အခန်း ၂၃၆

🍋 Chapter 236

ကျောက်ရှင်း၏ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများနှင့် သတိကြီးစွာ ထားနေသည့် အမူအရာတို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိုးထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

‘ဒီမိန်းမ ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ’

‘ဘာလို့ အမဲသား နည်းနည်းလေး စားတာကို သူခိုးတစ်ယောက်လိုမျိုး ကုတ်ကုတ်ကုတ်ကုတ် လုပ်နေရတာလဲ’

‘ ဝိတ်ချနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပရိသတ်တွေနဲ့ မီဒီယာတွေက သူမ အသားတွေ အများကြီး စားနေတာကို ဓါတ်ပုံရိုက်သွားပြီး နတ်သမီး ပုံရိပ် ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်နေတာလား’

သူသည် မည်သည့် အချစ်ရေး ကိစ္စရပ်များကိုမျှ ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်း မရှိဘဲ၊ ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်တော့သည်။

သူ ဤနေရာသို့ လာရောက်စားသောက်ခြင်းမှာ မုယန်မှ ထုံထုံစပ်စပ် အစားအသောက်များကို နှစ်သက်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ပထမကတည်းက ကျောက်ရှင်းကို ခေါ်လာချင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သဖြင့် သူမ၏ ခံစားချက်ကို ထည့်တွေးမနေခဲ့ချေ။

သို့သော် သူမ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူသည် အမဲသားတစ်ပြားကို တမင်သက်သက် ထပ်မံ ပြုတ်လိုက်ပြန်သည်။

ယခုအကြိမ်တွင်မူ သူသည် ၎င်းကို မုယန်အား မပေးတော့ဘဲ ကျောက်ရှင်းထံသို့သာ အကုန်အစင် ပေးလိုက်တော့သည်။

ဤအချက်က အခြေအနေကို ပိုမို၍ ထူးဆန်းသွားစေခဲ့သည်။

ကျောက်ရှင်း အချိန်အတော်ကြာ မှင်တက်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလာကာ ခေါင်းကို ငုံ့လျက် အားလုံးကို တစ်ခါတည်း အမြန် စားပစ်လိုက်သည်။

"အစ်မရှင်း... ဖြည်းဖြည်းစားပါ၊ တစ်ကယ်လို့ မဝသေးရင် ထပ်မှာလို့ရတယ်နော်"

မုယန်က သူမ၏ အပြုအမူများကြောင့် အာရုံစိုက်မိသွားခဲ့ပြီး၊ ဂရုစိုက်မှုအပြည့်ဖြင့် လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည့် ကျောက်ရှင်းကို ပို ပျာယာခတ်သွားစေခဲ့ပြီး စကားပင် သေသေချာချာ မပြောနိုင်တော့ချေ။

"ငါ... ငါ ဗိုက်မဆာတော့ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး... ငါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ နင်တို့ပဲ စားကြပါ"

ထို့နောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သန့်စင်ခန်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့တော့ရာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

"မုယန်... နင် ဘာလို့ သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့တာလဲ၊ အမြဲတမ်း ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ လုပ်နေတာပဲ၊ အပြင်လူတွေ မြင်ရင် ငါတို့က အရူးတစ်ယောက်ကို အပြင်ခေါ်လာတယ်လို့ ထင်ကြဦးမယ်"

"သူမကို အမြဲတမ်း အဲလိုမျိုး မပြောပါနဲ့၊ ရုပ်ရှင်ရိုက်ရတာ ပင်ပန်းလို့ စိတ်နဲ့လူနဲ့ မကပ်ဘဲ ဖြစ်နေတာ နေမှာပါ"

"နင်ကတော့ အမြဲတမ်း တခြားသူဘက်ကပဲ ကောင်းတာတွေ ပြောပေးနေတော့တာပဲ" ကျိုးထျန်းက မတတ်သာဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

‘နင်တို့နှစ်ယောက်က ရင်းနှီးကြတာ ဆိုပေမဲ့ သူမဘက်ကပဲ အမြဲတမ်း လိုက်ပြောပေးလို့ မရဘူးလေ’

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်မှ ကျောက်ရှင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး စားပွဲဝိုင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"နင် သွားတာ အတော်လေး ကြာတာပဲ၊ ပိုက်ဆံမရှင်းချင်လို့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

ကျိုးထျန်းက သူမကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

"နင်ကသာ ပိုက်ဆံမရှင်းချင်လို့ ထွက်ပြေးမှာ၊ ဒီနေ့က နင် ပိုက်ဆံရှင်းရမယ့်နေ့ပဲ"

"ဒါက မတရားဘူးလေ၊ ငါတို့ ဟန်တျန်းမှာ ရှိနေတာ ရက်တော်တော်ကြာပြီ၊ နင် ငါတို့ကို အအေးတစ်ခွက်တောင် မတိုက်ရသေးဘူး၊ ဒါက နည်းနည်းလွန်မနေဘူးလား"

