အခန်း ၁၁၄

အခန်း (၁၁၄) နယ်မြေ တစ်ခုတည်းမှာ ဘဝတွေက မတူကြဘူးလား

ချန်အန်းသည် စိုစွတ်နေသော သူ၏ ဆံပင်များကို မျက်နှာသုတ်ပုဝါဖြင့် ပွတ်သုတ်ပြီး ရေချိုးခန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ဇနီး ဝမ်ဝမ် ထွက်မသွားသေးကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့အစား သူမသည် တံခါးဝတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး သူ့ကို နူးညံ့ညင်သာသော်လည်း သတိမပြုမိနိုင်လောက်အောင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်လေး ပါဝင်နေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေလေ၏။

သူ၏ နှလုံးသား ဆတ်ခနဲ တုန်ရီသွားပြီး မသိစိတ်မှ အတင်းအကျပ် ပြုံးပြကာ တစ်ညလုံး အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... အလုပ် မသွားသေးဘူးလား..."

ဝမ်ဝမ် ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။ သူမသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကိုဆန့်တန်း၍ သူ့ကို နူးညံ့သော်လည်း တင်းကျပ်သော ပွေ့ဖက်လိုက်ကာ သူမ၏ ပါးပြင်ကို သူ၏ နွေးထွေးပြီး စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်သော ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ အပ်လိုက်သည်။

"ယောက်ျား..."

သူမက ပြောဆိုလိုက်ရာ သူမ၏အသံမှာ တိုးညှင်းနေပြီး နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းကြီး ဖိအားတွေ မပေးပါနဲ့..."

ဤပွေ့ဖက်မှုသည် နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးကာ သူမ၏ ရင်းနှီးပြီး စိတ်သက်သာရာရစေသော ရနံ့ကို သယ်ဆောင်လာသည်။

ဤသည်က မှော်အစွမ်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရသည်။ တစ်ညလုံး စုဆောင်းလာခဲ့ပြီး သူ့ကို ကြေမွှလုမတတ် ဖြစ်စေခဲ့သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် တင်းမာမှုများအပြင် ထိုအလုပ်အပေါ် နက်ရှိုင်းစွာ မုန်းတီးမှုများသည် ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် နေရောင်အောက်မှ နှင်းများအလား အရည်ပျော်သွားတော့သည်။

ချန်အန်း၏ တောင့်တင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ပြေလျော့သွားပြီး သူ၏ဇနီးကို ပြန်လည်ပွေ့ဖက်ထားကာ စစ်မှန်သော နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

တန်ပါတယ်...

ထိုအတွေးက သူ့ထံ၌ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မနေ့ညက သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ပြေးလွှားမှုများနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ အားလုံးသည် အနည်းဆုံးအနေဖြင့် ယနေ့နံနက် အိမ်ရာမန်နေဂျာ လွှဲပေးလိုက်သော ငွေသားယွမ်သုံးရာကို သူ့အား ရရှိစေခဲ့သည်။

ဤငွေသည် ကိုင်တွယ်ထိတွေ့၍ ရပေ၏။ ဤသည်က ထိုဧရာမချေးငွေ၏ဖိအားကို အနည်းငယ် သက်သာစေနိုင်ပြီး ဤပြီးပြည့်စုံပုံရသော "အိမ်" တွင် သူ့ကို ယုံကြည်မှု အနည်းငယ် ပိုရှိလာစေနိုင်သည်။

ဤပွေ့ဖက်မှု၏ နွေးထွေးမှုကို ကာကွယ်ရန်နှင့် သူ့အပေါ် မှီခိုနေရသော ဤ "အိမ်" အတွက် အခက်အခဲနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတို့သည် သူ သည်းခံနိုင်ဖွယ်ရှိပုံရလေ၏။

အချိန်တခဏအတွင်း သူ ရေချိုးခန်းထဲတွင် ယခုလေးတင် ချမှတ်ခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက် ယိမ်းယိုင်သွားတော့သည်။ ဤအိမ်အတွက် အချိန်ပိုင်း လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းအဖြစ် အရိုးကြေမတတ် အလုပ်လုပ်ခြင်းက လက်မခံနိုင်စရာ မဟုတ်လောက်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

"ရပါတယ်...ငါ မပင်ပန်းပါဘူး..."

သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ ဆံပင်များမှ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ မသိစိတ်မှ နူးညံ့ညင်သာသွားလေ၏။

"ငါတို့အိမ်လေးအတွက်... တန်ပါတယ်..."

