အခန်း ၁၁၉

အခန်း (၁၁၉) တဖြည်းဖြည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း

လီကျဲ့ သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် နောင်တရမှု လှိုင်းလုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤချေးငွေကို မယူခဲ့လျှင် သူ အနည်းငယ်မျှပို၍ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေနိုင်မည်လောဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ ခရီးသွား၍ ရနိုင်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူ အမှန်တကယ် သဘောကျသော လစာနည်းသည့် အလုပ်တချို့ကို စမ်းလုပ်ကြည့်၍ ရနိုင်သည်။ အနည်းဆုံးအနေဖြင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ညံ့ဖျင်းမှု တစ်ခုလေးအတွက် ညဘက် အိပ်မပျော်ဘဲ စိုးရိမ်ပူပန်နေရမည် မဟုတ်သလို ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမည့်နေ့ရက် ရောက်မလာမီ ပြားစေ့တိုင်းကို တွက်ချက်နေရမည်လည်း မဟုတ်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် ထိုအတွေးသည် ဖြတ်ပြေးသွားရုံသာရှိပြီး လက်တွေ့ဘဝ၏ ပို၍နက်ရှိုင်းသော အလေးချိန်ကြောင့် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခြေမွှဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရလေ၏။

'အကယ်၍' ဆိုသည်မှာ မရှိသည့်အပြင် နောင်တရခြင်းအတွက်လည်း ဆေးမရှိချေ။ ထိုစာချုပ်ကို သူ လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်မှ စတင်၍ သူ၏ဘဝသည် နောက်ပြန်လှည့်၍ မရနိုင်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေပြီ။

"ပြောသာပြောပါလား..."

လီကျဲ့ သည် ထိုစကားများကို ပြန်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားလေ၏။

"မင်းကို ပြောပြတော့ရော ဘာထူးမှာလဲ... မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလည်း ပြိုလဲသွားပြီလို့ မင်း ခုလေးတင် ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."

သူသည် သူ၏ အားနည်းချက်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် နောက်ပြောင်မှုများကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ နစ်မြုပ်နေသော လှေတစ်စင်းတည်းတွင် အတူရှိနေသည့်လူနှစ်ဦး၏ မျှဝေခံစားရသော အကူအညီမဲ့မှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

ကျိုးယုံးသည် မရယ်ခဲ့ချေ။ သူက ဝိုင်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ယခင်က စိတ်လှုပ်ရှားမှု သို့မဟုတ် လေးလံမှုများ မရှိတော့ဘဲ ထူးဆန်းပြီး တွက်ချက်နေသော အလင်းရောင် တစ်ခုသာ ရှိနေလေ၏။

"ငါ့ရဲ့စီးပွားရေးက တကယ် ပြိုလဲသွားတာပါ..."

သူက ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို မျှဝေနေသကဲ့သို့ အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ ကျရှုံးခဲ့လို့ကိုပဲ... အခြေအနေ ကောင်းနေတဲ့ သူတွေထက် 'လှည့်ကွက်တွေ' နဲ့ 'လစ်ဟာချက်တွေ' ကို ငါ ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာရတာ..."

သူသည် ဖိတ်စင်နေသော ဘီယာတချို့ကို လက်ချောင်းဖြင့် တို့လိုက်ပြီး ဆီပေနေသော စားပွဲပေါ်တွင် ဝိုးတဝါး စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ဆွဲလိုက်၏။

"လောင်လီ... အခုခေတ်မှာ ဘာက ပိုက်ဆံအများဆုံး ရှာနိုင်လဲ ဆိုတာ မင်း သိလား... အဲ့ဒါက ရိုးရိုးသားသား စက်ရုံတစ်ရုံ ဖွင့်တာ မဟုတ်သလို... အရင်က ငါလုပ်ခဲ့သလို တရားဝင် ကုန်သွယ်မှုတွေ လုပ်နေတာလည်း မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒါက သတင်းအချက်အလက် မညီမျှမှု အရင်းအမြစ် ပေါင်းစပ်မှုနဲ့... မီးခိုးရောင် ဧရိယာတွေမှာ လျှောက်လှမ်းပြီး ဖြတ်လမ်းတွေကနေ သွားတာပဲ..."

