အခန်း ၂၂၈

🍋 Chapter 228

ကျိုးထျန်းသည် မိမိရှေ့မှ လူတစ်စုကို ကြည့်ရင်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

သူတို့အားလုံးက သူ့ထက် အသက်ကြီးသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယခုမူ သူ့ကို ဝိုင်ခွက်များ မြှောက်၍ ဦးညွှတ်ကာ ဖားယားနေကြသည်။

ဤအပြုအမူကို သူ လက်ခံနိုင်၊ မခံနိုင်ဟူသော အချက်ကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် သူတို့ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြုလုပ်နေကြသည်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ချေ။

သူသည် မိမိရှေ့ရှိ လူများကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ အကဲခတ်လိုက်၏။

သူတို့၏ နှိမ့်ချလွန်းပြီး သတိကြီးလှသော အမူအရာ၊ အထူးသဖြင့် မြေခွေးအိုကြီး ဖြစ်သည့် ဒါရိုက်တာကျန်း၏ အလွန်အမင်း ဖားယားနေသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ မေးစေ့ကို ခဏမျှ ပွတ်သပ်စဉ်းစားပြီးနောက် သဘောပေါက်သွားခဲ့တော့သည်။

‘ဒီအခွင့်အရေးသမားတွေက ငါနဲ့ ချိုးလန်တို့ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ပြီး ချိုးလန် ကျရှုံးသွားတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ ခန့်မှန်းမိလို့ နေမှာပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါ့ကိုလာပြီး သစ္စာခံနေကြတာကိုး’

သူ့အတွေးက မှန်ကန်ပေသည်။

ပထမဆုံး ဝင်လာသည့် လူ ၁၅ ယောက်မှာ မနေ့ညက သူနှင့်အတူ ထမင်းလက်ဆုံ စားခဲ့သည့် လူများပင် ဖြစ်ကြသည်။

မနေ့က သူတို့ ပြန်သွားကြပြီးနောက် အားလုံးက စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မတင်မကျ ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေခဲ့ပြီး သန်းရာချီ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနိုင်သည့် ဤကဲ့သို့သော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူမျိုးနှင့် ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ သူတို့အတွက် များစွာ အကူအညီမဖြစ်စေလျှင်ပင် အသိအကျွမ်း ဖြစ်ထားရုံမျှဖြင့် အနာဂတ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအတွက် အခွင့်အလမ်းကောင်း တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူတို့သည် ချိုးလန်ကိုလည်း မပြစ်မှားရဲကြချေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အားလုံးမှာ ဟန်တျန်းတွင် စီးပွားရေးအတူတူ လုပ်ကိုင်နေကြသူများဖြစ်ရာ သူ့ကို မျက်နှာထောက်နေရသေးသည်။

အဆုံးသတ်တွင် ဤမစ္စတာကျိုးမှာ အပြင်လူတစ်ယောက်သာဖြစ်သဖြင့် သူတို့အစုအဖွဲ့အတွင်းရှိ လူအချင်းချင်း ပြန်လည်ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ကြခြင်းမှာ သဘာဝကျပေသည်။

နှမြောစရာကောင်းသော်လည်း ကြီးမားသော ပြဿနာတော့မဟုတ်ချေ။

သူတို့သည် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သူဌေးများနှင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ အမြောက်အမြားနှင့် ဆုံတွေ့နေရသဖြင့် တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်ခန့် လွတ်သွားခြင်းက အရေးမကြီးလှပေ။

လူတိုင်း အိမ်ပြန်၍ နားနားနေနေ အိပ်စက်လိုက်ကြပြီး မနက်ဖြန်တွင် အလုပ်လုပ်ရန်သာ ပြင်ဆင်လိုက်ကြရာ ထိုအသေးအဖွဲ နှမြောမှုများကို မေ့ပျောက်သွားကြတော့သည်။

သို့သော် အားလုံးထဲတွင် စိတ်ညစ်နေရသူမှာ ဒါရိုက်တာကျန်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ အခြေအနေက မကောင်းလှရာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတိုင်းမှာ သူ့အတွက် အသက်သွေးကြောဖြစ်သဖြင့် မနေ့ညက သူသည် ကျိုးထျန်း၏ ဘေးတွင် ရပ်တည်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မစ္စတာကျိုးမှာ သိသိသာသာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့ထံမှ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ရရှိရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သူ ရင်ထဲတွင် သိရှိထားသည်။

