အခန်း ၂၃၀
Vol. 23 Ch. 230
အခန်း (၂၃၀)
မသိလိုက်ခင်မှာပဲ အရံတပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေး သတင်းပို့ရမယ့်ရက်က နီးကပ်လာခဲ့ပါပြီ။
တက်ဂယူနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ဗီရိုထဲမှာ သိမ်းထားတဲ့ စစ်ဝတ်စုံတွေကို ပြတ်သားတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နဲ့ ထုတ်လိုက်ကြတယ်။ အရံတပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေး သွားရတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေမဲ့ တကယ်ကို မသွားချင်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ တက်ဂယူနဲ့ အတူတူ သွားရမှာမလို့ တော်သေးတယ်လို့ ပြောရမယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ပျင်းစရာ မကောင်းတော့ဘူးပေါ့။
တက်ဂယူရဲ့ စစ်ဝတ်စုံက နည်းနည်း ပွယောင်းယောင်း ဖြစ်နေပါတယ်။
“မင်း ဝိတ်ကျသွားတာလား”
“ဟုတ်မယ်ထင်တယ်…”
နေ့တိုင်း တွေ့နေရလို့ သတိမထားမိပေမဲ့ သူက အရင်ကထက် သေချာပေါက် ပိန်သွားပုံရပါတယ်။
အယ်လီက ကျွန်တော်တို့ကို လေ့ကျင့်ရေးစခန်းအထိ လိုက်ပို့ဖို့ မနက်ပိုင်း ခွင့်တစ်ဝက်တောင် ယူခဲ့သေးတယ်။
“ဝိုး… နင်တို့နှစ်ယောက်လုံး စစ်ဝတ်စုံနဲ့ တော်တော်ကြည့်ကောင်းတာပဲ”
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“မဖြစ်နိုင်တာ”
ဘယ်လောက်ပဲ သာမန်လူဖြစ်နေပါစေ စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်လိုက်တာနဲ့ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်သွားတာက ထူးဆန်းတယ်။ အရံတပ်ဖွဲ့ တံဆိပ်ပါ ပါနေတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့။
ကျွန်တော်က အယ်လီကို ပြောလိုက်တယ်၊
“ငါတို့ဘာသာ သွားလို့ရပါတယ်ဟာ”
“ကိုရီးယားမှာ ရည်းစားဖြစ်သူက စစ်တပ်ထဲဝင်တဲ့အခါ လိုက်ပို့ပေးတတ်ကြတာမဟုတ်ဘူးလား”
“စစ်တပ်ထဲဝင်တာ မဟုတ်ဘူး။ သတင်းပို့ရုံတင်ပါ”
ဘေးကလူ ကြားရင် ကျွန်တော် စစ်တပ်ထဲ ပြန်ဝင်တော့မယ့်အတိုင်းပဲ။
ကျွန်တော်တို့ ကားထဲဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အယ်လီက စတီယာရင်ကို ကိုင်ကာ မောင်းနှင်ပါတော့တယ်။ ဒီကနေ အရံတပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းအထိ တစ်နာရီခွဲလောက် ဝေးပါတယ်။
လမ်းမှာ ကျွန်တော် အမေ့ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။
[အဲဒီမှာ ဂရုစိုက်ဦးနော်။ ပြဿနာ ရှာမနေနဲ့ဦး]
“စိတ်မပူပါနဲ့ အမေရာ။ ခဏလေး သွားရုံတင်ပါ”
[ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ရမယ်။ ကြားလား]
“ဟုတ်ကဲ့… ကြားပါတယ်”
စဉ်းစားကြည့်ရင် နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ချေဘော တတိယမျိုးဆက်ပဲဖြစ်ဖြစ် စစ်မှုထမ်းဖူးရင် အရံတပ်ဖွဲ့ တာဝန် ထမ်းဆောင်ရတာပါပဲ။
ကျွန်တော် ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် အယ်လီက စိုးရိမ်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြောလာတယ်။
“စဉ်းစားကြည့်မှ… မနှစ်က အရံတပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတစ်ခုမှာ သေနတ်ပစ်ခတ်မှု ဖြစ်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