လီကျဲ့ ၏ နှလုံးသား ဆတ်ခနဲ တုန်ရီသွားလေ၏။ သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အန္တရာယ်များသော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည့် ကျိုးယုံး၏မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့မိသည်။

"မင်း... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

ကျိုးယုံးက သူ၏လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပလတ်စတစ် ထိုင်ခုံကို မှီလိုက်ကာ သူ၏ ယခင် အသံပမာဏသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသော်လည်း သူ့စကားလုံးများ၏အဓိပ္ပာယ်က လီကျဲ့ ကို ကြက်သီးထသွားစေသည်။

"ငါ ဆိုလိုတာက... ချေးငွေ ဆပ်ဖို့ အစားအသောက်တွေကို ရိုးရိုးသားသား လိုက်ပို့နေတာ... ဘယ်တော့များမှ ပြီးမှာလဲ... ပြီးတော့ ဘယ်အချိန်မှာ မင်း ပေးဖို့ ပျက်ကွက်မလဲ ဆိုတာကိုရော ဘယ်သူက သိမှာလဲ... တကယ်လို့ မင်းက အခြေအနေကို အမြန်ဆုံး ပြောင်းလဲချင်ပြီး ဒီတောင်ကြီးကို ဖယ်ရှားချင်တယ်ဆိုရင်... ထူးခြားတဲ့ နည်းလမ်းတချို့ကို မင်း သုံးရလိမ့်မယ်..."

သူ အချိန်တခဏကြာ ရပ်လိုက်ပြီး စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီ မေးလိုက်သည်။

"လူတချို့ကို ငါ သိတယ်... ပိုက်ဆံ အရမ်းမြန်မြန်ရတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ အန္တရာယ်တော့ နည်းနည်း ရှိတယ်... မင်း... လုပ်ရဲလား"

ညလေပြင်း တိုက်ခတ်သွားပြီး အအေးဓာတ်ကို သယ်ဆောင်လာပေ၏။

စားပွဲပေါ်ရှိ အကင်များမှ အငွေ့များပင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လီကျဲ့ သည် ကျိုးယုံးကို ကြည့်ရင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ခင်မင်ခဲ့သော ဤငယ်သူငယ်ချင်းသည် ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် အနည်းငယ် သူစိမ်းဆန်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤအရာက နယ်မြေကို ရှင်းလင်းရန် ဖြတ်လမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေမည်။

မီးခိုးရောင် လုပ်ငန်း... ငါ စမ်းကြည့်သင့်သလားဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သူ အောင်မြင်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ချေးငွေ၏ နာကျင်မှုမှ သူ လုံးလုံးလျားလျား လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး နယ်မြေမှပင် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားနိုင်ကာ ထိုအချိန်မှစ၍ ဘဝ၏အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပေမည်။

သူ အနည်းငယ် သွေးဆောင်ခံလိုက်ရကြောင်း လီကျဲ့ ဝန်ခံရပေမည်။

...

ည ကိုးနာရီ၌....

ချန်အန်းက ချိန်းဆိုထားသည့်အတိုင်း လုံခြုံရေး ဂိတ်တဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူမှလွဲ၍ တခြားမည်သူမျှ ရောက်မလာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားလေ၏။

ငါ တစ်ယောက်တည်းလား...

အချိန်တခဏအကြာတွင် အိမ်ရာမန်နေဂျာက လုံခြုံရေး ဂိတ်တဲထဲမှ ထွက်လာသည်။

"မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ... တခြားသူတွေ ရောက်မလာကြဘူး... ဒီလုံခြုံရေးနေရာက အခု မင်းအတွက်ပဲ..."

အိမ်ရာမန်နေဂျာက ခပ်ပြတ်ပြတ်လေသံဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"မင်းနဲ့အတူ ကင်းလှည့်ဖို့ လူတစ်ယောက်ကို ငါ စီစဉ်ပေးမယ်... ဒီညပဲ စလိုက်... မင်းရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ ခဏနေရင် ရောက်လာလိမ့်မယ်...."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချန်အန်းသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားလေ၏။ ဤအလုပ်ကို ဤမျှထိ လွယ်ကူစွာ ရလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။ ထိုလူသုံးယောက်က သူနှင့် ဆက်လက်၍ ယှဉ်ပြိုင်ကြလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးထင်ခဲ့သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အိမ်ရာမန်နေဂျာ...."

ချန်အန်းက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ လုံခြုံရေးဝတ်စုံကို လဲဝတ်လိုက်သည်။ သူ၏ တခြားလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် မကြာမီ ရောက်ရှိလာကြ၏။ သူတို့သည် ပုံမှန်လူများနှင့် တူညီသော်လည်း ကစားသမားများ မဟုတ်ကြဘဲ ဤနယ်မြေ၏ NPC များ ဖြစ်ကြသည်။

"တခြားသူတွေက ငါ့လို တစ်သောင်းကျော်ရတဲ့ အလုပ်နှစ်ခု မရှိနိုင်ဘူး... ဒီနှုန်းနဲ့ဆိုရင် ငါက ချေးငွေကို အရမ်းမြန်မြန် ပြန်ဆပ်နိုင်တော့မှာပဲ"

