အခန်း (၆၀၉-၆၁၀)

အပိုင်း (၆၀၉)

ဧကရာဇ်သည် စိတ်ထဲရှိ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားပြီး အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်း ပူဆွေးနေသည့် ပုံစံမျိုး မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းကာ ကုတင်ဘေးတွင် ဒူးထောက်လျက် ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ငိုကြွေးနေတော့၏။ “ကောင်းကင်ဘုံက အရမ်းကို မတရားတာပဲ။ ဘာလို့ ခမည်းတော်ကို ခေါ်သွားရတာလဲ။

ခမည်းတော်... ကျုပ်တို့ နိုင်သွားပြီလေ။ ကျိုးလီနဲ့ အောက်ယွီတို့က အရမ်း တော်တယ်။ ဒီစစ်ပွဲမှာ ကျုပ်တို့ နိုင်သွားပြီလေ။ ဒါတွေ အားလုံးက ခမည်းတော်ရဲ့ အကျိုးဆောင်မှုတွေပါပဲ။ ဒီအချိန်မှာ ဘာလို့ လောကကြီးကို စွန့်ခွာပြီး ကျုပ်ကို ထားခဲ့ရတာလဲ။ ခမည်းတော် ထွက်သွားတော့ သားတော် ဘယ်လို လုပ်ရတော့မလဲ။ ခမည်းတော်... ခမည်းတော်...”

ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင် သည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ငိုကြွေးနေပြီး ငှက်ဆိုး ငိုသံကဲ့သို့ အလွန် ဝမ်းနည်းပူဆွေးဖွယ် ကောင်းလှသောကြောင့် ကြားရသူတိုင်း စိတ်နှလုံး နာကျင်သွားစေနိုင်ပြီး မျက်ရည်ကျစေနိုင်သည်။

‘ဘယ်လောက်တောင် မိဘကျေးဇူး သိတတ်တဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်လဲ။’

ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေးနေရင်း ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်သည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ သွေးတစ်လုတ် အန်ထွက်လာပြီး အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် သွေးအန်သည်အထိ ဖြစ်သွားခဲ့၏။

ချက်ချင်းပဲ လင်ကုန်း၏ ဧကရာဇ် အဖွဲ့အစည်းမှ အမတ်ကြီးများက ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းမြတ်... ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်တော်မူပါ။ ဧကရာဇ်ဟောင်း နတ်ပြည် တက်သွားပြီ ဆိုတော့ ကျုပ်တို့ တာ့ကျိုးရဲ့ တာဝန်တွေ အားလုံးက အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ ပခုံးပေါ်ကို ကျရောက်လာပြီလေ။”

ထို့နောက် အဆင့်မြင့် အမတ်ကြီး ဆယ်ယောက်ကျော်ခန့်က သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဒူးထောက်ကာ ပြောလိုက်ကြ၏။ “အရှင်မင်းမြတ်... ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်တော်မူပါ။”

ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်သည် သွေးအန်ပြီးနောက် ဆက်လက်၍ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ငိုကြွေးနေပြန်သည်။ “ကောင်းကင်ဘုံ... ကိုယ်တော်ရဲ့ အသက်ကို လျှော့ပြီး ဧကရာဇ်ဟောင်းကို ပြန်လည် အသက်ရှင်ခွင့် ပေးပါ။ ခင်ဗျားက ကိုယ်တော့်အပေါ် ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်ရတာလဲ။ ခင်ဗျားက တာ့ကျိုးအပေါ် ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်ရတာလဲ။

ခမည်းတော်... ခင်ဗျား ဒီလို ထွက်သွားတော့ သားတော်ကို ဘယ်လို လုပ်စေချင်တာလဲ။ တာ့ကျိုးရဲ့ ပြည်သူ သန်းပေါင်းများစွာကို ဘယ်လို လုပ်စေချင်တာလဲ။ အရမ်းကို နာကျင်ရတယ်... ကိုယ်တော် အရမ်း နာကျင်ရတယ်။ ကောင်းကင်ဘုံ... ကိုယ်တော် ကိုပါ ခမည်းတော် နဲ့အတူ ခေါ်သွားလိုက်ပါတော့။”

လွန်စွာ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေသော ဧကရာဇ်၏ သရုပ်ဆောင်မှု စွမ်းရည်သည် အမှန်တကယ်ပင် အမြင့်ဆုံး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး နောက်ထပ် သွေးတစ်လုတ် ထပ်မံ အန်ထွက်လာပြန်၏။

နောက်ဆက်တွဲ အနေဖြင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု လွန်ကဲကာ သတိလစ် မေ့လဲသွားသည့် ပြဇာတ်ကို ဆက်လက် ကပြရတော့မှာဖြစ်သည်။

“ခမည်းတော်... သားတော်လည်း အတူ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်... ကောင်းကင်ဘုံက ကျုပ်တို့ တာ့ကျိုးကို မကူညီဘူးပဲ။” ဧကရာဇ်၏ နောက်ဆုံး သနားဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မျက်လုံးများ ပိတ်သွားကာ မေ့လဲသွားရန် ပြင်လိုက်တော့၏။

