အခန်း ၁၂၈

အခန်း (၁၂၈) အလုပ်ဖြုတ်ခံရခြင်း... နစ်နာကြေး...

နောက်တစ်နေ့၌....

ချန်အန်းသည် သူ၏အလုပ်နေရာတွင် ထိုင်နေပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် သံမှိုရိုက်ခံထားရကာ နောက်ဆုံးတရားစီရင်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

မနေ့ညက သူ ကောင်းကောင်း မအိပ်ခဲ့ရချေ။

ဝမ်ဝမ်၏အခြေအနေမှာ ယာယီတည်ငြိမ်သွားသော်လည်း သူမကို တစ်ပတ်ခန့် စောင့်ကြည့်ရန် လိုအပ်ကြောင်း ဆရာဝန်က ပြောဆိုခဲ့သည်။

ထိုယွမ်ရှစ်ထောင်သည် လွှင့်ပစ်လိုက်သော ရေများကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်အတွက် သူ၏ လုံခြုံမှု ခံစားချက်များနှင့်အတူ စီးဆင်းသွားခဲ့လေပြီ။

"ချန်အန်း..."

ဌာနမန်နေဂျာ၏အသံသည် လေထုကို ထိုးဖောက်သွားသော ရေခဲစူးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ရုံးခန်းထဲရှိ လူတိုင်းသည် တပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းငုံ့သွားကြပြီး အလုပ်ထဲတွင် အာရုံစိုက်နေဟန် ဆောင်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ ဘေးဘက်အမြင်အာရုံများသည် ချန်အန်းအပေါ်သို့ စူးစိုက်ထားကြ၏။

ချန်အန်းကို မန်နေဂျာက ခေါ်သွားချိန်တွင် မည်သို့ ဖြစ်လာမည်ကို သူတို့ အတိအကျ သိထားကြပြီး သူတို့၏စိတ်နှလုံးသားများတွင် သနားကြင်နာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အစည်းအဝေးခန်းကို လာခဲ့..."

မန်နေဂျာဝမ်သည် လှည့်ထွက်မသွားမီ ပြောလိုက်ရာ ကြမ်းပြင်ကြွေပြားများပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော သူ၏သားရေဖိနပ်သံများသည် နောက်ပြန်ရေတွက်နေသော နာရီစက်သံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်အန်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ခြေထောက်များ အနည်းငယ် အားနည်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝမ်ဝမ်၏ ဗလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော အလုပ်နေရာကို သူ ဖြတ်သွားချိန်၌ သူမ စိုက်ပျိုးထားသော ရှားစောင်းလက်ပပ်ပင်လေး စတင်၍ ညှိုးနွမ်းနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရလေ၏။

သူတို့၏ဘဝများကဲ့သို့ပင် ထိုအပင်ငယ်လေးသည် အစိုဓာတ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆုံးရှုံးနေတော့သည်။

အစည်းအဝေးခန်းထဲတွင် မန်နေဂျာဝမ်အပြင် လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ် ဒါရိုက်တာလည်း ရှိနေသည်။

ဤသည်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ချန်အန်း၏စိတ်နှလုံးသား လုံးလုံးလျားလျား လေးလံသွားသည်။

"ကုမ္ပဏီက ဒီသုံးလပတ်မှာ လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည် ဖိအားအများကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ်... လုပ်အားခ ကုန်ကျစရိတ် ၁၅ ရာခိုင်နှုန်းကို လျှော့ချဖို့ ရုံးချုပ်က ငါတို့ ဌာနကို တောင်းဆိုထားတယ်..."

မန်နေဂျာဝမ်က လိုရင်းကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အလုပ်သမားစာချုပ် ရပ်စဲရေး သဘောတူညီချက်ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ပါ..."

လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ် ဒါရိုက်တာသည် ဖိုင်တစ်ခုကို ရှေ့သို့တွန်းပို့ပေးလိုက်၏။

ချန်အန်း၏လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေသည်။

မနေ့ညက ဝမ်ဝမ်၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာ၊ အာထရာဆောင်း မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ သေးငယ်သော သန္ဓေသားလေးနှင့် ယခုလ၏ ချေးငွေပေးသွင်းရမည့် နေ့ရက်တို့ကို သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ဤအလုပ်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းက သူ အရာအားလုံးကို လက်လွှတ်လိုက်ရခြင်းပင်။

"မန်နေဂျာ... မနေ့ညက ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့... အဲ့ဒါက ကျွန်တော်ရဲ့ဇနီး ဆေးရုံတင်လိုက်ရလို့ပါ... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... ကုမ္ပဏီအတွက် ကျွန်တော်တို့ အသေအလဲ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ခဲ့တာတွေကို ထောက်ထားပြီး ကျွန်တော့်ကို အလုပ်မဖြုတ်ပါနဲ့... အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ ပိုက်ဆံ အရမ်းကို အရေးတကြီး လိုအပ်နေတယ်... ပြီးတော့ ပေးရမယ့် ချေးငွေလည်း ရှိသေးတယ်..."

သူ ခက်ခက်ခဲခဲ အားယူ၍ စကားပြောလိုက်သည်။

"ချန်အန်း... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အိမ်ဝယ်ရဲတာလဲ... ငါတောင် မလုပ်ရဲဘူး... ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ချေးငွေကို ထမ်းထားရတာ... မင်းရဲ့ ဘဝက အခြေခံအရပြောရင် အဆုံးသတ်သွားပြီပဲ... မင်းရဲ့ အခက်အခဲတွေကို ငါ ကိုယ်ချင်းစာပေမဲ့... ဒါက ငါ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှု မဟုတ်ဘူး... ကုမ္ပဏီရဲ့ အစီအစဉ်ပဲ..."

မန်နေဂျာက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကုမ္ပဏီက မင်းရဲ့ အခြေအနေကို အရမ်း နားလည်ပါတယ်... ဒါကြောင့် အလုပ်ထုတ်နစ်နာကြေး အပိုင်းမှာ ငါတို့ အလျှော့ပေးထားတယ်... N+3 ပါ..."

လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်ဒါရိုက်တာ၏ အသံတွင် မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျှ မပါဝင်ချေ။

ချန်အန်းက စာချုပ်ရပ်စဲရေး သဘောတူညီချက်ကို ကိုင်ထားရာ သူ၏လက်ချောင်းများ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။

N+3...

သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်လိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများ တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားသွားလေ၏။

သူ ဤကုမ္ပဏီတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်မှာ လေးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူ၏လစဉ်လစာမှာ ယွမ်တစ်သောင်း ဖြစ်သည်။

N သည် လေးလစာ လစာကို ကိုယ်စားပြုပြီး ယွမ် လေးသောင်းနှင့် ညီမျှသည်။

+3 ဆိုသည်မှာ နောက်ထပ် သုံးလစာ လစာဖြစ်ပြီး စုစုပေါင်း နစ်နာကြေးမှာ ယွမ် ၇၀၀၀၀ ဖြစ်ပေ၏။

ယွမ်ခုနစ်သောင်း...

ထိုကိန်းဂဏန်းသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ဤတစ်ကြိမ် ဝမ်ဝမ်၏ ဆေးကုသစရိတ်များကို ကာမိရန် လုံလောက်သည်။

ထိုသို့ဆိုသော်လည်း အနာဂတ်တွင် မည်သို့ ဖြစ်မည်နည်း...

ဤကဲ့သို့ အလုပ်အကိုင် ရှားပါးသော ဆောင်းရာသီကာလတွင် သူ အလုပ်သစ်တစ်ခု ရှာရန် မည်မျှထိကြာမည်နည်း....