“အမှန်ပဲ”
အရံတပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်က သေနတ်ပစ်လေ့ကျင့်နေတုန်း ရဲဘော်အချင်းချင်းကို သေနတ်နဲ့ပစ်ခတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ်သေခဲ့တဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ရှိခဲ့ပါတယ်။ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူ အပါအဝင် သုံးယောက် သေဆုံးခဲ့ပြီး သုံးယောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန်ဒဏ်ရာ ရခဲ့တယ်။
အရံတပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတွေက ဒီလောက်အထိ အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာတွေပါ။
တက်ဂယူက ပြောတယ်။
“စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ မင်း သတင်းပို့မှာမလို့ သူတို့ သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်”
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။
“ငါက အထူးဂရုစိုက်ဖို့ လိုတဲ့ စစ်သားမှ မဟုတ်တာ”
ကျွန်တော် စစ်တပ်ထဲဝင်ခါစတုန်းက အထူးဂရုစိုက်ရမယ့် စစ်သားအဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရတာကို နောက်မှ သိခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ အမှားလုပ်ခဲ့လို့ မဟုတ်ဘဲ စစ်တပ်ထဲမဝင်ခင် အဖေ ဆုံးပါးသွားခဲ့လို့ပါ။ (မိသားစုထဲမှာ ဖျားနာသူရှိရင် ဒါမှမဟုတ် မိသားစု ပြိုကွဲနေရင် အထူးဂရုစိုက်ရမယ့် စစ်သားအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရတတ်တယ်။)
“သူတို့တွေက ဘေးထိုင်စစ်သားတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်းပါ”
အယ်လီက နားမလည်တဲ့ပုံစံနဲ့ မေးတယ်။
“အထူးဂရုစိုက်ရမယ့် စစ်သားဆိုရင် ဂရုစိုက်ခံရတာ မကောင်းဘူးလား။ ပြီးတော့ ဘေးမှာပဲထိုင်ကြည့်ရတဲ့ စစ်သားဆိုတာ ရာထူးကြီးတာ မဟုတ်ဘူးလား”
“……”
သူပြောတာ မှန်ပေမဲ့ စစ်တပ်ထဲမှာတော့ အဲဒီစကားလုံးတွေကို ဆန့်ကျင်ဘက် အဓိပ္ပာယ်နဲ့ သုံးကြတာပါ။
အယ်လီက စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ မေးခွန်းမျိုးစုံ မေးနေခဲ့တယ်။
“စစ်တပ်ထဲမှာ နေ့တိုင်း သေနတ်ပစ်တာနဲ့ လှံစွပ်တိုက်ပွဲတွေ လေ့ကျင့်ရတာလား”
“အဲဒါမျိုးတွေ မလုပ်ဘူးတော့ မဟုတ်ပါဘူး…”
ဒီလိုအရာတွေကို လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာပဲ လုပ်တာပါ။ ကိုယ့်တပ်ဖွဲ့ဆီ ရောက်သွားပြီဆိုရင်တော့ လုပ်ရခဲပါတယ်။
အများဆုံး လုပ်ရတာက မြေတူးတာပဲ ဖြစ်ပြီး တာဝန်ကျတဲ့ နေရာအပေါ် မူတည်ပါတယ်။ တချို့လူတွေဆို သေနတ်ကို သေသေချာချာတောင် မပစ်ဖူးဘဲ စစ်တပ်ကနေ ထွက်သွားကြရတယ်။
စာရေးစစ်သား ဒါမှမဟုတ် ထမင်းချက်စစ်သားတစ်ယောက်က သေနတ်ပစ်ဖို့ ဘယ်လောက်အထိ လိုအပ်မှာမလို့လဲ။
ဒါကတော့ တပ်ဖွဲ့အပေါ် မူတည်ပြီး ကွာခြားတာပေါ့။ တကယ်လို့ စိတ်အားထက်သန်လွန်းတဲ့ တပ်ရင်းမှူး ဒါမှမဟုတ် တပ်ခွဲမှူးနဲ့ တွေ့ရင်တော့ ခေါင်းခဲရတာပါပဲ။
“လေ့ကျင့်ရေးအတွက် သူတို့ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပေးလဲ”
“ဒေသခံအရံတပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးအတွက် ဝမ် ၁၃၀၀၀ လောက် ထင်တယ်”
အယ်လီက ခေါင်းညိတ်တယ်။
“တစ်နေ့ကို ၈ နာရီ လေ့ကျင့်ရရင် တစ်နေ့ကို ဝမ် ၁၀၄၀၀၀ ဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ နည်းတာပေါ့။ ပိုပေးသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်”
“အဲဒါက…”
သူက နိုင်ငံခြားသူ ဖြစ်နေလို့ ကိုရီးယားစစ်တပ်အပေါ် အကြီးအကျယ် နားလည်မှု လွဲနေတာပဲ။
“မဟုတ်ဘူး… တစ်နာရီကို ဝမ် ၁၃၀၀၀ မဟုတ်ဘူး။ တစ်နေ့လုံးမှ ဝမ် ၁၃၀၀၀ ပေးတာ”
အယ်လီက ကျွန်တော့်စကားကို ရယ်မောလိုက်တယ်။
“တော်ပါ၊ နောက်မနေနဲ့”
တက်ဂယူက ဝင်ပြောလိုက်တယ်။
“ဝမ် ၁၃၀၀၀ထဲမှာ အစားအသောက်နဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စရိတ်တွေလည်း ပါပြီးသားဟ”
အယ်လီ ထိတ်လန့်သွားတယ်။
“မ… မဖြစ်နိုင်တာ။ ကိုရီးယားလို စီးပွားရေး ကောင်းတဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုက ကြက်ကြော်တစ်ကောင် စျေးထက်နည်းတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ လေ့ကျင့်ရေး ဆင်းခိုင်းတာ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်…”
“ကိုရီးယားက စစ်သားတွေရဲ့ နာရီအလိုက် လုပ်အားခက ထောင်ထဲမှာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်နေရတဲ့ အကျဉ်းသားတွေ ထက်တောင် ပိုဆိုးသေးတယ်”
တက်ဂယူက ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောတယ်။
“ဒါပေမဲ့ မြောက်ကိုရီးယား စစ်တပ်ထက်တော့ ပိုပေးမှာပါ။ ဟုတ်တယ်မလား”
အရံတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေကို တင်ဆောင်လာတဲ့ ကားတွေနဲ့ ဘတ်စ်ကားတွေက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲကို တစ်စီးပြီးတစ်စီး ဝင်လာကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့က အာရုံမစိုက်မိစေဖို့ ကားကို နည်းနည်း ဝေးဝေးမှာ ရပ်လိုက်ကြတယ်။
ကျွန်တော် အယ်လီကို အနမ်းတစ်ခု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပေးလိုက်တယ်။
“ဟီး… နင့်ကို လွမ်းနေရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”
“ညနေ ၆ နာရီဆိုရင် ဆင်းရမှာပဲလေ”
ဒါက ဒေသခံအရံတပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးရဲ့ အားသာချက်ပဲ။
“ဒါပေမဲ့လည်း…”
“ပြီးရင် ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်လေ”
“ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာခဲ့နော်”
ကျွန်တော်တို့ ကားထဲက ထွက်ပြီး လေ့ကျင့်ရေးစခန်းထဲကို လမ်းလျှောက်ဝင်ခဲ့ကြတယ်။ အနုပညာရှင်တစ်ယောက် စစ်ထဲဝင်တာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ အရှေ့မှာ သတင်းထောက်တွေတောင် စုဝေးနေကြပါတယ်။
ကျွန်တော် ဦးထုပ်ကို တတ်နိုင်သမျှ အောက် စိုက်ချပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဝင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သတင်းထောက်တွေက လမ်းပိတ်ပြီး မိုက်ခရိုဖုန်းတွေ ကမ်းပေးလာကြတယ်။
စဉ်းစားကြည့်မှ… ကျွန်တော့်ရဲ့ စစ်ဝတ်စုံမှာ နာမည်က ချုပ်ထားပြီးသားပဲ…
“အရံတပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးမှာ ပါဝင်ရတဲ့အပေါ် ဘယ်လို သဘောထားရှိပါလဲ”
“မကြာသေးခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ သေနတ်ပစ်ခတ်မှု ဖြစ်စဉ်ကြောင့် စိုးရိမ်မှု မရှိဘူးလား”
“မကြာသေးခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းဝယ်ယူမှု အကျင့်ပျက်ခြစားမှု သတင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လို ထင်ပါသလဲ”
“အနာဂတ်မှာ ကာကွယ်ရေး လုပ်ငန်းတွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ စဉ်းစားနေတာမျိုး ရှိပါသလား”
“……”
ဒါက ဘယ်လို မေးခွန်းတွေလဲ။
ကျွန်တော် ကင်မရာတွေကို ကြည့်ပြီး အကျဉ်းချုံးပဲ ပြောလိုက်တယ်။
“ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်ပါ့မယ်”
လေ့ကျင့်ရေး ကွင်းပြင်မှာ အရံတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ စုဝေးနေကြပါပြီ။ သူတို့ကို မြင်ရတာ ကျွန်တော် စစ်ထဲဝင်တုန်းက အချိန်ကို သတိရစေတယ်။
အရံတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေက ကျွန်တော့်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်နေကြတယ်။
“ဝိုး… ကန်ဂျင်ဟူပဲ”
“သူ လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ တကယ် လာတယ်ဟ”
“ကန်ဂျင်ဟူကို ဒီမှာ မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး”
“မိုက်လိုက်တာ”
ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ လူကြိုက်များမှု အဆင့်အတန်းပေါ့လေ။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က အရံတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေက တုံ့ဆိုင်းနေကြပုံရ ပေမဲ့ သတိထားပြီး နှုတ်ဆက်လာကြတယ်။ ကျွန်တော်လည်း တစ်ယောက်ချင်းစီကို ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ အဲဒီအတောအတွင်းမှာပဲ လေ့ကျင့်ရေး ဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနား စတင်ခဲ့တယ်။
တပ်ရင်းမှူးက စင်မြင့်ပေါ်မှာ ရပ်ပြီး ပြောတယ်။
“ဒီတပ်ရင်းမှူးတစ်ယောက်အနေနဲ့ နိုင်ငံတော်နဲ့ ပြည်သူကို ကာကွယ်ဖို့ ဒီမှာ စုဝေးနေကြတဲ့ အရံတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေကို တော်တော်လေး ဂုဏ်ယူမိစရာပါ”
တက်ဂယူက ကျွန်တော့်ကို တိုးတိုးလေး မေးလာတယ်။
“သူက ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဘေးလူအနေနဲ့ ပြောနေတာလဲ။ အဲဒါက ‘တက်ဂယူ တော်တော် ပျော်နေတယ်’ လို့ ပြောတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ”
“မင်းပြောတာ မှန်တယ်”
ကျွန်တော်တို့ တပ်ဖွဲ့ရဲ့ တပ်ခွဲမှူးကလည်း ‘ဒီတပ်ခွဲမှူးက မင်းတို့ကို တော်တော် စိတ်ပျက်မိတယ်’ လို့ ပြောတတ်တဲ့ အကျင့်ရှိပါတယ်။ အဲဒီလို ကြားရတိုင်း ‘ဒီစစ်သား’ ကလည်း တပ်ခွဲမှူးအပေါ် တော်တော် စိတ်ပျက်မိတာပဲလို့တောင် ပြောချင်ခဲ့မိတယ်။
စစ်သားအသစ်တွေဆိုရင် မတ်မတ်ရပ်ပြီး အာရုံစိုက်နေကြမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အရံတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေကတော့ တပ်ရင်းမှူး ဘာပဲပြောပြော ခြေထောက်တွေ ကားပြီး သမ်းဝေနေကြတယ်။
ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနား ပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ကြပြီး တကယ့် အရံတပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေး စတင်ပါတော့တယ်။
“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တွေ… တောင်ကုန်းဆီကို ချီတက်ကြ”
အရံတပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေး ဆင်းဖူးတဲ့သူတိုင်း သိကြမှာက ဒါဟာ လေ့ကျင့်ရေးလည်းမရောက် လေ့လာရေးခရီးလည်းမကျ သလိုမျိုး ခံစားရတာပါပဲ။
နိုင်ငံတော်နဲ့ ပြည်သူကို ကာကွယ်ဖို့ ကိုယ့်ရဲ့ အလုပ်အကိုင်တွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး လာခဲ့ကြတဲ့ အရံတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေဟာ တစ်ပတ်လောက် ထမင်းမစားရသေးတဲ့လူတွေလို လှုပ်ရှားနေကြတယ်။
မြောက်ကိုရီးယား စစ်သားတွေရဲ့ ပင်ပန်းဆင်းရဲတဲ့ ချီတက်ပွဲ ဒါမှမဟုတ် ကွန်မြူနစ် တပ်မတော်ရဲ့ တာဝေးချီတက်ပွဲ အဆုံးသတ်ကတောင် ဒီထက် ပိုကောင်းဦးမယ်လို့ ထင်ရတယ်။
“စီနီယာတို့… နည်းနည်းလောက် မြန်မြန် ပြေးပေးကြပါ”
“သေနတ်တွေကို မြေပြင်ပေါ်မှာ တရွတ်တိုက်မဆွဲကြပါနဲ့”
မနေ့ကတင် စီအီးအိုရုံးခန်းမှာ အလုပ်လုပ်နေခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ တိုက်ပွဲဝင် ဦးထုပ်နဲ့ စစ်အသုံးအဆောင်တွေ ဝတ်ဆင်ပြီး M16 ကို ကိုင်ထားရပါတယ်။
ကျွန်တော် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာပါလိမ့်။
တက်ဂယူက ဘေးနားမှာ သီချင်းတစ်ပုဒ် ညည်းနေခဲ့တယ်။
“ငါက ဘယ်သူလဲ… ဒါက ဘယ်နေရာလဲ… နိုင်ငံတော်က ငါ့ကို ဝေးဝေးကနေ ခေါ်နေတယ်…”
သူကတော့ တကယ်ကို ပျော်နေတာပါပဲ။
တက်ဂယူက ပြုံးစိစိနဲ့ ပြောတယ်။
“အချိန်အတော်ကြာမှ စစ်ကြောင်းအလိုက် တိုက်ပွဲ လေ့ကျင့်ရတာ ပျော်စရာမကောင်းဘူးလား”
ကျွန်တော် ဆွံ့အစွာ မေးလိုက်တယ်။
“ဒါက ပျော်စရာကောင်းလို့လား… ဟုတ်လို့လား”
“အင်း… FPS ဂိမ်းဆော့ရသလိုပဲ။ မိုက်တယ်”
“……”
ဒီလိုကောင်မျိုးကို တာဝန်ကျစစ်သားအဖြစ် မခေါ်ဘဲနဲ့ နိုင်ငံတော်က ဘာလုပ်နေတာလဲ။
သူက ပြည်သူ့ဝန်ဆောင်မှု ဝန်ထမ်းသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး လေ့ကျင့်ရေး ၄ ပတ်ပဲ ဆင်းခဲ့ရလို့ ပျော်နေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ တာဝန်ကျစစ်သား ဖြစ်ခဲ့လို့ စစ်မှုထမ်းသက် တစ်လျှောက်လုံး ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို လုပ်ခဲ့ရတာလေ။
ပိုဆိုးတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ စစ်တပ်နံပါတ်က မကောင်းခဲ့ဘဲ မလိုအပ်ဘဲ စိတ်အားထက်သန်လွန်းတဲ့ တပ်ရင်းမှူးနဲ့ တွေ့ခဲ့လို့ ကွင်းပြင်လေ့ကျင့်ရေး၊ ဆောင်းရာသီလေ့ကျင့်ရေးနဲ့ နည်းဗျူဟာမြောက် လေ့ကျင့်ရေး အပါအဝင် လေ့ကျင့်ရေး အမျိုးအစားတိုင်းကို လုပ်ခဲ့ရတာပါ။
အရံတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ စိတ်ဓာတ်က အဝီစိအထိ ထိုးဆင်းသွားတာကြောင့် လေ့ကျင့်ရေးကို အဆုံးမှာတော့ ထူးချွန်တဲ့ လေ့ကျင့်ရေးဆရာရဲ့ သရုပ်ပြမှုနဲ့ အစားထိုးလိုက်ရတယ်။
