အခန်း ၁၁၂

အခန်း (၁၁၂) လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းတွေမှာ လူ့အခွင့်အရေး မရှိဘူး

ညချမ်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာလေ၏။

နေ့တစ်နေ့သည် အပေါ်ယံ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ဖုံးကွယ်နေသော လှိုင်းဂယက်များကြားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်လွန်သွားသည်။

နယ်မြေမှ အတင်းအကြပ် ထည့်သွင်းပေးလိုက်သော အသေးစိတ်ကျသည့် "မှတ်ဉာဏ်များ" ကြောင့် နှစ်ဆယ့်လေးနာရီအတွင်းမှာပင် ကစားသမားနှစ်ရာသည် သူတို့အတွက် သီးသန့် ဖန်တီးပေးထားသော ဤပြီးပြည့်စုံသည့် ကမ္ဘာကြီးထဲသို့ ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါး ရောနှောဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် သူတို့၏ "အိမ်" များနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာကြပြီး သူတို့၏ "အလုပ်" များနှင့် အသားကျလာကြကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ "မိသားစုဝင်များ" နှင့် စစ်မှန်သော စိတ်ခံစားမှု သံယောဇဉ်များပင် ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့ကြ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပိုင်လန်တိုက်ခန်းအိမ်ရာ၏ လုံခြုံရေးဂိတ်တဲရှေ့၌ လီကျဲ့၊ ချန်အန်းနှင့် တခြားလူနှစ်ဦးတို့ တဖန်ပြန်၍ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အိမ်ရာမန်နေဂျာက နောက်ကျမှ ရောက်လာသည်။

"မင်းတို့ လေးယောက်က အချိန်တိကျသားပဲ... အရမ်းကောင်းတယ်... အချိန်တိကျမှုဆိုတာ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်ယောက်အတွက် အဓိက စည်းမျဉ်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ..."

အိမ်ရာမန်နေဂျာက စိတကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

မည်သူမျှ ပြန်မဖြေကြချေ။ မသက်မသာ တိတ်ဆိတ်မှု တစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသ​ည်။

မန်နေဂျာက ဤအခြေအနေကို စိတ်ကျေနပ်ပုံရသည်။ သူသည် လုံခြုံရေးဂိတ်တဲနံဘေးရှိ သံချေးတက်နေသော သတ္တုဗီရိုတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် သော့တစ်ချောင်းကို အသုံးပြု၍ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်၏။

ထိုအရာအတွင်း၌ နက်ပြာရောင် လုံခြုံရေးဝတ်စုံတချို့ ကို ချိတ်ဆွဲထားသော်လည်း ထိုအရာများမှာ ဟောင်းနွမ်းပြီး အရောင်လွင့်နေကာ ဖျက်၍မရနိုင်သော အစွန်းအထင်းများ ပေကျံနေပုံရပြီး မှိုနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"အဲ့ဒါတွေကို ဝတ်လိုက်..."

မန်နေဂျာက မေးခွန်းထုတ်ရန်မလိုသော လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီည... မင်းတို့က ပိုင်လန်တိုက်ခန်းအိမ်ရာရဲ့ ညပိုင်း ကင်းလှည့်လုံခြုံရေးအဖွဲ့ရဲ့ ယာယီအဖွဲ့ဝင်တွေပဲ... မှတ်ထား... ဒီဝတ်စုံကို ဝတ်လိုက်တာနဲ့ မင်းတို့က ငါတို့ ချမှတ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာရမယ်..."

လူလေးယောက်သည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဝတ်စုံများကို လဲဝတ်လိုက်ကြ၏။

ထိုအထည်သည် ကြမ်းတမ်းပြီး အေးစက်နေကာ သူတို့၏အသားအရေပေါ်တွင် ကြက်သီးများ ထသွားစေသည်။ အရွယ်အစားများမှာလည်း အတိအကျ မကိုက်ညီဘဲ ယခင်က ဝတ်ဆင်ခဲ့ဖူးသူများသည် အတော်လေး ထူးဆန်းသော ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဍာန်များ ရှိခဲ့ပုံရသည်။

နောက်ဆုံးလူ ကြယ်သီးတပ်ပြီးချိန်၌ မန်နေဂျာ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် ပို၍နက်ရှိုင်းလာပြီး ထူးဆန်းသော အလင်းရောင် တစ်ခုက သူ၏နီရဲသော မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များတွင် တောက်ပလာပေ၏။

"အရမ်းကောင်းတယ်... အခု ပစ္စည်းတွေ ဝေပေးမယ်..."