"ဒါတင်ပဲလား... နင်က ငါတို့ဆီမှာ အမြဲတမ်း အလကားလာစားနေတာ၊ ငါ နင့်လိုမျိုး စေးနှဲတဲ့လူတစ်ယောက်မှ မမြင်ဖူးသေးဘူး၊ ဟန်တျန်းက နင့်နယ်လေ၊ နင်ကပဲ ပိုက်ဆံရှင်းရမှာပေါ့"

ကျိုးထျန်း ပိုမိုတွေးတောမိလေလေ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့် သူကပဲ အမြဲတမ်း ပိုက်ဆံရှင်းနေရပါသနည်း။

"ဘယ်သူ ပိုက်ဆံအများဆုံး ရှိလဲ... အဲဒီလူက ကျွေးရမှာပဲ၊ ငါက သာမန်မင်းသမီးလေးတစ်ယောက်ပဲလေ၊ ဘယ်ကနေ ပိုက်ဆံအများကြီး ရှိမှာလဲ"

ကျောက်ရှင်းမှ ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်းလိုက်ပြီး၊ မိမိတွင် ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မရှိကြောင်းနှင့် သူမအနေဖြင့် ကျွေးရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

ကျိုးထျန်းက သူမကို ဆက်လက်၍ မပြောတော့ဘဲ၊ သူမရှေ့ရှိ ဟင်းပွဲများကို သိမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ တူများကိုပါ အဝေးသို့ ရွှေ့ပစ်လိုက်တော့သည်။

"ကဲပါ... နင်တို့နှစ်ယောက် နောက်ပြောင်မနေကြပါနဲ့တော့၊ ငါတို့ မနက်ဖြန် ပြန်ကြတော့မှာ၊ ပြီးတော့ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆုံကြဦးမလဲ မသိဘူး၊ ဒီနေ့ ဟော့ပေါ့ကိုပဲ ငါတို့ရဲ့ ဟန်တျန်းခရီးစဉ် အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးခြင်း အထိမ်းအမှတ် အောင်ပွဲခံညစာအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ကြရအောင်"

မုယန်က သူမ၏ အအေးခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အခြေအနေကို အမြန်ဆုံး စေ့စပ်ပေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူမသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ တကယ်တမ်း ရန်ဖြစ်နေကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သေးငယ်သော ကိစ္စရပ်များအပေါ်တွင်သာ မကြာခဏ သဘောထားကွဲလွဲတတ်ကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်းနှင့် အဆုံးသတ်တွင် ကျောက်ရှင်းကသာ အမြဲတမ်း အလျှော့ပေးရလေ့ရှိကြောင်း သိရှိထားသည်။

ကျိုးထျန်းသည် မည်သည့်အခါမျှ အရှုံးမခံတတ်သူ ဖြစ်ရာ၊ အကယ်၍ သူမသာ ကြားကနေ ဝင်မဖြန်ဖြေပေးပါက ကျောက်ရှင်း သေချာပေါက် ဒေါသပေါက်ကွဲပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါကို အောင်ပွဲခံပါတီအဖြစ်ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြရအောင်၊ မနက်ဖြန် ရှန်ဟိုင်းကို ပြန်ရောက်ရင်တော့ ကောင်းကောင်း နားရမယ်ထင်တာပဲ"

"ဒါနဲ့... ငါ ရှန်ဟိုင်းက ယွီရှန်း မှာ ဗီလာ တစ်လုံး ဝယ်ထားတယ်၊ အကယ်၍ နင်တို့ ဆုံချင်ကြတယ်ဆိုရင် Baoge ဆီကို အမြဲတမ်း သွားနေမယ့်အစား အဲဒီကို သွားလို့ရတယ်"

"အာ... ယွီရှန်းက ဗီလာလား" ကျောက်ရှင်း၏ ပါးစပ်ကြီးမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူမသည် ရှန်ဟိုင်းသို့ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝသော လူကုံထံ အမြောက်အမြားနှင့်လည်း ဆုံတွေ့ဖူးသဖြင့်၊ ယွီရှန်းအကြောင်းကို သဘာဝကျစွာပင် ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

၎င်းကို တောင်ဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် မီတာ ၅၀ ခန့်သာ မြင့်မားသော်လည်း၊ ၎င်းသည် ရှန်ဟိုင်းမြို့၏ အမြင့်ဆုံးနေရာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နက္ခတ်တာရာကြည့်မျှော်စင်နှင့် မိုးလေဝသစခန်းတို့အပြင်၊ ထိုနေရာတွင် အကျော်ကြားဆုံးအရာမှာ အဆင့်မြင့် ဗီလာဇုန် အမြောက်အမြား ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ကျိုးထျန်း... နင် ဘယ်တုန်းက ဗီလာအသစ် ထပ်ဝယ်လိုက်တာလဲ၊ နင့်မှာ မြို့ထဲမှာ အိမ်တစ်လုံး ရှိနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား" မုယန်သည် ကျူမာလမ်း ရှိ အိမ်ဟောင်းအကြောင်းကို သိရှိထားသော်လည်း အိမ်သစ်အကြောင်းကိုမူ မသိရှိချေ။

