အခန်း ၁၁၆

အခန်း (၁၁၆) အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်တာလား... အလုပ်ဖြုတ်ခံရခြင်း

သူ စတင်လုပ်ဆောင်ရန် စာရင်းဇယားကို ဖွင့်လိုက်ချိန်မှာပင် မန်နေဂျာဝမ်၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံက ရုတ်တရက် အနီးအနားမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ မန်နေဂျာသည် တခြားဖိုင်တစ်ခုကို လက်ထောက်ဝမ်ဝမ်၏ စားပွဲပေါ်သို့ ဘန်းခနဲ ပစ်ချလိုက်သည်ကို သူ မြင်တွေ့မိသည်။

ဝမ်ဝမ်သည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူမ၏ပခုံးများ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေကာ တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် မန်နေဂျာ... ကျွန်မ အခုချက်ချင်း ပြင်လိုက်ပါ့မယ်..."

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ချန်အန်းသည် သူ၏ နှလုံးသား မွန်းကြပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝမ်ဝမ်သည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သော်လည်း သူမ လူသိရှင်ကြား အရှက်ခွဲခံရသည်ကို သူ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့်သာ ကြည့်နေနိုင်ခဲ့လေ၏။

သူ လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ဖြေလျှော့လိုက်သည်။

ထိုအချိန်၌ မန်နေဂျာဝမ်က သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ချန်လန်... မင်းက အတွေ့အကြုံ ပိုရှိတယ်...ဝမ်ဝမ် ဘက်ကို မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်ထား... အစီရင်ခံစာ နှစ်ခုစလုံးမှာ ဘာအမှားမှ မပါစေနဲ့... နားလည်လား...."

"နားလည်ပါပြီ.."

ချန်အန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ကုမ္ပဏီအလုပ်သမားများအနေဖြင့် သူတို့သည် ဤမျှထိ ကျိုးနွံနေရပေမည်။ အထက်မှ ပေးအပ်လာသော မည်သည့် အလုပ်ကိုမဆို ပြီးစီးအောင် သူတို့ လုပ်ဆောင်ရပေမည်။

ချန်အန်းနှင့်ဝမ်ဝမ်တို့သည် အလုပ်ချိန်မကုန်မီ မဖြစ်နိုင်လုနီးပါးဖြစ်သော အလုပ်တစ်ခုကို ပြီးစီးအောင် ကြိုးစားရင်း ပုံနေသော အလုပ်များထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ပုံမှန်အားဖြင့် အေးအေးဆေးဆေးနှင့် တက်ကြွလေ့ရှိသော ပရောဂျက်ဌာန၏လေထုသည် ရုတ်တရက် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ရိုက်ချိုးခြင်း ခံလိုက်ရလေ၏။

ကုမ္ပဏီတွင် ရှစ်နှစ်ကြာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး "နွားအိုကြီး" ဟု လူသိများသော ဝါရင့်ဝန်ထမ်း ကျောက်ထျန် မန်နေဂျာဝမ်၏ ရုံးခန်းထဲသို့ ခေါ်ယူခြင်းခံလိုက်ရသည်။

မှန်နံရံများပေါ်ရှိ လိုက်ကာများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်ချလိုက်ရာ အတွင်းပိုင်းကို အပြင်ဘက် အမြင်အာရုံမှ ဖုံးကွယ်သွားစေခဲ့သည်။

ရုံးခန်းဧရိယာတွင် ကီးဘုတ်ရိုက်ခတ်သံများ တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားပြီး စိတါမသက်သာဖွယ် တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု စတင်၍ ပျံ့နှံ့လာလေ၏။

လူတိုင်းသည် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို တိတ်တဆိတ် နှေးကွေးလိုက်ကြပြီး မန်နေဂျာ၏ ရုံးခန်းမှ ထွက်ပေါ်လာမည့် အသံများကို ကြားရရန် သူတို့၏ နားများကို စွင့်ထားကြသည်။

"ဟူး... ကျောက်ထျန်က ရုံးခန်းထဲကို တကယ်ကြီး အခေါ်ခံလိုက်ရတာပဲ... သူ အဲ့ဒီထဲ မရောက်တာ တော်တော်ကြာပြီ မဟုတ်လား..."