ဝမ်ဝမ်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးများသည် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု စိတ်ကျေနပ်မှုတို့ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"အင်း...ငါ့ရဲ့ယောက်ျားက အကောင်းဆုံးပဲဆိုတာ ငါ ယုံတယ်...ဒီည ဘာစားချင်လဲ... ငါ ချက်ပေးမယ်..."

"မင်း ချက်သမျှ အကုန်ကြိုက်တယ်..."

ချန်အန်းက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို အလုပ်သွားကြစို့..."

"ကောင်းပြီလေ... ငါ အဝတ်အစား သွားလဲလိုက်ဦးမယ်..."

ချန်အန်းသည် အခန်းထဲသို့ ပြန်လျှောက်သွားရာ သူ၏ နူးညံ့သော အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အတွင်းစိတ် ရုန်းကန်နေရသည့် အမူအရာတစ်ခုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

ငါ ဆက်လုပ်သင့်သလား...

အကယ်၍ သူသာ သေချာ မကြိုးစားပါက သူ၏လစာ တစ်ခုတည်းဖြင့် ချေးငွေများကို အမှန်တကယ် ပြန်ဆပ်နိုင်မည်လော...

တခြားသော မတော်တဆမှုများ ရှိလာနိုင်သည်ဟုလည်း သူ တွေးပူနေမိသည်။

...

တခြားတစ်ဖက်တွင်...

လီကျဲ့ သည် အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ် ပြုတ်ထွက်တော့မည့်အလား ခံစားနေရသော်လည်း သူ၏ ဦးနှောက်မှာမူ အလုပ်လုပ်နေခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်ချေ။

အလုပ်နှစ်ခု လုပ်ရတာကို ငါ တကယ်ပဲ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ပါ့မလား...

ဤမေးခွန်းက သူ၏စိတ်ထဲတွင် လွှမ်းမိုးနေသည်။

လုံခြုံရေးအလုပ်၏ ပြင်းထန်မှုသည် သူ မျှော်မှန်းထားသည်ထက် များစွာသာလွန်နေပြီး အစားအသောက် ပို့ဆောင်ရေးမှာလည်း လွယ်ကူသောအလုပ် မဟုတ်သည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။

သို့သော် ချန်အန်း၏တွေဝေမှုနှင့် မတူဘဲ ပို၍အားကောင်းသော အရေးပေါ် ခံစားချက်က သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်၏။

အချိန်သည် မည်သူ့ကိုမျှ စောင့်ဆိုင်းနေမည် မဟုတ်ချေ။

သူ၏ဖုန်းကို သူ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ မနက် ခုနစ်နာရီကျော်လေးသာ ရှိသေးပြီး သူ မနက်ခင်း အလုပ်သွားချိန်နှင့် အတိအကျ တိုက်ဆိုင်နေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လူများသည် သူတို့၏ကုမ္ပဏီများသို့ တိုက်ရိုက်ပို့ဆောင်ရန် မနက်စာ မှာယူကြပေမည်။ ဤသည်မှာ အစားအသောက် ပို့ဆောင်ရေးအတွက် ရွှေရောင်အချိန်ဖြစ်ပြီး အော်ဒါတစ်ခုစီ၏ စျေးနှုန်းမှာလည်း အတော်လေး မြင့်မားသော အချိန်ပင်။

အော်ဒါတစ်ခုစီတိုင်းသည် သူ၏ ချေးငွေပြန်လည်ပေးဆပ်မည့် ပန်းတိုင်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ပို၍နီးကပ်သွားခြင်းကို ဆိုလိုသ​ည်။ သူ အချိန်တစ်မိနစ်မျှပင် အလဟဿ မဖြုန်းတီးနိုင်ချေ။

ချန်အန်းကဲ့သို့ ရုန်းကန်မှုများတွင် နစ်မြုပ်နေရန် သူ့ထံတွင် အချိန်မရှိချေ။

ရှင်သန်ရေးဖိအားသည် သူ့ကို ကြာပွတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရိုက်နှက်နေပြီး ချက်ချင်းအရေးယူဆောင်ရွက်ရန် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးနေလေ၏။

သူ ထိုင်ပြီး အသက်ရှူရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကာ သူ၏ထိုင်းမှိုင်းနေသော အာရုံကြောများကို နှိုးဆွရန် မျက်နှာကို ရေအေးဖြင့် ပက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ ပြင်ဆင်ထားသော အနည်းငယ် ကြီးနေသည့် ပို့ဆောင်ရေးဝတ်စုံကို အလျင်အမြန် လဲဝတ်လိုက်ပြီး သူ၏ဦးထုပ်နှင့် လျှပ်စစ်စကူတာသော့ကို ဖဆွဲယူလိုက်သည်။

"ဒီလောက်စောစော ထွက်တော့မလို့လား..."

