အခန်း ၂၂၃

အခန်း (၂၂၃)

တချို့နိုင်ငံတွေမှာ ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းက တရားမဝင်ပါဘူး။ တချို့နိုင်ငံတွေမှာတော့ တရားဝင် ဖြစ်နေတတ်ပေမဲ့ ညစ်ညမ်းရုပ်ရှင် အခြေအနေမှာတော့ ဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံအများစုက ခွင့်ပြုထားကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ တောင်ကိုရီးယားမှာတော့ တရားမဝင်သေးပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းသိကြတဲ့အတိုင်း အင်တာနက်ပေါ်မှာ ညစ်ညမ်းရုပ်ရှင်တွေ အလျှံအပယ်ရှိနေပြီး နိုင်ငံခြားဝက်ဘ်ဆိုက်တွေကို ဝင်ရောက်ကာ စိတ်ကြိုက် ကြည့်ရှုနိုင်တယ်လေ။ ပြီးတော့ တရားစီရင်ရေး အာဏာပိုင်တွေကလည်း ဒါကို တကယ်တမ်း တားဆီးပိတ်ပင်တာမျိုး သိပ်မလုပ်ပါဘူး။

ဥပဒေအရတော့ တရားမဝင်ဘူးဆိုပေမဲ့ ကြည့်ရှုခြင်းအတွက် အပြစ်ပေးမခံရတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေတာပါ။

Faceit ဟာ အမေရိကန်ကနေ စတင်ပြီး တောင်အမေရိက၊ ဥရောပနဲ့ ဂျပန်တို့အထိ ပြည်ပဈေးကွက်တွေကို တက်ကြွစွာ ရှေ့ဆောင်လမ်းပြနေပေမဲ့ ကိုရီးယားမှာတော့ သူ့ရဲ့ဝန်ဆောင်မှုကို တရားဝင် မိတ်မဆက်နိုင်သေးသလို ဝက်ဘ်ဆိုက်ကိုတောင် ပိတ်ဆို့ထားခြင်း ခံရပါတယ်။ (ဒါပေမဲ့ အံ့သြဖို့ကောင်းတာကတော့ အခကြေးငွေပေးသုံးတဲ့ ကိုရီးယားအဖွဲ့ဝင်အရေအတွက်က ဆက်တိုက် တိုးပွားနေတာပါပဲ။)

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် Faceit ဟာ အခုဆိုရင် ညစ်ညမ်းရုပ်ရှင်ဈေးကွက်မှာ အကြွင်းမဲ့ အင်အားကြီးအင်အားစုကြီးအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပါပြီ။ လူတွေက Faceit ကို ညစ်ညမ်းရုပ်ရှင်လောကရဲ့ Netplay ဒါမှမဟုတ် NPL လို့တောင် ခေါ်ကြပါတယ်။ (ဒါပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကတော့ အဲဒီလိုအခေါ်ခံရတာကို တကယ်ပဲ သဘောမကျကြပုံရပါတယ်။)

တိုဘီက စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ ရှင်းပြတယ်။

"Dancing Rabbit ကုမ္ပဏီက လုပ်ငန်းတွေ ဆက်တိုက်ကျရှုံးမှုကြောင့် လက်ရှိအချိန်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ ဘဏ္ဍာရေး အကြပ်အတည်းနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီး ကုမ္ပဏီကို ရောင်းချဖို့ ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြသထားတယ်။ ဒီဈေးကွက်ထဲကို တစ်နေ့နေ့တော့ ဝင်ရောက်မယ်လို့ ငါဟာ စဉ်းစားနေခဲ့တာလေ။ ဒါက အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုလို့ ထင်တယ်"

ဂျရက်ကလည်း ထပ်လောင်းရှင်းပြတဲ့အနေနဲ့ ဖြည့်စွက်ပြောတယ်။

"Dancing Rabbit ကို ဝယ်ယူတာက ငါတို့ လက်ရှိ ဖန်တီးနေတဲ့ VR ညစ်ညမ်းရုပ်ရှင် အောင်မြင်ဖို့အတွက် လိုအပ်တယ်။ ငါတို့က ကြည့်ရုံတင်မကဘဲ ကိုယ်တိုင်ပါ ပါဝင်ကစားလို့ရမယ့် ညစ်ညမ်းရုပ်ရှင်မျိုးကို ဖန်တီးဖို့ စီစဉ်နေတာပါ"

"……ဟင်"

ဘာဖြစ်တယ်။ ဘာဖြစ်တယ်။

"မင်းရော ညစ်ညမ်းရုပ်ရှင်ကြည့်ရင်း ဒီလိုမေးခွန်းမျိုး မေးဖူးလား"

"ဘာမေးခွန်းလဲ"

"ငါသဘောကျတဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေ တခြားလူတစ်ယောက်နဲ့ အတူတူ နေနေတာကို ငါက ဘာလို့ ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေရမှာလဲ ဆိုတာမျိုးလေ"

"ဟမ်..."