"အင်း... လူအိုကြီးကျောက်က အမြဲတမ်း ထင်ပေါ်မှုမရှိတဲ့သူလေ... သူက သဘောလည်းကောင်းတယ်...သူ့ရဲ့ အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်းက ထိပ်တန်းအဆင့် မဟုတ်ပေမဲ့ သူက တည်ငြိမ်တာကြောင့် ရုံးခန်းထဲ အခေါ်ခံရတာ ရှားတယ်..."

"လူအိုကြီးကျောက်က အသက်နည်းနည်း ကြီးလာပြီဆိုတော့ သူ အလုပ်ဖြုတ်ခံရတာများလား..."

"သောက်ကျိုးနည်း... တကယ်ကြီးလား... ကုမ္ပဏီက လူတွေကို အလုပ်ဖြုတ်တော့မလို့လား...."

"အင်း... မကြာသေးခင်က သူဌေး စစ်ဆေးရေး လာလုပ်တာတွေ ပိုများလာတယ်ဆိုတာ မင်း သတိမထားမိဘူးလား... ပြီးတော့ မန်နေဂျာရဲ့ ဒေါသကလည်း ပိုဆိုးလာတယ်....အလုပ်ဖြုတ်တာတွေ လာတော့မယ်လို့ ငါ တကယ်ကြီး ခံစားနေရတယ်..."

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ချန်အန်း ၏ နှလုံးသား ဆတ်ခနဲ တုန်ရီသွားသည်။

အလုပ်ဖြုတ်တာလား..

အလုပ်ဖြုတ်တာလား... ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကြီးမှာလား.... ငါက ဧရာမချေးငွေကြီးကို ထမ်းထားရတဲ့အချိန်... 'အလားအလာကောင်းတဲ့' နေ့ဘက် အလုပ်တစ်ခု ရှိနေတာကို ကံကောင်းတယ်လို့ ခုလေးတင် ခံစားနေရပြီး... အချိန်ပိုင်း လုံခြုံရေး အလုပ်ကိုတောင် စွန့်လွှတ်ဖို့ စဉ်းစားနေတဲ့ အချိန်မှာလား...

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ကို ကြည်လင်သော မိုးကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်ခြင်းပင်။

သူသည် အနီးအနားရှိ ဝမ်ဝမ်ကို မသိစိတ်မှ ကြည့်လိုက်ရာ သူမလည်း မော့ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။ သူမ၏မျက်နှာသည် ဖြူရော်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် တူညီသော ထိတ်လန့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးလုံးသည် သူတို့အချင်းချင်း၏နှလုံးသားထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ကြောက်ရွံ့မှုလှိုင်းလုံးကြီးကို အကြည့်များမှတဆင့် နားလည်သွားကြသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ အလုပ်ပြုတ်သွားခဲ့လျှင်...

သူ ဆက်မတွေးရဲတော့ချေ။ လစဉ် အချိန်မှန် ရောက်လာလေ့ရှိသော ချေးငွေပြန်ဆပ်ရန် သတိပေးချက်များသည် အေးစက်သော ကြိုးကွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ယခုချိန်၌ ရုတ်တရက် တင်းကြပ်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အစပိုင်းတွင် အခန်းအတွင်းမှ တိုးညှင်းသော စကားပြောသံများကိုသာ ကြားရသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် အသံများ ကျယ်လောင်လာပေ၏။

"ဘာလို့ ကျွန်တော်လဲ....ကျွန်တော် ဒီကုမ္ပဏီအတွက် ကျွန်တစ်ယောက်လို အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့တာ ရှစ်နှစ်တောင် ရှိပြီ....အချိန်ပိုတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ဆင်းခဲ့တယ်... ဘယ်ပရောဂျက်ကို ကျွန်တော် မမီအောင် လုပ်ခဲ့မိလို့လဲ... အခုတော့ ခင်ဗျားက 'ဖွဲ့စည်းပုံ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ခြင်း' ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကန်ထုတ်တော့မလို့လား..."

ကျောက်ထျန်၏ အထိန်းအကွပ်မဲ့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံကို တံခါးမှတစ်ဆင့်ပင် ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရသည်။

"လူအိုကြီးကျောက်... စိတ်အေးအေးထားပါ...ဒါက အလုံးစုံ မဟာဗျူဟာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုအပေါ် အခြေခံပြီး ချမှတ်လိုက်တဲ့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပါ...."