သူသည် ဟောင်းနွမ်းပြီး အလင်းရောင်အားကောင်းသည့် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးလေးလက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သော်လည်း မီးသီးများမှ သရဲတစ္ဆေဆန်သည့် အဖြူရောင်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်ထားသည်။

ထို့ပြင် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ပွတ်တိုက်ရာများ ပါရှိသည့် လေးလံသော အနက်ရောင် ရာဘာ နံပါတ်တုတ် လေးချောင်းလည်း ရှိနေသည်။

"လုံခြုံရေးဆိုတာ ဂိတ်တဲထဲမှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်နေရုံပဲလို့ မထင်နဲ့... နားထောင်... ဒီနေရာမှာ စည်းကမ်းကတော့ ပို့ဆောင်ရေးသမားတွေကို အထဲဝင်ခွင့် လုံးဝမပြုဘူး..."

"ပို့ဆောင်ရေး ပစ္စည်းအားလုံးကို ဂိတ်ပေါက်မှာ မင်းတို့ လုံခြုံရေးတွေက လက်ခံယူပြီးတော့ နေထိုင်သူတွေဆီကို ကိုယ်တိုင်သွားပို့ပေးရမယ်... တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ခွင့်ပြုချက်မရှိတဲ့ ဘယ်သူမဆို ခိုးဝင်လာတာကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တားဆီးရမယ်..."

"ဒါ့ပြင်... မင်းတို့ တာဝန်ကျတဲ့ အဆောက်အအုံတွေရဲ့ စင်္ကြန်တွေ မီးဘေးထွက်ပေါက်တွေနဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အများပြည်သူ နေရာတွေကို နှစ်နာရီ တစ်ကြိမ် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စစ်ဆေးပြီး ကင်းလှည့်ရမယ်..."

ထို့နောက် သူက သူ၏ဖုန်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့ကို အခု ညပိုင်းကင်းလှည့် အလုပ်ဂရုထဲကို ထည့်လိုက်မယ်... ပို့ဆောင်ရေးတာဝန်တွေ အားလုံးနဲ့ ယာယီ ညွှန်ကြားချက်တွေကို အဲ့ဒီမှာ ချပေးလိမ့်မယ်... တာဝန်တစ်ခု ရတာနဲ့ မင်းတို့က တုံ့ပြန်ပြီး ဆယ်မိနစ်အတွင်း အကောင်အထည်ဖော်ရမယ်..."

ဤစကားများကြောင့် လေးယောက်လုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏စိတ်နှလုံးသားများ လေးလံသွားလေ၏။

ဤသည်မှာ သူတို့ စိတ်ကူးယဉ်ထားခဲ့သော လုံခြုံရေး အလုပ်နှင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအလား ကွာခြားနေသည်။

တစ်နေရာတည်းတွင် ရပ်နေရုံ သို့မဟုတ် ကင်းလှည့်ရုံမျှဖြင့် ညဘက်အချိန်ကို ဖြတ်သန်းရမည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။ အလုပ်တာဝန်များ ဤမျှထိ များပြားရှုပ်ထွေးပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားကာ အစားအသောက်များပင် လိုက်ပို့ရလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။

ဤသည်က အခြေခံအားဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို လူသုံးယောက်စာ အလုပ်လုပ်ခိုင်းနေခြင်းပင်။

အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ငြင်းခုံရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"မန်နေဂျာ... ပို့ဆောင်ရေး သမားတွေကို အထဲဝင်ခွင့် ပေးလိုက်တာက ပိုပြီးထိရောက်မှု မရှိဘူးလား...အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ငါတို့က လုံခြုံရေးကို ပိုပြီးအာရုံစိုက်လို့ ရတာပေါ့..."

"ထိရောက်မှုလား"

မန်နေဂျာသည် သူ့ကို ပြတ်သားစွာ စကားဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ နီရဲသော မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များသည် ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုသည် ဒီဂရီအနည်းငယ်မျှ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေ၏။

"ဒီနေရာမှာ... ဘေးကင်းလုံခြုံရေးက အရာအားလုံးထက် အရေးကြီးတယ်....ပို့ဆောင်ရေး ဝတ်စုံတွေ ဝတ်ပြီး အဝင်အထွက်လုပ်နေတဲ့ သူတို့ရဲ့ အရေပြားအောက်မှာ တကယ်တော့ ဘာတွေရှိလဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူ သိမှာလဲ... ထိန်းချုပ်လို့မရတဲ့ အရာတွေကို အပြင်မှာ ထားတာက မင်းတို့ကို ကာကွယ်ဖို့နဲ့ နေထိုင်သူအားလုံးရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက်ပဲ..."

"ဒါမှမဟုတ်... ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းမှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား..."