" တခြားလူတွေ လုပ်နေတာကို ကြည့်ရတာလည်း ပျော်စရာကောင်းတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်လုပ်ရရင် ပိုပြီးတော့တောင် ပျော်ဖို့မကောင်းပေဘူးလား"

"အဲ... အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်"

ကျွန်တော် သဘောတူလိုက်တဲ့အခါ တိုဘီက သူ့ရဲ့ရည်မှန်းချက်ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြောတယ်။

"CarOS က အလိုအလျောက်မောင်းနှင်မယ့်ကားတွေကို ထုတ်လုပ်နေသလိုပဲ Faceit ကလည်း Softwareနဲ့ Hardwareကို ပေါင်းစပ်ပြီး အသုံးပြုသူတွေအနေနဲ့ သူတို့ သဘောကျတဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေနဲ့ တိုက်ရိုက် ထိတွေ့ဆက်ဆံနေရသလို ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနိုင်မယ့် ညစ်ညမ်းရုပ်ရှင်အမျိုးအစားသစ်ကို ဖန်တီးသွားမှာပါ"

"……."

စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားတဲ့ ကျွန်တော့်အစား တက်ဂယူက ကြားဖြတ်ဝင်ပြောတယ်။

"တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပါပဲ"

ဒီအိုင်ဒီယာကတော့ တကယ်ကို ပြောင်မြောက်လှပါတယ်။

လိင်လုပ်ငန်းဟာ လူသားသမိုင်းနဲ့အတူ ကြီးထွားလာခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ နည်းပညာတွေ တိုးတက်လာခဲ့ပေမဲ့ ဒီကဏ္ဍမှာတော့ ထူးခြားတဲ့ တိုးတက်မှုမျိုး သိပ်မတွေ့ခဲ့ရပါဘူး။

ညစ်ညမ်းဗီဒီယိုတွေကို အလေးအနက်ထား ရောင်းချလာခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီဖြစ်ပေမဲ့ တကယ့် အပြောင်းအလဲတွေကတော့ VHS၊ DVD၊ Blu-ray နဲ့ အရည်အသွေးမြင့် ဖိုင်တွေလိုမျိုး မီဒီယာပိုင်းမှာပဲ ပြောင်းလဲခဲ့တာပါ။ ထူးခြားဆန်းသစ်တဲ့ ပြောင်းလဲမှုမျိုးတော့ မရှိခဲ့ပါဘူး။

တကယ်လို့ ညစ်ညမ်းရုပ်ရှင်ကို Softwareလို့ သတ်မှတ်ရင် လူကြီးသုံးကစားစရာတွေက Hardwareလို့ ပြောရပါလိမ့်မယ်။ ဒါဆို သူတို့က ဒီနှစ်ခုလုံးကို ပေါင်းစပ်ပြီး ခံစားနိုင်မယ့် ညစ်ညမ်းရုပ်ရှင်မျိုးကို ဖန်တီးတော့မှာလား။

ကျွန်တော် ရင်ထဲကနေ သဘောကျမိသွားတယ်။

တွင်းတစ်တွင်းထဲကို ဒီလောက်အထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တူးဆွဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူပါဘူး။

အောင်မြင်တဲ့ စေတနာ့ဝန်ထမ်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေ အမှားလုပ်လေ့ရှိတဲ့အချက်ကတော့ သူတို့ရဲ့ ကနဦးစိတ်အားထက်သန်မှုကို ပျောက်ဆုံးသွားတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့က အောင်မြင်မှုကိုပဲ အားရကျေနပ်နေပြီး ကနဦး ဖန်တီးနိုင်စွမ်းနဲ့ ဆန်းသစ်တီထွင်မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားရင် ရိုးရိုးကုမ္ပဏီတစ်ခုလို ဖြစ်သွားကာ အဆုံးသတ်မှာ ပြိုလဲသွားတတ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ တိုဘီနဲ့ ဂျရက်ကတော့ မတူပါဘူး။

