အခန်း ၂၄၀

🍋 Chapter 240

တက္ကသိုလ်ဝင်းများမှာ အထက်တန်းကျောင်း သို့မဟုတ် အလယ်တန်းကျောင်းများနှင့် မတူဘဲ ကျောင်းဝင်းတံခါးဝများမှာ အမြဲတမ်း လျှော့ရဲလေ့ရှိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများမှာ ကျောင်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ကြခြင်း မရှိသဖြင့် မည်သူက ကျောင်းသားဖြစ်သည်ကို မည်သူမျှ ခွဲခြားနိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် အသက် ၂၀ ကျော် အရွယ် လူငယ်များမှာ ၎င်းတို့၏ အသက်ထက် ပိုမိုရင့်ကျက်သည့် ရုပ်ရည်ရှိနေပါက ဆရာများနှင့် ခွဲခြားရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ကျိုးထျန်းမှာ ရုပ်ရည်ချောမောလှပသော်လည်း ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရုံမျှဖြင့် သိသာထင်ရှားစွာ ကွဲပြားနေသည့် အသွင်မျိုးတော့ မရှိချေ။

သို့သော် ဤလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများမှာမူ သူ့ကိုသာ တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေကြသဖြင့် သူ၏ သံသယစိတ်ကို ချက်ချင်း နှိုးဆွပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

‘တစ်ခုခု မှားနေပြီ’

သူ့ထံသို့ နံပါတ်တုတ်ဖြင့် ထောက်ထားသည့် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းအား သူ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုဘဲ၊ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးကိုသာ အကဲခတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးအပြင် အနီးအနားရှိ လုံခြုံရေးတဲထဲတွင် နံပါတ်တုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ အချိန်မရွေး ပြေးထွက်လာရန် အသင့်ပြင်ဆင်ထားကြသည့် အခြားသော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း ၅ ဦး သို့မဟုတ် ၆ ဦးခန့် ပုန်းအောင်းနေကြသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်မှာမူ ဖုန်းတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဖုန်းမျက်နှာပြင်နှင့် သူ့ကို အပြန်အလှန် စိစစ်ကြည့်ရှုနေခဲ့ရာ အထောက်အထားကို အတည်ပြုနေသည့်အလား ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

‘မှားနေပြီ... အတော်လေး မှားနေပြီ၊ သူတို့က ငါ့ကို သိသိသာသာကြီး ပစ်မှတ်ထားနေကြတာပဲ’

ဟန်တျန်း တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်ပြီးနောက်၊ သူသည် ဖြစ်လာနိုင်ချေရှိသော အကြမ်းဖက် ခြိမ်းခြောက်မှုများနှင့် ပတ်သက်၍ အထူးတလည် အာရုံခံနိုင်စွမ်း မြင့်မားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဆန်းတို့စ်အား ရှန်ဟိုင်းသို့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ စေလွှတ်ရန် ပြောကြားထားခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့က ဤမျှအထိ မြန်ဆန်စွာ ရောက်လာနိုင်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ဝေးလံသော ရေသည် အနီးနားက မီးကို မငြိမ်းသတ်နိုင်သကဲ့သို့၊ ပြဿနာက သူ့ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေခဲ့ပြီး ဤလူများမှာလည်း သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ထားကြပုံရသည်။

သူတို့၏ အမူအရာနှင့် လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့်၊ သူတို့သည် ကျောင်းတံခါးဝတွင် သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်မှာ ကြာလှနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

‘ငါ ဒီလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတွေနဲ့ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိဘူး၊ သူတို့နဲ့ သီးသန့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ပဋိပက္ခဖြစ်စရာ အကြောင်း လုံးဝမရှိနိုင်ဘူး’

‘ဒါဆိုရင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ ခိုင်းစေထားတာ နေမှာပဲ’

သူသည် အချိန်မရွေး ထွက်ပြေးနိုင်ရန်အတွက် ကြွက်သားများကို တင်းခံကာ ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ပညာရှိသည် ရှုံးနိမ့်မည့် တိုက်ပွဲကို မတိုက်ခိုက်ချေ၊ ထွက်ပြေးခြင်းက အရှက်ရစရာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း အသုံးဝင်ပေသည်။

‘ဟူး... ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်’

‘ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက စနစ်က ငါ့ကို ပေးထားတဲ့ နည်းပညာဖြစ်တဲ့ လီမွန်အာရုံခံစနစ် က ချိုးလန် ငါ့အပေါ်မှာ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့စိတ် ရှိလာတာနဲ့ ချက်ချင်း အချက်ပြခဲ့တာ’

