အခန်း ၁၄

အခန်း (၁၄)

နောက်ဖေးတွင် ဝှက်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ အဘယ်နည်း

"သန်းငါးရာဟုတ်လား... ဒီမြေကွက်က တန်ဖိုးသန်းတစ်ရာပဲ ရှိတာပါ... ကျွန်တော်ကတော့ သန်းနှစ်ရာ ပေးဝယ် ပါ့မယ်။ ခင်ဗျား ရောင်းမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ရောင်းပေးလိုက်ပါ။ မရောင်းဘူးဆိုရင်လည်း လုံကျင်းမြို့မှာ ကျွန်တော့်ထက် ပိုပေးနိုင်မယ့်သူ ရှိမယ်မထင်ပါဘူး..."

ကောင်းယွမ်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်avသည်။

အမေလင်း ပြောပြချက်အရ ဤမြေကွက်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးမပြုဘဲ ပစ်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ် သည်။ သာမန်လူသာဆိုလျှင် ဤမြေကွက်ကို ဝယ်ယူရန် စိတ်ကူးရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုလူသည် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေဆဲပင်။

ကောင်းယွမ်ကမူ နောက်ထပ် စောင့်ဆိုင်းနေလိုစိတ် မရှိတော့ချေ။

"သန်းနှစ်ရာ။ မိနစ်သုံးဆယ်အတွင်း အကြောင်းမပြန်ဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် စိတ်လျှော့လိုက်ရတော့မှာပဲ..."

ကောင်းယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူသည် ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် အားနာသည့်အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။

"မစ္စတာကောင်းရေ... ခင်ဗျားနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ရတာ တကယ်ပဲ ဝမ်းသာပါတယ်..."

ကောင်းယွမ်လည်း လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ

"ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ... ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

မကြာမီပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် မြေနေရာလွှဲပြောင်းရေး စာချုပ်ကို ချုပ်ဆိုလိုက်ကြသည်။

"နန်ဝူ... ဒီနေရာကို ဂိုဒေါင်အဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီတစ်ခု ရှာပေးပါ။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဆိုင်ကိုလည်း ပြန်လည်မွမ်းမံဖို့ လိုသေးတယ်... မူလအရွယ်အစားထက် ငါးဆလောက် ပိုကြီးအောင် ချဲ့ထွင်ပြီး ပိုမိုခမ်းနားတဲ့ ဆိုင်တစ်ခု ဆောက်လိုက်ပါ။ ဒါက နောင်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ရုံးချုပ် ဖြစ်လာမှာပါ..."

ကောင်းယွမ်သည် ဂိုဒေါင်ဆောက်လုပ်ရန်နှင့် ကုမ္ပဏီမှတ်ပုံတင်ရန်အတွက် ငွေကြေး သန်းငါးရာကို လင်းနန်ဝူ၏ အကောင့်ထဲသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

ဤနေရာကို ဂိုဒေါင်အဖြစ် တည်ဆောက်ပြီးပါက ကောင်းယွမ် နောက်တစ်ခါ လာသည့်အခါတိုင်း ဂိုဒေါင်အတွင်း သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာနိုင်ပေမည်။ အကယ်၍သာ နေရာတစ်ခုတည်းတွင် အမြဲလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဆိုလျှင် အကြံဆိုးရှိသူများ၏ သတိထားခြင်းကို ခံရနိုင်ချေရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

လင်းနန်ဝူသည် ငွေကြေးများကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ကျေးဇူးတင်စကားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာ ထားဖြင့် ရှိနေခဲ့လေသည်။

"သူဌေး... ကျွန်မကို ဒီလောက်အထိ ယုံကြည်ပေးတာလား..."

"ကျွန်မ ငွေတွေကို ယူပြီး ထွက်ပြေးသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား…"

"သူဌေး... ကျွန်မ ဖိအားတွေ အများကြီး ခံစားနေရပါတယ်... ဒီကိစ္စတွေကို ဘာမှမသိနားမလည်ဘဲနဲ့ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ တာဝန်ကို ပေးအပ်လိုက်တာ..."

ကောင်းယွမ်သည် ထိုမိန်းကလေးကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ၊

"နန်ဝူ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ယုံကြည်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ဂိုဒေါင်ဆောက်ဖို့နဲ့ ဆိုင်ပြင်ဖို့အတွက် ကျွမ်းကျင်တဲ့ အဖွဲ့တွေ ရှိနေပြီးသားပဲလေ။ ကျွန်တော် အရေးကြီးဆုံးအဖြစ် သတ်မှတ်တာက ခင်ဗျားနဲ့ ခင်ဗျားမိခင်ရဲ့ ညှိနှိုင်းမှု စွမ်းရည်ပဲ။ အော်... ပြီးတော့ ကုမ္ပဏီကိုလည်း တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် မှတ်ပုံတင်ထားလိုက်ပါဦး…ကျွန်တော် နောက်ပိုင်းမှာ အရမ်းအလုပ်များပြီး ဒီကို လာဖို့ အချိန်မပေးနိုင်မှာ စိုးလို့ပါ..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ သူဌေး... ကျွန်မ အကောင်းဆုံး တာဝန်ယူပြီး ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်..."