တိုတောင်းတဲ့ ကာလအတွင်းမှာ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုကို ရရှိခဲ့ပေမဲ့ ညစ်ညမ်းရုပ်ရှင်အပေါ် သူတို့ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကတော့ အစောပိုင်း ဆုံတွေ့ခဲ့ကြစဉ်ကအတိုင်း ပြင်းထန်နေတုန်းပါပဲ။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဒီလူနှစ်ယောက်က ညစ်ညမ်းရုပ်ရှင် သမိုင်းကို တကယ်ပဲ အသစ်ပြန်ရေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

အနာဂတ်မှာ လူတွေက ညစ်ညမ်းရုပ်ရှင်အကြောင်း ပြောကြတဲ့အခါ လာရီဖလင့် (Hustler တည်ထောင်သူ) နဲ့ ဟျူးဟက်ဖ်နာ (Playboy တည်ထောင်သူ) တို့ထက် တိုဘီ စထရောင်း နဲ့ ဂျရက် ဘေကွန် တို့ရဲ့ နာမည်ကို အရင်ဆုံး ဖော်ပြကြလောက်တော့မယ်ထင်တယ်။

ကျွန်တော် အဲဒီလိုပြောလိုက်တဲ့အခါ တက်ဂယူက သဘောတူတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်တယ်။

"ပြီးတော့ မင်းရဲ့နာမည်ကလည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ညစ်ညမ်းရုပ်ရှင်သမိုင်းမှာ ကမ္ပည်းတင် ကျန်ရစ်မှာပါ"

"……ဟမ်"

ဘာလို့ ငါ့နာမည်ပါလာရတာလဲ။ ငါက ဘာမှားလို့လဲ။

ဂျပန်နိုင်ငံက ဒီကဏ္ဍမှာ အတက်ကြွဆုံး ဖြစ်ပါတယ်။ ကုမ္ပဏီတော်တော်များများက VR ညစ်ညမ်းရုပ်ရှင်တွေကို ထုတ်လုပ်ထားပြီးဖြစ်သလို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စကားပြောနိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်ကို အတုယူထားတဲ့ လိင်ဆက်ဆံတဲ့အရုပ် (sex doll) တွေကိုလည်း မိတ်ဆက်ထားပြီး ဖြစ်ပါတယ်။

တကယ်လို့ ဒီနှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုမျိုး ဖြစ်လာလောက်မယ် ထင်တယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် ဒါက Softwareနဲ့ Hardwareကို ပေါင်းစပ်ခြင်းရဲ့ တကယ့်အဓိပ္ပာယ်ပါပဲ။

ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

"ဝယ်ယူမယ့် တန်ဖိုးက ဘယ်လောက်လဲ"

Faceit မှာ အပိုဆောင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပြုလုပ်ဖို့ နံနက်ပိုင်းအစည်းအဝေး ပြီးသွားတဲ့အခါ နေ့လယ်စာစားချိန် ရောက်လာပါတယ်။

ဝန်ထမ်းတွေ ထွက်သွားပြီး ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ထဲ ကျန်ခဲ့တဲ့အခါ စီနီယာမန်နေဂျာ ဆန်းယော့က လွတ်လွတ်လပ်လပ် မေးတယ်။

"နေ့လယ်စာ ဘာစားမလို့လဲ။ အတူတူ သွားစားကြမလား"

"ကျွန်တော် အယ်လီနဲ့ စားမလို့"

စီနီယာ ဆန်းယော့က ညည်းတွားတဲ့အသံနဲ့ သက်ပြင်းချတယ်။

"အားကျလိုက်တာ။ ငါလည်း ရည်းစားရချင်ပြီ"

"စီနီယာရဲ့ပတ်ပတ်လည်မှာ မိန်းကလေးတွေ အများကြီးရှိနေတာပဲလေ"

"အများကြီးရှိလည်း ဘာလုပ်မှာလဲ။ အဖတ်တင်ဖို့ လိုတာပေါ့"

"ဒါနဲ့ စီနီယာက အိုင်ဒေါမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေတယ်ဆိုပြီး သတင်းတွေထဲမှာ ထပ်ပါလာသေးတယ်နော်"

"တွဲတာလား။ ငါတို့က ဒီအတိုင်း တွေ့ဖြစ်ရုံတင်ပါ"

"……."

