အခန်း ၂၃၀

🍋 Chapter 230

သူ၏စားသောက်ဆိုင် ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားအတွက် ဤသူဌေးကြီးများက တက်တက်ကြွကြွ ဝိုင်းဝန်းစဉ်းစားပေးနေကြသည့် စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ကျိုးထျန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသည်။

‘လောကကြီးမှာ စစ်မှန်တဲ့ စေတနာတွေ ရှိနေသေးတာပဲ၊ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ဖို့နဲ့ ငွေရှာဖို့ ကိစ္စတွေ ရောက်လာပြီဆိုရင်တော့ ဒီစီးပွားရေးသမားတွေက အတိုင်းထက်အလွန်ကို စစ်မှန်ကြတာပဲ’

ဥက္ကဋ္ဌဟန်မှာ အယဉ်ကျေးဆုံးဖြစ်ပြီး အိမ်ရှင်ကောင်းပီသလို ပြုမူချင်နေသဖြင့် ကျိုးထျန်းနှင့် အရင်းနှီးဆုံး ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌကျိုး... မင်းရဲ့ ဆိုင်ဖွင့်ပွဲနေ့ကျရင် ကျွန်တော် မိတ်ဆွေအချို့ကိုပါ ခေါ်ပြီး လာခဲ့ပါ့မယ်"

"ဒါကတော့ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲပေါ့၊ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌဟန်"

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဝိုင်ခွက်ချင်း ထပ်မံရိုက်ခတ်လိုက်ကြပြီး တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်ကြသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌကျိုးရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် သူဖွင့်မယ့် စားသောက်ဆိုင်က သေချာပေါက် အလွန်ကောင်းမွန်မှာကို သိနေတယ်၊ ကျွန်တော် ရှန်ဟိုင်းကို သွားတဲ့အခါ သေချာပေါက် သွားမြည်းစမ်းကြည့်ရမယ်၊ အဲဒီကျရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ကို လျှော့စျေးပေးရမယ်နော်"

ဥက္ကဋ္ဌဟုန်က သူ့ဗိုက်ကြီးကို ပုတ်ရင်း ဘုရားလောင်းပုံစံမျိုးဖြင့် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

‘ဥက္ကဋ္ဌဟုန်ကတောင် ငါ့ကို လျှော့စျေးတောင်းနေပြီ၊ ကြည့်ရတာ သူဌေးကြီးတွေ ငွေစုပုံက ဒီလိုမျိုး ထင်တယ်’

"ဟုတ်ပတ်... အဘိုးကြီးဟုန်၊ မင်းက အချမ်းသာဆုံးဖြစ်ပြီးတော့ အတော်လေး တွန့်တိုတာပဲ၊ ကိုယ်တိုင် အပြစ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ ဝိုင်တစ်ခွက် သောက်လိုက်ဦး"

လူတိုင်းက ဝိုင်းဝန်းအော်ဟစ်ကြသဖြင့် ဥက္ကဋ္ဌဟုန်က မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် သူ့ဗိုက်ကို ပုတ်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"မင်းတို့ကို ကြည့်ရတာ အဆင်မပြေဘူးကွာ၊ မင်းတို့ ငါ့ဆီမှာ လာစားတုန်းကလည်း တစ်ခါမှ ပိုက်ဆံမယူခဲ့ဘဲနဲ့ အခုကျတော့ ငါ့ကို ဝိုင်းပြီး စနောက်နေကြတယ်"

ကျိုးထျန်းက နားမလည်နိုင်သဖြင့် ဇဝေဇဝါဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်၏။

"မစ္စတာဟုန်ကလည်း စားသောက်ကုန်လုပ်ငန်း လုပ်တာလား"

"ဟဲဟဲ... မဟုတ်ပါဘူးကွာ၊ ငါ့ရဲ့ ဓါတုဗေဒ စက်ရုံမှာ သီးသန့် ကန်တင်းအသေးလေးတစ်ခုရှိတာ၊ ဒီကောင်တွေက အဲဒီကို အမြဲတမ်းလာပြီးတော့ အလကား လာနှိုက်စားနေကြတာ"

မစ္စတာဟုန်၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးစင်းသွားသည်အထိ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... သူတို့အားလုံးက အဲဒီမှာ လာပြီး အလကား စားရတာကို ကြိုက်ကြတယ်ဆိုတော့ အစားအသောက်က အတော်လေး ထူးခြားမှာ သေချာတယ်"

"မစ္စတာကျိုးက မသိသေးလို့ပါ၊ အဘိုးကြီးဟုန်က တကယ့် အစားအသောက် ကျွမ်းကျင်သူကြီးဗျ၊ သူ့ဗိုက်ကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် သိနိုင်တယ်" မစ္စတာဟန်က စနောက်လိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ ကန်တင်းအသေးလေးက နာမည်ပဲရှိတာ၊ အမှန်တော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဇိမ်ခံသီးသန့်ခန်းကြီးပဲဥစ္စာ၊ အဲဒါက ယွမ်ပင်းလုံ စားသောက်ဆိုင်ထက်တောင်အများကြီး ပိုပြီး အဆင့်မြင့်သေးတယ်၊ ထွင်းထုထားတဲ့ ထုတ်တန်းတွေ၊ ဆေးခြယ်ထားတဲ့ ရက်မတွေနဲ့ တစ်ခန်းလုံးလည်း ရွှေတွေချည်းပဲ၊ အရသာကတော့ အတော်လေး တောဆန်တယ်..."

