အခန်း ၁၂၂

အခန်း (၁၂၂) မမျှော်လင့်ထားသော အဖြစ်အပျက်များ...ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှု မည်သည့်အချိန် ရောက်လာမည်ကို မည်သူ သိမည်နည်း

ပထမတစ်ကြိမ်ရှိခဲ့လျှင် ဒုတိယတစ်ကြိမ် ရှိလာရန် ဖြစ်နိုင်ချေ အလွန်များသည်။

အဖျားကျသွားပြီးနောက် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသော ကလေး၏ မျက်နှာလေးသည် လီကျဲ့ အတွက် နှစ်သိမ့်မှုကို သိပ်မဖြစ်စေခဲ့ချေ။ ထို့အစား ထိုအရာသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ မြည်ဟည်းနေသော သတိပေး ခေါင်းလောင်းတစ်လုံးနှင့် တူညီနေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သာမန်အဖျားလေးသာ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ စုဆောင်းငွေများဖြင့် ကံကောင်းထောက်မစွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ကြိမ်တွင်ဆိုလျှင် သူ မည်သို့ လုပ်ရမည်နည်း။ ကလေး သို့မဟုတ် လူကြီး တစ်ဦးဦး ပို၍ ပြင်းထန်သော ရောဂါ ဖြစ်လာလျှင် မည်သို့ လုပ်မည်နည်း။ အလုပ်တွင် မတော်တဆမှု တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားပြီး အချိန်ပိုင်း အလုပ်များကို သူ မလုပ်နိုင်တော့လျှင် မည်သို့ လုပ်မည်နည်း။

ဤသည်မှာ သူသည် ကြိတ်ဆုံကို ဆွဲနေသော မျက်မမြင် မြည်းတစ်ကောင်အလားပင်။ အသေအလဲ ပြေးနေလျှင် အဆုံးသတ်ကို မြင်ရမည်ဟု ထင်နေသော်လည်း အမှန်အားဖြင့် နေရာမှာပင် လည်နေခြင်းသာဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အလွန်အကျွံ အလုပ်လုပ်ခြင်းကြောင့် စောစောစီးစီးပင် ပြိုလဲသွားနိုင်သေးကြောင်းကို သူ သဘောပေါက်လိုက်၏။

ကျန်းမာရေးနှင့် အချိန်များကို အလွန်အကျွံ အသုံးပြုရသော အချိန်ပိုင်း အလုပ်များကိုသာ အားကိုးနေခြင်းကြောင့် သူ၏ဝင်ငွေသည် လုံလောက်သည့်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း အန္တရာယ်များကို ခုခံနိုင်စွမ်းမှာမူ သုညနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ထိုဧရာမ ချေးငွေကြီးသည် အောက်ခြေမရှိသော တွင်းကြီးတစ်ခုနှင့် တူပြီး သူ ယခုလုပ်နေသကဲ့သို့ တစ်စက်ချင်းစီ ဖြည့်တင်းနေခြင်းက မည်သည့် မျှော်လင့်ချက်ကိုမျှ မပေးနိုင်ချေ။

ထိုသို့မဟုတ်လျှင်...

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးကို သူ ကြည့်ပြီးနောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ဖွားလာသည်။ ဤအတွေး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ချွေးစေးများ ပြန်လာလေ၏။

ယခုလေးတင် သူ အမှန်တကယ် တွေးနေမိသည်မှာ...

ပြင်းထန်သော အပြစ်ရှိစိတ်နှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွံရှာမှုတို့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို အန်ချင်စိတ်ပင် ဖြစ်သွားစေသည်။

ဤလုပ်ရပ်မှတဆင့် ထိုခဏတာ အပြစ်ရှိသော အတွေးအတွက် သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်ပေးရန်အတွက် ထိုအတွေးသည် အစစ်အမှန် နတ်ဆိုးတစ်ကောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးကို လုယူသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား သူသည် ကလေးကို မသိစိတ်မှ ပို၍တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သ​ည်။

"ဟင့်အင်း... လုံးဝ မဖြစ်ရဘူး..."

သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်၏။

ငွေမည်မျှပင် နည်းပါးနေပါစေ၊ မည်မျှပင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပါစေ ထိုအောက်ခြေစည်းကို သူ ဘယ်သောအခါမှ မကျော်ဖြတ်ရချေ။

ထိုအရာသည် ဖခင်တစ်ယောက်၏ နောက်ဆုံးစည်းဖြစ်ပြီး လူတစ်ယောက်၏ နောက်ဆုံးစည်းပင်။

အကယ်၍ ရှင်သန်ရန်အတွက် ကိုယ့်ကလေးကိုပင် အကြံအစည်ထုတ်၍ စတေးနိုင်သည်ဆိုလျှင်...

နောက်ဆုံးတွင် သူ ချေးငွေကို ပြန်ဆပ်နိုင်ပြီး ဤနယ်မြေမှ ထွက်သွားနိုင်လျှင်ပင် သူ လူသားဆန်နေအုံးမည်လော...

သူနှင့် နယ်မြေထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော လူမဆန်သည့် တစ္ဆေသတ္တဝါများနှင့် မည်သို့ ကွာခြားတော့မည်နည်း....

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေးသည် မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ အကြွေးဖိအားများကြောင့် ပုံပျက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေ၏။

ထိုအရာသည် သူ့ကို ယခင်က မကြုံဖူးသော ကြောက်ရွံ့မှု တစ်ခုကိုလည်း ခံစားရစေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ နယ်မြေထဲရှိ သတ္တဝါများကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အခြေအနေတွင် အောက်တန်းကျသွားနိုင်သည့် သူ၏ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဓာတ်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းပင်။

သူသည် သူ၏ ခုန်ပေါက်နေသော နှလုံးသားနှင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေမှုများကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားရင်း အေးစက်သော အရုဏ်ဦးလေကို အကြိမ်ကြိမ် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။

လမ်းကြောင်းက ကျဉ်းမြောင်းလာနေပုံရသော်လည်း တချို့သော မျဉ်းများသည် တစ်ကြိမ်ကျော်ဖြတ်ပြီးပါက ဘယ်တော့မှ နောက်ပြန်လှည့်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

သူသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အလားတူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော သူ၏ဇနီး လင်းဝေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အသိဉာဏ် မရှိသေးဘဲ သူ့ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေသော သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

နောက်ထပ်နည်းလမ်းတစ်ခု သေချာပေါက် ရှိရမည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ရုတ်တရက် ကျိုးယုံးကို တွေးတောမိချိန်၌ သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ တစ်ဖက်လူ ပြောခဲ့သော ထို မီးခိုးရောင်လုပ်ငန်းကို သူ စမ်းကြည့်၍ ရနိုင်သည်။

...

"ချန်အန်း... ဝမ်ဝမ်... နင်တို့နှစ်ယောက် မကြာသေးခင်က ကြက်သွေးတွေ ထိုးထားလို့လား... ကုမ္ပဏီက အချိန်ပိုကြေးတောင် မပေးတာကို... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အသေအလဲ အလုပ်လုပ်နေကြတာလဲ..."

ညရှစ်နာရီတွင် ရုံးခန်း ဧရိယာသည် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် အထီးကျန်ဆန်သော မီးရောင်နှစ်ခုသာ လင်းနေသည်။

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ဦးဖြစ်သော မစ္စလီသည် သူမ၏အိတ်ကို ကိုင်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေလေ၏။

သူမသည် ဖြတ်သွားစဉ်တွင် ရပ်တန့်ကာ အလုပ်ထဲတွင် ခေါင်းစိုက်နေဆဲဖြစ်သော ချန်အန်းနှင့်ဝမ်ဝမ် တို့ကို နောက်ပြောင်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ ရောနှောသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဤစကားများသည် သူတို့၏တင်းကျပ်နေသော အာရုံကြောများကို အမှတ်မထင် ထိုးဆွလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကီးဘုတ်ကို ရိုက်နေသော ချန်အန်း၏လက်ချောင်းများသည် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏နံဘေးရှိ ဖိုင်များကို စီစဉ်နေသော ဝမ်ဝမ်၏လှုပ်ရှားမှုများသည်လည်း တခဏကြာမျှ ရပ်တန့်သွားလေ၏။