သူ၏ဇနီး လင်းဝေသည် ကလေးကို ပွေ့ချီကာ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာလေ၏။ သူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

ချေးငွေ ပြန်ဆပ်ရန်အတွက် သူမ၏ခင်ပွန်းသည် မကြာသေးမီက အထူးတလည် အလုပ်ကြိုးစားနေပုံရသည်။

"အင်း... အော်ဒါတွေအများကြီး ရှိနေတုန်း မနက်ပိုင်း အလုပ်များတဲ့ အချိန်ကို မိချင်လို့..."

လီကျဲ့က သူ၏လေသံကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့လျှောက်လှမ်းသွားကာ အိပ်ပျော်နေသော ကလေးလေး၏ မျက်နှာကို ဖွဖွလေး ထိတွေ့လိုက်ပြီး သူ၏ ဇနီးကို စိတ်အေးစေမည့် အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... နေ့လယ်ကျရင် ငါ နားဖို့ ပြန်လာခဲ့မယ်..."

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို နင် အကြိုက်ဆုံး အစားအစာ ချက်ထားပေးမယ်..."

"အင်း..."

ဇနီးသည်ကို နှုတ်ဆက် အနမ်းပေးပြီးနောက် လီကျဲ့ သည် အိမ်မှထွက်လာကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းပြီး သူ၏ လျှပ်စစ်စကူတာပေါ်သို့ တက်ကာ အော်ဒါများ စတင်လက်ခံရန် သူ၏ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အောက်ထပ်တွင် သူသည် အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေသော ထိုလျှပ်စစ်စကူတာကို တွန်းထုတ်ကာ ဦးထုပ်ဆောင်းပြီး ဖုန်းထဲမှ ပို့ဆောင်ရေး အက်ပလီကေးရှင်းကို ဖွင့်လိုက်၏။

မနက်ခင်း၏ အအေးဓာတ်သည် သူ၏ ပါးလွှာသော ပို့ဆောင်ရေး ဝတ်စုံကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ကို တုန်ယင်သွားစေခဲ့သော်လည်း သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော စိတ်ကို အနည်းငယ် ကြည်လင်သွားစေသည်။

သူ တိုက်ခန်းအိပ်ရာ၏ဂိတ်ပေါက်မှ ထွက်တော့မည့်အချိန်မှာပင် အနက်ရောင်ဆီဒင်ကားတစ်စီးသည် မြေအောက် ကားပါကင်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာပြီး ဂိတ်တံခါး တက်လာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် ဂိတ်တံခါးရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ကားမှန်ကျသွားပြီး ယာဉ်မောင်းခုံရှိလူကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ လီကျဲ့ ၏အကြည့်ကို အေးခဲတောင့်တင်းသွားစေခဲ့လေ၏။ ဤသည်မှာ ချန်အန်းပင်။

ချန်အန်းသည် သန့်ရှင်းပြီး သပ်ရပ်နေပုံရသည်။ တစ်ဖက်လူ၏မျက်လုံးများတွင် သူ့ကဲ့သို့ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း ယာဉ်မောင်းခုံရှိ ကိုယ်ဟန်အနေအထားက လီကျဲ့ တွင် လက်ရှိချိန်၌ရှိမနေသော "တင့်တယ်မှု" တစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားလေ၏။

ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် သူ၏ဇနီးဖြစ်သူ ဝမ်ဝမ် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ဖုန်းကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသား ဂိတ်ပေါက်တွင် ထိပ်တိုက်ဆုံတွေ့သွားကြသည်။

ချန်အန်းသည် လီကျဲ့ နှင့် သူ၏ထင်ရှားသော ပို့ဆောင်ရေးသမားဝတ်စုံတို့အပြင် သူ၏နံဘေးရှိ လျှပ်စစ်စကူတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

အလွန်ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုတစ်ခုက သူ၏မျက်လုံးများတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူ အံ့အားသင့်သွားပြီး သတိမပြုမိနိုင်လောက်အောင် ညင်သာသော သနားကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်လေး ရှိပြီး ရုန်းကန်နေရသည့် အဖော်တစ်ဦးထံမှ နားလည်မှု အရိပ်အယောင်လေးပင် ပါဝင်ကောင်း ပါဝင်နိုင်သည်။