‘အဲဒီနေ့တုန်းက ငါ့ရဲ့ ခံတွင်းနဲ့ နှာခေါင်းထဲမှာ စက္ကန့်ပိုင်းလောက် ပြင်းထန်တဲ့ အချဉ်ဓာတ်ကို ခံစားခဲ့ရတယ်’

‘ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိဘူးဆိုတော့ ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုတည်းကိုပဲ ညွှန်ပြနေတယ်’

‘ဒီလူတွေက ငါ့ကို ထိခိုက်အောင်လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြဘူး’

သူ အမြန်ပင် တွေးတောလိုက်သော်လည်း သူတို့၏ အစီအစဉ်များကိုမူ ရိပ်မိခြင်း မရှိသေးချေ။

ဤအချိန်မှာပင် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက သူ၏ နံပါတ်တုတ်ဖြင့် ကျိုးထျန်း၏ ပုခုံးကို ရန်စသည့် သဘောဖြင့် ပုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်နားသို့ တံတွေး ထွေးချလိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင်... မင်းကို မေးနေတယ်လေ၊ ငါတို့ကျောင်းထဲကို ဘယ်သူက ဝင်ခွင့်ပြုလို့လဲ၊ မင်းက ဘာလို့ ဇွတ်ဝင်ရတာလဲ၊ မင်း ဘယ်နေရာကို ရောက်နေလဲဆိုတာရော သိရဲ့လား"

ကျိုးထျန်း သူ၏ အပြုအမူအပေါ် အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူ၏ အေးစက်လှသည့် အကြည့်နှင့် တွန့်ချိုးသွားသည့် မျက်ခုံးတန်းများကြောင့် မောက်မာနေသည့် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းမှာ တုန်ရင်သွားခဲ့ရပြီး သူ၏ နံပါတ်တုတ်ကိုပင် လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

"ငါက ဒီကျောင်းက ကျောင်းသားပဲ၊ ငါက ဘာလို့ ဝင်လို့မရရမှာလဲ၊ မင်းတို့မှာ ငါ့ကို တားဆီးဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိဘူး"

ကျိုးထျန်း ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟောက်လိုက်ပြီး လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းထံသို့ တိုးကပ်သွားခဲ့သည်။

ထိုလူက မိမိ၏ ကော်လံကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး တံတွေးကို မျိုချလိုက်ကာ အဆိပ်ရှိသော မြွေတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည့် အလုပ်သမားတစ်ဦးကဲ့သို့ နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီး ကျိုးထျန်း၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

"ငါတို့ကျောင်းက ကျောင်းသား ဟုတ်လား... မင်းပုံစံက လူမိုက်တစ်ယောက်နဲ့ပဲ တူတယ်၊ ငါတို့ကျောင်းက ထူးချွန်တဲ့ ကျောင်းသားတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နှက်နေတာ၊ မင်းပုံစံက လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝ မတူဘူး"

သူက ပြင်းထန်သည့် လေသံဖြင့် ပြောဆိုနေခဲ့သော်လည်း၊ ကျိုးထျန်း၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏ ယုံကြည်ချက်များ လျော့နည်းသွားခဲ့ရကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ကျိုးထျန်း သူ့ စကားများကြောင့် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရသည်။

‘မင်းပုံစံကသာ လူကောင်းနဲ့မတူတာ၊ မင်းပုံစံကသာ လူမိုက်နဲ့ တူနေတာ’

"ငါက ကျောင်းသား ဟုတ်၊ မဟုတ်ဆိုတာကို မင်းတို့က ဆုံးဖြတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"စကားအပိုတွေ ပြောမနေနဲ့တော့၊ ငါတို့ကျောင်းက ကျောင်းသားတိုင်းမှာ ကျောင်းသားကတ် ရှိကြတယ် မင်း ထုတ်ပြနိုင်ရင် ဝင်သွားလို့ရတယ်၊ အကယ်၍ မထုတ်ပြနိုင်ရင်တော့ မင်းကို မောင်းထုတ်မိလို့ ငါတို့ကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့"

ကျိုးထျန်း ပိုစိတ်တိုသွားခဲ့ရသည်။

ကျောင်းထဲသို့ ဝင်ထွက်ရန်အတွက် ကျောင်းသားကတ်ကို စစ်ဆေးရမည်ဟူသော စည်းကမ်းမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးချေ။