မစ္စတာဟန်နှင့် မစ္စတာဟုန်တို့မှာ ရင်းနှီးကြသူများဖြစ်ရာ သူက မကြာခဏ စနောက်လေ့ရှိသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူ့ဆီမှာ တခြားဘယ်နေရာမှာမှ မရနိုင်တဲ့ အရာတွေ ရှိတယ်လေ၊ အထူးအဆန်း တောကောင်သားတွေလေ၊ မင်းသိတယ်မလား"

ဥက္ကဋ္ဌဟန်က မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်ရာ ကျိုးထျန်း ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားခဲ့သည်၊ သူတို့ စားသောက်နေကြသည့် အရာများမှာ တရားမဝင်သည့် အရာများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဒါပေမဲ့ အခုကတော့ အစိုးရက အပြင်းအထန် နှိမ်နင်းနေတာရော၊ ငါတို့ရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက်ပါ စဉ်းစားပြီးတော့ မစားကြတော့ပါဘူး"

ဥက္ကဋ္ဌဟုန်၏မျက်နှာအမူအရာက အလွန်အရေးကြီးသော ဝါသနာတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသကဲ့သို့ အနည်းငယ် နှမြောတသ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဆည်ထဲက ငါးခေါင်းဟင်းတွေနဲ့ ဒေသခံ တောရိုင်းရစ်ငှက်တွေ၊ ဘဲတွေလည်း ရှိသေးတယ်၊ အဲဒါတွေက အတော်လေး အရသာရှိတယ်၊ ဥက္ကဋ္ဌကျိုး... နောက်မှ လာပြီး မြည်းစမ်းကြည့်ဦးလေ"

"သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်" ကျိုးထျန်းက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။

ဝိုင် ဆက်လက်သောက်ကြသည်မှာ နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်သွားပြီးနောက် ကျိုးထျန်းသည် မုယန် အိပ်ငိုက်လာသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ဝတုတ်လေးအား မျက်စိတစ်ချက် ပြလိုက်ပြီး ပြန်ရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

နောက်ဆုံး ဝိုင်တစ်ခွက်ကို အတူတူ သောက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွဲဖက်၍ အပြင်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာခါနီး အချိန်တွင်ပင် ကျိုးထျန်းက ဝတုတ်လေးကို လှမ်းဆွဲလိုက်၏။

ဝတုတ်လေးကမူ သူ့ဘေးရှိ မင်းသမီးအား ရမ္မက်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ရာ သေချာပေါက် ကောင်းမွန်သော ကိစ္စတစ်ခုခု ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ခဏလာဦး... ငါ မင်းကို မေးစရာ ရှိလို့"

ဝတုတ်လေးသည် မင်းသမီး၏ ခါးအောက်ပိုင်းကို နှမြောတသစွာဖြင့် တစ်ချက် ထိတွေ့လိုက်ပြီးနောက်မှ လှည့်ပြန်လာကာ သူ့နောက်သို့ လိုက်၍ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ၊ မြန်မြန်ပြောစမ်းပါ၊ ငါ နောက်မှ လုပ်စရာ ရှိသေးတယ်"

ကျိုးထျန်းက သူ ဘာကို ဆိုလိုချင်မှန်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် အထင်သေးသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့အမျိုးသမီးရဲ့ ခင်ပွန်းက ခုနတင် မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို မြင်သွားတာတောင် မင်းတို့က ဆက်ပြီးတော့ လုပ်နေတုန်းပဲလား"

"ဒါက နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အပြန်အလှန် အကျိုးရှိမယ့် အစီအစဉ်ပဲလေ"

"ကဲ... ထားပါတော့၊ ငါ မင်းရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားအကြောင်းကို မဆွေးနွေးချင်တော့ဘူး၊ ငါ မင်းကို ခေါ်တာက ခုနက မင်းပြောတဲ့ မြို့တော်က အကြီးအကဲဟောင်းအကြောင်း မေးမလို့၊ သူက အတိအကျ ဘယ်သူလဲ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ရာထူးက ဘာလဲ"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝတုတ်လေး၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ကြည်လင်ဝင်းပသွားခဲ့ပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"မင်းကို ကျေးဇူးကြွေးတင်နေတဲ့ အဲဒီအဘိုးကြီးကို ပြောတာလား"