လင်းနန်ဝူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ တောက်လောင်လာတော့သည်။

ကောင်းယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လင်းနန်ဝူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ၊

"ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ပါ... အနာဂတ်မှာ ခင်ဗျား ထိပ်ဆုံးကို ရောက်လာမှာပါ..."

လက်ရှိကမ္ဘာတွင်သာဆိုလျှင် ကောင်းယွမ်သည် နှစ်ရက်မျှသာ သိကျွမ်းသေးသည့်သူအား ဤမျှ ငွေပမာဏကြီး မားစွာ ပေးအပ်ရဲမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အနာဂတ်ကမ္ဘာတွင်မူ...၊

သူတို့ ငွေကိုယူ၍ ထွက်ပြေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ လူတိုင်းသည် ချစ်ပ်ပြားများကို ကိုယ်စီ တပ်ဆင် ထားကြပေသည်၊ ထို့အပြင် ကောင်းယွမ်တွင် အရန်အစီအစဉ်လည်း ရှိသေးသည်။ သူ၏ လက်အောက်တွင် သစ္စာရှိသော စက်ရုပ်များစွာလည်း ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ကောင်းယွမ်တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ လူမရှိခြင်းပင်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် လင်းနန်ဝူနှင့် သူမ၏မိခင်သည် လဲ့ချင်းမေနှင့် ချင်းမူကုထန်းတို့ထက် ပို၍ စိတ်ချရသည်။ ထို့အပြင် ကောင်းယွမ်သည် လက်ရှိကမ္ဘာတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်ရာ မမျှော်လင့်ထားသော အဖြစ်အပျက်များ ကြုံ လာပါက ကမ္ဘာကူးတံခါးကို ဖြတ်၍ ပြန်သွားရုံသာ ရှိသည်။

ကောင်းယွမ်သည် ယခုအခါ ပစ္စည်းများကို လက်ရှိကမ္ဘာသို့ သယ်ဆောင်ရန် လိုအပ်နေသည်။

...

လဲ့ချင်းမေ ပေးပို့ထားသော တည်းဖြတ်စက်သည် ကမ္ဘာကူးတံခါးဝတွင် ရှိနေသည်။ ကောင်းယွမ်သည်

ဤပစ္စည်းများကို မည်သို့ ပြန်သယ်သွားရမည်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုသည်။

ချင်းမူကုထန်းထံမှ ရရှိသော ပစ္စည်းများလည်း ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ သေးငယ်သော ပစ္စည်းများသာ ဖြစ် သဖြင့် အလွယ်တကူ သယ်ဆောင်သွားနိုင်ပေသည်။

အဓိက ပြဿနာမှာ တည်းဖြတ်စက် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ တည်းဖြတ်စက်ကို ယူသွား၍ မရပါက သူတို့ သည် ဤနေရာမှ နည်းပညာကိုသာ သင်ယူနေရတော့မည်ဖြစ်သည်။

ကောင်းယွမ် တွေးကြည့်လိုက်၏။

*ကံကြမ္မာကသာ ဒီလို ချို့ယွင်းချက်မျိုး ပေးထားပြီးမှတော့ ပစ္စည်းတွေကို ဖြတ်သန်းခွင့်မပေးဘဲ ရှိပါ့မလား...*

ထို့ကြောင့် ကောင်းယွမ်သည် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်အား ချင်းမူကုထန်း ပေးထားသော ကုန်တင်ယာဉ်ပျံကို မောင်းနှင်စေကာ တည်းဖြတ် စက် ဆယ်လုံးကို တင်ဆောင်ပြီး ကမ္ဘာကူးတံခါးဆီသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းဝင်စေလိုက်သည်။

ကောင်းယွမ်သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။

*တံခါးကိုသာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားစေခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…*

သို့သော်လည်း ကောင်းယွမ် စမ်းသပ်ရန် လိုအပ်သည်။

ကုန်တင်ယာဉ်ပျံသည် တံခါးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် ကောင်းယွမ် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ စောင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ကုန်တင်ယာဉ်ပျံသည် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရလေတော့သည်။

