အခန်း ၂၃၉

🍋 Chapter 239

သဘာဝကျစွာပင် သူသည် လျိုမုယန်ကို ဤနေရာသို့ ပြောင်းနေစေချင်သည်။ သူ့အတွက် အလွန်အကျိုးရှိပေလိမ့်မည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နှစ်ဦး ခပ်ဝေးဝေး နေကြပါက ရှေ့ဆက်တိုးရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။

"ဒါပေမဲ့... ငါ့ မိဘတွေက ငါ ကျောင်းဆောင်မှာ မနေဘူးဆိုတာ သိနေကြတာပဲ အကယ်၍ တနင်္လာနေ့ကနေ သောကြာနေ့အထိ အိမ်မပြန်ဘူးဆိုရင် သူတို့ သေချာပေါက် သံသယဝင်ကြလိမ့်မယ်" လျိုမုယန် ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူမ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးထျန်း မိမိတွင် အခွင့်အရေးရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူမက ပြဿနာတစ်ခုကို ထုတ်ပြလာခြင်းဖြစ်ရာ၊ အကယ်၍ သူသာ ၎င်းကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါက သူမသည် သူနှင့်အတူ နေထိုင်ရန် သဘောတူပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူမက လုံးဝ သဘောမတူပါက၊ လျိုမုယန်၏ စရိုက်အရ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမည့်အစား တိုက်ရိုက် ငြင်းဆိုပေလိမ့်မည်။

"ဒီလိုလုပ်လေ... နင်က နေ့တိုင်း ကျောင်းတက်ကျောင်းဆင်း လုပ်ရတာ နည်းနည်း ပင်ပန်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းဆောင်မှာလည်း မနေချင်ဘူးလို့ ပြောလိုက်၊ သမီး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က တိုက်ခန်းငှားထားတာမို့လို့ နေ့တိုင်း သွားရလာရတဲ့ ဒုက္ခကနေ သက်သာအောင် သူတို့နဲ့အတူ သွားနေမယ်လို့ ပြောလိုက်ပါလား"

"ဒါက... ငါ့ မိဘတွေက ယုံပါ့မလား" လျိုမုယန်က သံသယစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"နင် သူတို့ကို တစ်လကို အိမ်လစာအဖြစ် အပို ယွမ် ၁၀၀၀ လောက် တောင်းကြည့်လိုက်၊ ဒါဆိုရင် သူတို့ ပိုပြီး ယုံကြည်သွားကြလိမ့်မယ်"

ကျိုးထျန်း ဤအချက်ကို သေချာ နားလည်ပေသည်။

အခြားသူများကို ထားလိုက်ပါဦး၊ ဝါရင့်တစ်ဦးဖြစ်သည့် လျိုထျန်းအန်ပင်လျှင် လျိုမုယန် စကားစပြောသည်နှင့် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်းသိရှိနိုင်ပေသည်။

သို့သော် အကယ်၍ လျိုမုယန်က သူတို့ထံကနေ အိမ်လစာ ပိုက်ဆံတောင်းခံမည်ဆိုပါက၊ သူတို့အနေဖြင့် သူမကို ပိုမိုယုံကြည်ကြပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် လျိုထျန်းအန်၏ ဝင်ငွေနှင့်စာလျှင် ယွမ် ၁၀၀၀ ဆိုသည်မှာ သမုဒ္ဒရာထဲက ရေတစ်စက်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် မည်သို့မျှ ပြဿနာရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

"ကောင်းပြီ... ဒါပေမဲ့ သူတို့ သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

သူ လျိုမုယန်၏ ပုခုံးကို လှမ်း၍ ဖက်လိုက်သည်။

"နင်လည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လူကြီးဖြစ်လာမှာပဲ၊ နောက်ဆုံးကျရင် သူတို့အနားကနေ ခွဲခွာရမှာပဲ၊ အခုမဟုတ်ရင်တောင်မှ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင် ခွဲရမှာပဲလေ"

"နယ်ကလာတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို ကြည့်ဦး၊ သူတို့ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာရတဲ့နေ့ကစပြီး သူတို့ရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ မိဘတွေကို နွေဦးပွဲတော်အချိန်ကျမှပဲ တွေ့ရတော့တာ"

"သူတို့နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ငါတို့လို ကျောင်းသားတွေက အများကြီး ပိုပြီးကံကောင်းကြပါတယ်"