သူတို့၏ ချေးငွေကလည်း မည်မျှထိကြာကြာ စောင့်ဆိုင်းနိုင်မည်နည်း....

"တကယ်လို့ ကျွန်တော် ဌာနပြောင်းတာကို လက်ခံရင်ရော... ကျွန်တော် လစာလျှော့တာကိုတောင် လက်ခံနိုင်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ကို အလုပ်မဖြုတ်ပါနဲ့... ဘာမဆို ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... ဒီအလုပ်ကို ကျွန်တော် တကယ် လိုအပ်လို့ပါ..."

သူ တောင်းပန်လိုက်သည်။

မန်နေဂျာဝမ်နှင့် လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ် ဒါရိုက်တာတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ချန်အန်းက ထိုအကြည့်ကို အလွန်ရင်းနှီးနေသည်။ ထိုအရာမှာ ဆေးဖိုးဝါးခများ ပေးရမည် မပေးရမည်ကို ဆုံးဖြတ်နေစဉ် မနေ့က သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အကြည့်နှင့် အတိအကျ တူညီနေသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့သည် ရွေးချယ်စရာများကို ချိန်ဆခြင်း တွက်ချက်နေခြင်းပင်။

"ကုမ္ပဏီက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြည့်အဝ မြှုပ်နှံနိုင်တဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို လိုအပ်တယ်... မင်းရဲ့ လက်ရှိ မိသားစု အခြေအနေနဲ့ဆိုရင်... အလုပ်ကို မင်း အာရုံစိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ စိုးရိမ်တယ်... မင်းရဲ့ မျက်နှာက သိပ်မကောင်းဘူး ဆိုတာကို ငါ သတိထားမိတယ်... မင်း တစ်ညလုံး မအိပ်ရသေးဘူး ထင်တယ်... ဒီနေ့ မင်းကို ခွင့်ပေးလိုက်မယ်... ပြန်ပြီး နားလိုက်ပါအုံး..."

မန်နေဂျာဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

သူ၏စကားမဆုံးမီမှာပင် ချန်အန်း၏ဖုန်း တုန်ခါသွားသည်။

ထိုအရာမှာ ဆေးရုံ၏နံပါတ် ဖြစ်နေပေ၏။

သူ မသိစိတ်မှ ဖုန်းကိုင်လိုက်ရာ သူနာပြုတစ်ဦး၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အသံက ဖုန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မစ္စတာချန်... ရှင့်ရဲ့ဇနီးက ရုတ်တရက် သွေးလွန်နေလို့ အရေးပေါ် အသက်ကယ်တင်နေရတယ်... ရှင် ချက်ချင်းလာပြီး လက်မှတ်ထိုးဖို့ လိုတယ်..."

အစည်းအဝေးခန်းတစ်ခန်းလုံး အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။

ချန်အန်းသည် သူ၏ရှေ့ရှိ စာချုပ် ရပ်စဲရေး သဘောတူညီချက်ကို ကြည့်ကာ ဖုန်းပေါ်မှ အရေးပေါ် အသိပေးချက်ကို နားထောင်ရင်း ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်၏။

သူ၏ရယ်မောသံသည် သစ်သားကို သဲစက္ကူဖြင့် ပွတ်တိုက်သကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်နေသည်။

သူ ဘောပင်ကို ကောက်ကိုင်ကာ သဘောတူညီချက်ပေါ်တွင် သူ၏နာမည်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်သည်။

ဘောပင်ထိပ်သည် စာရွက်ကို ဆုတ်ဖြဲသွားရာ သူတို့၏ ပြိုလဲနေသော ဘဝများကို ဆုတ်ဖြဲနေသည့်အလားပင်။

"နစ်နာကြေးက ဘယ်တော့ ရမလဲ..."

သူ မေးလိုက်ရာ သူ၏အသံမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေလေ၏။

"ရုံးဖွင့်ရက် သုံးရက် အတွင်းပါ..."

လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ် ဒါရိုက်တာသည် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။

ချန်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင်တစ်ကောင်အလား ထွက်လာခဲ့သည်။ တံခါးကို သူ တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်၌ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအားလုံး သူ့ကို လှမ်းကြည့်လာကြသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် သနားကြင်နာမှု၊ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုမှ လွတ်မြောက်သွားခြင်း၏ စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် အမျိုးမျိုးသော ရှုပ်ထွေးသည့် စိတ်ခံစားမှုများ ရှိနေလေ၏။

ဝမ်ဝမ်၏ ဗလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော အလုပ်နေရာကို သူ ဖြတ်သွားချိန်၌ သူမ၏ စားပွဲပေါ်ရှိ အနည်းငယ် ညှိုးနွမ်းနေသော ရှားစောင်းလက်ပပ်ပင်လေးကို သူ၏ဘေးဘက်အမြင်အာရုံဖြင့် မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့ အိမ်သစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့စက ထိုအပင်ကို အတူတကွ ဝယ်ယူခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပြီး ဤသည်က သူတို့၏ ဘဝသစ်နှင့် မျှော်လင့်ချက်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ဝါးတားတား အမြင်အာရုံထဲရှိ ထိုအစိမ်းရောင်အပင်လေးသည် အလွန်ရယ်စရာကောင်းနေပုံ ရလေ၏။

သူသည် သူ၏ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ပစ္စည်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာနှင့် စက်ရုပ်ဆန်ဆန် စတင်သိမ်းဆည်းတော့သည်။

သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုခဲ့သော ခွက်တစ်ခွက်၊ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ စာအုပ်အနည်းငယ်၊ သူနှင့် ဝမ်ဝမ် တို့၏ဓာတ်ပုံ ပါရှိသော ဓာတ်ပုံဘောင်တစ်ခု...

ထိုပစ္စည်းတိုင်းသည် သူ တစ်ချိန်က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော သာမန်ဆန်သော်လည်း တည်ငြိမ်သည့် ဘဝကို သတိပေးနေပုံရသည်။

မည်သူမျှ စကားပြောရန် ရှေ့သို့ ထွက်မလာခဲ့ကြချေ။

တိတ်ဆိတ်မှုသည် မမြင်နိုင်သော နံရံတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သူ လေးနှစ်တိုင်တိုင် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ခဲ့သော ဤနေရာမှ သူ့ကို လုံးလုံးလျားလျား ပိုင်းခြားလိုက်၏။

နောက်ဆုံးတွင် ရှားစောင်းလက်ပပ်ပင်လေးကို သူ၏ ကျောပိုးအိတ်မှဘေးအိတ်ကပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်ပြီး ဇစ်ဆွဲကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

သူ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။

သူ၏နောက်ကွယ်မှ အကြည့်များသည် သူ၏ ကျောပြင်ပေါ်ရှိ အပ်များကဲ့သို့ ခံစားရဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ ထိုအရာများကို မခံစားနိုင်တော့ချေ။

သူသည် ဝိညာဉ် ဖောက်ထုတ်ခံထားရသော အကာအကွယ်ခွံတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ အာရုံခံစားမှုများအားလုံး ထုံကျင်သွားခဲ့လေပြီ။

ကားပါကင်သို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ဆေးရုံဆီသို့ မောင်းနှင်သွားလေ၏။

...

ဆေးရုံတွင် သူ အရေးပေါ်ခန်းရှေ့၌ ခေါင်းငုံ့ကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ထိုင်နေသည်။

သူ ဘာတွေးနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြချေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝဗလာကျင်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေ၏။

ဆက်တိုက်ကျရောက်လာသော ကြီးမားသည့် ထိုးနှက်ချက်များသည် သူ၏ဦးနှောက်က လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။ သူ၏ အတွေးများအားလုံးသည် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး တည်ငြိမ်လုနီးပါးဖြစ်နေသော ထုံကျင်မှုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အလုပ်ဖြုတ်ခံရခြင်း၊ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်ခြင်း၊ နစ်နာကြေး၊ ဝမ်ဝမ် ဆေးရုံတက်ရခြင်း၊ ကလေး၏ အရေးပေါ် အခြေအနေ....

ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူ ရူးသွပ်စွာ တွက်ချက်နေခြင်းများ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ထိုအလုပ်ထုတ် နစ်နာကြေး ယွမ်ခုနစ်သောင်း....

ဤအရေးပေါ် အသက်ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ကြီးမားသော ငွေပမာဏကို ပေးချေပြီးနောက် မည်မျှထိ ကျန်ရှိအုံးမည်နည်း...

နောက်လ ချေးငွေအတွက် လုံလောက်မည်လား ဆိုသည်ကို သူ မသေချာတော့ပေ။

အကယ်၍ ကလေးသည် လမစေ့ဘဲ မွေးဖွားလာခဲ့ပါက နောက်ဆက်တွဲ ဖန်ပေါင်းချောင်နှင့် အထူးစောင့်ရှောက်မှု ကုန်ကျစရိတ်များကို သူတို့ မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်နည်း ဆိုသည်က ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ရပ်ပင်။

ထိုကိန်းဂဏန်းတိုင်းသည် အေးစက်သော သော့ခလောက်တစ်ခုအလား သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့ လှောင်ချိုင့်တစ်ခုထဲတွင် ခိုင်မာစွာ သော့ခတ်ထားလေ၏။

ဤကဲ့သို့ ဘဝမျိုးသည် သူ လိုချင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။ မည်သည်ကြောင့် သူ ဤသို့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက် ခံနေရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ဆာရာ ပြောခဲ့သော စကားကို သူ သတိရလိုက်သည်။

ဒီနယ်မြေမှာ သေဆုံးမှု သတ်မှတ်ချက် မရှိဘူး...

သို့သော် ယခုအချိန် အခိုက်အတန့်တွင် ထိုအရာသည် သေခြင်းတရားထက် ပို၍မျှော်လင့်ချက်မဲ့ပြီး နာကျင်စေကာ သူ့ကို အသက်ရှူရန်ပင် မဖြစ်နိုင်အောင် ပြုလုပ်နေသည်။

"ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေတာလဲ..."

ချန်အန်းက အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

သူ၏အလုပ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ဇနီးသည် အသက်ကယ်တင်ခံနေရကာ နောက်လ၏ချေးငွေကိုဆပ်ရန် မည်သည့်နေရာမှ ရှာဖွေရမည်ကို သူ မသိတော့ချေ။

ပြဿနာတိုင်းသည် သူ့ကို ချည်နှောင်ထားသည့် သံကြိုးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။

သေဆုံးမှု သတ်မှတ်ချက် မရှိခြင်းဆိုသည်မှာ လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးလေးပင် မရှိကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

အသိစိတ် အပြည့်အဝ ရှိနေသည့်တိုင် ဤအရာအားလုံးကို သူ သည်းခံရပေမည်။

အရေးပေါ်ခန်း၏ မီးရောင်သည် လင်းလက်နေဆဲပင်။

သူသည် ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ခွေလဲကျနေပြီး သူ၏ လက်များသည် အားအင်ကင်းမဲ့စွာ တွဲလွဲကျနေလေ၏။

ဤကဲ့သို့သော အဆုံးမရှိသည့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုသည် နယ်မြေ၏ အရက်စက်ဆုံး အစိတ်အပိုင်းပင်။

သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ချေ။ တခြား ကစားသမားများသည်လည်း ဤကဲ့သို့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့် အိပ်မက်ဆိုးများကို ဖြတ်သန်းနေရသည်။ သေဆုံးမှု မရှိသော နယ်မြေများသည် များသောအားဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံး ဖြစ်လေ့ရှိသည်။