ကျိုးလီ၏ ရေတပ်သည် ဆက်လက်၍ မတိုက်ခိုက်ဘဲ၊ ခုခံခြင်းလည်း မပြုဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ အရူးအမူး ထွက်ပြေးနေကြရုံသာ ရှိတော့၏။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကျိုးလီသည် အမြင့်ပိုင်းတွင် ရပ်လျက် နီရဲနေသော မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်ကာ ပင်လယ်ပြင် တစ်ခုလုံးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ရှုနေသည်။

အကြောင်းမူ သူသည် မည်သည့် လမ်းကြောင်းမှ ဖောက်ထွက်ရမည်ကို ရွေးချယ်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

“အရှေ့မြောက် အရပ်ကို ဖောက်ထွက်... မြန်မြန်... မြန်မြန်... မြန်မြန်...” ကျိုးလီက အမိန့်ပေးလိုက်၏။

လူတိုင်း အံ့ဩသွားကြတော့သည်။ ‘အရှေ့မြောက် အရပ်။ အဲဒီနေရာမှာ လုံးဝ ဝိုင်းရံ ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီလေ။ ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ အပေါက်လေး ကနေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖောက်ထွက်လို့ ရမှာလဲ။’

သို့ပေမည့် ရေတပ်တစ်ခုလုံးသည် ကျိုးလီ၏ အမိန့်ကို နာခံကာ အရှေ့မြောက်အရပ်သို့ အရူးအမူး အရှိန်တင်ပြီး သွားကြတော့၏။

အပိုင်း (၅၉၆)

မျက်စိဖြင့် ကြည့်ရုံဖြင့် အရှေ့မြောက် အရပ်တွင် ရန်သူ့ ရေတပ်များ အလွန် ပြည့်နှက်နေပြီး လုံးဝ ဖောက်ထွက်၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း၊ သေလမ်းကို သွားရှာနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့နေရသည်။

သို့ပေမည့် ပို၍ နီးကပ်လာချိန်မှာတော့...

ရန်သူ၏ တပ်ဖွဲ့ အစီအစဉ်များ ပြောင်းလဲသွားပြီး တားဆီး၍ မရနိုင်သော လေတိုက်ရာ လမ်းကြောင်း အောက်တွင် မူလက ပြည့်နှက်နေသော ဝိုင်းရံမှု အစီအစဉ်မှ ကျဉ်းမြောင်းသော အပေါက်လေး တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

“တိုး... တိုး... တိုး... ဖောက်ထွက်ကြ။”

ကျိုးလီ၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် ပျက်စီးနေသော ရေတပ်သည် ရန်သူ၏ ဝိုင်းရံ ပိတ်ဆို့ထားမှု၏ အပေါက်လေးမှနေ၍ အရူးအမူး တိုးထွက်သွားကြတော့သည်။

ဤသည်မှာ ကျိုးလီ ဖြစ်သည်။ အခြားလူများ မမြင်တွေ့နိုင်သော စစ်ရေး အခွင့်အရေးများကို သူက မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ဖောက်ထွက်နိုင်မည့် နေရာကို ကြိုတင် မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိ၏။

“သူတို့ကို တားထား... သူတို့ကို တားထားကြ...” ရန်သူ့ ရေတပ် များက အရူးအမူး တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ကျိုးလီ၏ ရေတပ်သည် ယခင် စစ်ရေးဗျူဟာ အတိုင်းသာ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ပြီး ဖောက်ထွက်ရန်သာ ဂရုစိုက်ကာ လုံးဝ မတိုက်ခိုက်ကြချေ။

“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”

တစ်နာရီ တိတိ ကြာပြီးနောက် ပင်လယ်လေ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေပြီး မင်းသား ကျိုးလီသည် ပျက်စီးနေသော ရေတပ်ကို ဦးဆောင်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် အောင်မြင်စွာ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့သည်။

တကယ်ကို မလွယ်ကူလှပေ။ နောက်တစ်ကြိမ် အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီး ငရဲပြည်ထဲကနေ တိုးထွက် လာရသလိုပင်။