ဒီအတိုင်း တွေ့ဖြစ်ရုံတင်ဆိုတာကို သူတို့အိမ်ကနေ အတူတူ ထွက်လာတာကို ဓာတ်ပုံအရိုက်ခံလိုက်ရတာလား။

K Company ဟာ Edm Entertainment ရဲ့ အကြီးဆုံး ရှယ်ယာရှင် ဖြစ်ပါတယ်။

တခြားအနုပညာအေဂျင်စီတွေနဲ့မတူဘဲ Edm Entertainmentဟာ မူလက crowdfunding ဆိုက်တစ်ခုကို လည်ပတ်တဲ့ အိုင်တီကုမ္ပဏီတစ်ခုအနေနဲ့ စတင်ခဲ့တာပါ။ လက်ရှိမှာတော့ အနုပညာရှင်တွေကို စီမံခန့်ခွဲတာထက် ရုပ်ရှင်တွေနဲ့ ဒရာမာတွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတာကနေ အမြတ်အစွန်း ပိုမိုရရှိနေတာပါ။ ဒီလိုရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ ကတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် စွန့်စားရမှုများပြီး အကျိုးအမြတ်များတဲ့အရာတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ ရုပ်ရှင်က အကြီးအကျယ် အောင်မြင်သွားရင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုရဲ့ ၁၀ ဆထက်မက ပြန်ရနိုင်ပေမဲ့ ကျရှုံးသွားရင်တော့ မူရင်းအရင်းကိုပါ ဆုံးရှုံးနိုင်ပါတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကိစ္စတွေကြောင့် စီနီယာဆန်းယော့က အနုပညာလောကနဲ့ မကြာခဏ ထိတွေ့ဆက်ဆံရလေ့ရှိပြီး အမျိုးသမီးအနုပညာရှင် အတော်များများနဲ့ သတင်းတွေ ထွက်ပေါ်ခဲ့ကာ အနုပညာသတင်းတွေမှာ နေရာယူခဲ့ပါတယ်။

"အနုပညာရှင်တွေနဲ့ တွေ့ရတာ ဘယ်လိုလဲ"

စီနီယာဆန်းယော့က ပြုံးလိုက်တယ်။

"သိချင်ရင် တစ်ခါလောက် တွေ့ကြည့်ပါလား။ မင်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ငါ့ကို တိုက်ရိုက်တောင်းဆိုထားတဲ့ အမျိုးသမီးအနုပညာရှင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်"

"ဘယ်သူတွေလဲ"

"ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်တွေ၊ မော်ဒယ်တွေ၊ အိုင်ဒေါတွေ စသဖြင့်ပေါ့။ အာ... မင်း ဂျောင်ဆူးယွန်းကို သိတယ်မလား"

ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

"သူက ဒီရက်ပိုင်းမှာ အရမ်းနာမည်ကြီးနေတဲ့ မင်းသမီး မဟုတ်လား"

"သူက ငါ့ဆီကနေ မင်းရဲ့ဖုန်းနံပါတ်ကို တိုက်ရိုက် တောင်းခဲ့တာ"

ဒရာမာတွေထဲက ထိပ်တန်းမင်းသမီးတစ်ယောက်က ကျွန်တော်နဲ့ တွေ့ချင်နေတယ်ဆိုတာ ထူးဆန်းသလို ခံစားရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်သာ အယ်လီ့နောက်ကွယ်မှာ တခြားမိန်းကလေးတွေနဲ့ တွေ့ရင် အစ်မ ဟျွန်းဂျူးက ကျွန်တော့်ကို အသေရိုက်မှာပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မှာလည်း အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး။

"ကျွန်တော့်မှာ ရည်းစားရှိတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ"

"အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ သူလည်း တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွဲနေတယ် ထင်တာပဲ"

ဒါက ဘယ်လိုအတွေးအခေါ်မျိုးလဲဟ။

စီနီယာ ဆန်းယော့က ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

"သတိထားနော်။ မင်းကို သဘောကျတဲ့ မိန်းကလေးတွေက နည်းနည်းနောနော မဟုတ်ဘူး"

"……."

ကျွန်တော့်ရဲ့ နာမည်ကြီးမှုက အဲဒီလောက်အထိ မြင့်မားနေတာလား။

ကျွန်တော် ဓာတ်လှေကားစီးပြီး အပြင်ကို ထွက်လာတဲ့အခါ ပထမထပ် လော်ဘီမှာ ဆူညံဆူညံ ဖြစ်နေပါတယ်။

"ဒီလိုလုပ်လို့ မရပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အကြောင်းကြားလိုက်မှာမလို့ လောလောဆယ် ပြန်ပေးပါ"

"အား... တကယ်ပဲ။ ကျွန်မက ကန်ဂျင်ဟူနဲ့ တစ်နှစ်ထဲ တက်ခဲ့တာပါဆို"