သို့ပေမည့်... နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ် လွင့်စဉ်သွားလုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်လန့်လွန်း၍ သေးထွက်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

အကြောင်းမူ ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ လက်များ လှုပ်ရှားလာပြီး အေးစက်စက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ငရဲပြည် အောက်ဆုံးထပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

“ဧကရာဇ်... မင်းက တကယ်ကို မိဘကျေးဇူး သိတတ်တာပဲ။”

ဧကရာဇ်ဟောင်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် မနည်း အိပ်ပျော်သွားတာကို မင်းက လာနှိုးနေပြန်ပြီ။ မင်း ဘယ်လောက်တောင် မျှော်လင့်နေလဲ ဆိုတာကို ကျုပ် သိတယ်။”

ထို့နောက် ဧကရာဇ်ဟောင်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်တော့၏။

လူတိုင်း ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားကြပြီး ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်၏ ဦးရေပြား တစ်ခုလုံး အမှန်တကယ်ပင် လန်ထွက်သွားလုမတတ် ဖြစ်သွားတော့၏။ တစ်ကိုယ်လုံး ရေခဲတိုက် အတွင်း ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ လုံးဝ အေးစက်သွားတော့သည်။

‘အရမ်းကို ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်။ အရမ်းကို ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းတယ်။ ဧကရာဇ်ဟောင်းက အသက် ပြန်ရှင်လာတယ်။ မဟုတ်ဘူး... တိတိကျကျ ပြောရရင် ဧကရာဇ်ဟောင်းက တစ်ခါမှ မသေခဲ့ဘူး။ ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ။ ပိုင်ယွင်မြို့က ဝူမင်က ဧကရာဇ်ဟောင်းကို လုပ်ကြံခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူက လုံးဝ အမှားအယွင်း မရှိနိုင်ဘူး။ တကယ် ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ။’

ဝန်ကြီးချုပ် လင်ကုန်းသည်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး အက်ကွဲနေသည့် အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဟောက်ချန်... ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ခုနက ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဧကရာဇ်ဟောင်း အခြေအနေ မကောင်းဘူးလို့ ပြောခဲ့ရတာလဲ။

အသက်ကြီးကြီး မိန်းမစိုး ဟောက်ချန်က ခေါင်းငုံ့ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကာလအတွင်း ဧကရာဇ်ဟောင်းဟာ ကျိုးလီနဲ့ အောက်ယွီ တို့အတွက် ဆုတောင်းပေးနေခဲ့တယ်။ စစ်ပွဲအတွက် ဆုတောင်း ပေးနေခဲ့တယ်။ ပင်လယ်ကမ်းခြေက ပြည်သူတွေအတွက် ဆုတောင်းပေးနေခဲ့တယ်။ ရက်အတော်ကြာ အစာမစားဘဲ ရေပဲ သောက်နေခဲ့လို့ ဆယ်ပေါင်ကျော်လောက် ပိန်သွားခဲ့တယ်။”

ဆက်လက်၍ ဟောက်ချန်သည် မျက်ရည်များ ကျဆင်းကာ ပြောလိုက်၏။ “ဧကရာဇ်ဟောင်းက မူလတည်းက ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းတာကို အခုလို အစာမစားဘဲ နေတော့ ဘယ်လိုလုပ် အခြေအနေ ကောင်းနိုင်မှာလဲ။ အမတ်ကြီးတို့... ခင်ဗျားတို့ ကြည့်ကြည့်ပါအုံး။ ဧကရာဇ်ဟောင်းဟာ အရိုးပေါ် အရေတင် ဖြစ်နေပြီလေ။ ဒါက အခြေအနေ ကောင်းတယ်လို့ ပြောလို့ ရမလား။”

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာတော့ ဧကရာဇ်၏ အဖွဲ့အစည်းမှ လူများ အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသ ထွက်လွန်း၍ ဟောက်ချန်ကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာပြီး အရွတ်များ ဆွဲထုတ်ပစ်ချင်လာတော့သည်။

‘ခုနက ခင်ဗျား မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းနေတဲ့ ပုံစံပြပြီး အခြေအနေ မကောင်းဘူးလို့ အော်လိုက်တော့ ကျုပ်တို့က ဧကရာဇ်ဟောင်း သေသွားပြီလို့ ထင်နေတာလေ။’

ယခုတစ်ကြိမ် ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်သည် အမှန်တကယ်ပင် အိပ်မက်ဆိုး တစ်ခု၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တစ်ချက်လေးမှ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

တစ်ရက်တည်း အတွင်းမှာပဲ သူသည် ကြီးမားသော သတင်းဆိုး နှစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့သောကြောင့် မည်မျှပင် ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ် ရှိစေကာမူ မခံနိုင်တော့ချေ။

ဧကရာဇ်ဟောင်းက အားနည်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ကျိုးလီနဲ့ အောက်ယွီတို့ နိုင်သွားပြီလို့ ခင်ဗျားတို့ ပြောနေတာ ကျုပ် ကြားလိုက်တယ်။”