သို့ပေမည့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လူအင်အား ကိုးထောင် ရှိသော ရေတပ်သည် နောက်ထပ် သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ထပ်မံ ဆုံးရှုံးသွားရပြီး လူအင်အား ခြောက်ထောင်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ကျိုးလီ သိရှိထားသည်မှာ နောက်ထပ် ဖောက်ထွက်မှု ဆိုသည်မှာ မရှိနိုင်တော့ကြောင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူ ရေချိုနှင့် ပစ္စည်းများ အားလုံး ကုန်ခမ်းသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူတို့သည် ထွက်ပြေးနေသည့် လမ်းခရီးတွင် သေဆုံးရမည် သို့မဟုတ် ရန်သူများ လိုက်မီလာပြီး လုံးဝ အကုန်အစင် ဖျက်ဆီးခံရတော့မှာ ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ချက်များ အားလုံး ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ပြီး တစ်ဖွဲ့လုံး အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်ခံရတော့မည်မှာ သေချာ၏။

သို့ပေမည့် သေရမည် ဆိုလျှင်တောင်မှ ချမှတ်ထားသော စစ်ရေးဗျူဟာကို အပြည့်အဝ အကောင်အထည် ဖော်ရမှာဖြစ်ပြီး လုံးဝ ပြောင်းလဲမည် မဟုတ်ချေ။

‘အရင်က ကျုပ် ကျိုးလီဟာ ယန်ဖြန်ရှန်ရဲ့ စစ်ရေးဗျူဟာကို ပြတ်ပြတ်သားသား အကောင်အထည် ဖော်ခဲ့လို့ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်လည်း ကျုပ်က ဧကရာဇ်ဟောင်းနဲ့ အောက်ယွီ တို့ရဲ့ စစ်ရေးဗျူဟာကို ဆက်လက် ပြတ်ပြတ်သားသား အကောင်အထည် ဖော်သွားမှာပါ။ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ရှုံးရင်တောင် ဒါက ကျုပ် ကျိုးလီရဲ့ ကံကြမ္မာ ပါပဲ။’

သို့ပေမည့် ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ အော်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုအသံမှာ ရွှေ့ပြောင်းငှက် တစ်ကောင်၏ အော်သံ ဖြစ်သည်။

ဆက်လက်၍ ရွက်တိုင်ပေါ်မှ ကြည့်ရှုနေသော သင်္ဘောသား တစ်ဦးက ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... အမတ်မင်း အောက်ယွီရဲ့ ရေတပ် ရောက်လာပါပြီ။ အမတ်မင်း အောက်ယွီရဲ့ ရေတပ် ရောက်လာပါပြီ။”

ကျိုးလီ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရွက်တိုင်ပေါ်သို့ တွယ်တက်သွားတော့သည်။

သူလည်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အရင်ဆုံး စစ်သင်္ဘော တစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် နှစ်စင်း၊ သုံးစင်း ထွက်ပေါ်လာကာ ခမ်းနားကြီးကျယ်ပြီး အစွမ်းထက်သော ရေတပ်ကြီးတစ်ခု မြင်ကွင်း အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာတော့၏။

ဤအရာက အောက်ယွီ၏ ကယ်ဆယ်ရေး ရေတပ်မှန်း မည်သို့သိသနည်း။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဧရာမ ရွက်ကြီးအပေါ်တွင် အောက် ဆိုသည့် စာလုံးကြီးကို ရေးသားထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျိုးလီသည် အဝေးကြည့် မှန်ပြောင်းဖြင့် သေချာစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

“ဟား... ဟား... ဟား...ဟား... အမတ်မင်း အောက်ယွီရဲ့ ရေတပ် ရောက်လာပြီဟေ့။”

“အမတ်မင်း အောက်ယွီရဲ့ ရေတပ် လာပြီဟေ့။”

ကျိုးလီ၏ ရေတပ် တစ်ခုလုံး အရူးအမူး ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားကြတော့သည်။

“အမြန်ဆုံး အရှိန်နဲ့ ရှေ့ကို ဆက်သွား... အမတ်မင်း အောက်ယွီရဲ့ ရေတပ်နဲ့ ပူးပေါင်းမယ်။”

“အမတ်မင်း အောက်ယွီ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ... သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ... သက်တော် ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”

‘ခင်ဗျားတို့ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းနေကြပြီ။ ဒီလို စကားမျိုးတောင် အော်ဟစ်ရဲကြတယ် ဟုတ်လား။’

ထို့နောက် ရေတပ် နှစ်ဖွဲ့သည် လျင်မြန်စွာ ချီတက်လာကြပြီး မကြာမီမှာပဲ ပေါင်းစပ်သွားကြတော့၏။

အောက်ယွီနှင့် ကျိုးလီတို့ တရားဝင် ပူးပေါင်းသွားကြပြီးနောက် ပင်လယ်ပြင်တွင် တိုက်ခိုက်ရေး ပုံစံများ ဖြန့်ချထားလိုက်ကြတော့သည်။