လုံခြုံရေးအဖွဲ့ဝင်တွေက အော်ဟစ်နေတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို တားဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။

အံ့သြဖို့ကောင်းတာက အဲ့ဒီအမျိုးသမီးဟာ ရင်းနှီးပြီးသား မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်နေတာပါ။

အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက လှိုင်းတွန့်ကောက်ကောက် ဆံပင်ညိုညိုနဲ့ နားကွင်း အကြီးကြီးတွေ ဝတ်ထားပါတယ်။ အေးတဲ့ ရာသီဥတုဖြစ်နေတုန်းဆိုပေမဲ့ ခြေထောက်တွေကို အတိုင်းသားပေါ်စေတဲ့ စကတ်တိုနဲ့ ဒေါက်ဖိနပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပါတယ်။

သူ့ရဲ့မိတ်ကပ်က ထူထဲပြီး တောက်ပနေပေမဲ့ ချောမောတဲ့ မျက်နှာတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အရပ်ကတော့ သိပ်မမြင့်ပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက ကောင်းမွန်ပါတယ်။

သူက ကျောင်းဝင်းထဲမှာ တော်တော်လေး နာမည်ကြီးခဲ့တဲ့သူပါ။

ဒါပေမဲ့ သူက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။

ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့မတူဘဲ လီဟဲမီက ဝမ်းသာအားရ လက်လှမ်းပြတယ်။

"အို... ဂျင်ဟူ။ မတွေ့တာ ကြာပြီနော်။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာလိုက်တာ"

လုံခြုံရေးအဖွဲ့ဝင်တွေက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး မေးတယ်။

"သူ့ကို သိပါသလား ခင်ဗျာ"

"အဲဒါကတော့……."

ကျွန်တော် ဝေခွဲမရဖြစ်နေတုန်းမှာပဲ ဟဲမီက ကြားဖြတ်ပြောပါတယ်။

"ကျွန်မ ပြောသားပဲ။ ကျွန်မတို့က တစ်နှစ်ထဲ တက်ခဲ့တာပါ။ အရမ်းရင်းနှီးတာ"

"……."

ကျွန်တော်တို့က အဲဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးခဲ့ကြလို့လား။

သူ့ရဲ့မျက်နှာအမူအရာက သူ့စကားကို ငြင်းပယ်ဖို့ ခက်ခဲလောက်အောင် လင်းလက်နေပါတယ်။

ကျွန်တော် ရင်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့ လာတာလဲ"

"ကျောင်းဆင်းလို့ ဒီအတိုင်း ဝင်လာခဲ့တာ"

"……."

ဂန်ဘတ်ကနေ ဂန်နမ်အထိကို "ဒီအတိုင်း ဝင်လာခဲ့တာ" ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ။

ဒါ့အပြင် ဟဲမီက တစ်ယောက်တည်း လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့နောက်မှာ လူ ၁၀ ယောက်လောက် ရှိနေပါသေးတယ်။ ကျား/မ အချိုးအစားကတော့ ထက်ဝက်စီလောက်ပါပဲ။ သူတို့အားလုံးက ကျွန်တော့်ထက် ငယ်မယ့်ပုံစံမျိုး ရှိပါတယ်။

ဟဲမီက တောက်ပစွာ ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

"ဒီလူတွေက အခုမှ ဝင်လာတဲ့ စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနက ကျောင်းသားအသစ်တွေလေ။ သူတို့အားလုံးက နင့်ကို မြင်ချင်ကြလို့ ငါ ခေါ်လာခဲ့တာ"

ဒါဆို သူတို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂျူနီယာတွေပေါ့။

ဂျူနီယာတွေက ကျွန်တော့်ကို အူကြောင်ကြောင်နဲ့ နှုတ်ဆက်ကြပါတယ်။

"အာ... မင်္ဂလာပါ။ စီနီယာ"

"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် "

သူတို့အားလုံးက တီဗီထဲက နာမည်ကြီးအနုပညာရှင်တစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသလိုမျိုး မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ စူးစမ်းတဲ့ အမူအရာတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေကြပါတယ်။

ကျွန်တော် အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်လိုက်တယ်။

ဟဲမီက ကျောင်းသားအသစ်တွေကို ထုံးစံအတိုင်း ကန်ဂျင်ဟူနဲ့ ရင်းနှီးတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် တွဲနေတယ်ဆိုပြီး ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ကျောင်းသားအသစ်တွေက တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောတဲ့အခါ ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ကုမ္ပဏီကို ခေါ်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