"ဟိုတစ်ခုက ငါဝယ်ထားတာ၊ ဒီတစ်ခုကတော့... ကဲပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့မှာ အိမ်တစ်လုံး ရှိနေတာပဲ" ကျိုးထျန်း စကားကို တစ်ဝက်ဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ ဝူရှန့်နည်းပညာ မှ ထိုလူယုတ်မာ နှစ်ယောက်အကြောင်းကို အခြားသူများအား မသိစေခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဘာ့ကြောင့်ဆိုသော် အရှိန်အဝါကြီးမားလှသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ဤကိစ္စကို လူသိနည်းလေလေ ပိုမိုကောင်းမွန်လေလေ ဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို ပြောကြားထားခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဟွန့်... အဲဒီ ဗီလာတွေက အနည်းဆုံး ယွမ် သန်း ၅၀ တန်တာ၊ တချို့ဆိုရင် သန်း ၁၀၀ တောင် ကျော်သေးတယ်၊ နင်က အဲဒီမှာ အိမ်ဝယ်နိုင်ပြီးတော့ ငါ့ကိုကျတော့ ထမင်းကျွေးခိုင်းနေတာလား၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ကျောက်ရှင်းသည် ယခုအခါတွင် ပိုဇွတ်တရွတ် ပြုမူလာခဲ့တော့သည်။

ကျိုးထျန်း သူမကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မုယန်ကိုသာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... နင်က ကျောင်းအဆောင်မှာ နေတာ မဟုတ်ဘူးပဲ၊ ကြားရက်တွေဆိုရင် ငါ့အိမ်မှာ လာနေပြီးတော့၊ ပိတ်ရက်ကျမှ မိဘတွေဆီ ပြန်လည်ဆုံဖို့ အိမ်ပြန်ရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ"

"ဒါဆိုရင်... ငါ နင့်ကို ကျောင်းအကြိုအပို့ လုပ်ပေးလို့ရတာပေါ့၊ ဒါက ပိုပြီးတော့ အဆင်ပြေစေတယ်"

သူ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ

"နင် ငါနဲ့အတူ ရှိနေတာက ပိုပြီးတော့ ဘေးကင်းပါတယ်၊ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ဖြစ်ခဲ့တာကို နင်လည်း မြင်သားပဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို ဒီနေရာမှာ လာပြီး အသက်အန္တရာယ် ခြိမ်းခြောက်ခံထားရတာ၊ နင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေမှာကို ငါ စိုးရိမ်လို့ပါ"

မုယန်သည် ချိုးလန် နှင့် ထိုလူမိုက်များအကြောင်းကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိသွားခဲ့ပြီး၊ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

"ရှန်ဟိုင်းမှာတော့ ပြဿနာမရှိလောက်ပါဘူး... ဟုတ်တယ်မလား..."

သူမသည် ကျိုးထျန်းနှင့် အတူတူ သွားရောက် မနေချင်သော်လည်း၊ လူဆိုးများနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကိုမူ တကယ်တမ်း ကြောက်ရွံ့မိနေသည်။

"ဒါက ပြောရခက်တယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါ့ဘေးနားမှာ အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်ပေးဖို့အတွက် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း အချို့ကို ငှားရမ်းဖို့ စီစဉ်ထားတယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို အာမခံချက် ရှိစေတာပေါ့"

မုယန် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ရသည်။

သူမအနေဖြင့် အကယ်၍ ကျိုးထျန်းနှင့် အတူတူ သွားရောက် နေထိုင်ပါက မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်အရ ဖြစ်စေ၊ အခြားသူများ၏ အမြင်အရ ဖြစ်စေ အနည်းငယ် နေရခက်လိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်ထားသည်။

သို့သော် တစ်ဖက်တွင်မူ သူမသည် ကျိုးထျန်းနှင့်အတူ အချိန်များ ပိုမို ဖြတ်သန်းလိုသည့် ဆန္ဒလည်း အမှန်တကယ် ရှိနေခဲ့သည်။

"ကဲပါ... နင် အရင်ဆုံး လာပြီးတော့ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေကြည့်လိုက်လေ၊ အကယ်၍ မကြိုက်ဘူးဆိုရင် တစ်ခါတစ်လေမှပဲ လာခဲ့ပေါ့ အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်ရင်တော့ ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း သွားတာပေါ့"