ကြီးမားသော ပင်လယ်ပြင် အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကြီး တရားဝင် စတင်တော့မှာဖြစ်၏။

တပ်ဖွဲ့ နှစ်ဖွဲ့ ပူးပေါင်းသွားပြီဖြစ်ရာ လန်ကျိုး ရေတပ် အနေဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနိုင်သလို အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကျိုးလီအနေဖြင့်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနိုင်သည်။

သို့ပေမည့် ယခုအခါ ကျိုးလီ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ အဝေးမှနေ၍ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ခါးကိုင်းကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်ခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည်လည်း အဝေးမှနေ၍ ကျိုးလီကို ပြန်လည် အရိုအသေပေးလိုက်၏။

အကြောင်းမူ ရန်သူနှင့် အကွာအဝေးမှာ အလွန် နီးကပ်လွန်းနေပြီး အချိန်မှာလည်း အလွန် ကျပ်တည်း လွန်းနေသောကြောင့် ကျိုးလီ အနေဖြင့် စစ်သေနာပတိချုပ် လီဟွာမေ၏ ခေါင်းဆောင် သင်္ဘောပေါ်သို့ လာရောက်ကာ ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်ရေး ကိစ္စများကို ဆွေးနွေးရန်ပင် အချိန်မရတော့ချေ။

“အမိန့်ပေးခွင့်ကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပါ။ အမတ်ကြီး အောက်ယွီဘက်ကို အလံပြပြီး ကျုပ်တို့က အမိန့်ကို နာခံမယ် ဆိုတာ အသိပေးလိုက်ပါ။” ကျိုးလီက အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ချက်ချင်းပဲ လန်ကျိုး ရေတပ်သည် အလံများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပူးပေါင်း ရေတပ်၏ အမိန့်ပေးခွင့်ကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ကြောင်း အသိပေးလိုက်သည်။

လီဟွာမေသည်လည်း အားမနာတော့ဘဲ ချက်ချင်း လူများကို အလံပြခိုင်းကာ လူအင်အား ခြောက်ထောင် ရှိသော လန်ကျိုး ရေတပ်ကို လီဟွာမေ၏ ရေတပ် အလယ်မှ ဖြတ်သန်းသွားစေပြီး အနောက်ဘက်သို့ သွားရောက်ကာ ပြန်လည် စုစည်းစေခဲ့၏။

ကျိုးလီ၏ ရေတပ်သည် တပ်ဖွဲ့ အစီအစဉ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး လီဟွာမေ၏ ရေတပ် အလယ်မှ ဖြတ်သန်းကာ အနောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား စီးပြန်း၏ ပူးပေါင်း ရေတပ်ကြီးသည်လည်း ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပင်လယ်ပြင်တွင် အလျင်စလို တပ်ဖွဲ့ အစီအစဉ်ကို ပြင်ဆင်နေကြတော့၏။

ဤကဲ့သို့သော ကြီးမားသော စွမ်းရည်ရှိသည့် အထူးပင်လယ်ပြင် အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကြီးတွင် အကြောက်ရဆုံးမှာ ကိုယ့်ဟာကိုယ် တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“မြန်မြန်... တန်းစီကြ... တန်းစီကြ...”

စီးပြန်း၏ ပူးပေါင်း ရေတပ်ကြီးသည် အလံများကို ဝှေ့ယမ်းနေရုံသာမက ဗုံများကိုပါ တီးခတ်နေပြီး အတိုဆုံး အချိန်အတွင်း အမိန့်ပေးနိုင်ရန် ကြိုးစားနေကြ၏။

သို့ပေမည့် သူ၏ ရေတပ်ကြီးမှာ အလွန် ကြီးမားလွန်းပြီး လူအင်အား စုစုပေါင်း တစ်သိန်း ရှစ်သောင်း ရှိကာ သင်္ဘော အစင်း ငါးရာခန့် ရှိသောကြောင့် ပင်လယ်ပြင်တွင် မိုင်ဆယ်ချီ အထိ နေရာယူထားသည်။ သူတို့သည် တကယ်ပဲ ကယ်ဆယ်ရေး ရေတပ် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ခဲ့ကြချေ။

ယခင်က သူတို့သည် ကျိုးလီ၏ ရေတပ်ကို ဝိုင်းရံ ပိတ်ဆို့ပြီးနောက် အရူးအမူး လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခဲ့ရာတွင် ဝံပုလွေအုပ် နည်းဗျူဟာကို အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့် သေချာပေါက် မည်သည့် တပ်ဖွဲ့ အစီအစဉ်ကိုမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြချေ။