သူသည် မနက်ခင်းတွင် အိပ်ရာကနိုး၍ သူ့ဘဏ်အကောင့်ထဲရှိ ငွေလက်ကျန်ကို စစ်ဆေးပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

သူသည် ဗိုက်ဆာဆာဖြင့် ဘဝကို ရင်မဆိုင်နိုင်သဖြင့် မနက်စာစားရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ လမ်းလျှောက်လာရင်း ချိုးလန်၏ဘွန်းဘရိုက် ဆိုင်ရှေ့သို့ ဖြတ်သန်းမိသွားသည်။

"ဟေး... ဒီနေ့ ဒီမှာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စည်ကားနေရတာလဲ"

"မြေတူးစက်တွေပါ ရှိနေပါလား၊ လမ်းခင်းနေကြတာလား"

သူက အနီးကပ် ကြည့်ရှုရန် လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားစဉ်မှာပင် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း အချို့က သူ့ကို တားဆီးလိုက်ကြသည်။

"အထဲမှာ တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းတွေ လုပ်နေတာ၊ အထဲကို မဝင်ပါနဲ့"

ဒါရိုက်တာကျန်းသည် လူငယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း အချို့၏ အတင်းအဓမ္မ တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ အခြားသော အသက်ငယ်ရွယ်သည့် ဒါရိုက်တာ သို့မဟုတ် မင်းသားတစ်ယောက်ယောက်၊ အထူးသဖြင့် အသက်ငယ်ငယ်နှင့် နာမည်ကြီးလာသူမျိုး ဆိုပါက ဤလုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းများကို ပြန်လည် အော်ဟစ်ဆဲဆိုမိပေလိမ့်မည်။

‘လစာ တစ်လမှ ယွမ်အနည်းငယ်ပဲရတဲ့ ကောင်တွေက ငါ့ကို တွန်းရဲတယ်ပေါ့လေ’

သို့သော် သူကမူ အသက်ကြီးပြီး လောကဓံကို ပိုမို ကြုံတွေ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။

သူသည် စိတ်ဆိုးမည့်အစား ပြုံးလိုက်ပြီး မိမိရှေ့ရှိ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းအား စီးကရက်တစ်ဘူး ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ တရုတ်ပြည်သူပြည်သားများအတွက် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီးသား မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ၏ ယဉ်ကျေးမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကလည်း ပြုံး၍ စီးကရက်ဘူးကို လက်ခံလိုက်၏။

ဒါရိုက်တာကျန်းက အခွင့်အရေးကို အမိအရဆုပ်ကိုင်ကာ အချို့သော မေးခွန်းများကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ညီလေး... ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက ဘယ်ပြန်ညာပြန်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဒါရိုက်တာကျန်းဘက်သို့ အနည်းငယ် ယိုင်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်က ပြဿနာအကြီးအကျယ် တက်သွားတာဗျ၊ ဥက္ကဋ္ဌဟန်က ဒီဆိုင်ခန်းကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့နဲ့ သူတို့ရဲ့ ကုမ္ပဏီဆိုင်းဘုတ်ကို ရိုက်ခွဲပစ်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တာ"

ဒါရိုက်တာကျန်း၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းတာပဲ"

သူသည် ထိုဥက္ကဋ္ဌဟန်ဆိုသည်မှာ မည်သူ့ကို ဆိုလိုမှန်း သေချာပေါက် သိပေသည်။

ဟန်တျန်းတစ်ခွင်လုံးတွင် ဤသို့ ပြုလုပ်နိုင်သည့် စွမ်းအားမျိုးရှိသူမှာ ဥက္ကဋ္ဌဟန် တစ်ယောက်သာ ရှိသည်။

ပြဿနာမှာ မည်သည့်လူမိုက်က ဤဒေသခံ ဗိုလ်ကျသူကို သွားရောက် ရန်စရဲသနည်း ဟူသောအချက်ပင်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကွန်ကရစ် အပိုင်းအစများနှင့် ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံ အကြွင်းအကျန်များ ပြန့်ကျဲနေသဖြင့် မည်သူ့ကုမ္ပဏီ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ ချက်ချင်း မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ချေ။

ထို့နောက်တွင် သူသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ကွေးကောက်၍ ကွဲအက်နေသော ကုမ္ပဏီဆိုင်းဘုတ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအမည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ထိုအသက်ရှူကျပ်ခြင်း ဝေဒနာနှင့်အတူ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ ချမ်းစိမ့်သွားခဲ့ရသည်။

"ဒါ... ဒါ... ဒါက... ချိုးလန်ရဲ့ ကုမ္ပဏီပဲ"