ဒါဆို ကျွန်တော် ဒါကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ။

ကျွန်တော် စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ နောက်ကွယ်ကနေ ကျယ်လောင်တဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

"ဟေ့။ မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ပြန်ကြားရေးဌာနက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဂျောင်ကီဟုမ် ဖြစ်နေပါတယ်။

ဟဲမီနဲ့ ကျောင်းသားအသစ်တချို့က စီနီယာ ကီဟုမ်ကို မှတ်မိကြပါတယ်။ ကျောင်းဝင်းထဲကို ခဲခဲယဉ်းယဉ်း သွားလေ့ရှိတဲ့ ကျွန်တော်နဲ့မတူဘဲ စီနီယာ ကီဟုမ်ကတော့ တစ်ခါတလေ ကျောင်းဆီ လာလေ့ရှိပြီး သူ့ရဲ့ရည်းစား (စီနီယာ ဟျွန်းဂျောင်) နဲ့အတူ ဂျူနီယာတွေကို ထမင်းကျွေးလေ့ ရှိတာပါ။

သူကတော့ ကုမ္ပဏီအတွက် ထူးချွန်တဲ့သူတွေကို စည်းရုံးဖို့လို့ ပြောပေမဲ့... ကြည့်ရတာတော့ သူက လူမှုရေးကောင်းပြီး လူတွေနဲ့ ဆုံရတာကို သဘောကျပုံရပါတယ်။

စီနီယာ ကီဟုမ်က ဆက်ပြီး အော်ပြောတယ်။

"မင်းတို့က လုပ်ငန်းခွင်ကို ကစားကွင်းလို့ ထင်နေတာလား။ ဘာချိန်းဆိုမှုမှမရှိဘဲ ကုမ္ပဏီထဲကို ဒီအတိုင်း ဇွတ်ဝင်လာတာ ဘာတွေလဲ"

အဲဒီနောက်မှာတော့ ဂျူနီယာတွေရဲ့ ရှေ့မှာ ပြသတဲ့အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အရိုအသေပေးကာ ဦးညွှတ်လိုက်ပါတယ်။

"ကျွန်တော်တို့ တက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေကြောင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ စီအီးအို"

စီနီယာခေါ်လို့ လိုက်လာပြီး ဘာမှမသိဘဲ ရုတ်တရက် အဆူခံလိုက်ရတဲ့ ကျောင်းသားအသစ်တွေဟာ ကြောက်လန့်ပြီး မျက်နှာတွေ ဖြူလျော်သွားကြပါတယ်။

သူတို့ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် နည်းနည်း သနားမိသွားတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ပထမနှစ်တုန်းက ဘာမှမသိဘဲ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်ခဲ့တာကိုး။

တကယ်တော့ ဒါက သူတို့အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။ လီဟဲမီက ဘာမှမသိတဲ့ ပထမနှစ်ကျောင်းသားတွေကို မြှောက်ထိုး ပင့်ကော် လုပ်ပြီး ခေါ်လာခဲ့တာပါ။

စီနီယာ ကီဟုမ်က အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောတယ်။

"ကျွန်တော် သူတို့ကို နည်းနည်း ဆုံးမပြီး နေ့လယ်စာ ကျွေးပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်ပါ့မယ်"

ကြည့်ရတာ သူက သူ့ရဲ့ဂျူနီယာတွေကို ဆက်ပြီး စောင့်ရှောက်ချင်တုန်းပဲ ထင်ပါတယ်။

ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

"ကုမ္ပဏီကတ်နဲ့ အကောင်းစားတစ်ခုခု ကျွေးလိုက်ပါ"

"နားလည်ပါပြီ ခင်ဗျာ"

စီနီယာ ကီဟုမ်က ကျောင်းသားအသစ်တွေကို ပြောတယ်။

"မင်းတို့အားလုံး ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ"

ဟဲမီကတော့ ကျောင်းသားအသစ်တွေနောက်ကို မလိုက်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပခုံးကို ကိုင်ပြီး ရင်းနှီးတဲ့ အမူအရာ လုပ်တယ်။

"ဂျင်ဟူ။ နင်က ပိုပြီး ခန့်လာတာပဲ"

"……."