မကြာမီက ဤကာလအတွင်း သူတို့ နှစ်ဦးသည် ဌာန၏ ပုံမှန်မဟုတ်သူများ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မလုပ်မနေရ အချိန်ပိုတာဝန်များ မရှိကြောင်း ထင်ရှားသော်လည်း သူတို့သည် အမြဲတစေ သဘောဆန္ဒအလျောက် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် သူတို့ ပြုလုပ်လေ့ရှိသော ရံဖန်ရံခါ ချိန်းတွေ့မှုများနှင့် ဈေးဝယ်ထွက်မှုများသည် သူတို့၏ အချိန်ဇယားများမှ အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ ထိုနေရာတွင် မည်မျှပင် လုပ်လုပ် ပြီးပြည့်စုံမှုမရှိဟု ခံစားရသော အဆုံးမရှိသည့် အချက်အလက်များ၊ အစီရင်ခံစာများနှင့် အဆိုပြုချက်များက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ချန်အန်းက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်ဖျော့ဖျော့အပြုံးတစ်ခုကို သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အတင်းအကျပ် ဖန်တီးလိုက်သည်။

"မစ္စလီ... ခင်ဗျားက နောက်နေပြန်ပြီ... အခုလက်ရှိ ပရောဂျက်က အချိန်နည်းနည်းကပ်နေလို့ ပိုပြီးခိုင်မာအောင် လုပ်ချင်ရုံလေးပါ..."

ဝမ်ဝမ်ကလည်း လျှင်မြန်စွာ ဝင်ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့သော်လည်း သတိမပြုမိနိုင်လောက်သော စိတ်တင်းမာမှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"ဟုတ်တယ်... စောစောပြီးသွားရင် စိတ်ပိုအေးရတာပေါ့..."

မစ္စလီက သူတို့ကို သံသယဖြစ်နေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်အန်း၏ မျက်လုံးအောက်ရှိ အမည်းရောင်ကွင်းများနှင့် ဝမ်ဝမ်၏မျက်ခုံးများတွင် ကျန်ရစ်နေသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတို့က ပရောဂျက်တစ်ခုတည်းအတွက်ဟု မထင်ရချေ။ ဤလူငယ်ဇနီးမောင်နှံကို ဖုံးလွှမ်းထားသော လေးလံသည့် ဖိအားတစ်ခုကို သူမ စူးရှစွာ ခံစားလိုက်ရပြီး လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က အေးအေးဆေးဆေးနှင့် ချိုမြိန်ခဲ့သော ကြင်စဦး ဇနီးမောင်နှံနှင့် လုံးလုံးလျားလျား ခြားနားသော လူများကဲ့သို့ ဖြစ်နေစေသည်။

"ကောင်းပါပြီ... အရမ်းနောက်မကျစေနဲ့ဦး... ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ကြပါ..."

မစ္စလီ ထပ်မမေးတော့ဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်သံများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရုံးခန်းဧရိယာသည် အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ပြန်လည်၍ ကျဆင်းသွားလေ၏။

ဝမ်ဝမ်သည် သူမ၏လက်ထဲရှိ ဖိုင်များကို ချလိုက်ပြီး သူမ၏နားထင်များကို ပင်ပန်းစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ကာ သူမ၏ တခြား လက်တစ်ဖက်ကိုမူ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းပေါ်တွင် မသိစိတ်မှ ခပ်ဖွဖွ တင်ထားလေသည်။

သူမက သက်ပြင်းချလိုက်ရာ သူမ၏အသံတွင် ကူကယ်ရာမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဟူး... သူဌေးရဲ့အမြင်မှာ အထင်ကြီးမှု ကောင်းကောင်း ချန်ထားခဲ့ချင်တာနဲ့ ဒီအလုပ်ကို ဆက်လုပ်ချင်တာကြောင့်သာ မဟုတ်ရင်... ဘယ်သူကများ နေ့တိုင်း ဒီလို အချိန်ပို ဆင်းချင်မှာလဲ... အစပိုင်းမှာ အနားယူဖို့ အထူးဂရုစိုက်ရမယ်လို့ ဆရာဝန်က ပြောတယ်... ဒီလိုမျိုး ရေရှည် ညဉ့်နက်တာက ငါ့ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းသလို... ကလေးအတွက်လည်း... မကောင်းဘူး..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကီးဘုတ်ကို ရိုက်နေသော ချန်အန်း၏လက်များ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ၏ဇနီးကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။ မီးရောင်အောက်တွင် သူမ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဖြူရော်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သိသာထင်ရှားစွာ မြင်နေရလေ၏။ သူ၏နှလုံးသား မွန်းကြပ်သွားသည်။ အချိန်တခဏကြာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ခြောက်ကပ်ကပ်အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း မီးဖွားခွင့် ယူလိုက်ရင်ရော... ဘယ်လိုလဲ..."

ဤစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ့ထံတွင် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ခွင့်ယူထားတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ မင်းရဲ့ လစာက အများကြီး လျော့သွားလိမ့်မယ်..အိမ်ရာရန်ပုံငွေနဲ့ လူမှုဖူလုံရေးကလည်း အနိမ့်ဆုံး အခြေခံနဲ့ပဲ ​ရလိမ့်မယ် .. ဒါကြောင့် ငါတို့ရဲ့ လစဉ် ပေးသွင်းရမယ့် ဖိအားက ပိုကြီးလာမှာ မှန်ပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ မင်းနဲ့ ကလေး ပိုပြီးတည်ငြိမ်နိုင်တာပေါ့..."

ဤသည်မှာ အကျပ်အတည်းတစ်ခုပင်။

မီးဖွားခွင့်ယူခြင်းသည် မိသားစုဝင်ငွေ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားမည်ဟု ဆိုလိုပြီး သူတို့၏ ယိုယွင်းနေပြီဖြစ်သော ငွေကြေးစီးဆင်းမှု ကွင်းဆက် ချက်ချင်းပြတ်တောက်သွားနိုင်သ​ည်။ အကယ်၍ သူ လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းအလုပ်တွင် အရိုးကြေမတတ် အလုပ်လုပ်လျှင်ပင် ထိုမျှ ကြီးမားသော ကွက်လပ်ကြီးကို သူ တစ်ယောက်တည်း ဖြည့်ဆည်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

မီးဖွားခွင့် မယူဘဲ ဤအလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော အချိန်ပိုများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်မည်ဆိုပါက ဝမ်ဝမ်၏ခန္ဓာကိုယ် တောင့်ခံနိုင်ခြင်းရှိမရှိကို မဆိုထားနှင့်...သူမ၏ အခြေအနေ မကောင်းမွန်မှုကြောင့် အလုပ်တွင် အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိပါက သို့မဟုတ် အလုပ်ဖြုတ်ချိန်တွင် မတည်ငြိမ်သော အကြောင်းအရင်းအဖြစ် ဦးစားပေး သတ်မှတ်ခံရပါက အကျိုးဆက်များကိုလည်း စိတ်ကူးယဉ်၍ပင် မရနိုင်ချေ။

မည်သည့်လမ်းကို ရွေးချယ်သည်ဖြစ်စေ ရှေ့တွင် ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခု ရှိနေပုံရလေ၏။

ဝမ်ဝမ်က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"မီးဖွားခွင့်... ပြီးရင် ဖိအားတွေ အားလုံးက နင့်တစ်ယောက်တည်းအပေါ် ကျရောက်သွားဖို့လား... နင်က နေ့ဘက် အလုပ်လုပ်တယ်... ပြီးတော့ ညဘက်ကျရင်... အဲ့ဒီလို နေရာမျိုးမှာ သွားပြီး ကင်းလှည့်ရသေးတယ်... သံနဲ့လုပ်ထားတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်တောင် ဒါကို ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါ့ပြင် ဝင်ငွေက အဲ့ဒီလောက် အများကြီး လျော့သွားရင် ချေးငွေက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

သူမ မပြောခဲ့သောအရာမှာ ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် ခွင့်ယူခြင်းသည် သူမကိုယ်သူမ အလုပ်ဖြုတ်ခံရမည့် ပစ်မှတ်အဖြစ် သဘောဆန္ဒအလျောက် သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းနှင့် အတိအကျ တူညီနေကြောင်းပင်။

ချန်အန်းသည် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း မည်သည့် နှစ်သိမ့်စကားမဆို စွမ်းအားမဲ့နေကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူ လုပ်နိုင်သမျှမှာ လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး ဝမ်ဝမ်၏ အေးစက်နေသော လက်ချောင်းများကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရန်သာ ဖြစ်ပေ၏။

"နည်းနည်းလောက် ထပ်တောင့်ထားလိုက်ပါအုံး..."