ချန်အန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တွေးတောလိုက်သည်။

အလုပ်နှစ်ခုနှင့် သူ့ဇနီး၏အလုပ်ကိုလည်း ပေါင်းလိုက်ပါက သူတို့ နှစ်ဦးသည် တစ်လလျှင် ယွမ် လေးသောင်း ရှာနိုင်ပေမည်။ လစဉ် ချေးငွေကို ဖယ်ပြီးပါက သူတို့တွင် ယွမ် တစ်သောင်းခွဲ ကျန်ရှိနေမည်ဖြစ်ရာ ဤသည်က အလွန် ကောင်းမွန်လှ၏။

အလုပ်ဖြုတ်ခြင်းက သူ့ကို မထိခိုက်စေရန်သာ သူ မျှော်လင့်နေမိသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူတို့၏ စုပေါင်းဝင်ငွေသည် လေးသောင်းမှ တစ်သောင်းသို့ ထိုးကျသွားပေမည်။

...

နယ်မြေအတွင်း၌ အချိန်များ လျှင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားသည်။

ကစားသမားနှစ်ရာအနက် အများစုသည် အချိန်ပိုင်း အလုပ်များ ရှာတွေ့သွားခဲ့လေပြီ။ အထူးသဖြင့် လီကျဲ့ သည် နေ့ဘက်တွင် အစားအသောက် ပို့ဆောင်ရေး လုပ်ပြီး ညဘက်တွင် အငှားယာဉ်မောင်းအဖြစ် လုပ်ကိုင်လေ၏။ အလုပ်နှစ်ခုလုံး လုပ်ကိုင်ခြင်းဖြင့် သူ၏ နေ့စဉ်ဝင်ငွေသည် ခြောက်ရာ သို့မဟုတ် ခုနစ်ရာသို့ ရောက်ရှိသွားကာ တစ်လလျှင် အနည်းဆုံး ယွမ် နှစ်သောင်းခန့် ရှာနိုင်ပေမည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ သူ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းသည်။

သူ၏အချိန်ဇယားသည် ကန့်သတ်ချက်အထိ ဖိသိပ်ခံထားရလေ၏။ မနက်စာ ပို့ဆောင်ရေးအချိန်သည် အချိန်နှင့် အပြေးအလွှား ယှဥ်ပြိုင်ရခြင်းပင်။

နေ့လယ်စာနှင့် ညစာ ပို့ဆောင်ရေး အချိန်များတွင် သူသည် လျှပ်စစ်စကူတာပေါ်တွင် ဝိုးတဝါးအရိပ်တစ်ခု အဖြစ်သို့ တဖန်ပြန်၍ ပြောင်းလဲသွားလေ၏​​။

သန်းခေါင်ယံ အချိန်အပြီးတွင် သူ၏ အငှားယာဉ်မောင်း အလုပ် စတင်သည်။

သူသည် အရက်သောက်ထားသော ထို 'ပိုင်ရှင်များ' သို့မဟုတ် NPC များကို စားသောက်ဆိုင်များနှင့် ဘားများ အနီးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အော်ဒါများ လက်ခံရန် သူ၏ အက်ပလီကေးရှင်းကို ဖွင့်ထားလေ၏။

ညဉ့်နက်ပိုင်း တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် သူသည် သူစိမ်းများကို တစ်ခါတစ်ရံ မူးယစ်နေသူများကို သယ်ဆောင်ကာ မှိန်ပျပျ လင်းနေသော လမ်းများတလျှောက် အသွားအပြန် လုပ်နေသည်။

သူ၏ နေ့စဉ် ဝင်ငွေသည် အမှန်တကယ်ကို ခြောက်ရာ သို့မဟုတ် ခုနစ်ရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လကုန်တွင် သူ၏ အဓိက အလုပ်နှင့် ပေါင်းလိုက်ပါက သူ၏ စုစုပေါင်း ဝင်ငွေသည် ယွမ်နှစ်သောင်းကို ပွတ်ကာသီကာလေး ကျော်လွန်သွားပေမည်။

ဧရာမချေးငွေကြီး၏ရှေ့တွင် ဤကိန်းဂဏန်းသည် နောက်ဆုံး၌ ပင်လယ်ထဲက ရေတစ်စက် မဟုတ်တော့ဘဲ မြင်နိုင်သော မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး တစ်ခုကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။

ငွေလွှဲဝင်လာသည့် အသိပေးသံကို ကြားရတိုင်း လီကျဲ့ ၏ ထုံကျင်နေသော နှလုံးသားသည် အချိန်တခဏကြာမျှ စိတ်သက်သာရာရမှုတစ်ခုကို ရရှိလေ့ရှိပေ၏။

သို့သော် သူ ပေးဆပ်ရသည့် တန်ဖိုးမှာ အလွန် ကြီးမားသည်။

အရမ်းအရမ်း ပင်ပန်းတယ်....