သူသည် လီကျဲ့ ကို နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

လီကျဲ့ သည်လည်း ပြန်လည်နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိချေ။

သို့သော် စကူတာလက်ကိုင်ပေါ်ရှိ သူ၏လက် မသိစိတ်မှ တင်းကျပ်သွားသည်။

အီလက်ထရွန်းနစ်ကားမှန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ မြင့်တက်လာပြီး ကားအပြင်နှင့်အထဲရှိ ကမ္ဘာနှစ်ခုကို ပိုင်းခြားလိုက်၏။

ဂိတ်တံခါး ပွင့်သွားပြီး အနက်ရောင်ဆီဒင်ကားသည် မနက်ခင်း အလုပ်သွားချိန် ယာဉ်ကြောထဲသို့ ချောမွေ့စွာ ဝင်ရောက်သွားကာ လီကျဲ့၏အမြင်အာရုံထဲမှ လျှင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လီကျဲ့ သည် နေရာမှာပင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး ဆီဒင်ကား ပျောက်ကွယ်သွားသော ဦးတည်ချက်ကို ကြည့်နေသည်။

ချန်အန်း သည် ဤနယ်မြေတွင် ကိုယ်ပိုင်ကား "ပိုင်ဆိုင်" သူ အနည်းငယ်အနက်မှ တစ်ဦးပင်။

ဤဖန်တီးထားသောကမ္ဘာတွင် ဤကားသည် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ကိရိယာသက်သက် မဟုတ်ချေ။ ဤသည်က အဆင့်အတန်းနှင့် အခြေအနေများ၏ သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

ဆိုလိုသည်မှာ ပို၍ရက်ရောသော ကနဦး "ပုံစံ" တစ်ခု၊ ပို၍သက်တောင့်သက်သာရှိသော အလုပ်သွားချိန်တစ်ခုနှင့် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ တူညီသော အကြွေးဖိအားကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ပို၍လွတ်လပ်ခွင့်နှင့် ရွေးချယ်ခွင့်များ ရှိခြင်းကိုပင် ဆိုလိုသည်။

ဥပမာအနေဖြင့် ချန်အန်းသည် ထိုအန္တရာယ်များသော အချိန်ပိုင်းလုံခြုံရေးအလုပ်ကို စွန့်လွှတ်ရန် ရွေးချယ်နိုင်ပြီး ပို၍အလားအလာရှိပုံရသော သူ၏ အဓိက အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတွင် အာရုံစိုက်နိုင်သည်။

သို့သော် သူ လီကျဲ့ ကမူ လျှပ်စစ်စကူတာကို စီးနင်းကာ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားများကို ဆက်လက်၍ အလွန်အကျွံ အသုံးပြုနေရပေမည်။ လုံခြုံရေးအဖြစ် ညဆိုင်းဆင်းပြီးနောက် အစားအသောက်များ ပို့ဆောင်ရန် သူသည် လမ်းပေါ်၌ အချိန်နှင့်အမျှ အပြေးအလွှား ယှဉ်ပြိုင်နေရပေမည်။

ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခါးသီးမှုနှင့် အလျင်လိုမှု ခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ စိတ်ခံစားမှုများတွင် နစ်မြုပ်နေရန် သူ့ထံ၌ အချိန်မရှိချေ။

"ဒင်ဒေါင်.. မင်းမှာ ပို့ဆောင်ရေး အော်ဒါသစ် တစ်ခု ရှိတယ်...."

ဖုန်း၏အသိပေးသံ မြည်ဟီးလာပြီး အေးစက်ကာ အလျင်စလို ဖြစ်နေလေ၏။

လီကျဲ့ သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လီဗာကို ရုတ်တရက် ဆွဲလိုက်သည်။

လျှပ်စစ်စကူတာမှ တိုးညှင်းသောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို သယ်ဆောင်ကာ တိုက်ခန်းအိမ်ရာဂိတ်ပေါက်မှ ထွက်သွားပြီး ရှင်သန်ရန် ရုန်းကန်နေကြသော လူများနှင့်ကားများ၏ ရေစီးကြောင်းထဲသို့ ပြတ်သားစွာ ထိုးဆင်းသွားတော့သည်။

သူ့အတွက် နောက်ပြန်လှည့်စရာ လမ်းမရှိတော့ချေ။ သူ ရှေ့သို့ ဆက်လက်၍ လျှောက်လှမ်းသွားရန်သာ ရှိတော့သည်။