ယခုအခါ စစ်တပ် နှစ်ခု ထိပ်တိုက် တွေ့နေကြပြီဖြစ်ရာ တပ်ဖွဲ့ အစီအစဉ်မှာ အရေးကြီးလာပြီ ဖြစ်သည်။

“ခမည်းတော်... အောက်ယွီ သေသွားပြီလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ လီဟွာမေ သေသွားပြီလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။”

ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား၏ သားဖြစ်သူ စီးချန်က အေးစက်စက်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲ။ ဒီလူတွေက အလုပ် လုပ်တာ ဒီလောက်တောင် စိတ်ချရတာလား။”

ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား စီးပြန်းက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “အခု ဒီစကား ပြောနေလို့ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိသေးလို့လဲ။”

ဘေးနားရှိ ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား၏ ကိုယ်လုပ်တော်က အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “အောက်ယွီက ကယ်ဆယ်ရေး ရေတပ် ခေါ်လာတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ။ လူအရေအတွက်က ကျွန်မတို့ရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံတောင် မရှိဘူး။ ကျွန်မတို့က သေချာပေါက် ကြီးမားတဲ့ အောင်ပွဲ ရမှာပါ။”

ဤကိုယ်လုပ်တော်မှာ ပင်လယ်ဓားပြမျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး ရဲရင့်ကြမ်းတမ်းစွာ စစ်တိုက်တတ်သည်။ စီးမိသားစု မျိုးဆက်တိုင်း၏ အရှင်သခင်များသည် ပင်လယ်ပြင်တွင် အသာစီး ရရှိစေရန်အတွက် ပင်လယ်ဓားပြ မိသားစုများနှင့် မဖြစ်မနေ လက်ထပ်ရလေ့ ရှိသည်။

ဤကျိန့်ဟိုင်မြို့စား၏ ကိုယ်လုပ်တော် အမုန်းဆုံး သူမှာ လီဟွာမေ ဖြစ်၏။ ‘ဘာ မီးလျှံဘုရင်မလဲ... ဘာတွေ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ။ ရှင်သာ ပိုင်ယွင်မြို့က မင်းသမီး မဟုတ်ဘူးဆိုရင် အစွမ်းထက်တဲ့ ရေတပ်ကြီးတစ်ခုကို အုပ်ချုပ်ဖို့ ဘာအရည်အချင်း ရှိမှာလဲ။’

ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား စီးပြန်းသည် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက် အမိန့်ပေးနေတော့၏။ “မြန်မြန် တန်းစီကြ... မြန်မြန် တန်းစီကြ။”

သူတို့၏ ရေတပ် တစ်သိန်းကျော်မှာ တန်းမစီရသေးသော်လည်း ရန်သူများမှာမူ သပ်သပ်ရပ်ရပ် တန်းစီထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဤသည်မှာ အားနည်းချက် ဖြစ်နေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ယခုအခါ စစ်သေနာပတိချုပ် လီဟွာမေသည် သူ၏ ရေတပ်ကို တန်းစီရန် အချိန်ပေးမည်လား။

မည်ကဲ့သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ စစ်ရေး အခွင့်အရေး ဆိုသည်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပဲ ပျောက်ကွယ် သွားနိုင်၏။

စစ်သေနာပတိချုပ် လီဟွာမေသည် ကျိုးလီ၏ ရေတပ်နှင့် ပူးပေါင်းစဉ်က အရှိန် လုံးဝ မလျှော့ခဲ့ဘဲ ကျိုးလီ၏ ရေတပ်ကို အနောက်ဘက်သို့ သွားရန်သာ တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အရှိန်တင်... အရှိန်တင်... အမြန်ဆုံး အရှိန်နဲ့ ရှေ့ကို ဆက်သွား။” စစ်သေနာပတိချုပ် လီဟွာမေ၏ အမိန့်ပေးသံ နှင့်အတူ သူမ၏ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ရေတပ်ကြီးသည် အရူးအမူး အရှိန်တင်သွားတော့၏။

ရွက်များကို အပြည့်အဝ ဖြန့်ထားရုံသာမက လှော်တက်များကိုပါ အရူးအမူး လှော်ခတ်နေကြတော့၏။ လူအင်အား သုံးသောင်းခွဲ ရှိသော ရေတပ်ကြီးသည် စီးပြန်း၏ တပ်တော်ကြီးဆီသို့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြေးဝင်သွားရာ အရှိန်မှာ ချက်ချင်း မြင့်တက်သွားတော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ လန့်ဖြန့်သွားရုံသာမက ကျိုးလီလည်း လန့်ဖြန့်သွားတော့၏။ ‘လီဟွာမေရဲ့ စစ်သင်္ဘောတွေရဲ့ အရှိန်က ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား။’