သူက မေးစေ့ကို ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံနှင့် ခံစားချက်ကို ပြုပြင်ကာ မသိစိတ်ကနေ ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ် ဆန့်လိုက်ပြန်သည်။

"အဲဒါက အရင်အစိုးရအဖွဲ့ရဲ့ အထိပ်တန်း ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးပဲ၊ အဆင့်အတန်းက အလွန်အမင်း မြင့်မားတယ်"

"ဪ..." ကျိုးထျန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်၊ ထိုသူမှာ တကယ့်ကို အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။

"ဟင်း... ဒါ့အပြင် အသက်လတ်ပိုင်း အရွယ်ရှိပြီး စတုရန်းပုံစံ မျက်နှာနဲ့၊ စကားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောတတ်ပေမဲ့ သြဇာအာဏာရှိပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့ အသံပိုင်ရှင် အမျိုးသားတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်၊ သူက အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးရဲ့ မျိုးဆက်ဖြစ်ရမယ်"

သူသည် ရှန်ဟိုင်း အလယ်ပိုင်းခရိုင်ရှိ ရဲစခန်းတွင် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည့် အမျိုးသားကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိပြီး သူ၏ အမှတ်အသားကိုလည်း သိရှိလိုစိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။

"စတုရန်းပုံစံ မျက်နှာ၊ နက်ရှိုင်းတဲ့ အသံ..." ဝတုတ်လေးက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ပြီး မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုစိတ် ပြင်းပြသွားသည်။

"အဲဒီလူရဲ့ မျက်လုံးတွေက အထူးသဖြင့် စူးရှပြီး၊ သူ တည်တည်တံ့တံ့ ဖြစ်သွားတဲ့အခါ မင်းအပေါ်မှာ ထိုက်ရှန်းတောင်ကြီး ဖိကပ်ထားသလိုမျိုး ကြီးမားတဲ့ ဖိအားကို ခံစားရစေတာမျိုးလား"

"ဟုတ်တယ်... အဲဒါ ကွက်တိပဲ"

သူသည် ထိုအမျိုးသားက မေးခွန်းမေးမြန်းစဉ်က ရှိခဲ့သည့် သြဇာအာဏာကြီးမားသော အမူအရာကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိပြီး အခုထိ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"သူပဲ၊ သူ အလွယ်တစ်ကူသွားထိလို့ ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး၊ သူက အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီး၏ အချစ်ဆုံး တပည့်လေ ၊ မင်း နားလည်အောင် ပြောရရင်တော့... သူ့ကို ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ရဲ့ အကြီးအကဲလို့ သတ်မှတ်နိုင်တယ်"

ကျိုးထျန်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိတော့သည်။

‘မဆန်းတော့ပါဘူးပဲ၊ သူက အထူးဌာနတစ်ခုရဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေတာကိုး’

သူ့တွင် ဤကဲ့သို့သော ပြင်းထန်သည့် အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေခြင်းက မဆန်းချေ၊ ၎င်းမှာ သူ့အလုပ်အတွက် လိုအပ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဝတုတ်လေး၏ မျက်လုံးများက ဘယ်ပြန်ညာပြန် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး ကျိုးထျန်း၏ ပခုံးကို ပြုံး၍ ပုတ်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီလူတွေက လူကောင်းတွေပါ၊ နာမည်ဂုဏ်သတင်းလည်း အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး အမှားနဲ့ အမှန်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခွဲခြားတတ်ကြသူတွေအဖြစ် လူသိများကြတယ်၊ သူတို့က မင်းရဲ့ ကျေးဇူးတရားကို မှတ်မိသွားပြီဆိုရင်တော့ ဒါက သူတို့အတွက် တစ်ဘဝလုံးစာ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ၊ မင်း စိတ်ထဲကနေ သာသာယာယာ ဝမ်းသာနေလိုက်တော့"

သူသည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များအတွက် တစ်ခါမျှ စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ရိုးသားဖြောင့်မတ်စွာ ပြုမူခဲ့ပြီး ကိုယ်ကျင့်တရား သန့်ရှင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒါနဲ့... မင်းတို့ မိသားစုက ဘာလုပ်တာလဲ၊ ဟိုလူတွေက မင်းကို ဒီလောက် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံနေကြတာ ဆိုတော့ မင်းက သေချာပေါက် သူဌေးသားတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ဝတုတ်လေးမှာ ပွင့်လင်းရိုးသားပြီး မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်သူဖြစ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိသဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်ဘဲ တိုက်ရိုက်သာ မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟဲဟဲ... ငါ့မိသားစုက အဲဒီအဘိုးကြီးရဲ့ ရာထူးမျိုးလောက်တော့ မမြင့်မားပါဘူး၊ ငါတို့က အဓိကအားဖြင့် ပြန်ကြားရေးဌာနမှာ လုပ်တာပါ"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးထျန်းသည် ဥက္ကဋ္ဌဟန်က ဝတုတ်လေးအပေါ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ယဉ်ကျေးပျူငှာနေရသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့တော့သည်၊ ဤသည်မှာ တိုက်ရိုက် အထက်လူကြီးနှင့် လက်အောက်ငယ်သား ဆက်ဆံရေးမျိုး မဟုတ်ပါလား။