ကောင်းယွမ် ဝမ်းသာအားရဖြစ်ကာ ချက်ချင်းပင် သူ၏ နောက်ဖေးလမ်းကြားသို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ မျှော်လင့် ထားသည့်အတိုင်းပင် ကုန်တင်ယာဉ်ပျံသည် နောက်ဖေးလမ်းကြားတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပေသည်။

*ဟုတ်ပြီ...*

ကြီးမားသော ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်နိုင်သည်ဆိုပါက အရာရာတိုင်း ပိုမိုလွယ်ကူသွားပေမည်။

ကောင်းယွမ်သည် နောက်ဖေးလမ်းကြားတွင် နေရာမဆန့်သဖြင့် ပစ္စည်းအားလုံးကို ချက်ချင်း မသယ်ဆောင် သေးဘဲ စက်ရုပ်တစ်ရာအား ကမ္ဘာကူးတံခါးကို ဖြတ်ကျော်စေကာ တည်းဖြတ်စက်များကို ချခိုင်း၍ နောက်ဖေး တွင် သိမ်းဆည်းထားလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ကုန်တင်ယာဉ်ပျံကို အနာဂတ်ကမ္ဘာသို့ ပြန်မောင်းစေလိုက် သည်။

ကောင်းယွမ်သည် အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားရာ ကျန်းပိုင်ရီနှင့် လင်းမေတို့ နှစ်ဦးစလုံး ရောက်ရှိနေသည်။

ကျန်းပိုင်ရီက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊

"လောင်ကောင်း... မင်း ဘယ်တွေသွားပြီး ပုန်းနေတာလဲ။ နေ့တစ်ဝက်လောက် ပျောက်နေတာပဲ… ငါလည်း ဒီမှာ ငြီးငွေ့နေပြီ... အဲဒီချောမောတဲ့ မိန်းကလေး ဒန်းဒန်းကလည်း ငါ့ကို ဂရုမစိုက်ဘူး..."

ကောင်းယွမ် ရယ်မောလိုက်ပြီး၊

"ဘာကို စိတ်စောနေတာလဲ။ မင်း နောက်ကျ အလုပ်ရှုပ်ရတော့မှာ..."

*မင်းတို့ ကုမ္ပဏီက ဘယ်တော့ မှတ်ပုံတင်မှာလဲ…*

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူက ပြုံးလျက်၊

"ငွေရောက်လာတာနဲ့ ချက်ချင်း မှတ်ပုံတင်လိုက်မယ်…."

ကျန်းပိုင်ရီသည် လုံးဝ ကြောင်သွားသည်။

*ငွေမရှိဘဲနဲ့ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ…*

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှေ့တံခါးဝတွင် ရပ်နေကြသည်။ ကောင်းယွမ်သည် သူ့ကို စီးကရက်တစ်လိပ် ကမ်းပေးလိုက် လေသည်။ သူသည် အနာဂတ်ကမ္ဘာသို့ ခရီးသွားစဉ်အတွင်း အရာများစွာကို ပြောင်းလဲခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အားလုံးသည် ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေမည့် ထုတ်ကုန်များပင်… ကောင်းယွမ်၏ စိတ်ကူးထဲတွင် အစီအစဉ် တစ်ခု တည်ရှိနေပေသည်။

ကောင်းယွမ်သည် လဲ့ချင်းမေထံမှ တည်းဖြတ်စက်၊ ဉာဏ်ရည်တုစက်ရုပ်၊ အာကာသခရီးသွား ဘတ်စ်ကားနှင့် 3D အပြန်အလှန်ဆက်သွယ်နိုင်သော ဆက်သွယ်ရေးလက်ပတ်တို့ကို ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် တည်းဖြတ်စက်သည် နယ်ပယ်ကျဉ်းလွန်းပြီး အာကာသဘတ်စ်ကားသည် အဆင့်မြင့်လွန်းကာ ဉာဏ်ရည်တုစက်ရုပ်မှာလည်း သူ့အဖွဲ့ ကို အစားထိုးရန်အတွက် အသုံးမပြုသင့်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် 3D အပြန်အလှန်ဆက်သွယ် နိုင်သော ဆက်သွယ်ရေးလက်ပတ်ကိုသာ ရွေးချယ်ရန် ရှိသည်။

ဤသည်မှာ မိုဘိုင်းဖုန်းတစ်မျိုးဖြစ်သော်လည်း လက်ရှိဖုန်းများနှင့် မတူညီဘဲ ဤလက်ပတ်သည် ဆက်သွယ်ရေး နှင့် ဖျော်ဖြေရေးအတွက် ပုံရိပ်ယောင်မျက်နှာပြင် ကို အသုံးပြုထားသည်။