လျိုမုယန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူမ မိခင်၏ ကျန်းမာရေးမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ အခုဆိုလျှင် ခုတင်ပေါ်ကနေ ဆင်းပြီး ကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်နိုင်နေပြီဖြစ်ကာ အောက်ထပ်သို့ပင် လမ်းလျှောက်ထွက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဖခင်ကလည်း မိခင်ဖြစ်သူ ပြန်လည်ကျန်းမာလာစေရန် ကူညီပေးဖို့ ကျွမ်းကျင်သော အိမ်ထိန်းများကို ငှားရမ်းပေးထားသဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ပေးရမည့်အရာ သိပ်မရှိတော့ချေ။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် သူတို့ကို ပြောကြည့်လိုက်မယ်" လျိုမုယန် ခေါင်းငြိမ့်ကာ သဘောတူလိုက်သော်လည်း ကျိုးထျန်း၏ နားရွက်ကို လှမ်း၍ ဆွဲလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ငါတို့က အခန်းခွဲပြီး အိပ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ နင် သန်းခေါင်ယံအချိန်ကျရင် ငါ့အခန်းထဲကို ခိုးဝင်ဖို့ လုံးဝ ခွင့်မပြုဘူးနော်"

သူမသည် ချန်တူးတွင်ရှိစဉ်က ကျိုးထျန်းတစ်ယောက် သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်ကို ပြန်လည်သတိရမိသဖြင့်၊ ဤလျှောကနဲ လျှပ်ကနဲရှိလှသည့် ရည်းစားဖြစ်သူ၏ အနီးအနားတွင် ဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ငါ တတိယထပ်က အကောင်းဆုံးအခန်းကို နင့်အတွက် ချန်ထားပေးမယ်၊ ငါကတော့ ဒုတိယထပ်မှာပဲ နေပါ့မယ်... ဟုတ်ပြီလား" သူ လျိုမုယန်၏ လက်ကို မတတ်နိုင်ဘဲ ဖယ်ရှားလိုက်ရပြီး၊ သူ့ နားရွက်များမှာ နီရဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

‘ဟွန့်... အခန်းခွဲနေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ၊ ငါကတော့ ခိုးဝင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရမှာပဲ’

သူသည် လျိုမုယန်ကို မည်သို့ ရယူရမည်ဆိုသည့် လှည့်ကွက်များကို စဉ်းစားနေခဲ့သဖြင့် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

လျိုမုယန်က သူ့ကို လက်ပူးလက်ကျပ် ဖမ်းမိသွားခဲ့သည်။

"ကျိုးထျန်း... နင် တစ်ခုခု မကောင်းတဲ့ အတွေးတွေ တွေးနေပြန်ပြီ မဟုတ်လား"

"အာ... မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက နင် အိမ်မှာ လက်ဝတ်ရတနာတွေ မဝတ်နိုင်ပေမဲ့ ဒီနေရာမှာတော့ ဝတ်လို့ရတယ်လို့ တွေးနေတာပါ၊ အကယ်၍ နင် ကြိုက်တဲ့ ပစ္စည်းတွေရှိရင် ဒီမှာ ထားပြီးတော့ လိုအပ်တဲ့အချိန်ကျမှ ယူသုံးလို့ရတာပေါ့"

သူသည် မိမိ၏ မကောင်းသော အတွေးများကို လုံးဝ ထုတ်မပြောဘဲ တမင်သက်သက် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဗီလာတွင် သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောဆိုရင်း လက်ဖက်ရည် သောက်နေကြစဉ် အချိန်များမှာ ကုန်ဆုံးလွယ်လွန်းလှသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူတို့အတွက် သစ်သီးများနှင့် မွန်းလွဲပိုင်း လက်ဖက်ရည် မုန့်အချို့ လာရောက်ချပေးခြင်းမှတစ်ပါး၊ အန်တီလီမှာ လုံးဝ ပေါ်မလာခဲ့ဘဲ ခြေရာလက်ရာမပျက် ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည်။

ညနေ ၅ နာရီကျော်မှသာ သူမ ထပ်မံ ပေါ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦး ဤနေရာတွင်ပဲ ညစာ စားသုံးကြမည်လားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။

အန်တီလီမှာ အလွန်အမင်း ကျွမ်းကျင်သူပီပီ၊ ဤမိန်းကလေးမှာ မိမိပိုင်ရှင်၏ ရည်းစားဖြစ်ပြီး အဓိကအားဖြင့် အိမ်ရှင်မဖြစ်လာမည့်သူမှန်း ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားသဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် သူမကို သေသေချာချာ ပြုစုဧည့်ခံချင်နေခဲ့သည်။

"ကျိုးထျန်း... ငါ အိမ်ပြန်ပြီးပဲ ညစာ စားတော့မယ် ထင်တယ်၊ ဒီနေ့ ရှန်ဟိုင်းကို ပြန်ရောက်မယ်လို့ ဖေဖေတို့တွေကို ပြောထားတာ၊ ပြီးတော့ သူတို့ကို မတွေ့ရတာလည်း ရက်အတော်ကြာပြီ"