ပထမ ဝန်ကြီးချုပ် ဝူကျစ်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်ဟောင်းကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ ဧကရာဇ်ဟောင်းကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ ကျိုးလီနဲ့ အောက်ယွီတို့ ကြီးမားတဲ့ အောင်ပွဲ ရရှိခဲ့တယ်။ ကျိန့်ဟိုင်မြို့စားရဲ့ သူပုန်တွေကို အကုန်အစင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့တယ်။ စီးပြန်းကိုလည်း ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့လို့ မြို့တော်ကို ခေါ်ဆောင်လာနေပါပြီ။”

ဧကရာဇ်ဟောင်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းကင်ဘုံက စောင့်ရှောက်ပေးလို့ပါ။ ဘိုးဘေးတွေက စောင့်ရှောက်ပေးလို့ပါ။”

ထို့နောက် ဧကရာဇ်ဟောင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်... ကျုပ်တို့ နိုင်သွားပြီဆိုတော့ မင်း ပျော်လား။

ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် တွန့်ယင်သွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ပျော်တယ်... သားတော်... သေချာပေါက် ပျော်တယ်။”

ဧကရာဇ်ဟောင်းက ပြောလိုက်သည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လတုန်းက ကျုပ်က အရပ်ဖက်နဲ့ စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ အမတ်တွေ ရှေ့မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့တယ်။ အကယ်၍ ဒီစစ်ပွဲမှာ ကျုပ် ရှုံးသွားရင် ဘိုးဘေးတွေကို သွားတွေ့ဖို့ မျက်နှာ မရှိတော့လို့ လူသိရှင်ကြား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမယ်လို့လေ။ အကယ်၍ ဒီစစ်ပွဲမှာ ကျုပ် နိုင်သွားရင် ဧကရာဇ် လည်း နေရာမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး၊ နန်းစွန့်ရမယ်လို့လေ။ အခု မင်း ဘယ်လို ပြောမလဲ... ဧကရာဇ်။”

လူတိုင်း လုံးဝ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြတော့၏။ ‘ဧကရာဇ်ဟောင်းက ဒီလို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်တာလား။ နိုးနိုးချင်း ပထမဆုံး လုပ်တဲ့ အလုပ်က ဧကရာဇ်ကို နန်းစွန့်ဖို့ တိုက်ရိုက် ဖိအားပေးလိုက်တာလား။ တစ်နာရီလေးတောင် မစောင့်နိုင်တော့ဘူးလား။’

နန်းဆောင် အတွင်း၌ အပ်ကျသံ ကြားရလုမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဤစကားကို မည်သူကမှ ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်စား ဖြေကြားပေးနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ဧကရာဇ်ဟောင်းက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မေးလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်... ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ဒီစစ်ပွဲမှာ ကျိုးလီနဲ့ အောက်ယွီ တို့ နိုင်သွားရင် မင်း နန်းစွန့်မယ်လို့ ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူခဲ့တယ် မဟုတ်လား။”

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော အမတ်များ အားလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ နဖူးကို မြေကြီးနှင့် ကပ်ထားပြီး တစ်ချက်လေးမှ မလှုပ်ရှားရဲကြတော့ချေ။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်၌ လျှပ်စီးတန်း တစ်ခု ရှိနေပြီး အချိန်မရွေး ပစ်ချလာနိုင်သည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်၏ ဦးနှောက်မှာ အရူးအမူး အလုပ် လုပ်နေပြီး ဤသည်မှာ သူ၏ တစ်သက်တာတွင် အရေးအကြီးဆုံး အချိန်အခါ ဖြစ်သည်။ သေချာ စဉ်းစားပြီးမှ ဖြေကြားရမှာဖြစ်၏။

‘ချက်ချင်း မျက်နှာပြောင်းပြီး ရန်သူ လုပ်လိုက်မလား။ မကောင်းဘူး။ မေ့လဲသွားသလို ဟန်ဆောင်လိုက် မလား။ ဒါလည်း မကောင်းဘူး။’

ထို့ကြောင့် ဧကရာဇ် ချက်ချင်း ဒူးထောက် ဦးညွတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ “ခမည်းတော်... ကျိုးလီနဲ့ အောက်ယွီတို့ ပြန်ရောက်လာတဲ့ အချိန်ကျရင် သားတော် သေချာပေါက် အဖြေတစ်ခု ပေးပါ့မယ်။ လောက က ပြည်သူတွေကိုလည်း အဖြေတစ်ခု ပေးပါ့မယ်။”

ဧကရာဇ်ဟောင်း ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ။”

ထို့နောက် ဧကရာဇ်ဟောင်းက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ အားလုံး အပြင် ထွက်သွားကြ။ ဧကရာဇ်နဲ့ စကားနည်းနည်း ပြောချင်တယ်။”

ချက်ချင်းပဲ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော အမတ် ဆယ်ယောက်ကျော် အားလုံး အပြင်သို့ ထွက်သွားကြပြီး အသက်ကြီးကြီး မိန်းမစိုး ဟောက်ချန်သာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေကာ တံခါးကို ပိတ်ပေးလိုက်၏။

