အခန်း ၁၁၁

အခန်း (၁၁၁) အိမ်... ငွေနဲ့ လှပတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ လှောင်ချိုင့်လား

သူ့ဇနီး၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း တုန်းဝူ၏ စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် ခါးသီးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ထံသို့ ထည့်သွင်းပေးထားသော "မှတ်ဉာဏ်များ" ထဲတွင် သူ၏ ဇနီးသည် ဤကဲ့သို့ စကားမျိုးကို မရေမတွက်နိုင်အောင် ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ဤသည်က အကြိမ်တိုင်း သူ၏နှလုံးသားကို ထိုးဆွနေသော အပ်တစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို အပြစ်ရှိစိတ်နှင့် စွမ်းအားမဲ့မှုတို့အား ခံစားရစေလေ၏။

သူတို့ဇနီးမောင်နှံသည် ဝင်ငွေမြင့်မားသူများ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်၏ စုစုပေါင်း လစဉ်ဝင်ငွေမှာ အတော်အသင့် များပြားသည်။

လစဉ်ယွမ်နှစ်သောင်းခွဲရှိသော ကြီးမားသည့် ချေးငွေကို ပေးဆပိပြီးနောက် သူတို့ထံတွင် ယွမ်ငါးထောင်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အပိုကုန်ကျစရိတ်များ မရှိဘဲ ဂရုတစိုက် သုံးစွဲမည်ဆိုပါက လကုန်တွင် သူတို့ ယွမ်ရာဂဏန်း အနည်းငယ်ကို အမှန်တကယ် စုဆောင်းနိုင်ပေမည်။

တခြားကစားသမားများအတွက် ဤသည်မှာ သုခဘုံတစ်ခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေလေပြီ။

ကလေး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မရှိခြင်း၊ အိပ်မက်ထဲမှ လက်တွဲဖော်ရှိခြင်းနှင့် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ပုံရသော အကြွေးဖိအားများ... တုန်းဝူသည် ဤနယ်မြေတွင် ထာဝရနေထိုင်ပြီး နံဘေးရှိ "သူမ" နှင့်အတူ ဘဝတလျှောက်လုံး ဖြတ်သန်းသွားခြင်းက သိပ်မဆိုးလောက်ဟုပင် အချိန်တခဏကြာမျှ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် အလွန်ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး သာမန်ဟု ထင်ရသော "ခရီးသွားခြင်း" ဟူသည့် စကားလုံးသည် ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူ့အတွက် မယုံနိုင်လောက်အောင် နားကလော်စရာ ကောင်းနေလေ၏။

ကျန်ရှိနေသော ယွမ်ငါးထောင်သည် အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲမှုစရိတ်၊ ရေမီး၊ အစားအသောက်နှင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စရိတ်များကို ကာမိရမည်ဖြစ်ကာ ပြားစေ့တိုင်းတွင် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော သွားရမည့်နေရာများ ရှိနေသည်။

ခရီးသွားခြင်း.....

ဤသည်မှာ အလွန်ဇိမ်ကျသော လုပ်ရပ်ဖြစ်သဖြင့် သူ စိတ်ကူးယဉ်ရဲခြင်းပင် မရှိခဲ့ချေ။

သူတို့သည် ချေးငွေဟုခေါ်သော တောင်ကြီး၏နံဘေးရှိ ဤလှပပုံရသော တိုက်ခန်းအိမ်ယာတွင် တင်း​ကြပ်စွာ ချိတ်ပိတ်ခြင်းခံထားရသည်။ "ကတိကဝတ်များ ပြည့်နှက်နေသော အနာဂတ်" ဟု ခေါ်ဆိုသောအရာသည် အမှန်အားဖြင့် အလွန်ကန့်သတ်ချက်ရှိသော လှုပ်ရှားမှု နယ်ပယ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေ၏။

သူ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ယခုလေးတင် ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းလျာများဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ လီလီသည် သူမ၏ ဖုန်းကို ဆိုဖာပေါ်တွင် မျက်နှာပြင်မှောက်၍ တိတ်တဆိတ် ချထားလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာအားရဖြစ်ကာ အံ့အားသင့်သွားသော အမူအရာတစ်ခု ချက်ချင်းထင်ဟပ်လာကာ သူ့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာလေ၏။

"ဝိုး... အနံ့လေးက မွှေးနေတာပဲ...ယောက်ျား... ရှင်က အရမ်းတော်တာပဲ...."