ကျိုးထျန်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး သူမကို အိမ်သို့ ကားမောင်း ပို့ဆောင်ပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

မြို့ကြီးပြကြီးရှိ မိန်းကလေးများမှာ မိဘများအပေါ် အထူးတလည် တွယ်တာတတ်ကြပြီး အမြဲတမ်း အတူတူ ရှိနေချင်ကြပုံရသည်။

အများစုမှာ အိမ်ထောင်ပြုပြီးသည့်တိုင်အောင် အိမ်သို့ မကြာခဏ ပြန်လေ့ရှိကြပြီး၊ ဤကဲ့သို့သော အလွန်အမင်း တွယ်တာမှုမျိုးမှာ မြို့ငယ်လေးများက မိန်းကလေးများတွင် တွေ့ရခဲသည်။

လျိုမုယန်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ရာ၊ သူမအတွက်မူ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေရခြင်းက စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရလျှင်ပင် (တစ်ယောက်က စာအုပ်ဖတ်ပြီး အခြားတစ်ယောက်က ဖုန်းကစားနေလျှင်ပင်) ပျော်ရွှင်မှု တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သူမကို အိမ်သို့ ကားမောင်းပို့စဉ်အတွင်း၊ သူသည် ကုမ္ပဏီ၏ ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းထံသို့ တိတ်တဆိတ် ဖုန်းဆက်ကာ လျိုထျန်းအန်ကလည်း ယနေ့တွင် အလုပ်ကနေ စောစော ဆင်းသွားခဲ့ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

‘သေချာတာပေါ့... ဒီအဖေနဲ့ သမီးကတော့ တူညီနေကြတာပဲ၊ တစ်ယောက်က သူ့အဖေကို သတိရနေပြီး အခြားတစ်ယောက်က သူ့သမီးကို မျှော်နေတာ’

‘မိသားစုအပေါ် ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိတာက ကောင်းတဲ့အရာပဲ၊ ဒါက တာဝန်ယူလိုစိတ် ရှိတဲ့ လက္ခဏာပဲ’

အထွေထွေမန်နေဂျာ ဖြစ်သူ လျိုထျန်းအန် အလုပ်မှ စောစောဆင်းသွားခြင်းအပေါ် သူ ဘာမျှ မှားယွင်းသည်ဟု မထင်ချေ။

အကယ်၍ သူသာ အလုပ်ကမဆင်းပါက၊ အခြားဘယ်သူက အရင်ဆင်းရဲမည်နည်း။

လုပ်စရာ အလုပ်မရှိတော့လျှင်ပင်၊ လက်အောက်ငယ်သားများမှာ ခေါင်းဆောင်ထက် အရင် ပြန်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိတို့၏ အလုပ်စားပွဲများတွင် အချိန်ကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေကြမည် သေချာသည်။

ဤသည်မှာ သူဌေးဖြစ်သူ ကျိုးထျန်း၏ တန်ဖိုးထားမှုများနှင့် ကိုက်ညီခြင်း မရှိချေ။

သူသည် လူတစ်ဦးအနေဖြင့် အလုပ်ကို ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်အတွက် ကောင်းကောင်းစား၊ ကောင်းကောင်းအိပ်ပြီး ကောင်းကောင်း ကစားရမည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသူ ဖြစ်ပြီး၊ အဆုံးမရှိသော အချိန်ပို ဆင်းခိုင်းခြင်းက ဝန်ထမ်းများ၏ အလုပ်အပေါ် ထားရှိသည့် စိတ်အားထက်သန်မှုများကိုသာ ဖြုန်းတီးပစ်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ထဲသို့ မဝင်ရောက်မီကပင် ကမ္ဘာကြီးအပေါ် ထားရှိသည့် သူ၏ ကြင်နာသနားတတ်သော စိတ်ဓာတ်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်မူ သူ ကျောင်းသို့ တစ်ဦးတည်း ဆက်လက် သွားရောက်ခဲ့သည်။

ကားကို အနီးအနားရှိ ကုန်တိုက်တစ်ခုတွင် ရပ်နားထားခဲ့ပြီး၊ ကျောင်းဝင်းတံခါးဝသို့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

သူနှင့်အတူ ကျောင်းသို့ တက်ရောက်လာခဲ့ကြသည့် ပထမနှစ်ကျောင်းသားသစ်များမှာ သုံးရက်ကြာ စစ်သင်တန်း ကို ဆက်လက် တက်ရောက်ကြရဦးမည်ဖြစ်ပြီး၊ ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးရေးတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသည့် ကျောင်းသားများမှာ နားရက် ရရှိကြသည်။