ကျွန်တော် ဟဲမီနဲ့အတူ အဆောက်အဦးရဲ့ ပထမထပ်မှာရှိတဲ့ ကဖေးထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။

ဒီနေရာကတော့ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတွေနဲ့ ဧည့်သည်တွေပဲ ဝင်ရောက်နိုင်တဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုပါ။

"ဘာသောက်မလဲ"

" vanilla iced blended တစ်ခွက်။ cinnamon powder ပါ ထည့်ပေးပါ"

ကျွန်တော် ဝန်ထမ်းကို ပြောလိုက်တယ်။

"သူမှာတဲ့အတိုင်း တစ်ခွက်နဲ့ iced Americano တစ်ခွက် ပေးပါ"

ကျွန်တော် လက်တွေကို ဘောင်းဘီအိတ်ထဲ ထည့်ပြီး ရပ်နေတုန်းမှာပဲ ဟဲမီက သူ့ရဲ့ Louis Vuittonအိတ်ထဲကနေ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်တယ်။

"ငါ... ငါ ရှင်းပေးရမလား"

အဲဒီနောက်မှာ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ ဝန်ထမ်းဆီကို သူ့ရဲ့ကတ်ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ကမ်းပေးပါတယ်။

"ဒါနဲ့ ဖြတ်ပေးပါ"

ကျွန်တော် မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပါဘူး။

"ဝန်ထမ်းတွေအတွက်ကတော့ အလကားပါ"

"အို... တကယ်လား"

ဟဲမီက အူကြောင်ကြောင် အမူအရာနဲ့ သူ့ရဲ့ကတ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်တယ်။

ကျွန်တော်တို့ မှာထားတာတွေကို ယူပြီး ထိုင်လိုက်ကြတယ်။ အခုလို မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်တဲ့အခါ သူက ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်း တွန့်ဆုတ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ရှိပါတယ်။ အဲဒါကလည်း မဆန်းပါဘူး။ ဒီအတောအတွင်းမှာ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာကိုး။

ကျွန်တော်က ဧရာမ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုရဲ့ စီအီးအို ဖြစ်နေပြီး သူကတော့ ကျောင်းသူဘဝမှာပဲ ရှိနေတုန်းပါ။

"……."

ဒါနဲ့ သူက ဘာလို့ ကျောင်းသူဘဝမှာပဲ ရှိနေသေးတာလဲ။

ကျွန်တော် ကော်ဖီကို တစ်ငုံသောက်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

"ကျောင်းမပြီးသေးဘူးလား"

ဟဲမီက ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

"အင်း။ ဘာသာရပ်တချို့ ကျရှုံးခဲ့လို့ ဒီစာသင်နှစ်အထိ တက်ရဦးမယ်"

စာကို ပိုပြီး ကြိုးစားသင့်တာပေါ့။

ကျွန်တော့်မှာ သိချင်တဲ့ အချက်နှစ်ချက် ရှိပါတယ်။ တစ်ချက်က သူ ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်ကို ဘယ်လို တက်ခွင့်ရခဲ့လဲဆိုတာနဲ့ နောက်တစ်ချက်က ဘာဖြစ်လို့ စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနကို ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာပါပဲ။

သူ့ကိုကြည့်ရတာ စီးပွားရေး ဒါမှမဟုတ် စီမံခန့်ခွဲမှုပိုင်းကို စိတ်ဝင်စားပုံ သိပ်မရပါဘူး။

"ဒါနဲ့ ဘာကိစ္စရှိလို့ လာတာလဲ"

"ဘာကိစ္စရှိရမှာလဲ။ အတန်းဖော်အချင်းချင်း လာတွေ့တာပေါ့။ သတင်းတွေ ကြားတုန်းက ဘယ်လောက်တောင် အံ့သြသွားလဲ သိလား။ ကျောင်းမှာ လူတိုင်းက နင့်အကြောင်းပဲ ပြောနေကြတာဟ"

"အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်းတော့ ကြားပါတယ်"

ရှင်ယူရီက တစ်ခါတလေ ကျောင်းက သတင်းတွေကို ပြောပြလေ့ ရှိပါတယ်။

"ယွန်ဆွန်းအာအကြောင်းရော ကြားပြီးပြီလား"

"အင်း။ သူ လက်မထပ်ခင်တုန်းက တစ်ခါ တွေ့ဖြစ်သေးတယ်"

"ဪ... ဟုတ်လား"

ဟဲမီက တစ်ခုခုကို သတိရသွားသလိုမျိုး ပြောတယ်။

"အာ... နင် ချဲမြောင်ဟိုကို မှတ်မိလား"

"မာစတာကြက်ကြော်ဆိုင်က သားလား"

"အင်း။ သူ ပြည်ပမှာ စာသွားသင်ပြီး ကျောင်းပြန်တက်နေပြီ"

"ကျောင်းမထွက်ဖြစ်ဘူး ထင်တယ်"

သူက သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကြိုးစားပြီးမှ ကျောင်းဝင်ခွင့်ရခဲ့တာ ဆိုတော့ ကျောင်းထွက်ဖို့တော့ ဆန္ဒရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကျောင်းအကြောင်း ခဏလောက် ပြောပြီးတဲ့နောက်မှာ ဟဲမီက အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်တယ်။

"နေ့လယ်စာ စားပြီးပြီလား"

"အခု သွားစားမလို့"

"အတော်ပဲ။ ဒါဆို အတူတူ သွားစားကြမယ်လေ။ ငါ အမဲသားကင် အရမ်းကြိုက်တယ်"

"……."