သူမသည် ပန်းကန်များကို သဘာဝကျကျ လှမ်းယူလိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်နေသော ငှက်ငယ်လေး တစ်ကောင်အလား ပန်းကန်များနှင့်တူများကို ကျော့ရှင်းစွာ ချထားလိုက်သည်။

ထမင်းစားပွဲတွင် သူမသည် အလုပ်မှ စိတ်ဝင်စားစရာ အကြောင်းအရာများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောပြနေပြီး စနေ တနင်္ဂနွေတွင် အသစ်ဖွင့်လှစ်ထားသော စူပါမားကတ်သို့ အတူတကွ သွားရောက်ရန် မျှော်လင့်နေကာ ခရီးသွားခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ထိုသက်ပြင်းချမှုမှာ ဘယ်သောအခါမှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့သကဲ့သို့ ပြုမူနေလေ၏။

သို့သော် သူမ ထမင်းစားရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထိုအတင်းအကြပ် ပြုံးထားသော အပြုံး၏နောက်ကွယ်၌ အထီးကျန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို တုန်းဝူက ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤကဲ့သို့ တမင်သက်သက် ထောက်ထားစာနာမှုက သူ့ကို မည်သည့်ညည်းညူမှုထက်မဆို ပို၍ဆိုးရွားစွာ ခံစားရစေသည်။

ဒီ 'အိမ်ငယ်လေး' လို့ ခေါ်တဲ့အရာကို ဝယ်ဖို့ ကြီးမားတဲ့ ချေးငွေတွေကို ယူရတာ တကယ်ပဲ တန်ရဲ့လား....

အိမ်တစ်လုံး ရှိဖို့အတွက် ကိုယ့်ဘဝကို ဒီလောက်ထိ ကျပ်တည်းအောင် လုပ်ရတာ တကယ်ပဲ တန်ရဲ့လား...

ဤအတွေးနှစ်ခုသည် တုန်းဝူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားလေ၏။

သူ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ ချေးငွေစာချုပ်ကို အလွန်ပြတ်သားစွာ လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သော အတိတ်က သူ့ကိုယ်သူ သူ နောက်ကျမှ သတိရမိသည့်အလား ပြန်လည်ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှုတစ်ခုကို စတင်၍ ခံစားမိသည်။

အဲ့ဒီတုန်းက ငါ့ရဲ့ စိတ်ကို ဘာတွေက ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာလဲ...

သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ နမူနာပြအိမ်လေးက တမင်ရေးဆွဲပြခဲ့တဲ့ အနာဂတ် အိပ်မက်တွေများလား...

အိမ်ခြံမြေ အကျိုးဆောင်တွေနဲ့ ဒီနယ်မြေကမ္ဘာက ထည့်သွင်းပေးခဲ့တဲ့ အိမ်တစ်လုံးကမှ မိသားစုကို ဖြစ်တည်စေတယ်... တည်ငြိမ်မှုက အရာအားလုံးထက် အရေးကြီးတယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆတွေများလား....

ဒါမှမဟုတ်... သူ့ရဲ့ဘေးက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အမျိုးသမီးလေးအပေါ် သူ တာဝန်ယူလိုစိတ်တွေရှိပြီးတော့ ဇနီးအတွက် နွေးထွေးတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံး ဝယ်ပေးချင်တဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုတွေ ရှိနေခဲ့လို့များလား....

သူ တွေးတောလိုက်မိသည်။

လှပစွာပြုံးနေသော စားပွဲတစ်ဖက်ရှိ သူ၏ဇနီးသည်ကို သူ ကြည့်လိုက်ပြီး သေချာစွာ အလှဆင်ထားကာ ဘဝ၏အနှစ်သာရများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဤအိမ်လေးကို သူ ကြည့်လိုက်၏။

တစ်ချိန်က သူ့ကို ကြီးမားသော စိတ်ကျေနပ်မှုများ ပေးစွမ်းခဲ့သော အရာအားလုံးသည် ယခုအချိန်၌ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အရိပ်မည်းတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံနေရပုံရသည်။

ဤအိမ်သည် အိမ်တစ်လုံးထက်စာလျှင် ငွေနှင့် လှပသော စိတ်ကူးယဉ်မှုများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် လှောင်ချိုင့်တစ်ခုနှင့် ပို၍တူညီနေသည်။

သူတို့ထံတွင် အတည်တကျ လိပ်စာတစ်ခု ရှိသော်လည်း သူတို့၏ ဘဏ္ဍာရေး လွတ်လပ်ခွင့်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရလေပြီ။

သူတို့တွင် နံရံလေးဘက်နှင့် အမိုးတစ်ခု ရှိသော်လည်း ဝေးလံသော ပင်လယ်ပြင်ကို အတူတကွ သွားကြည့်ရန် ဘယ်သောအခါမှ တတ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

သူတို့နှစ်ယောက် အတူရှိကြသော်လည်း သူတို့သည် လေးလံသော အကြွေးများဖြင့် ဤနေရာငယ်လေးတွင် ချည်နှောင်ခြင်းခံထားရသည်။ အစီအစဉ်များအားလုံးနှင့် အိပ်မက်များအားလုံးသည် လစဉ် ပေးသွင်းရမည့် ငွေကြေးရှေ့တွင် အရင်ဆုံး ဦးညွှတ်ရပေမည်။