ဘာ့ကြောင့်လဲဆိုသော် သူတို့ကို အခုအချိန်မှ စစ်သင်တန်း တက်ခိုင်းမည်ဆိုပါက မည်သို့မျှ လိုက်မှီနိုင်တော့မည် မဟုတ်သဖြင့်၊ လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့်ပေးထားခြင်းက ပိုမို ကောင်းမွန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးကလည်း ဤအစီအစဉ်ကို သဘောတူခဲ့သည်၊ ဘာ့ကြောင့်လဲဆိုသော် နောက်ဆုံးနေ့တွင် ကျောင်းခေါင်းဆောင်များက ကျောင်းသားများ၏ စစ်သင်တန်းကို လာရောက် စစ်ဆေးမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူသည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နားကာ ကျောင်းသားအားလုံး စစ်ကြောင်းချီတက်လာကြသည်ကို စောင့်ကြည့်ရပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ စစ်သင်တန်း မတက်ရောက်ဖူးသည့် ကျောင်းသားများကို အတင်းအကျပ် ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး ၎င်းတို့က ကပေါက်တိကပေါက်ချာ လမ်းလျှောက်နေကြမည်ဆိုပါက၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးဖြစ်သူ သူ့အတွက် အရှက်ရစရာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း သူတို့အနေဖြင့် စစ်သင်တန်း လက်တွေ့တွင် မပါဝင်ရသော်လည်း၊ ကျောင်းက သူတို့အတွက် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ သီအိုရီ သင်တန်းများကို စီစဉ်ပေးထားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အဓိကအားဖြင့် ဤကျောင်းသားများ ပြင်ပသို့ သွားရောက်ကာ ပြဿနာရှာခြင်းမှ တားဆီးရန် ဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ ပြဿနာဖြစ်ပွားပါက ကျောင်းတွင် တာဝန်ရှိလာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ကို စာသင်ခန်းထဲတွင် ထားရှိခြင်းက ဘာမျှ မထိခိုက်နိုင်ချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ကျောင်းသားများနှင့် နည်းပြများထံကနေ တိုင်ကြားစာ အမြောက်အမြားကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးရေး အဖွဲ့သားများ၏ အပြုအမူမှာ အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလှပြီး၊ သူတို့က ကျောင်းသားများကို အမြဲတမ်း မြူဆွယ်နှောင့်ယှက်နေခဲ့ကြသည်။

သူတို့က စားသောက်ဆိုင်ရာများတွင်သာမက၊ မသင့်တော်သော စကားလုံးများကိုပါ ပြောဆိုကြသဖြင့် ကျောင်းသားများကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပြီး သင်တန်းအပေါ် အာရုံစူးစိုက်မှု ပျောက်ဆုံးစေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ နည်းလမ်းမှာ ထိုသူများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကန့်သတ်လိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်ပြီး၊ နေ့စဉ် ပြင်းထန်လှသည့် နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ပင်ပန်းနေကြရသည့် ကျောင်းသားများကို ထပ်မံ၍ စိတ်မဆွမိစေရန် တားဆီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်းသည် ထုံးစံအတိုင်း ကျောင်း၏ အရှေ့ဘက်တံခါးကနေ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ လှမ်းရသေးသည့် အချိန်မှာပင် ပြင်းထန်လှသည့် မာန်မဲသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။

"ဟေ့ကောင်... ရပ်စမ်း"

"မင်းကို ပြောနေတာ... ရပ်လိုက်စမ်း"

ကျိုးထျန်း ထိုအသံမှာ မိမိကို ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

၎င်းမှာ ပင်မတံခါးဝရှိ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း အချို့က သူ့ကို လှမ်း၍ ခေါ်ဆိုနေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ လေသံမှာ အလွန်အမင်း ရန်လိုနေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ နောက်ထပ် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း နှစ်ဦးက နံပါတ်တုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ သဘောထားမှာလည်း အလွန်အမင်း ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။

"မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာကောင်ထင်လို့ ဒီလိုမျိုး ဇွတ်အတင်း ဝင်လာရတာလဲ၊ ဒါက ကျောင်းဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား"

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သူ့ထံသို့ လမ်းလျှောက်လာပြီး၊ သူ့တုတ်ဖြင့် ကျိုးထျန်း၏ မျက်နှာကို ထောက်ကာ မောက်မာစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။

ကျိုးထျန်း တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ဗီဇအရ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

သူသည် ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းက လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဘေးပတ်ပန်းကျင်တွင်လည်း လူပေါင်းများစွာ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနေကြပါလျက်၊ သူကျမှ ဘာ့ကြောင့် တားဆီးခြင်း ခံရသနည်း။