ဧကရာဇ်ဟောင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်... မနေ့က တစ်ယောက်ယောက် ကျုပ်ကို လာလုပ်ကြံ ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြားလူ တစ်ယောက်က ကျုပ်အတွက် အသေခံပေးခဲ့လို့ ကျုပ် အရမ်းကို ဝမ်းနည်း နေရတယ်။”

ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်သည် မကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆက်လက် ဒူးထောက်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ဧကရာဇ်ဟောင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ငါ မင်းကို အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ မင်း ဧကရာဇ်ကောင်း တစ်ပါး ဖြစ်လာမယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို အရမ်း စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ခဲ့တာပဲ။

မင်း ပြောကြည့်ပါအုံး... မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်ခဲ့တာ ဘယ်နှစ်ကြိမ် ရှိပြီလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ အကယ်၍ မင်းက ဒီလို ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်ရပ်မျိုးကို နိုင်ငံတော် အုပ်ချုပ်တဲ့ နေရာမှာ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ရင် မဆိုးဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

ဧကရာဇ် အာဏာကို ခြိမ်းခြောက်ခံရတဲ့ အချိန်တွေ၊ မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ မျက်နှာကို ခြိမ်းခြောက်ခံရတဲ့ အချိန်တွေမှာ မင်းက အရမ်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်တတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အင်ပါယာရဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေ ထိခိုက်နစ်နာတဲ့ အချိန်မှာကျတော့ မင်းက ပြဿနာတွေကို အလိုအလျောက် ကြောက်ရွံ့ပြီး အလျှော့ပေးဖို့ပဲ တွေးနေတယ်။ ဧကရာဇ် တစ်ပါး အနေနဲ့ မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း ချစ်လွန်းနေတယ်။”

ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင် သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆက်လက် ဒူးထောက်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ဧကရာဇ်ဟောင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ကျိုးလီက ငယ်ရွယ်သေးပေမယ့် သူ့မှာ စိတ်ထား ကျယ်ပြန့်မှု ရှိသလို၊ ကြံ့ခိုင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်လည်း ရှိတယ်။ သူက ဧကရာဇ်ကောင်း တစ်ပါး ဖြစ်လာမှာပါ။ အခု တာ့ကျိုး အင်ပါယာဟာ နေရာတိုင်းမှာ အန္တရာယ်တွေ ပြည့်နှက်နေလို့ တချို့ကိစ္စတွေမှာ ပြတ်သားပြီး ကြံ့ခိုင်တဲ့ ဧကရာဇ် တစ်ပါး လိုအပ်တယ်။ မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း ချစ်လွန်းပြီး အရမ်းကို တစ်ကိုယ်ကောင်း ဆန်လွန်းတယ်။”

ဧကရာဇ်သည် မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာပြီး ဦးညွတ်လျက် ပြောလိုက်၏။ “ခမည်းတော်... သားတော် မှားသွားပါပြီ။ သားတော်မှာ အပြစ် ရှိပါတယ်။”

ဧကရာဇ်ဟောင်းက ပြောလိုက်သည်။ “သေချာပေါက် တချို့အချိန်တွေမှာလည်း မင်းကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူး။ ဧကရာဇ် နေရာ ဆိုတာ ဆွဲဆောင်မှု တစ်ခု ရှိတယ်။ ပုံမှန် လူတစ်ယောက်က ဒီနေရာကို ရောက်လာရင်တောင် ရူးသွပ်သွားနိုင်တယ်။ လူအများစုရဲ့ စိတ်ထားက ကျဉ်းမြောင်းတတ်ကြပေမယ့် ဧကရာဇ် တစ်ပါး အနေနဲ့တော့ ကျယ်ပြန့်ရပါမယ်။

မင်း နန်းတက်ပြီးနောက် အဆိုးရွားဆုံး လုပ်ရပ်က ဘာလဲဆိုတာ သိလား။ အောက်ရှင်းရဲ့ တောင်ပိုင်း စစ်သေနာပတိချုပ် ရာထူးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်တာပဲ။ သူလို ဖြောင့်မတ်တဲ့ အမတ် တစ်ယောက် ရှိနေရင် မင်းနဲ့ မှူးမတ်တွေကြားမှာ ကြားခံတစ်ခု ရှိနေမှာ ဖြစ်ပြီး မင်းက ခုံသမာဓိ လူကြီး တစ်ယောက်လို နေလို့ ရတာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ မင်းက အောက်ရှင်းကို ရာထူးကနေ ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မှူးမတ်တွေကို တောင်ပိုင်းရဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကို မျိုချခွင့် ပြုလိုက်ကာ လယ်ယာမြေတွေ အများကြီးကို ခွဲဝေယူခွင့် ပြုလိုက်တယ်။ ဒါက ချက်ချင်း လူတွေရဲ့ စိတ်ကို ရယူနိုင်ခဲ့ပြီး မှူးမတ်တွေ အများကြီးက မင်းကို သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေလို့ အော်ဟစ်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက သူတို့ရဲ့ လောဘကို ပိုကြီးမားသွားစေခဲ့တယ်။ မင်း အလုပ် လုပ်တာ အရမ်း အလောတကြီး နိုင်လွန်းတယ်။ အကျိုးအမြတ်ကိုပဲ အရမ်း ကြည့်လွန်းတယ်။”