သူသည် မျက်စိကို ပွတ်သပ်ရင်း ထပ်ခါတလဲလဲ အတည်ပြုလိုက်သည်။

သူ အသက်ကြီးလာသဖြင့် မျက်စိမှုန်နေသည်ကို သိသော်လည်း မျက်စိတိမ်စောင်းဝေဒနာ မရှိသဖြင့် သေချာပေါက် မမှားနိုင်ချေ။

မမှားကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ဒါရိုက်တာကျန်းသည် မိမိပါးကို မိမိ ပြန်လည်ရိုက်နှက်မိတော့သည်။

"တောက်... ငါကတော့ အခုထိ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတုန်းပဲ၊ ဒီဥက္ကဋ္ဌကျိုးကို ငါ အထင်သေးမိသွားတာပဲ"

သူသည် လူအမဟုတ်ချေ။ မနေ့က ချိုးလန်သည် ဥက္ကဋ္ဌကျိုးကို မည်သို့ စကားပြောခဲ့ကြောင်းနှင့် သူတို့အကြားရှိ ပဋိပက္ခ မည်မျှ နက်ရှိုင်းကြောင်းကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ထို့ပြင် ချိုးလန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ထိုအထွေထွေမန်နေဂျာကျိုးက ကျောက်ဖန်အား လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ စီစဉ်ပေးရန် အတိအလင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က သူသည် ချိုးလန်အနေဖြင့် လူငှား၍ တိုက်ခိုက်သည်အထိ ရူးမိုက်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ထင်ကာ သံသယဝင်ခဲ့မိသည်။

ယခုကြည့်ရသည်မှာ အထွေထွေမန်နေဂျာကျိုးက တကယ့်ကို အမြော်အမြင်ကြီးမားပြီး ချိုးလန်၏ စရိုက်အမှန်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ထိုးဖောက်မြင်ရက်သား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူသည် အထွေထွေမန်နေဂျာကျိုးကို တိုက်ခိုက်ရန် လူငှားခဲ့သည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။

သူ ဤသို့ ကောက်ချက်ချရခြင်းမှာ ချိုးလန်အနေဖြင့် ဟန်လိကျွင်းကို သွားရောက်ရန်စရဲလောက်အောင် မိုက်မဲလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း၊ သူ့တွင် ထိုကဲ့သို့သော သတ္တိမျိုး လုံးဝ မရှိကြောင်းကို သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ အထွေထွေမန်နေဂျာဟန်က သူ့ကုမ္ပဏီကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ဤမျှအထိ အစွန်းရောက်သော အပြုအမူမျိုး ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းက အထွေထွေမန်နေဂျာဟန်၏ ဒေါသမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်နေပြီး၊ သူ့ကို အမြစ်ပြတ် မချေမှုန်းရသရွေ့ စိတ်အေးရမည်မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

သူက ချက်ချင်းပင် ကျိုးထျန်းကို ရန်စခဲ့ပြီး၊ အထွေထွေမန်နေဂျာဟန်ကလည်း သူ့ကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့သည် ဆိုပါက ဤကဲ့သို့သော တိုက်ဆိုင်မှုမျိုး ရှိနိုင်ပါ့မလား။

၎င်းမှ လုံးဝ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ချေ။

ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုသာ ရှိသည်၊ အထွေထွေမန်နေဂျာကျိုး၏ ဒေါသကို ပြေပျောက်စေရန်အတွက် ဟန်လိကျွင်းက ဤသို့ ပြုလုပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ဤအတွေးအတိုင်း ဆက်စပ်စဉ်းစားမိသောအခါ သူသည် ပိုမို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လာခဲ့သည်။

မနေ့ညက ထမင်းဝိုင်းတွင် ထိုအနုပညာရှင်များနှင့်အတူ မိမိပြုမူခဲ့ပုံများကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိပြီး မိမိပါးကို မိမိ ထပ်မံရိုက်နှက်မိပြန်သည်။

‘သွားပြီ... တကယ်လို့ ဒီမစ္စတာကျိုးက ငါတို့ကို ချိုးလန်နဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်းလို့ ထင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ သူ့ဒေါသတွေ ငါတို့ဆီ ပုံကျလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ’

‘မဖြစ်ဘူး... ငါတို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အဖြေရှာရမယ်၊ ငါတို့ သွားပြီးတော့ ဝန်ချတောင်းပန်ရမယ်’

သူသည် မနေ့က အတူတူ ထမင်းစားခဲ့သည့် မိတ်ဆွေအချို့ထံ ချက်ချင်း ဆက်သွယ်ပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြောပြလိုက်သည်။