ကျိုးထျန်းက သူမကို အလွန်အမင်း တွေးတောခွင့် မပေးတော့ချေ။

သူသည် ဤအချိန်တွင် ပြတ်သားရန် လိုအပ်ပေသည်၊ မဟုတ်ပါက အခွင့်အရေးကို ယူနိုင်ပါမည်မဟုတ်ပေ...ထို့အပြင် သူမ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို စိတ်မချနိုင်ပေ။

ကျောက်ရှင်းက ဘေးနားကနေ ကျိုးထျန်းကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်ပြီး၊ သူသည် ယုတ်မာလှသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် သေချာပေါက် မကောင်းသောအကြံ ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိလိုက်သည်။

‘ဒီလူဆိုးကြီး... သူ သေချာပေါက် မုယန်ရဲ့ အခွင့်အရေးကို ယူချင်နေတာပဲ’

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်မိသွားခဲ့သလို၊ တပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဝန်တိုစိတ်လည်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

‘ဟင်း... ငါ ဘာလို့ မုယန်အပေါ် မနာလိုဖြစ်နေရတာလဲ...’

သူမ၏ စိတ်လုံးတွင်း၌လည်း စတင်၍ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားလာခဲ့ရသည်။

သို့သော် ကျိုးထျန်းက ဤသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျောက်ရှင်းထံမှ ပေးပို့လာသည့် မနာလိုမှု အမှတ်များကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

[ကျောက်ရှင်းထံမှ မနာလိုမှုအမှတ် +၈၅!]

‘ဒီမိန်းမ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ’

သူသည် သတင်းစကားကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

မုယန်၏ မနာလိုမှုမှာ သူနှင့် ဆက်စပ်နေခြင်း ဖြစ်သဖြင့်၊ ကျောက်ရှင်းသည် သူ့အပေါ် မနာလိုဖြစ်နေခြင်းလား သို့မဟုတ် မုယန်အပေါ် မနာလိုဖြစ်နေခြင်းလား ဆိုသည်ကိုမူ သူ အဖြေရှာမရနိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။

‘ဖြစ်နိုင်တာက... ငါတို့ ဒီလောက်ထိ ချစ်ပြနေကြတာကို သူမက အပျိုကြီး တစ်ယောက်အနေနဲ့ မနာလိုဖြစ်နေတာ နေမှာ’

သူ စဉ်းစားမိသမျှထဲတွင် ဤအကြောင်းပြချက်တစ်ခုသာ ယုတ္တိအရှိဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

ဗီလာဝယ်ယူခြင်း ကိစ္စရပ်ကမူ သူမအား စိတ်ဝင်စားမှု ရှိစေလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ၊

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဗီလာတစ်ခုတွင် နေထိုင်သူ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ညစာ စားသောက်ပြီးနောက်တွင်မူ ကျိုးထျန်းကပဲ ပိုက်ဆံကို ထပ်မံ ရှင်းရပြန်သည်။

ပိုက်ဆံရှင်းရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည့် အခါတွင် မုယန်နှင့် ကျောက်ရှင်းတို့မှာ လက်ချင်းချိတ်လျက် တန်းထွက်သွားကြသဖြင့် သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ပစ်ထားခဲ့ကြတော့သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ သူ့ကို ဆန့်ကျင်ရန်အတွက် အဖွဲ့ဖွဲ့လိုက်ကြပြီ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

ပိုက်ဆံရှင်းပြီးနောက် သူသည် ဟော့ပေါ့ဆိုင်ထဲကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး၊ ဈေးဝယ်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီဖြစ်သည့် ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ နောက်သို့ အမှီလိုက်ခဲ့တော့သည်။

သူသည် မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် ဈေးဝယ်အိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေမည့် ဈေးဝယ်လှည်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

၎င်းတို့အား ပစ္စည်းများ လျှော့ဝယ်ရန် မည်သို့ ပြောရပါမည်နည်းဟု တွေးတောနေဆဲမှာပင် သူ၏ ဖုန်းမှာ မြည်လာခဲ့တော့သည်။

သူ ဖုန်းကို ထုတ်ယူ၍ ကြည့်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ ဂျက်ဆီ ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသည့် အချက်အလက်များ ပေးပို့လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု အချက်အလက်ကတ်ထဲတွင် ဖော်ပြထားသည့် ဓါတ်ခွဲခန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များ ဖြစ်ကြသည်။

ယခုအကြိမ်တွင် ဂျက်ဆီအနေဖြင့် အချက်အလက်များ ရရှိရန်အတွက် တစ်နာရီကျော်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ရသဖြင့် ပုံမှန်ထက် များစွာ ပိုမို နှေးကွေးနေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် အချက်အလက်များ ပေးပို့လာရုံမျှမက၊ ဂျက်ဆီသည် အထူး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကိုပါ ပြုလုပ်လာသည်။