အပိုင်း (၆၁၀)

ဧကရာဇ် နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွတ်လျက် ပြောလိုက်၏။ “သားတော်က အရည်အချင်း မရှိလို့ ခမည်းတော်ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့ရတယ်။”

“ထားလိုက်ပါတော့... ထားလိုက်ပါတော့။”

ဧကရာဇ်ဟောင်းက ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက အဖေကို သတ်တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ရဲပေမယ့် ငါကတော့ သားကို သတ်တဲ့ အလုပ်ကို မလုပ်ရက်ဘူး။ ငါ မင်းကို ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိရှိ နေခွင့် ပေးမယ်။ အောက်ယွီနဲ့ ကျိုးလီ တို့ မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်လာပြီး ညီလာခံ ကျင်းပတဲ့ အချိန်ကျရင် မင်း ကိုယ်တိုင် နန်းစွန့်လိုက်ပါ။ ဒီ နောက်ဆုံး အချိန်လေးမှာတော့ ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်တဲ့ ပုံစံမျိုး ပြသလိုက်ပါ။ ဒါမှလည်း နာမည်ကောင်းလေး ရနိုင်မှာပေါ့။”

ဧကရာဇ် ဦးညွတ်လျက် ပြောလိုက်၏။ “သားတော်... အမိန့်တော်ကို ခံယူပါတယ်။”

ဧကရာဇ်ဟောင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ... ဒါဆို မင်း ပြန်တော့။”

ဧကရာဇ်က တောင်းဆိုလိုက်၏။ “ခမည်းတော်... အစာမစားတာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဆိုတော့ ဘာမှ မစားဘဲ နေလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ သားတော် ကိုယ်တိုင် ခမည်းတော်ကို အစားအသောက်တွေ ကျွေးပါရစေ။”

ဧကရာဇ်ဟောင်းက ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “မလိုဘူး။ ဟိုဘက်မှာ အောင်ပွဲ ရသွားပြီဆိုတော့ ကျုပ် သေချာပေါက် စားမှာပါ။”

ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်၏။ “မနက်ဖြန်ကျရင် သားတော် ကိုယ်တိုင် လာပြီး ခမည်းတော်ကို ညီလာခံ တက်ဖို့ ကျောပိုး သွားပါ့မယ်။”

ဧကရာဇ်ဟောင်းက ပြောလိုက်သည်။ “မလိုဘူး။ ငါ အရမ်း အားနည်းနေလို့ ညီလာခံ တက်ဖို့ ခွန်အား မရှိတော့ဘူး။ ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာမှပဲ ကြည့်ကြတာပေါ့။”

ဧကရာဇ် မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာပြီး ပြောလိုက်၏။ “ခမည်းတော်... ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်တော်မူပါ။ အမှားတွေ အားလုံးက သားတော်ရဲ့ အမှားတွေချည်းပါပဲ။”

ထို့နောက် ဧကရာဇ်သည် ပြင်းထန်စွာ ဦးညွတ်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပဲ လူတစ်ယောက်က အစားအသောက်များ ယူဆောင်လာပြီး ချုံထျန်း ဘုန်းကြီးက ဧကရာဇ်ဟောင်းကို ဆန်ပြုတ် ခွံ့ကျွေးနေတော့၏။

“ခင်ဗျား ဘယ်လို ထင်လဲ။” ဧကရာဇ်ဟောင်းက မေးလိုက်သည်။

ချုံထျန်း ဘုန်းကြီးက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဧကရာဇ်ဟောင်း လုပ်တာမှန်တယ်လို့ ကျုပ် ထင်တယ်။ ကျုပ်တို့ တာ့ကျိုးအင်ပါယာဟာ ရောဂါကျွမ်းနေပြီ ဖြစ်လို့ ပြင်းထန်တဲ့ ဆေးတွေ မသုံးဘဲ မဖြစ်တော့ဘူး။ ဒီအဆိပ် အဖုကြီးကို မဖြစ်မနေ ဖယ်ရှားပစ်ရပါမယ်။”

ဧကရာဇ်ဟောင်းက ပြောလိုကသည်။ “ဒါပေမဲ့ အသက်ကြီးပြီး အားနည်းနေတဲ့ လူတစ်ယောက်က အဆိပ် အဖုကြီးကို ဖယ်ရှားလိုက်ရင် သွေးထွက်လွန်ပြီး သေသွားနိုင်တယ်။ နိုင်ငံတော် ကလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။ ကျုပ်တို့ တာ့ကျိုးဟာ တည်ထောင်ခဲ့တာ နှစ်ရာချီ ရှိနေပြီဆိုတော့ အိုမင်းနေပြီလေ။”