သူသည် သူ၏အနီရောင်မျက်လုံးများဖြင့် လီကျဲ့ ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး စိတ်ကျေနပ်လောက်သော အဖြေတစ်ခု မရရှိပါက တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုခု ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည့်အလားပင်။

"မရှိ... မရှိပါဘူး..."

လီကျဲ့သည် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး နှလုံးခုန်ရပ်မတတ် ကြောက်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုအကြည့်ကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်..."

မန်နေဂျာသည် သူ၏အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အေးစက်ကာ လုပ်ငန်းဆန်သော အမူအရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေ၏။

"မှတ်ထား... တာဝန်တွေ အားလုံးကို သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ပြီးအောင် လုပ်ရမယ်... နေထိုင်သူတွေဆီက တိုင်ကြားစာတွေ ဒါမှမဟုတ် ညွှန်ကြားချက်တွေကို နှောင့်နှေးတာတွေ ရှိရင် မင်းတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည် အကဲဖြတ်မှုမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားလိမ့်မယ်..."

"စွမ်းဆောင်ရည် ညံ့ဖျင်းတဲ့ သူတွေက... အကျိုးဆက်တွေကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်..."

ထို့နောက် လူလေးယောက်ကို လူတစ်ရာကျော်ရှိသော ဂရုချတ်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ ထိုလူများအားလုံးသည် ဤတိုက်ခန်းအိမ်ယာ၌ နေထိုင်သူများ ဖြစ်ပုံရသည်။

သူတို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ဦးက သူတို့ လေးယောက်ကို မန်းရှင်းခေါ်လိုက်၏။

【ဟေး... ငါက အဆောက်အအုံ B အခန်း ၂၀၂ ကပါ... မြွေတစ်ကောင် ဒီထဲကို ဘယ်လို ရောက်လာမှန်း မသိဘူး... မင်းတို့ လာရှင်းပေးမလား... မြန်မြန် လာထုတ်သွားစမ်းပါ...ငါ ကြောက်လွန်းလို့ သေတော့မယ်...】

ဤမက်ဆေ့ချ်ကို မြင်သောအခါ သူတို့လေးယောက်လုံး ကြက်သေသေသွားကြသည်။

တိုက်ခန်းအိမ်ယာထဲမှာ မြွေတစ်ကောင် ရှိနေတာလား...

ဒါက ဘယ်လိုကိစ္စမျိုးလဲ....

"မင်းတို့ လေးယောက်က ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ... နေထိုင်သူကို ပြန်ဖြေလေ....နေထိုင်သူရဲ့ တာဝန်က အမိန့်ပဲ... ပြီးတော့ အမိန့်ကို လုံးဝလိုက်နာရမယ်....လှုပ်ရှားစမ်း"

အိမ်ရာမန်နေဂျာက အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူလေးယောက်လုံးသည် ဂရုထဲတွင် "လက်ခံရရှိပါသည်" ဟု ကပျာကယာ ပြန်ဖြေလိုက်ကြ၏။

"လီကျဲ့နဲ့ကျောက်ဝူ... မင်းတို့ နှစ်ယောက်က အဆောက်အအုံ B ကို တာဝန်ယူရမယ်... ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်က အဆောက်အအုံ A ကို ယူ... အဆောက်အအုံ A နဲ့ B ရဲ့ ကွာခြားချက်ကို မင်းတို့ သိတယ် မဟုတ်လား... ချန်အန်း... မင်းက အဆောက်အအုံ A မှာ နေတာ...လီကျဲ့... မင်းက အဆောက်အအုံ B မှာ နေတာ... နားလည်လား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူတို့လေးယောက်လုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်... မင်းတို့ နှစ်ယောက် လှုပ်ရှားတော့... နေထိုင်သူက ကြောက်လန့်ပြီး ဒေါသမထွက်စေနဲ့... မြန်မြန်သွား...."

လီကျဲ့ နှင့်ကျောက်ဝူတို့သည် အလျှင်အမြန် ထွက်ခွာသွားပြီး အဆောက်အအုံ B၊ အခန်း ၂၀၂ ဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။

မည်သည်ကြောင့် မြွေတစ်ကောင် ရှိနေသည်ကို သူတို့ မသိသော်လည်း နေထိုင်သူတစ်ဦးက ပြောလာပြီဖြစ်ရာ သူတို့၏တာဝန်ကို ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ရပေမည်။

ထိုလူနှစ်ဦး ထွက်သွားပြီး မကြာမီ နေထိုင်သူများဂရုထဲတွင် မက်ဆေ့ချ်များ ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။