ပို၍ အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည်မှာ 3D လက်ပတ်၏ ပုံရိပ်ယောင်မျက်နှာပြင် ကြောင့် ဖုန်းပြောဆိုစဉ်တွင် တစ်ဖက်လူသည် သင့်ရှေ့တွင် တကယ်ရပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေခြင်းပင်၊ အလွန်လက်တွေ့ကျလှသည်။

ထို့အပြင် ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ အကြောင်းအရာများကို လက်ပတ်ပိုင်ရှင် ခွင့်ပြုမှသာ အခြားသူများ မြင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ပိုင်ရှင်က မမြင်စေလိုလျှင် မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ကောင်းယွမ်သည် 3D ဆက်သွယ်ရေးလက်ပတ်များကို အဓိကထား ထုတ်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤ ထုတ်ကုန်သာ အောင်မြင်မည်ဆိုပါက ဉာဏ်ရည်တုခေတ်သစ်တစ်ခုကို ဦးဆောင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ကောင်းယွမ်သည် တည်းဖြတ်စက်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ အိပ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် လုံလောက်သော ငွေကြေး ရှာဖွေလိုသည်။

ဤသို့ တွေးမိရင်း ကောင်းယွမ် မေးလိုက်သည်။

"လောင်ကျန်း... မင်း အရင်က ရှဝေကုမ္ပဏီမှာ အကြီးတန်းအရာရှိတစ်ယောက်ကို သိတယ် မဟုတ်လား..."

"ဟုတ်တယ်၊ သူက ငါ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းပဲ။ သူက ရှဝေရဲ့ သုတေသနဌာနက ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး။ ငါ ရှဝေမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတုန်းက သူကပဲ အကြံပေးခဲ့တာ… ဒါပေမဲ့ မင်း ဘာတွေ လုပ်ဦးမလဲဆိုတာ စိုးရိမ်လို့ ငါ ငြင်းလိုက်တာ။ ငါ သူ့ကျေးဇူးကို အခုထိ ဆပ်ဖို့ ကျန်နေသေးတယ်…"

ကောင်းယွမ်က ပြောလိုက်လေသည်။

"အခု ငါ မင်းကို သူ့ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးမယ်…"

ကျန်းပိုင်ရီ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

"ငါ့အတွက် သူ့ကို ဆက်သွယ်ပေးနိုင်မလား။ ငါ့မှာ (၃) နာနိုမီတာ တည်းဖြတ်စက် အနည်းငယ် ရှိတယ်၊ သူတို့ ဝယ်ချင် သလား မေးကြည့်ပါဦး..."

ငြိမ်သက်စွာ ဆေးလိပ်သောက်နေသော ကျန်းပိုင်ရီသည် ကောင်းယွမ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဆေးလိပ်ငွေ့ များဖြင့် နင်သွားတော့သည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်..."

"တည်းဖြတ်စက်…(၃) နာနိုမီတာ နည်းပညာ…"

ကောင်းယွမ် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ ကျန်းပိုင်ရီ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

"မင်း... မင်းမှာ တည်းဖြတ်စက် ရှိတယ်ပေါ့..."

ကောင်းယွမ် ခေါင်းညိတ်သည်။

"ငါ မယုံနိုင်ဘူး..."

ကောင်းယွမ်သည် ရှဝေကုမ္ပဏီကို ပစ်မှတ်ထားခြင်းမှာ ချစ်ပ်ပြား အဆင့်မြင့် ပံ့ပိုးမှုများ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ မိုဘိုင်းဖုန်းလုပ်ငန်းမှာ ကျဆင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ် ဒုတိယနှစ်ဝက်တွင် ချစ်ပ် ပြားနည်းပညာ၌ တိုးတက်မှုအချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ထိပ်တန်းနိုင်ငံတကာ ချစ်ပ်ပြားများထက် အများကြီး နောက်ကျနေသေးသည်။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ရှဝေကို တည်းဖြတ်စက် ပေးလိုက်ရုံဖြင့် သူတို့၏ လုပ်ငန်းကို လုယူသွားမည်မဟုတ်ပေ။ ကောင်းယွမ်အနေဖြင့် လိုချင်ပါက ပို၍ အဆင့်မြင့်သော တည်းဖြတ်စက်များ၊ ပိုမိုစင်ကြယ်သော ဆီလီကွန် ချပ်ပြားများနှင့် ပိုမိုအံ့အားသင့်ဖွယ် ချစ်ပ်ဒီဇိုင်းများကို အချိန်မရွေး ရရှိနိုင်သည်။ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ လုပ်ငန်းစတင်ရန် အရင်းအနှီး ရရှိရန်သာ ဖြစ်သည်။