သူ၏အသံတွင် အက်ရှရှဖြစ်နေမှုကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက... မကြာခင်မှာ အချိုးအကွေ့ တစ်ခုခု ရှိလာနိုင်ပါတယ်..."

သူကိုယ်တိုင်ပင် မယုံကြည်သော်လည်း သူမအတွက်ရော သူ့ကိုယ်သူအတွက်ပါ သူ ပြောရပေမည်။

...

နယ်မြေစီမံခန့်ခွဲမှု ဟင်းလင်းပြင်၌...

"နောက်ဆုံးတော့ စနေပြီ... အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင်တွေ အခုမှ စပြီး မြင့်တက်လာတော့မယ်..."

ဆာရာက အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင်ညွှန်းကိန်းကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

နယ်မြေထဲတွင် ခုနစ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ထိတ်လန့်ဖွယ်ကမ္ဘာတွင် တစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးချေ။ သူမအတွက်မူ ထိုအရာမှာ အမှန်တကယ်ကို သိပ်မကြာမြင့်ခဲ့ချေ။

အစပိုင်းတွင် အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင် တိုးတက်မှုမှာ မမြန်ဆန်ခဲ့ချေ။ အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ် သို့မဟုတ် စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းတို့ထက် များစွာ နှေးကွေးပြီး အလွန်နှေးကွေးသည်ဟုပင် ပြောနိုင်ပေ၏။

ယခုမှသာ ထိုအရာသည် စတင်အရှိန်မြှင့်လာခြင်းပင်။ ခုနစ်ရက်တာ အလှတရားသည် ယနေ့တွင် နောက်ဆုံး၌ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့လေပြီ။

လူအများအပြား၏ လှပသော အိပ်မက်များ ပြိုကွဲသွားခဲ့သည်။

နယ်မြေ၏ ကဏဦး အလှတရားသည် ယနေ့တွင် လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

ချန်လန်သည် ပုံရိပ်ယောင်မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ လူများကို ကြည့်ရင်း ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ မည်မျှထိ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေမည်ကို ခံစားမိသ​ည်။

တစ်ဖက်တွင် ဧရာမချေးငွေကြီး ရှိနေပြီး တခြားတစ်ဖက်တွင် မတော်တဆမှုများ ရောက်ရှိလာခြင်း ရှိနေလေ၏။ ဖျားနာနေသော ကလေးများ၊ ပြင်းထန်စွာ နေမကောင်းဖြစ်နေသော မိဘများနှင့် တခြားသော ကံဆိုးမှုများသည် မိသားစုတစ်ခုကို အချိန်မရွေး ခြေမွှဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။

ချေးငွေဆိုသည်မှာ ထိုမျှထိ ကြောက်စရာကောင်းပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေသောအရာပင်။ ဤနယ်မြေသည် အချိန်ချုံ့ထားသော တစ်နှစ်တာ ကာလဖြစ်ပြီး အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က နှစ်သုံးဆယ် ချေးငွေကို ထမ်းဆောင်ရမည်ဆိုပါက မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုသည် ပို၍ပင် ကြီးမားပေလိမ့်မည်။

တချို့လူများသည် သူတို့၏ ချေးငွေကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ ပေးသွင်းခဲ့သော်လည်း အဆုံးတွင် အရင်းငွေမှာ အနည်းငယ်မျှ လျော့ကျမသွားကြောင်း တွေ့ရှိရတတ်ပေ၏။ သူတို့ တစ်ချိန်လုံး ပေးသွင်းနေခဲ့ရသည်မှာ အတိုးသက်သက်သာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုမျိုးကသာ လူတစ်ဦးကို အရိုးထဲထိ အမှန်တကယ် ကျောချမ်းသွားစေပေမည်။