ချုံထျန်း ဘုန်းကြီးက ပြောလိုက်၏။ “ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒီလိုပါပဲ။ ရောဂါကျွမ်းနေတဲ့ နိုင်ငံတော် တစ်ခုအတွက် မသောင်းကျန်းဘဲ ဒီအတိုင်း ပျက်စီးသွားခွင့် ပြုလိုက်မယ်ဆိုရင် ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်လောက် ဆက်ခံနိုင်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သောင်းကျန်းလိုက်မယ် ဆိုရင်တော့ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ တာ့ကျိုးရဲ့ အခြေအနေကတော့ မတူဘူး။ လုံးဝ သွေးသစ်လောင်း လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ဒါက ပြန်လည် အသက်ဝင်လာစေနိုင်တယ်။”

ဧကရာဇ်ဟောင်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီလို ဖြစ်ပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပေါ့။ လူတွေ လုပ်နိုင်သလောက် လုပ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အစီအစဉ်ကို နားထောင်ရုံပဲ ရှိတာပေါ့။ အမှားအမှန်၊ အကျိုးအပြစ်ကိုတော့ နောင်လာနောက်သားတွေပဲ ဆုံးဖြတ်ပါစေတော့။”

ထို့နောက် ဧကရာဇ်ဟောင်းက မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်မှာကော ဘာအကြံအစည် ရှိလဲ။”

ချုံထျန်း ဘုန်းကြီးသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျုပ်လည်း မသိဘူး။ ကျုပ် ဘာလုပ်နိုင်သေးလဲ ဆိုတာကို မသိတော့ဘူး။”

ဧကရာဇ်ဟောင်း ချက်ချင်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။ “ဒီလို အချိန်မျိုးကျမှ ခင်ဗျားက ဘာလို့ လမ်းပျောက်နေရတာလဲ။

ချုံထျန်း ဘုန်းကြီးသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “အရင်က အရမ်းကို အလုပ်များခဲ့လို့ တစ်ခါမှ မရပ်နားခဲ့ဖူးဘူး၊ အားလည်း မအားခဲ့ဖူးဘူး။ အခု အားလပ်ချိန်တွေများလာတော့ ခေါင်းထဲမှာလည်း လျှောက်တွေးဖို့ အချိန်ရလာပြီး ရုတ်တရက် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့သလို ဖြစ်သွားတာပါ။”

ဧကရာဇ်ဟောင်းက မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို အောက်ယွီ ဆိုတဲ့ လူကို ခင်ဗျား ဘယ်လို ထင်လဲ။”

ချုံထျန်း ဘုန်းကြီးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဉာဏ်ပညာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်။ ဘယ်ဧကရာဇ်က သူ့ရဲ့ သစ္စာခံမှုကို ရရှိမလဲ ဆိုတာက ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းမှု ပါပဲ။”

ဧကရာဇ်ဟောင်းက ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်လည်း ဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ သူက အရမ်းကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် နေတတ်တဲ့ လူငယ်လေး တစ်ယောက်ပဲ။ တကယ်ကို သဘောကျစရာ ကောင်းတယ်။”

ချုံထျန်း ဘုန်းကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်လည်း သခင်လေး အောက်ယွီကို ပိုပိုပြီး သဘောကျလာပါပြီ။”

“လူတိုင်းသာ အောက်ယွီလို ဖြစ်နေရင် သစ္စာဖောက် ဆိုတာ ရှိလာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”

ဧကရာဇ်ဟောင်းက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “ဒီလို လူမျိုးက တစ်ခါ သစ္စာခံလိုက်ပြီ ဆိုတာနဲ့ လုံးဝ သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘယ်လောက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးအမြတ်နဲ့မှ သူ့ကို ဝယ်လို့ မရနိုင်လို့ပဲ။ သူ့ရဲ့ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် နေတတ်တဲ့ စိတ်နဲ့ သံယောဇဉ်ကမှ သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အကျိုးအမြတ် ပါပဲ။

ချုံထျန်း ဘုန်းကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်ဟောင်းက ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားပါတယ်။”

.....................

ဧကရာဇ်၏ စာကြည့်ဆောင် အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေတော့၏။

“ပြောကြပါအုံး။”

ဧကရာဇ်က မေးလိုက်သည်။ “အခြေအနေဟာ အန္တရာယ် အများဆုံး အခြေအနေကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်ရုံသာမက လမ်းဆုံးကိုပါ ရောက်နေပြီ။ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ။”

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာတော့ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော လူအချို့၏ အကြည့်များမှာ အောက်မင် ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြန်၏။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော အမတ်ကြီးများသည် ဧကရာဇ်၏ လူယုံများ ဖြစ်ကြပြီး ဧကရာဇ် နန်းစွန့်လိုက်ပါက သူတို့လည်း အခြေခံအားဖြင့် ပြီးဆုံးသွားမှာဖြစ်သည်။

ချက်ချင်း မပြီးဆုံးသွားလျှင်တောင်မှ နောက်ဆက်တွဲ အနေဖြင့် ရှင်းလင်း ဖယ်ရှားခံရမှာဖြစ်သည်။ နန်းတွင်း နိုင်ငံရေး အားပြိုင်မှုများမှာ အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှ၏။

ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ကျုပ်ကို ကိုယ်တိုင် နန်းစွန့်ခိုင်းချင် နေတာပါ။ ကျိုးလီနဲ့ အောက်ယွီ တို့ ပြန်ရောက်လာတဲ့ အချိန်ကျရင် ကျိုးလီကို အိမ်ရှေ့စံမင်းသား အဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး အဲဒီနောက်မှာ သူ့ကို နန်းလွှဲပေးလိုက်ရင် ကျိုးလီက ဧကရာဇ် ဖြစ်သွားမှာပါ။”

“ဘယ်သူမှ စကားမပြောဘူးလား။”

ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်၏။ “အောက်မင်... ဒါဆို ခင်ဗျားပဲ ပြောလိုက်ပါတော့။ ဒီနေရာမှာ ရှိတဲ့ လူတွေထဲမှာ ကျုပ်တို့ နှစ်ယောက်တည်းကသာ အပြတ်သားဆုံး ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုတ်စရာ လမ်း လုံးဝ မရှိတော့ဘူး။”

ဝန်ကြီးချုပ် လင်ကုန်းသည် အောက်ယွီကို အကြိမ်ကြိမ် ချောက်ချခဲ့ဖူးသလို ဧကရာဇ်ဟောင်း ကိုလည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သူ၏ အပေါ်ယံ အပြုအမူများမှာ မည်သည့်အခါမှ ပြင်းထန်မှု မရှိခဲ့သောကြောင့် ကျိုးလီ နန်းတက်လာပြီးနောက်တွင်ပင် အနည်းငယ် ပြန်လည် ကုစားနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသည်။

သို့ပေမည့် ဧကရာဇ် နှင့် အောက်မင် တို့မှာမူ လုံးဝ မတူညီချေ။ တစ်ယောက်က ဧကရာဇ် နေရာ ဆုံးရှုံး သွားပါက ဘာမှ မရှိတော့သလို၊ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း အောက်ယွီ နှင့် သေရေးရှင်ရေး ရန်သူ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

အောက်မင်က ပြောလိုက်၏။ “အရှင်မင်းမြတ်... ကျုပ်ကတော့ အရှင် မြို့တော် ကနေ ချက်ချင်း ထွက်ခွာပြီး တောင်ပိုင်းကို သွားကာ တာ့ကျိုးနိုင်ငံသစ် တစ်ခုကို တည်ထောင်ဖို့ အကြံပြုချင်တယ်။ သေချာပေါက် အရှင်က တာ့ကျိုးနိုင်ငံသစ်ကို တည်ထောင်မယ်လို့ လူသိရှင်ကြား အော်ဟစ်နေစရာ မလိုဘူး။ အရှင်က တောင်ပိုင်းကို သွားရောက် စစ်ဆေးမယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ မြို့တော် ကနေ ထွက်သွားလိုက်ရုံပါပဲ။

ဒီလိုဆိုရင် ပြဿနာက ဧကရာဇ်ဟောင်းဆီ ရောက်သွားပါပြီ။ အကယ်၍ သူက ကျိုးလီကို ဧကရာဇ်သစ် အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် တာ့ကျိုးကို ခွဲခြမ်းလိုက်တဲ့ ပြစ်မှုက သူ့ခေါင်းပေါ် ရောက်သွားမှာ ဖြစ်ပြီး အရှင်ကတော့ နစ်နာသူ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားလို့ တောင်ပိုင်း တာ့ကျိုးရဲ့ ဧကရာဇ်အဖြစ် စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေထိုင်လို့ ရသွားပါပြီ။”

ဧကရာဇ် စဉ်းစားခန်း ဝင်နေတော့သည်။

အောက်မင်က ပြောလိုက်၏။ “အရှင်မင်းမြတ်... မြို့တော်မှာ ခင်ဗျားက ကိုယ်ကျင့်တရားအရ အားနည်းသွားပါပြီ။ ခင်ဗျားရဲ့ တောင်ပိုင်း သွားရောက် စစ်ဆေးမယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက် ကလည်း အဆင်သင့် ရှိနေတယ်။ ပင်လယ်ပြင် အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကြီးမှာ ရှုံးနိမ့်သွားပေမယ့် စီးမိသားစုက ရှိနေသေးတယ်လေ။

အရှင် တောင်ပိုင်းကို သွားတာက ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းဖို့၊ နယ်စားတွေကို ဖယ်ရှားဖို့နဲ့ ကိုယ်တိုင် စစ်ချီဖို့ အကြောင်းပြချက်နဲ့လေ။ ဒီလို အကြောင်းနဲ့ဆိုရင် ဧကရာဇ်ဟောင်းက မိုင်ထောင်ချီ အဝေးကနေ အရှင့်ရဲ့ ဧကရာဇ် နေရာကို ဖယ်ရှားပစ်လို့ ရနိုင်ပါ့မလား။