နားချိန်ရောက်တဲ့အခါ အားလုံးက မြေပြင်ပေါ်မှာ ပစ်လှဲလိုက်ကြပြီး စီးကရက်တွေကို ပါးစပ်မှာခဲကာ စကားပြောကြတော့တယ်။
“ငါတို့ စစ်တပ်ထဲမှာ ခံစားခဲ့ရတာ လုံလောက်ပြီလေ။ ဘာလို့ အရံတပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေး ထပ်လုပ်နေရသေးတာလဲ”
“အဲဒါ အသုံးမကျတဲ့ ဟိုဗိုလ်ချုပ်တွေကြောင့်ပဲ။ သူတို့ရဲ့ ကြယ်ပွင့်အရေအတွက်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ အရံတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ လိုအပ်လို့ကွ”
“အဲဒီလူတွေက တကယ့် ဘေးထိုင်စစ်သားတွေပဲ။ ကြယ်နှစ်ပွင့် ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်က သူ့မိန်းမနဲ့အတူ သူ့အိမ်မှာ တာဝန်ကျတဲ့ စစ်သားတွေကို အာဏာအလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး နှိပ်စက်တာ မိသွားတာ မှတ်မိသေးလား”
“အဲဒီကောင်တွေကို ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ငါတို့ လေ့ကျင့်ရေးစရိတ် တိုးပေးဖို့ သုံးသင့်တယ်”
“ဟား… တကယ်ကိုညစ်ပတ်တဲ့ လောကကြီးပဲ”
အရံတပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်နားကို ချဉ်းကပ်လာပြီး သတိထားကာ စီးကရက် ကမ်းပေးတယ်။
“ဥက္ကဌကြီး… စီးကရက်သောက်မလား”
“ရပါတယ်၊ ကျေးဇူးပဲ။ ကျွန်တော် ဆေးလိပ်မသောက်တတ်ဘူး”
“နောက်မှ အမှတ်တရလက်မှတ်ထိုးပေးလို့ ရနိုင်မလား”
“ရတာပေါ့… ပြဿနာမရှိပါဘူး”
အစပိုင်းမှာ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်း သတိထားနေကြပုံရပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ မေးခွန်းအမျိုးမျိုး မေးလာကြလို့ ကျွန်တော် တတ်နိုင်သလောက် ဖြေပေးလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရက်အနည်းငယ်လောက် အတူတူ လေ့ကျင့်ရမှာဖြစ်လို့ အချင်းချင်း သိကျွမ်းထားတာက မဆိုးပါဘူးလေ။
ဆံပင်ရွှေဝါရောင် ဆိုးထားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က သူ့ခါးကို ကိုင်ပြီး ညည်းတွားနေတယ်။
“စောစောကတည်းက ခါးက သိပ်မကောင်းဘူး။ ဆေးကုသရေးရွက်ဖျက်တဲဆီကို သွားရင်ကောင်းမလား”
နှာခေါင်းနှိုက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်က ပြောတယ်။
“ဘယ်နားက နာနေတာမလို့လဲ”
“ခါးရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြမ်းက နာနေတာ။ ရက်အနည်းငယ်လောက်ရှိပြီ။ ကိုက်ခဲနေတာပဲ”
“အင်္ကျီလှန်လိုက်ဦး။ ငါ တစ်ချက်ကြည့်ပေးမယ်”
“ခင်ဗျားက…”
“ကျွန်တော်က ဆီလာတက္ကသိုလ် ဆေးရုံက အရိုးအကြောဌာနက အလုပ်သင်ဆရာဝန်ပါ”
သူ့စကားကြောင့် အားလုံး အံ့သြသွားကြတယ်။
“အို… တကယ်လား”
“အာ… ဆရာဝန်ကိုး”
အရံတပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးအတွက် စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့အခါ ဆရာဝန်တွေလည်း အတူတူပဲ ဖြစ်သွားတာပဲ။
အားလုံးက ကြိုးကြိုးစားစား အနားယူနေကြတုန်း လေ့ကျင့်ရေးဆရာ ရောက်လာပြီး ပြောတယ်။
“စီနီယာတို့… နားချိန်ပြီးပါပြီ”
ဒီတော့ အားလုံးက လှဲချလိုက်ပြီး နေမကောင်းချင်ယောင် ဆောင်ကြတော့တယ်။
“ခြေကျင်းဝတ် လည်သွားပြီ ထင်တယ်”