ဤကြောက်ခမန်းလိလိကိန်းဂဏန်းနှင့် တူသော ချေးငွေကို ပြန်မဆပ်နိုင်မချင်း အခြေခံ ရှင်သန်ရေးထက် ကျော်လွန်သော မည်သည့် အသုံးစရိတ်မဆို စိတ်ကူးယဉ်ခြင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်လာပေမည်။ သူတို့သည် ခရီးသွားဝံ့ခြင်း မရှိချေ၊ စိတ်ကူးပေါက်တိုင်း အပြင်ထွက်စားရန်ရဲခြင်း မရှိကြချေ၊ ထို့ပြင် သူတို့ အဝတ်အစားအသစ်တစ်ထည် ဝယ်ရန်ပင် အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားရန် လိုအပ်လေ၏။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အသုံးစရိတ်တိုင်းသည် ဂရုတစိုက်တွက်ချက်မှုနှင့် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ချိန်ဆမှု ပြုလုပ်ပြီးမှသာ သတိထား၍ သုံးစွဲရဲသည်။

ဤဘဝက အမှန်တကယ်ကို သူ လိုချင်သော ဘဝမျိုး ဖြစ်သလောဟု သူ တွေး​တောမိသည်။

ဒါက အရမ်းကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်လွန်းတယ်...

ချေးငွေသည် သူ၏ကျောပေါ်တွင် ဖိနှိပ်ထားသော မမြင်နိုင်သည့် တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။ ဤတောင်ကြီးကို မဖယ်ရှားနိုင်ပါက နေ့စဉ်နေ့တိုင်းသည် အသက်ရှူရခက်ခဲသော ရုန်းကန်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး "ပျော်ရွှင်မှု" ဟုခေါ်သောအရာသည် မြင့်မားသော ဖိအားအောက်တွင် ရှင်သန်နေရုံမျှသာ ပို၍ဖြစ်နေပေမည်။

"ယောက်ျား... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လီလီက ပုံမှန်မဟုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော တုန်းဝူ ကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို ဖွဖွလေး လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

ထိုလက်သည် နွေးထွေးပြီး နူးညံ့သော်လည်း တုန်းဝူကို လျှပ်စစ်ရှော့ခ်ထိသွားသကဲ့သို့ ဆတ်ခနဲ တုန်ရီသွားစေပြီး သူ၏ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများထဲမှ သူ့ကို နိုးထလာစေခဲ့သည်။

သူ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဇနီး၏စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ညစ်ထေးမှုများ မရှိဘဲ သူ့အတွက် အသန့်စင်ဆုံး ဂရုစိုက်မှုသာ ရှိနေလေ၏။ ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ကြီးမားသော အပြစ်ရှိစိတ် လှိုင်းတံပိုးကြီးတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းမိုးလုမတတ် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့ အတူတကွ တည်ဆောက်ထားသော "အိမ်" ကို မေးခွန်းထုတ်နေခဲ့သည်။ ဤသည်က သစ္စာဖောက်မှုတစ်ခုနှင့် တူညီနေသည်။

"ဟင့်အင်း... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

တုန်းဝူသည် လျင်မြန်စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဗြောင်းဆန်နေမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားရင်း ထမင်းများကို ပါးစပ်ထဲသို့ အလျင်စလို ထည့်သွင်းလိုက်၏။

"ငါ နည်းနည်း... ပင်ပန်းနေလို့ ဖြစ်မယ်..."

သူတို့ အလွန်အမင်း ပေးဆပ်ခဲ့ရသော အရာအားလုံးက တန်မတန် သူ သံသယဖြစ်နေသည်အား သူမကို သူ ပြောပြ၍ မရနိုင်ချေ။

သူ အသက်ရှူမွန်းကြပ်သကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး အန္တရာယ်များနိုင်သော ဖြတ်လမ်းတစ်ခုကို ရှာချင်နေသည်အား သူမကို သူ ပြောပြ၍ မရနိုင်ပေ။

ထို့ပြင်"ခရီးသွားချင်တယ်" ဆိုသော သူမ၏ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားလေးက သူ၏အတွင်းစိတ် ဟန်ချက်ညီမှုကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သော နောက်ဆုံးကောက်ရိုးတစ်မျှင် ဖြစ်နေသည်ကိုလည်း သူ မည်သို့မျှ ပြောပြ၍ မရချေ။

"ပင်ပန်းရင် စောစော သွားနားလိုက်လေ... ပန်းကန်တွေကို ငါ ဆေးလိုက်မယ်..."