သူ့ဖုန်းကို လက်ခံရရှိသူများအားလုံးမှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး အချို့မှာ စကားပင် မပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

၎င်းမှာ သေရေးရှင်ရေး ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မစ္စတာဟန်မှ ဒေါသပင် မထွက်ဘဲ စကားတစ်ခွန်းမျှ ညည်းညူလိုက်ရုံနှင့်ပင် သူတို့ ဟန်တျန်းတွင် အလုပ်လုပ်ရန် ကိစ္စကို မေ့ပစ်လိုက်ရပေလိမ့်မည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဒါရိုက်တာကျန်းတွင် လူမှုဆက်ဆံရေးကွန်ရက် ကျယ်ပြန့်ပြီး ဟန်တျန်း၌ မိတ်ဆွေအမြောက်အမြား ရှိသဖြင့် ညနေစောင်းအချိန်တွင် ကျိုးထျန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စုံစမ်းသိရှိသွားခဲ့သည်။

သူသည် မိတ်ဆွေများကို စားသောက်ဆိုင်သို့ စောစောစီးစီး ဖိတ်ကြားခဲ့ပြီး၊ အချိန်ကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းကာ ကျိုးထျန်းအား ဝိုင်ခွက်ဖြင့် ဂါရဝပြုရင်း သူတို့၏ သစ္စာရှိမှုကို ပြသရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ချိုးလန် ကျဆုံးသွားသည့် သတင်းက အလျင်အမြန် ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီး ဤလူများတွင်လည်း မိတ်ဆွေများ ရှိကြရာ၊ ကျိုးထျန်း၏ အမည်ကို သိရှိသူ အရေအတွက်မှာ နာရီဝက်အတွင်း ဆယ်ဆမက တိုးပွားလာခဲ့သည်။

ည ၇ နာရီ ရောက်သောအခါ ယွမ်ပင်းလုံ စားသောက်ဆိုင်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ သူ့ကို လာရောက် တွေ့ဆုံချင်ကြသည့် အနုပညာရှင်များနှင့် ဝန်ထမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဩဇာအာဏာကြီးမားသော အသစ်အဆန်းတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာပြီး ၎င်းက ဒေသခံ ဗိုလ်ကျသူများနှင့်ပင် မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားရာ သူတို့ မည်သို့မျှ လာရောက်၍ မနှုတ်ဆက်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

တရုတ်စကားပုံတစ်ခု ရှိသည်။ ‘မင်းပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ အရာအများစုကို လူတွေက မှတ်မိမှာ မဟုတ်ပေမဲ့၊ မင်းမပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ အချို့သောအရာတွေကိုတော့ လူတွေက တစ်ဘဝလုံး မှတ်မိနေလိမ့်မယ်’။

လူတိုင်းက လာရောက်၍ ဂါရဝပြုနေကြချိန်တွင် လာရောက်ခြင်း မရှိဘဲ ထိုအထွေထွေမန်နေဂျာကျိုးက အငြိုးအတေး ထားရှိသွားပါက ချိုးလန်ကဲ့သို့ အဆုံးသတ်မျိုး ကြုံတွေ့ချင်သည်လော။

ထို့ကြောင့် လူ ၁၀ ယောက်မှ ၃၀၊ ၃၀ မှ ၁၀၀ ဖြစ်လာပြီး အရေအတွက်မှာ ဆက်လက် တိုးပွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါရိုက်တာကျန်းက သီးသန့်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ကျိုးထျန်း၏ ထမင်းစားပွဲခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည့်အခါ ဟန်လိကျွင်းပါ ထိုဝိုင်းတွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအချက်က သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို ပိုမို သေချာသွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့ကို ပို၍ အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ဤမစ္စတာကျိုး၏ ထိုင်ခုံနေရာမှာ မစ္စတာဟန်ထက်ပင် ပိုမို မြင့်မားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

တရုတ်ရိုးရာ စားပွဲဝိုင်းများတွင် ထိုင်ခုံနေရာ သတ်မှတ်ချက်မှာ ဘယ်တော့မှ မမှားနိုင်ရာ ဤမြင်ကွင်းက အချက်တစ်ခုကိုသာ ဖော်ပြနေသည်။

ဤလူစုထဲတွင် မစ္စတာကျိုး၏ အဆင့်အတန်းမှာ မစ္စတာဟန်ထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားနေခြင်းဖြစ်ပေသည်။