အကယ်၍ ဥက္ကဋ္ဌဟန်က ပြန်ကြားရေးဌာနကို ပြစ်မှားမိပါက သူ့စီးပွားရေးမှာ ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ဟန်တျန်း ရုပ်ရှင်မြို့တော်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ပြန်ကြားရေးဌာန၏ ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သေးငယ်သော မူဝါဒ အပြောင်းအလဲတစ်ခုပင်လျှင် ဟန်လိကျွင်းအတွက် ကြီးမားလှသော ရိုက်ခတ်မှု ဖြစ်စေနိုင်သဖြင့် သူသည် ဝတုတ်လေးနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်အောင် မဖြစ်မနေ ထိန်းသိမ်းထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ ပြောသားပဲ... မင်းက သူဌေးသားပါဆို၊ ကဲ... ကောင်းပြီ၊ နောက်မှ ရှန်ဟိုင်းကို လာခဲ့ဦး၊ ငါ ထမင်းကျွေးပါ့မယ်"

ကျိုးထျန်းက မလှမ်းမကမ်းတွင် မုယန်နှင့် စကားပြောနေသည့် မင်းသမီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မုယန်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အနုပညာရှင်များ၏လက်မှတ်ကို ရယူရခြင်းအား နှစ်သက်သူဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ဤအမျိုးသမီးအပေါ် လုံးဝ စိတ်ဝင်စားမှုမရှိသည်မှာ သိသာလှသည်။

အထူးသဖြင့် သူမနှင့် ဝတုတ်လေးအကြားရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော ဆက်ဆံရေးကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်တွင်မူ စိတ်ပျက်ရွံရှာမိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူက ဝတုတ်လေးအား မတတ်သာဟန်ဖြင့် သတိပေးလိုက်၏။

"သတိထားဦးနော်... ထပ်ပြီးတော့ ပြဿနာမရှာနဲ့ဦး၊ မနေ့ကတင် မင်း အပြင်းအထန် အရိုက်ခံထားရသေးတာကို"

"ဟဲဟဲ... ကိစ္စမရှိပါဘူးဗျာ၊ ဒီမင်းသမီးတွေက သာမန် အိမ်ထောင်ရှင်မတွေထက် အများကြီး ပိုပြီးတော့ ပွင့်လင်းကြပါတယ်" ဝတုတ်လေးက သူ့ကို နားလည်မှုရှိသော အကြည့်မျိုး ပေးလိုက်သည်။

သူက မုယန်ကို ခေါ်ဆောင်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ကျောက်ရှင်း၏ ဗီလာသို့ ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။

"ကျိုးထျန်း... ဒါဆို ဒီအနုပညာရှင်တွေအားလုံးက စည်းမျဉ်းရေးတဲ့လူတွေကို ကိုယ်တိုင် လိုက်ရှာကြတာပေါ့ ဟုတ်လား"

မုယန်က မယုံကြည်နိုင်လောက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို စူ၍ မေးလိုက်သည်။

"နင် အခုမှ သိတာလား၊ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းကတော့ အဲလိုမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက တစ်ကိုယ်ရေ ရွေးချယ်မှုပဲလေ၊ သူတို့က သူတို့ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းအတွက် တချို့သောအရာတွေကို စွန့်လွှတ်ကြတာဆိုတော့ သူတို့ လုံးဝ မှားတယ်လို့တော့ ပြောလို့မရဘူးပေါ့"

လူတိုင်းတွင် ကိုယ်စီ အခက်အခဲများ ရှိကြပြီး အပြင်လူများကို အလွယ်တကူ မပြောပြနိုင်သည့် အရာများလည်း ရှိကြသည်။

ကျောက်ရှင်းကိုပဲ ကြည့်နိုင်သည်၊ သူမသည်လည်း အရှုံးပေးရတော့မယ့် အခြေအနေမျိုး ကြုံခဲ့ရတာ မဟုတ်ပါလား။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် လမ်းမထက်တွင် လက်ချင်းချိတ်၍ လျှောက်လှမ်းနေကြစဉ်မှာပင်

ကျောက်ဖန်သည် ကျောက်ရှင်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ထိုင်နေပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို တိုးတိုးလေး ပြောနေသည်။