လီလီ၏အသံမှာ နူးညံ့နေဆဲဖြစ်ပြီး နာကျင်မှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

ပန်းကန်များ ရှင်းလင်းရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သော သူမ၏ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စားပွဲအောက်ရှိ တုန်းဝူ၏လက်သီးဆုပ်ထားမှုသည် တိတ်တဆိတ် တင်းကြပ်သွားလေ၏။

ဤအတိုင်း ဆက်သွား၍မဖြစ်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

လက်ရှိ အခြေအနေကို ကျေနပ်နေခဲ့သော သူ၏ ယခင်အတွေးများသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုံးလုံးလျားလျား မှောက်လှန်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ပျော်ရွှင်မှုမျိုး....

တည်ငြိမ်ပုံရသော်လည်း အမှန်အားဖြင့် ပျက်စီးလွယ်ပြီး ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုကို စတေးထားရသည့်အရာအား သူ မလိုချင်တော့ချေ။

သူ ပိုက်ဆံများ ပို၍မြန်မြန်ရရန် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာဖွေပြီး ချေးငွေကို အမြန်ဆုံး ပြန်ဆပ်ရပေမည်။ ထို့နောက် ပြားစေ့တိုင်းကို တွက်ချက်ရသည့် ဤလှပသော လှောင်ချိုင့်ထဲတွင် ပိတ်မိနေမည့်အစား အစစ်အမှန် လွတ်လပ်သော ဘဝတစ်ခု၌ နေထိုင်ရန် သူမကို သူ ခေါ်သွားရပေမည်။ ဤနာကျင်မှုမျိုးကို သူ မလိုချင်တော့ချေ။

"ရပါတယ်... ငါ ပိုက်ဆံပိုရအောင် ဘယ်လိုရှာရမလဲ ဆိုတာကို စဉ်းစားနေတာပါ... ငါ ပိုက်ဆံ ပိုရလာရင်... မင်း သွားချင်တဲ့ ပင်လယ်ကမ်းစပ်ကို ခရီးသွားဖို့ ငါ မင်းကို ခေါ်သွားမယ်..."

တုန်းဝူက ဟန်လုပ်ထားသောအပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

လီလီသည် အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "အင်း... နင့်ကို ငါ ယုံတယ် ယောက်ျား... နင်က အကောင်းဆုံးပဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လီလီက တုန်းဝူ၏မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ကာ အနမ်းတစ်ပွင့် ပေးလေသည်။

ဤရိုးရှင်းသော အနမ်းသည် ထူးဆန်းသော မှော်အစွမ်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရလေ၏။

နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်သော အနမ်းကို ခံစားလိုက်ရချိန်၌ တုန်းဝူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော စိတ်ခံစားမှုများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အပြည့်အဝ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် အဆုံးမရှိသော တွန်းအားတို့က အစားထိုး ဝင်ရောက်သည်။

ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ဇနီးနဲ့ ဒီလောက်ထိ စစ်မှန်တဲ့ ခံစားချက်တွေ...အဲ့ဒါတွေကို ငါ တန်ဖိုးထားရမယ်...

သူမကို ပို၍ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုပေးမည်ဟု သူ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။ တခြားလူများ၏ ဆိုရှယ်မီဒီယာပို့စ်များကို သူမ အားကျနေရုံသက်သက် ဖြစ်နေစေရန် သူ ဆက်လက်၍ ခွင့်မပြုနိုင်တော့ချေ။

တခြားသူများ အားကျရသည့်သူမှာ သူမ ဖြစ်လာစေရန်သာ သူ အလိုရှိလေ၏။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားပြောကာ ရယ်မောရင်း စားသောက်ခဲ့ကြသော်လည်း ညစာစားပြီးနောက် တုန်းဝူသည် သူ၏ဖုန်းကို ဖွင့်ကာ သင့်တော်သော အချိန်ပိုင်းအလုပ်တစ်ခုကို ရှာဖွေရန် အလုပ်ရှာဖွေရေး အက်ပလီကေးရှင်းများကို ရှာဖွေတော့သည်။

သူ၏ လက်ရှိအလုပ်သည် အတော်အသင့် ပေါ့ပါးသဖြင့် ညဆိုင်းအလုပ်တစ်ခုကို သူ လုပ်နိုင်ပေမည်။

သူ ပင်ပန်းရခြင်းက အရေးမကြီးချေ။ အရေးကြီးသည်မှာ သူ၏ဇနီးကို ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခု ပေးအပ်ရန်ပင်။ ထိုအချိန်ကျပါက သူ၏ အခက်အခဲနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုအားလုံးသည် တန်ဖိုးရှိသွားပေမည်။

ချေးငွေကို ပြန်ဆပ်ရန်၊ ဘဝကို ကောင်းကောင်း ဖြတ်သန်းရန်နှင့် ပိုက်ဆံအတွက် စိတ်မပူရရန် သူ ကြိုးစားရပေမည်။