【ငါ့ရဲ့ အစားအသောက်တွေ ဂိတ်ပေါက်ကို ရောက်နေပြီ... အကင်ရယ် ကိုကာကိုလာရယ်... ဘာများ လိုနေသေးလဲဆိုတာ ကူစစ်ပေးဦး... ပြီးရင် အဆောက်အအုံ A အခန်း ၅၀၃ ကို လာပို့ပေးပါ...】

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်အန်းနှင့် သူ၏အဖော်သည် ဂိတ်ပေါက်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြ၏။ သူတို့ တွေးထင်သည့်အတိုင်းပင် သူတို့ကို အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ကြည့်နေသော ပို့ဆောင်ရေးသမားတစ်ဦးကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ပစ္စည်းများကို ပေးအပ်ပြီးနောက် ပို့ဆောင်ရေး သမားက "အရသာရှိရှိ သုံးဆောင်ပါ" ဟု တီးတိုးပြောကာ အလောတကြီး ထွက်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သား ပစ္စည်းများကို သေချာ စစ်ဆေးရန်ပင် အချိန်မရလိုက်သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဘာမှမလိုချေ။ သူတို့သည် နေထိုင်သူထံ ပို့ဆောင်ရန် အပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးတက်သွားကြသည်။

ချန်အန်းနှင့် သူ၏အဖော်သည် အဆောက်အအုံ A၊ အခန်း ၅၀၃ ၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

ချန်အန်းက တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ လုံခြုံရေးကပါ... လူကြီးမင်းရဲ့ အစားအသောက်တွေ ရောက်ပါပြီ..."

အတွင်းမှ ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ဆွဲလိုက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အခန်းတံခါး ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားသည်။

ညအိပ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အနည်းငယ် ဝဖြိုးသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တံခါးနောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် အလျင်စလိုဖြစ်မှုနှင့် စိတ်မရှည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ နှေးနေရတာလဲ... ပေးစမ်း"

သူက ချန်အန်း၏လက်ထဲမှ ပစ္စည်းအိတ်ကို လုယူလိုက်သည်။

တံခါးသည် ဘန်းခနဲ ပြန်ပိတ်သွားလေ၏။

"သောက်ချေးပဲ... သူ့အချိုးက ဘာလဲ"

တခြားကစားသမားသည် ထိုအမျိုးသား၏အပြုအမူကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းဒေါသထွက်သွားပြီး ရှင်းလင်းချက်တောင်းရန်အတွက် တံခါးကို ခေါက်လိုခဲ့သည်။

"မေ့လိုက်ပါ... ငါတို့က အခု လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းတွေလေ... ငါတို့မှာ ဘာလူ့အခွင့်အရေးမှ မရှိဘူး... တာဝန်အသစ်တွေ ရှိမရှိ ဂရုကိုပဲ စစ်ကြည့်ရအောင်..."

ချန်အန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဤလုံခြုံရေးအလုပ်မှာ လွယ်ကူပုံမပေါ်ချေ။ ယနေ့ည အလွန်အမင်း မပင်ပန်းရန်သာ သူ မျှော်လင့်နေမိသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက မနက်ဖြန် ကုမ္ပဏီသို့ ရောက်လျှင် သူ အလုပ်လုပ်ရန် ခွန်အား လုံးဝရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"အခုထိတော့ မရှိသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ကင်းလှည့်ဖို့တော့ လိုလိမ့်မယ်..."

"ကောင်းပြီ... သွားကြတာပေါ့..."

အချိန်သည် ညဉ့်နက်ပိုင်းနာရီများဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရောက်ရှိလာလေ၏။ ကစားသမားတစ်ဝက်သည် အိပ်ရာဝင်သွားကြပြီး ဘဝ၏နေ့ရက်သစ်တစ်ခု၌ အလုပ်လုပ်ရခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် တခြားကစားသမားတစ်ဝက်သည် အချိန်ပိုင်းအလုပ်များ ရှာတွေ့ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ညဆိုင်းများကို စတင်နေကြလေပြီ။ တစ်နေ့ကို အလုပ်နှစ်ခု လုပ်ကိုင်ရင်း သူတို့၏အချိန်များကို အလွန်အမင်း စီမံခန့်ခွဲနေကြကာ အသက်ရှူရန် အချိန်ပင် မပေးနိုင်ကြချေ။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ အကြွေးများကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပြန်ဆပ်နိုင်ရန်အတွက်ပင်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချေးငွေဟူသော မမြင်နိုင်သည့် တောင်ကြီးသည် ပို၍ပို၍ လေးလံလာပေ၏။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက သူတို့ ဖိနှိပ်ခံရပြီး သေဆုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။