လှော်တက် သင်္ဘောများသည် အလွန် ခေတ်မီ တိုးတက်သော လှော်တက်သင်္ဘောများ ဖြစ်ကြပြီး သံမဏိ များကို အမြောက်အမြား အသုံးပြုထားကာ အလွန် ကောင်းမွန်သော လေလုံမှုလည်း ရှိသည်။

ပုံမှန် ကင်းလှည့်နေချိန်တွင် မသိသာသော်လည်း စစ်ပွဲ စတင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လုံးဝ ကွာခြားကြောင်း ချက်ချင်း သိသာသွားတော့၏။

တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံ (၁၅ မိနစ်ခန့်) ကြာပြီးနောက် လီဟွာမေ၏ ရေတပ်ကြီးသည် စီးပြန်း၏ ပူးပေါင်း ရေတပ်ကြီး၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

အကွာအဝေးမှာ ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာပြီး၊ ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာတော့၏။ မီတာ ငါးရာ၊ မီတာ သုံးရာ။

ထို့အပြင် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သင်္ဘော၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း လှည့်ပတ်နေသေးရာ ဤမျှ ကြီးမားသော ဧရာမ သင်္ဘောကြီးများသည် လှေငယ် တစ်စင်းကဲ့သို့ အလွယ်တကူ လှည့်ပတ်နိုင်နေသည်။

“စစ်တိုက်မယ်။”

“စစ်တိုက်မယ်။”

အမိန့်ပေးသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ လီဟွာမေ၏ ရေတပ်ကြီးသည် အရူးအမူး ပစ်ခတ်တော့၏။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ ဧရာမ ကျောက်ခဲပစ်စက် တစ်ရာကျော်က ပစ်ခတ်လိုက်တော့၏။ ဧရာမ မြို့သိမ်း ဒူးလေးကြီး ငါးရာကျော်ကလည်း တပြိုင်နက်တည်း ပစ်ခတ်လိုက်ကြတော့သည်။

ထိမှန်မှု နှုန်းထားမှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလွန်းလှသည်။ ကျောက်ခဲပစ်စက်များ၏ ထိမှန်မှု နှုန်းထားမှာ နှစ်ရာခိုင်နှုန်းသာရှိပြီး ဧရာမ မြို့သိမ်းဒူးလေးကြီးများ၏ ထိမှန်မှု နှုန်းထားမှာ ငါးရာခိုင်နှုန်းကျော် ရှိ၏။

‘ဒါက အရမ်းကို ကောင်းမွန်နေပါပြီ။ ဒါက ပထမဆုံး အကြိမ် တိုက်ခိုက်မှု သက်သက်ပဲ ရှိသေးတယ်။’

“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”

သို့သော်ငြား ထိမှန်သွားသည့်အခါ၌မူ သူ၏ အဖျက်စွမ်းအားမှာ အလွန် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ပေါင်ဆယ်ကျော် အလေးချိန်ရှိသည့် ဧရာမကျောက်တုံးကြီးတို့သည် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရန်သူ့ သင်္ဘောပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ သင်္ဘောကိုယ်ထည်တွင် ဧရာမအပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားစေ၏။

လှံရှည်များကဲ့သို့ ရှည်လျားသည့် ဧရာမမြားကြီးတို့မှာလည်း သင်္ဘော၏ သစ်သားနံရံများကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွင်းသွား၏။ ရန်သူ့ရေတပ်မှ သင်္ဘောသားများသာ ထိမှန်သွားမည်ဆိုပါက အခြေခံအားဖြင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားမည်မှာ မလွဲဧကန် ဖြစ်သည်။

“ပစ်... ပစ်... ပစ်...”

ကျိန့်ဟိုင်မြို့စား စီးပြန်း၏ ပူးပေါင်း ရေတပ်ကြီးကလည်း ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာသည်။ သို့ပေမည့် ရေတပ်၏ ငါးပုံတစ်ပုံ အောက်သာ ပါဝင်နိုင်ပြီး ကျန်ရှိနေသော ငါးပုံလေးပုံသော ရေတပ်ကြီးမှာ တန်းစီနေရဆဲ ဖြစ်၏။

သူ၏ ရေတပ်ကြီးမှာ အလွန် ကြီးမားလွန်းလှသောကြောင့် တန်းစီရန် အချိန် အများအပြား လိုအပ်သည်။