ဤရိုးရှင်းသော စကားလုံးများသည် သူ၏ အခြေအနေကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြရန် လုံလောက်မှု မရှိချေ။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အလွန်အကျွံ အသုံးပြုမှု အခြေအနေတွင် ရှိနေလေ၏။ သူ၏မျက်လုံးအောက်ရှိ နက်ရှိုင်းသော အမည်းရောင်ကွင်းများသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ပခုံးများနှင့် ခါးသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အသုံးပြုခဲ့မှုကြောင့် အဆက်မပြတ် ကိုက်ခဲနေသည်။

သူ၏တုံ့ပြန်မှုများ နှေးကွေးစပြုသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အစားအသောက် ပို့နေစဉ် သို့မဟုတ် ကားမောင်းနေစဉ်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် ငေးငိုင်သွားတတ်ပြီး ချွေးစေးများ ပြန်လာတတ်လေ၏။

သူ ခံတွင်းပျက်နေပြီး စားသောက်ခြင်းမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခွန်အားကို ထိန်းသိမ်းရန် သက်သက်သာ ဖြစ်ကာ များသောအားဖြင့် အလျှင်အမြန် အလုတ်အနည်းငယ် စားပြီးနောက် ထမင်းစားချိန် ပြီးဆုံးသွားလေ့ရှိသည်။

ထို့ထက်ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်စားခံရခြင်းပင်။ သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများ အလွန်အမင်း မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဖောက်သည်တစ်ဦး၏ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော တိုင်ကြားချက်တစ်ခုကြောင့် သူ ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲတတ်ပြီး တခြားအချိန်များတွင် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားတတ်လေ၏။

သူ မည်သည့်အရာကိုမျှ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိတော့ချေ။ တစ်ချိန်က နွေးထွေးခဲ့သော သူ၏ဇနီး လင်းဝေနှင့် အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်မှုများသည်ပင် သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကြောင့် ယခုအချိန်၌ ဝတ္တရားကျေ သက်သက်သာ ဖြစ်နေလေ့ရှိသည်။

သူ၏မှတ်ဉာဏ်နှင့် အာရုံစိုက်မှုများ သိသိသာသာ ကျဆင်းလာပြီး သူ၏အဓိကအလုပ်တွင် အမှားအယွင်းငယ်လေးများ စတင်၍ ပြုလုပ်လာခဲ့လေပြီ။

လင်းဝေသည် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ အမြန်နှုန်းဖြင့် သူ ပိန်ချုံးပြီး ညှိုးနွမ်းလာသည်ကို ကြည့်နေရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍နက်ရှိုင်းလာလေ၏။

သူမသည် သူ့ကို အနားယူရန် တစ်ရက်လေးပဲ ဖြစ်ဖြစ် အနားယူရန် ဖျောင့်ဖျခဲ့သည်။

သို့သော် လီကျဲ့က အမြဲတစေ ခေါင်းခါယမ်းပြီး အက်ရှရှအသံဖြင့် ပြောလေ့ရှိသည်။

"ရပါတယ်... ငါ တောင့်ခံနိုင်ပါတယ်... စောစော ကျေလေ စောစော စိတ်အေးရလေပဲ..."

လင်းဝေက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤကာလအတွင်း သူမလည်း အလုပ်ကြိုးစားနေခဲ့ပြီး မိုးလင်းမှ မိုးချုပ်သည်အထိ အော်ဒါများ လက်ခံနေခဲ့သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက်တွင်ပင် ကိုယ်ပိုင် အလုပ်များ လက်ခံရန် စည်းမျဉ်းများကို သူမ ချိုးဖောက်ခဲ့လေ၏။

အကယ်၍ ကုမ္ပဏီကသာ သိသွားပါက သူမ အလုပ်ဖြုတ်ခံရမည် ဖြစ်သော်လည်း ချေးငွေ ပြန်ဆပ်ရန်အတွက် ဤသို့လုပ်ရန် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကလေး၏ နို့မှုန့်သည် အလွန်ဈေးကြီးလွန်းသောကြောင့်ပင်။ နေ့စဉ် အသုံးစရိတ်များနှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် သူတို့က နေ့တိုင်း အသင့်စား အစားအစာများ သို့မဟုတ် ခေါက်ဆွဲခြောက်များကိုသာ စားနေရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုအရာက သူတို့၏ကျန်းမာရေးကို စတေးနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု သူမ တွေးတောလိုက်မိ၏။

ငွေရှာရန်အတွက် ကိုယ့်အသက်ကို အန္တရာယ်ပြုရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ကို မထိုက်တန်ချေ။