“အား… ခါးအောက်ပိုင်းက ဘာမှ မခံစားရတော့ဘူး”
“ခေါင်းနည်းနည်း ကိုက်နေလို့”
“ပုခုံးအဆစ်လွဲသွားပြီ။ ငါ့လက်မောင်း တွဲလောင်းကျနေတာ မြင်လား”
“အခုချက်ချင်း 911 ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ငါ့ကို ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်ပါ”
အရံတပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ကျန်းမာတဲ့လူတွေတောင် လူနာဖြစ်သွားတဲ့ အံ့ဖွယ်ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်။
ဒါဆိုရင် လူနာတွေကို ကျန်းမာတဲ့လူတွေအဖြစ် ပြန်ပြောင်းလဲပေးမယ့် အံ့ဖွယ်ဖြစ်စဉ်ကို ဘယ်လို လုပ်ဆောင်မယ်လို့ထင်လဲ။
“ထမင်းစားချိန် ရောက်ပြီ”
ဒီတော့မှ နာကျင်လွန်းလို့ မထနိုင်ပါဘူးဆိုတဲ့ အရံတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ အားလုံး တစ်ပြိုင်ထဲ ထရပ်လိုက်ကြတယ်။
“လေ့ကျင့်ရေးဆရာ… ဘာကို စောင့်နေတာလဲ”
“သွားစားကြရအောင်”
ပထမဆုံးနေ့ လေ့ကျင့်ရေး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်
ကျွန်တော်တို့ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ ကားကို စီးပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့ကြတယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ နေက ဝင်သွားပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
နေ့တိုင်း ရုံးမှာ အလုပ်လုပ်ရာကနေ အရံတပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေး သွားရတာက လေ့လာရေးခရီးထွက်ရသလိုပဲ… လျှောက်ပြောနေတာ တကယ်မယုံကြနဲ့။
တာဝန်ကျစစ်သားအဖြစ်နဲ့ ရူးလောက်အောင် ခံစားခဲ့ရပြီးပြီ ဖြစ်တာကို အခု စစ်တပ်က ထွက်ပြီးတာတောင် ဒါကို ထပ်လုပ်နေရသေးတယ်။
မနက်ဖြန်လည်း ဒါကို ထပ်လုပ်ရဦးမယ်ဆိုတဲ့ အတွေးကြောင့် မခံမရပ်နိုင်တဲ့ ဒေါသတွေက ရင်ထဲမှာ ဆူပွက်လာခဲ့တယ်။
“အကောင်းမြင်စမ်းပါကွာ”
“မမြင်ချင်ပါဘူး”
ဒီတော့ တက်ဂယူက ပြောတယ်။
“အေးစက်နေတဲ့ ထောင်ထဲမှာ လှဲလျောင်းပြီး မင်းကို မုန်းတီးနေမယ့် သမ္မတကြီးအကြောင်းကို တွေးကြည့်လိုက်။ သူနဲ့ ယှဉ်ရင် မင်းက ပျော်စရာကောင်းပါတယ်”
“……”
သမ္မတကြီးက ဘာလို့ ပါလာရတာလဲ။
နောက်တစ်နေ့
ကျွန်တော်တို့ အရံတပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေး ထပ်ဆင်းဖို့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းဆီကို ထပ်မံ ဦးတည်ခဲ့ကြတယ်။
ရှေးဦးသူနာပြု လေ့ကျင့်ရေးကို ခံယူနေတုန်းမှာပဲ အရံတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေက သမ်းဝေတာ ဒါမှမဟုတ် ငိုက်မျဉ်းနေခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ငိုက်ချင်ပေမဲ့ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေ အများကြီး ရှိတာကြောင့် အာရုံစိုက် နားထောင်နေချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့ရတယ်။
“ပထမဆုံး… လူနာရဲ့ အသက်ရှူနှုန်းနဲ့ သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးပါ။ ပြီးရင် CPR လုပ်ဆောင်ပါ။ ဒီမှာ အရေးကြီးတာက…”