ဒါကြောင့် အရှင်က မြို့တော် ကနေ ထွက်ခွာပြီး တောင်ပိုင်းကို သွားရောက် စစ်ဆေးရေး လုပ်လိုက်တာနဲ့ ကျိုးလီဟာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား အဖြစ်ပဲ နေလို့ ရပါတော့မယ်။ တာ့ကျိုးဟာ လက်တွေ့မှာ တောင်နဲ့ မြောက် နှစ်ခြမ်း ကွဲသွားပေမယ့် အပေါ်ယံမှာတော့ တာ့ကျိုး အင်ပါယာ တစ်ခုတည်း အဖြစ် ရှိနေအုံးမှာပါ။ ဒါဆိုရင် အရှင်က စစ်တပ် အများစုကို ဆက်လက် ချုပ်ကိုင်ထားနိုင်သလို ကိုယ်ကျင့်တရားကိုလည်း မဆုံးရှုံးတော့ဘူး။”

ဧကရာဇ်သည် ဆက်လက် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အောက်မင်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “အရှင်မင်းမြတ်... အခုက လှောင်ချိုင့်ထဲက သားရဲ တစ်ကောင်လို ရုန်းကန်နေရတဲ့ အချိန်ပါ။ အရှင်က ဒီအကျပ်အတည်းထဲကနေ ခုန်ထွက်နိုင်မှသာ အောင်ပွဲ ရနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိမှာပါ။”

လင်ကုန်းနှင့် နိုင်ကော်၏ ဒုတိယ ဝန်ကြီးချုပ် တို့မှာမူ ဆက်လက် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အမှန် တကယ်၌ အောက်မင် ပြောသော စကားများသည် သူတို့ ပြောချင်သော စကားများ ဖြစ်သော်လည်း အောက်မင်၏ ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် ပြောဆိုစေခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမူ ဤသည်မှာ တာ့ကျိုးကို ခွဲခြမ်းလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် စစ်ဆေးမေးမြန်းခံရပါက ကြီးမားသော ပြစ်မှုကြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အောက်မင် မှာမူ ဟန်လင်နန်းတွင်းကျောင်းမှ ပညာရှင် တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး အုတ်ဂူစောင့်ရန် အိမ်တွင် နေထိုင်နေသူ ဖြစ်သောကြောင့် ပြောဆိုလိုက်ပါကလည်း ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မရှိနိုင်ချေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်၏။ “အောက်မင်... ခင်ဗျား ပြောတဲ့ စကားတွေ အားလုံးကို ကိုယ်တော် နားလည်တယ်။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားက နိုင်ငံတော်ရဲ့ အမာခံ ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် ကိုယ်တော့်အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံအစည်မျိုး ပေးနိုင်တာကိုလည်း သိတယ်။”

အမှန်တကယ် ပြောရလျှင် အောက်မင်၏ ဤအကြံအစည်သည် အမှန်တကယ် အလွန် ဉာဏ်ကောင်း လှသည်။

ဧကရာဇ် တောင်ပိုင်းသို့ သွားရောက် စစ်ဆေးခြင်း၊ ကိုယ်တိုင် စစ်ချီ၍ စီးမိသားစု၏ မြေပြင် အင်အားစုများကို နှိမ်နင်းခြင်းသည် ကိုယ်ကျင့်တရားအရ မှန်ကန်၏။

မြို့တော်နှင့် မြောက်ပိုင်း သုံးပုံတစ်ပုံသော နယ်မြေကို ဧကရာဇ်ဟောင်းထံ ပေးအပ်လိုက်သော်လည်း အပြည့်အစုံ ကျန်ရှိနေသော တောင်ပိုင်း သုံးပုံနှစ်ပုံသော နယ်မြေကို ရရှိလိုက်မည် ဖြစ်ကာ တာယင် အင်ပါယာကို ခုခံကာကွယ်ရမည့် တာဝန်ကြီးကိုလည်း ဧကရာဇ်ဟောင်း ထံသို့ ပစ်ချပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အောက်မင်က ပြောလိုက်၏။ “အရှင် တောင်ပိုင်းကို သွားရောက်လိုက်တာနဲ့ ကျုပ်တို့ တာ့ကျိုးဟာ နာမည် အရ အင်ပါယာ တစ်ခုတည်း အဖြစ် ဆက်ရှိနေအုံးမှာပါ။ အကယ်၍ ဧကရာဇ်ဟောင်းက ဧကရာဇ် အသစ်ကို တင်မြှောက်လိုက်မယ်ဆိုရင် တာ့ကျိုးကို ခွဲခြမ်းလိုက်တဲ့ ပြစ်မှုကို သူက တာဝန်ယူရပါလိမ့်မယ်။

အကယ်၍ ဧကရာဇ် အသစ် မတင်မြှောက်ဘူးဆိုရင်ကော၊ သူက ဘယ်နှစ်နှစ်လောက် အသက်ရှင် နိုင်အုံးမှာလဲ။ သူ့ကို အချိန်ဆွဲပြီး သေသွားအောင် လုပ်လိုက်နိုင်ရင် အနာဂတ်မှာ ကျိုးလီကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ အရှင်က အဖေ တစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး သစ္စာတရားနဲ့ မိဘကျေးဇူး သိတတ်မှု ဆိုတဲ့ လက်နက်တွေကို ကိုင်ဆောင်ထားနိုင်ပြီပေါ့။”