ဒါက ကျွန်တော့်ကို ဝယ်ကျွေးခိုင်းနေတာလား။

"ငါ့မှာ နေ့လယ်စာစားဖို့ချိန်းထားတာရှိတယ် "

ကျွန်တော် အဲဒီလိုပြောရင် သူ လက်လျှော့သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့ကို ကျွန်တော် အထင်သေးမိသွားတာပါ။

ဟဲမီရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပလာပါတယ်။

"ချိန်းထားတာလား။ ငါပါ လိုက်ခဲ့လို့ ရမလား"

"……ဟမ်"

ဘာလို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချိန်းထားမှုကို သူက လိုက်ချင်ရတာလဲ။

ကျွန်တော် စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ အယ်လီက ဖုန်းဆက်လာတယ်။

[ငါ အဆောက်အဦးထဲ ရောက်နေပြီ။ နင် ဘယ်မှာလဲ]

"ပထမထပ်က ကဖေးမှာ"

[အိုကေ။ လာခဲ့လိုက်မယ်]

အယ်လီက ကဖေးထဲကို တန်းပြီး လျှောက်ဝင်လာပါတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ပခုံးအထိ ရှိတဲ့ ဆံပင်ညိုညိုကို နောက်မှာ စည်းနှောင်ထားပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပါတယ်။

သူက ဘယ်လောက်တောင် လှပလွန်းလိုက်သလဲဆိုရင် ကဖေးဝန်ထမ်းတွေတောင် မသိလိုက်ဘဲ စိုက်ကြည့်မိသွားကြတယ်။

အယ်လီက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စားပွဲနားကို ချဉ်းကပ်လာပြီး ဟဲမီကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

"မင်္ဂလာပါ။ ဒီမှာ ပြန်ဆုံရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

ဟဲမီက အယ်လီကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားတယ်။

"နင်... နင်က ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ..."

သူတို့တွေဟာ အရင်က ကျောင်းမှာ ခဏလောက် ဆုံဖူးကြပါတယ်။ ဒါက တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက်တော့ မကောင်းတဲ့ အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ကျွန်တော် အယ်လီကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တယ်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ ရည်းစား၊ အယ်လီ။ အရင်က ကျောင်းမှာ ဆုံဖူးတယ်မလား"

ဟဲမီရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပိုပြီးတော့တောင် ဝိုင်းစက်သွားတယ်။

"ရည်း... ရည်းစားလား"

အယ်လီက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး ကျွန်တော်ကတော့ သဘာဝကျကျပဲ သူ့ရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။

"နင်တို့နှစ်ယောက် ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ"

"သူက ငါနဲ့အတူ နေ့လယ်စာ စားချင်တယ်လို့ ပြောနေတာ"

"ကောင်းတာပေါ့။ သူပါ အတူတူ လိုက်ခဲ့ရင် ပိုကောင်းတာပေါ့"

လန့်ဖျပ်သွားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေတဲ့ ဟဲမီက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရပါတယ်။

"အို... ဘုရားရေ။ ငါ့မှာ ချိန်းထားတာလေးတစ်ခုရှိတာကို လုံးဝ မေ့သွားတယ်။ နောက်မှ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်နော်။ ဂျင်ဟူ"

အဲဒီနောက်မှာ သူ့ရဲ့အိတ်ကို ဆွဲယူပြီး အမြန် ထသွားပါတယ်။ တစ်ဝက်ပဲ သောက်ရသေးတဲ့ ကော်ဖီကိုတော့ ယူသွားဖို့ မမေ့ပါဘူး။

အယ်လီက ထွက်ခွာသွားတဲ့ ဟဲမီရဲ့ နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မေးတယ်။

"အဲဒီမိန်းကလေးက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

"ငါလည်း မသိဘူး။ နင့်လိုပဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတာ"

ဒါနဲ့ သူက ဘာဖြစ်လို့ လာခဲ့တာလဲ။