သင်တန်းနည်းပြ တပ်ကြပ်က စမ်းသပ်ခံအရုပ် ရဲ့ အရှေ့မှာ CPR ကို သရုပ်ပြခဲ့တယ်။
အဲဒါကို မြင်ရတာ အတိတ်က အချိန်တွေကို သတိရစေပါတယ်။
ပေါက်ကွဲမှု၊ မီးခိုးငွေ့၊ ယမ်းငွေ့နံ့၊ စစ်သားတစ်ယောက် သူ့ခြေထောက်ကို ကိုင်ပြီး အော်ဟစ်နေတာတွေ…
လေ့ကျင့်ရေး ပြီးနောက် ကျွန်တော်က စိန်ပြောင်းတပ်သားအဖြစ် တာဝန်ကျခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က အသစ်တက်လာတဲ့ တပ်ကြပ်ကြီးပါ။
သူ့နာမည်က ကင်ဂျေဟတ် ဖြစ်ပါတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ထက် နှစ်နှစ်ကြီးပြီး အထက်တန်းကျောင်း ပြီးနောက် တက္ကသိုလ်မတက်ဘဲ စစ်ထဲမဝင်ခင် အလုပ်အမျိုးမျိုး လုပ်ခဲ့တဲ့သူပါ။
သူ့ရဲ့ အိမ်မက်က စစ်တပ်က ထွက်ပြီးရင် ပိုက်ဆံရှာပြီး ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့လို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။
လူတွေရဲ့ စရိုက်အမှန်ကို စစ်တပ်ထဲမှာထက် ပိုပြီး ထင်ရှားစေတဲ့ နေရာမရှိပါဘူး။ တပ်ကြပ်ကြီး ကင်ဂျေဟတ်က တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့လည်း တော်တော်လေး အဆင်ပြေခဲ့ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ စစ်တပ်က မထွက်ခင် သုံးလအလိုလောက်မှာ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်။
စိန်ပြောင်း ပစ်ခတ်မှု လေ့ကျင့်နေတုန်း စိန်ပြောင်းမော်ဒယ်အသစ်က ပေါက်ကွဲသွားခဲ့တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့မှာ ပေါ်လာတဲ့ ကြိုတင်မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်တော် မြေပေါ်ကို ချက်ချင်း ဝပ်ချလိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဝမ်ချနိုင်ခဲ့တာကြောင့် နားအူသွားတာကလွဲရင် ကျွန်တော် အဆင်ပြေခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ တပ်စုမှူးကတော့ နေရာတင် သေဆုံးခဲ့ပြီး တပ်ကြပ်ကြီး ကင်ဂျေဟတ်ကတော့ ကျည်ဆန်အစတွေ သူ့ခြေထောက်ကို မှန်ခဲ့လို့ ပြင်းထန်ဒဏ်ရာ ရရှိခဲ့တယ်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် သူ့အခြေအနေက ကြောက်စရာ ကောင်းလှပါတယ်။
အဲ့ဒါက သူ့ကို နောက်ဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းပါပဲ။
စစ်ဆေးရုံကနေ ဆင်းပြီး ကျွန်တော့်တပ်ဖွဲ့ဆီ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ တပ်ကြပ်ကြီး ကင်ဂျေဟတ်က သူ့ရဲ့ ညာဘက်ခြေထောက် ဒူးအောက်ပိုင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရပြီး ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အကြောင်းပြချက်နဲ့ စစ်တပ်က အငြိမ်းစားယူခဲ့ရတယ်လို့ ကြားခဲ့ရတယ်။
ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်က ထွက်ပြီးရင် ခဏခဏ တွေ့ကြမယ်လို့ ပြောခဲ့ကြတာပါ။
တစ်ချိန်ချိန်မှာ သူ့ဆီကို သွားရောက်လည်ပတ်သင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် တွေးခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် စစ်တပ်က ထွက်တဲ့နေ့ကစပြီး ကိစ္စအမျိုးမျိုး ဖြစ်ပွားခဲ့လို့ သွားတွေ့ဖို့ကို လုံးဝ မေ့သွားခဲ့တယ်။
သူ အခု ဘယ်လို ရှိနေမလဲဆိုတာ သိချင်မိပါတယ်။