စာကြည့်တိုက် သို့မဟုတ် ကန်တင်းများတွင် စစ်ဆေးသည်ကို သူ နားလည်နိုင်သော်လည်း၊ ကျောင်းသားကတ်မရှိဘဲ ကျောင်းထဲသို့ ပေးမဝင်ခြင်းမှာမူ လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိချေ။

ထို့အပြင် ကျောင်းသားကတ်ကိုပင် မရသေးသဖြင့် ထုတ်ပြနိုင်စရာ အကြောင်း လုံးဝ မရှိချေ။

ကျောင်း၏ အစီအစဉ်များအရ ကျောင်းသားသစ်များမှာ စစ်သင်တန်း ပြီးစီးမှသာ ကျောင်းသားကတ်ကို တရားဝင် ရရှိကြမည် ဖြစ်သည်။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် စစ်သင်တန်းမှာ ကျောင်းသို့ ဝင်ရောက်ရာတွင် ပထမဆုံး ကျော်ဖြတ်ရမည့် အတားအဆီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးမှသာ ကျောင်း၏ ကျောင်းသားတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ စစ်သင်တန်းကို တာဝန်ယူ ကိုင်တွယ်နေရသည့် ဒုကျောင်းအုပ်ကြီး သတ်မှတ်ထားသည့် စည်းကမ်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ကျောင်းသားများအနေဖြင့် စစ်သင်တန်းအပေါ် ပိုမို၍ တန်ဖိုးထားတတ်လာစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါက ပထမနှစ် ကျောင်းသားသစ်ပဲ၊ စစ်သင်တန်းက မပြီးသေးဘူး၊ ငါတို့မှာ ကျောင်းသားကတ် မရှိသေးပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အတန်းပိုင်ဆရာမ ဒါမှမဟုတ် အတန်းဖော်တွေကို လာ သက်သေခံခိုင်းလို့ရတယ်"

ကျိုးထျန်း ထိုလူစုအား စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

သူသည် ပြဿနာ မဖြစ်ပွားလိုချေ၊ အထူးသဖြင့် မိမိတစ်ဦးတည်း ဖြစ်နေပြီး အခြားသူများက လူအင်အား ပိုမိုများပြားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒါကတော့ မရဘူး၊ ကျောင်းသားကတ် မရှိရင် ကျောင်းသားလို့ မသတ်မှတ်နိုင်ဘူး၊ ငါတို့က အတန်းပိုင်ဆရာမ ဒါမှမဟုတ် အတန်းဖော်တွေရဲ့ သက်သေခံချက်ကို လက်မခံဘူး”

“အကယ်၍ မင်းက သူတို့ကို လာဘ်ထိုးထားပြီး ကျောင်းဝင်းထဲမှာ ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ဖို့ ကြိုးစားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းကပဲ ကျောင်းထဲမှာ မိန်းကလေးတွေကို ချောင်းကြည့်နေတဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကို ဖမ်းမိထားသေးတယ်၊ သူ့ပုံစံက မင်းနဲ့ အတော်လေး တူတယ်လို့ အားလုံးပဲ မထင်ကြဘူးလား"

"ဟုတ်တယ်... ငါလည်း အဲလိုပဲ ထင်တယ်"

"ဟုတ်ပါတယ်... အထူးသဖြင့် မျက်လုံးတွေက တူတယ်၊ ဒီလို လူယုတ်မာတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေက အတူတူပဲ ဖြစ်ကြတာ"

ထိုလူစုမှာ ကျိုးထျန်းအား ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ဦးအဖြစ် တမင်သက်သက် ပုံဖော်ကာ အချင်းချင်း တတွတ်တွတ်ဖြင့် ပြောဆိုနေကြတော့သည်။

အကယ်၍သာ သာမန် အသက် ၂၀ ကျော် အရွယ် ကျောင်းသားလူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက၊ ဤကဲ့သို့သော ဆက်ဆံမှုကို မည်သို့မျှ သည်းခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

သူသည် စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူတို့ကို တွန်းထိုးကာ ရန်ပွဲ စတင်မိသွားခဲ့လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူကတော့ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်၊ အခြေအနေက ဤမျှအထိ ဖြစ်ပျက်လာလေလေ၊ သူက ပိုမို၍ တည်ငြိမ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

‘ဒီကောင်တွေက ပေါ့ပျက်ပျက် ပုံစံမျိုး လုပ်နေကြပေမဲ့၊ အပြုအမူတွေက သိသိသာသာကြီးကို သဘာဝမကျဘဲ တမင်သက်သက် သရုပ်ဆောင်နေကြသလိုပဲ’