မန်နေဂျာဝမ်က ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ အသံသည် ပို၍ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကြောင့် ကြားဖြတ်ခြင်းခံလိုက်ရလေ၏။

"မဟာဗျူဟာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု... သောက်ကျိုးနည်းပဲ...ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အသက် ကြီးနေပြီ...လစာလည်း များနေပြီလို့ထင်လို့ ပိုသက်သာတဲ့ လူသစ်တွေနဲ့ အစားထိုးချင်နေတာပဲ... ခင်ဗျားတို့က အသုံးချပြီးမှ ပစ်ပယ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား...မန်နေဂျာဝမ်... ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ပြောမယ်... ဒီကိစ္စက မပြီးသေးဘူး...."

ဘန်းခနဲ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး စားပွဲပေါ်သို့ လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည့်အလားပင်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရုံးခန်းတံခါး ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားသည်။ ကျောက်ထျန်၏မျက်နှာသည် ပြာနှမ်းနေပြီး သူ၏ရင်ဘတ်သည် ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေကာ သူ၏မျက်လုံးများ နီရဲနေလေ၏။

သူ၏လက်ထဲတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း အနည်းငယ် ပါဝင်သော အကြည်ရောင် ဖိုင်အိတ်တစ်အိတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ရုံးခန်းဧရိယာကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များသည် ရင်းနှီးသော်လည်း အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာများကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှု၊ မကျေနပ်မှုနှင့် နာကြည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ မည်သူ့ကိုမျှ မကြည့်တော့ဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ရှေ့ရှိ ကြမ်းပြင်ကိုသာ ခံစားချက်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေကာ သူ၏အလုပ်နေရာဆီသို့ ယိမ်းယိုင်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်သွားပြီး သူ၏ပစ္စည်းများကို တိတ်တဆိတ် စတင်၍ သိမ်းဆည်းလေ၏။

ငြင်းခုံခြင်းမရှိ ကာကွယ်ပြောဆိုခြင်း မရှိဘဲ အသက်ရှူကြပ်ဖွယ်နာခံမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုတို့သာ ရှိနေသည်။

မန်နေဂျာဝမ်သည် ရုံးခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ သိပ်မကောင်းလှချေ။ သူသည် သူ၏ လည်စည်းကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်လိုက်ပြီး ရုံးခန်း တစ်ခုလုံးမှ အမျိုးမျိုးသောအကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း အခြေအနေကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားသည့်အနေဖြင့် လည်ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘာကြည့်နေကြတာလဲ... အလုပ်ပြန်လုပ်ကြစမ်း.... ကုမ္ပဏီက စျေးကွက် အပြောင်းအလဲတွေနဲ့ ပိုပြီးကိုက်ညီအောင် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်စေဖို့အတွက် မကြာသေးခင်က ပုံမှန်ဝန်ထမ်း အပြောင်းအလဲတချို့ကို တကယ်ကြီး လုပ်ဆောင်နေတယ်... မင်းတို့အားလုံး မထိခိုက်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်... ကိုယ့်အလုပ်ကို အာရုံစိုက်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ အဓိက ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်တာက အဓိကပဲ..."

ဤအသံကောင်းဟစ်နေသော စကားလုံးများသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အလွန်ဗလာသက်သက် ဖြစ်နေပုံရသည်။

မန်နေဂျာဝမ်သည် သူ၏ ရုံးခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်ချိန်၌ သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်နေသော ရုံးခန်းဧရိယာသည် မမြင်နိုင်သော ထိတ်လန့်မှုတစ်ခုဖြင့် ချက်ချင်းဖုံးလွှမ်းခြင်းခံလိုက်ရလေ၏။

"ဖွဲ့စည်းပုံ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ခြင်း"၊ "ဝန်ထမ်း အပြောင်းအလဲ" နှင့် "အဓိက ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း" ကဲ့သို့သော စကားလုံးများသည် ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

လူတိုင်း ခေါင်းငုံ့သွားကြသော်လည်း သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာမူ ဆူပူအုံကြွနေလေပြီ။

"နောက်တစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲ..."

"ပြီးခဲ့တဲ့လက ငါ့ရဲ့ လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည်က သိပ်မကောင်း​ဘူး....ငါများ ဖြစ်နေမလား.."

"လူအိုကြီးကျောက်လို ဝါရင့်ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်တောင် ဒီလိုမျိုး အလုပ်ဖြုတ်ခံရနိုင်တယ်ဆိုရင်... ငါတို့လို လူသစ်တွေက သေချာပေါက် အလှည့်ကျလာမှာပဲ မဟုတ်လား...."

"ချေးငွေကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... တကယ်လို့ ငါသာ အလုပ်ဖြုတ်ခံရရင် ငါ့မှာ ပြန်ဆပ်ဖို့ ပိုက်ဆံ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါက အဆုံးသတ်သွားပြီ... ငါ ကုမ္ပဏီအသစ်တစ်ခု မြန်မြန်ရှာမှဖြစ်မယ်"

ချန်အန်းနှင့်ဝမ်ဝမ်တို့သည် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးသည် တခြားတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မနက်ပိုင်းက သူတို့သည် စာရင်းဇယားများနှင့် အသေးအဖွဲ ကိစ္စများအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအချိန်၌ များစွာပို၍ကြီးမားပြီး ပို၍လက်တွေ့ကျသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုဖြစ်သည့်အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်ခြင်းက ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေပြီ။

ဤနယ်မြေတွင် ဤတည်ငြိမ်သော အလုပ်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းသည် သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော ဝင်ငွေ အရင်းအမြစ်ကို ဆုံးရှုံးသွားခြင်းဖြစ်ပြီး ကြောက်ခမန်းလိလိကိန်းဂဏန်းနှင့် တူညီသော ချေးငွေကို ပြန်မဆပ်နိုင်တော့ခြင်းပင်။ အကျိုးဆက်များကို သူတို့ စိတ်ကူးယဉ်၍ပင် မရနိုင်ချေ။

တစ်ချိန်က သူတို့ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သော ရာထူးတိုးခြင်းများနှင့် လစာတိုးခြင်းများသည် အလုပ်ဖြုတ်ခံရခြင်း ရှေ့တွင် အလွန်ရယ်စရာကောင်းနေပုံ ရလေ၏။

ချန်အန်းသည် အလုပ်ဖြုတ်ခံရသည့်နေ့ သူ့ထံသို့ ရောက်မလာရန်သာ မျှော်လင့်နေမိသည်။ အကယ်၍ ရောက်လာရမည် ဆိုပါကလည်း အနည်းငယ် နောက်ကျမှ ရောက်လာပါစေဟု သူ ဆုတောင်းနေမိသည်။

ရုံးခန်းထဲရှိ ကီးဘုတ်ရိုက်သံများ တဖန်ပြန်၍ မြင့်တက်လာသော်လည်း ဤသည်က မယုံနိုင်လောက်အောင် အလျင်စလိုဖြစ်ပြီး ရှုပ်ယှက်ခတ်နေကာ ကြိုးစားအားထုတ်ဟန်ဆောင်မှုများနှင့် ရှင်သန်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေလေ၏။ လူတိုင်းသည် အလုပ်ရှုပ်နေသော ကိုယ်ဟန်အမူအရာမှတစ်ဆင့် သူတို့သည် "မရှိမဖြစ်" ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

ချန်အန်းက ဝမ်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ယခုအချိန်၌ အသေအလဲ အလုပ်လုပ်နေပြီး သူမ ကျန်ရစ်နိုင်စေရန်အတွက် ထူးချွန်သော ထိရောက်မှုမှတဆင့် သူမ၏စွမ်းရည်ကို ပြသရန် ကြိုးစားနေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကယ်၍ သူတို့ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားပါက သူတို့နှစ်ဦးလုံး ဧရာမ ချေးငွေကြီးကို တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။ သူတို့၏ထွက်ပေါက်သည် လုံးလုံးလျားလျား ပိတ်ဆို့သွားပေမည်။

ချေးငွေမယူမီက သူတို့ အလုပ်ပြုတ်သွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။ ကုမ္ပဏီတွင် သူတို့၏ ယခင်အလားအလာများသည် အလွန် တောက်ပလွန်းသဖြင့် သူတို့ အလုပ်မြဲရုံသာမက ရာထူးတိုးပြီး လစာတိုးလာမည်ဟုပင် တစ်ချိန်က ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယခုချိန်၌ ကျောက်ထျန် အလုပ်ဖြုတ်ခံရမှုနှင့်အတူ သူတို့ ချက်ချင်းစိုးရိမ်ပူပန်လာသည်။

'နောက်တစ်ယောက်က ငါတို့များ ဖြစ်နေမလား...'ဟု သူတို့ တွေးတောမိလေ၏။

ယခုအချိန်၌ သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ အလုပ်ဖြုတ်ခံရပြီးနောက် ရရှိမည့် နစ်နာကြေးသည် ချေးငွေကို တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် ပြန်ဆပ်ရန် လုံလောက်ပါစေဟု မျှော်လင့်ရန်ပင်။