‘ဒါ့အပြင် ဘယ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက စိတ်ရှည်လို့လဲ၊ သူတို့က လူကြမ်းတွေပဲ တကယ်ပဲ ငါ့ကို ဒီနေရာမှာ စကားနိုင်လုပြီး ငြင်းခုံနေကြပါ့မလား’

သူ ဘေးပတ်ပန်းကျင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဤလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများမှာ အော်ဟစ်တတ်ကြပြီး သူတို့၏ အသံများမှာ ကျယ်လောင်လှသော်လည်း၊ ယနေ့တွင်မူ သူတို့က အသံကို တိုးထားကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က ကျောင်းသားများ မကြားရအောင် လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသည့် ကျောင်းသားများမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိရှိကြသဖြင့် မည်သူမျှ ရပ်တန့်၍ ကြည့်ရှုခြင်း မရှိကြချေ။

‘ဒီကောင်တွေက အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ထားဖို့ တမင်သက်သက် ကြိုးစားနေကြတာပဲ... ငါ အစောပိုင်းက ခန့်မှန်းချက်နဲ့ ကွက်တိပဲ’

‘ သူတို့က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားကြတာ၊ သာမန်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို ရန်ရှာနေတာ မဟုတ်ဘဲ ငါ့ကို တည့်တည့်ကြီး ပစ်မှတ်ထားနေကြတာပဲ’

‘ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ လီမွန်အာရုံခံစနစ်က ဘာသတိပေးချက်မှ မပေးဘူး၊ ပြီးတော့ သူတို့က ငါ့ကို စကားလုံးတွေနဲ့ပဲ တရစပ် ရန်စနေကြတယ်... ဒါဆိုရင်... သူတို့က ငါ အရင်ဆုံး လက်ရောက်တိုက်ခိုက်လာအောင် တမင်ဆွပေးနေကြတာလား’

သူ သေသေချာချာ တွေးတောလိုက်သောအခါ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပေသည်။

ကျောင်းဝင်းအတွင်း ရန်ပွဲဖြစ်ပွားခြင်းမှာ ကြီးမားသည့် အပြစ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ကျောင်းဝန်ထမ်းများနှင့် ဖြစ်ပွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အစောပိုင်းကလည်း ကျောင်းသားများနှင့် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ ရန်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့သည့် အမှုများကို သူ မြင်တွေ့ဖူးခဲ့ပြီး၊ အကြောင်းရင်းများမှာ ကြီးမားလှခြင်း မရှိချေ။

သို့သော် နောက်ဆုံး ရလဒ်တွင်မူ ကျောင်းသားမှာ ကျောင်းထုတ်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး၊ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကတော့ အလုပ်ခေတ္တရပ်နားခြင်းသာ ခံခဲ့ရသည်။

‘ငါသာ အခု လက်ရောက် တိုက်ခိုက်မိလိုက်ရင်၊ ငါလည်း အဲဒီကျောင်းသားလိုမျိုး ဖြစ်သွားမှာလား’

အကယ်၍ သူတို့၏ အစီအစဉ် ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက၊ ၎င်းမှာ အလွန်အမင်း ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှပြီး နောက်ကွယ်တွင် ကြိုးကိုင်နေသည့် အင်အားကြီးသူတစ်ဦး သေချာပေါက် ရှိနေရပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ ဖြစ်နေခဲ့မည်ဆိုပါက၊ အခုအချိန်တွင် သူ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ ဤလူများနှင့် အကျိုးအကြောင်း အချက်အလက်များ ငြင်းခုံနေရမည့် ကိစ္စမျိုး မဟုတ်တော့ချေ။

ကျိုးထျန်း လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း အားလုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ စကားလုံးများကို တစ်လုံးချင်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်ချင်နေလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိနေလဲဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်လာမယ့် တစ်မိနစ်အတွင်းမှာ မင်းတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက မင်းတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးလိမ့်မယ်"

"ငါ့ကို ကျောင်းထဲ ပေးဝင်လိုက်ပါ၊ ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စက ဒီတင်ပဲ ပြီးသွားလိမ့်မယ်"

"ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့..."

ကျိုးထျန်း စကားကို ခေတ္တရပ်နားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်လှသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ငါ မင်းတို့ကို သုံးရက် အချိန်ပေးမယ်၊ အကယ်၍ မင်းတို့ သုံးရက်အတွင်း ရှန်ဟိုင်းကနေ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ထွက်မသွားကြဘူးဆိုရင်တော့... ငါကပဲ လူလွှတ်ပြီး မင်းတို့ကို ထွက်သွားခိုင်းရလိမ့်မယ်"