အခန်း ၉၇၄

အပိုင်း (၉၇၄) ပုံရိပ်များ ပျက်စီးသွားခြင်း

ရှန်းတိ၏ ဤအခြေအနေမျိုးက တစ်နေရာတည်းတွင် အခိုင်အမာ တပ်စွဲပြီး မိမိဘာသာ ဘုရင်တစ်ဆူလို နေထိုင်ရန် ပို၍ သင့်တော်သည်။

ဤအစွမ်းက စိုက်ပျိုးရေးလုပ်သလိုမျိုး ဖြစ်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ရသည်။ ပြင်ပလူများကို ဆွဲဆောင်ကာ ယုံကြည်သူများကို တိုးပွားစေခြင်းဖြင့် မိမိ၏ အစွမ်းကို မြှင့်တင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ယခုအချိန်က ရေလွှမ်းမိုးနေသော ကပ်ဘေးကာလ ဖြစ်နေပြီး သန္ဓေပြောင်းလဲခြင်း လှိုင်းတံပိုးအောက်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ရန်ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ပုန်းအောင်းရှင်သန်သည့် နည်းလမ်းက ကပ်ဘေးကာလ သန္ဓေပြောင်းလဲခြင်းနှင့် မကိုက်ညီပေ။

လင်းယွမ်က အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် "ခင်ဗျားက အခုဆို ကျွန်တော်တို့လူ ဖြစ်သွားပြီ... ခင်ဗျားရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်လိုက်ဖို့ လိုတယ်... အသေအပျောက်တွေ ထပ်မများစေနဲ့တော့"

ရှန်းတိက အလျင်အမြန်ပင် "ဟုတ်ကဲ့ ဆရာလင်း... ကျွန်တော် အခုပဲ သူတို့ကို ရပ်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်"

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မှသာ ရှန်းတိ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဟုန်ထျန်ရီက "ဆရာလင်း... ကျွန်တော်လည်း အမြန် သွားကြည့်လိုက်ပါဦးမယ်"

လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြပြီး "ကောင်းပြီ... သွားလေ"

"ဟုတ်ကဲ့"

ရှန်းတိကို ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် အခြေခံအားဖြင့် ယခု ကျင်းကျိုးစစ်ပွဲက အပြီးတိုင် ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

"နောက်ရက်အနည်းငယ် ကြာလို့ ဒီဘက်မှာ တည်ငြိမ်သွားရင် ထိုက်ယန်တောင်ကို ပြန်သင့်ပြီ... အားလုံး ဘယ်လိုနေကြလဲ မသိဘူး"

လင်းယွမ် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။ သူ ထွက်လာခဲ့သည်မှာ ရက်အတော်ကြာနေပြီ ဖြစ်ပြီး ထိုက်ယန်တောင်ဘက်သို့ တစ်ခေါက်မျှ မပြန်ရသေးသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ပူနေမိဆဲပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မလာမီက ထိုက်ယန်တောင်မှ လူအင်အား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ခွဲထုတ်ကာ တောင်ပိုင်းက ပြိုင်ဘက်တပ်ဖွဲ့များကို ရင်ဆိုင်ရန် စေလွှတ်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထူလုံတို့၏ စွမ်းရည်နှင့် စွမ်းအင်ချိတ်ပိတ် သင်္ကေတအစီအရင် ကဲ့သို့သော အစွမ်းထက် လျှို့ဝှက်လက်နက်တို့ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ထိုပြိုင်ဘက်များကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြဿနာ မရှိနိုင်ပေ။

ဟုန်ထျန်ရီနှင့် ရှန်းတိတို့သည် စစ်မြေပြင်သို့ အမြန် ပြန်သွားကြပြီး နှစ်ယောက် ခွဲကာ မိမိတို့၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို အော်ဟစ်တားဆီးလိုက်ကြသည်။

ရှန်းတိ၏ အနီးသို့ တမန်တော် ဆယ့်နှစ်ပါးထဲမှ ခြောက်ယောက်၊ ခုနစ်ယောက်ခန့် စုဝေးရောက်ရှိလာကြသည်။

"အရှင်နတ်ဘုရား... ဆက်မတိုက်တော့ဘူးလား" တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

ရှန်းတိက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့်... "မတိုက်တော့ဘူး... တပ်ဆုတ်မယ်"

"ဟင်... ဘာလို့ မတိုက်တော့တာလဲ... ကျွန်တော်တို့ သူတို့ရဲ့ အသိုက်အထိ ရောက်ဖို့ နီးနေပြီလေ" တမန်တော် တစ်ပါးက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းတိက သူ့ကို အေးစက်စက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး "ငါက မတိုက်တော့ဘူးလို့ ပြောနေတာ... နားမလည်ဘူးလား"

ထိုတမန်တော်မှာ ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်သွားပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောရဲတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဟုန်ထျန်ရီကလည်း ပျံသန်းလာပြီး စစ်မြေပြင်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အကုန်လုံး ရပ်လိုက်ကြ... ကျင်းကျိုးစစ်တပ်က လူတွေ... အားလုံး ရပ်လိုက်"

ရှန်းတိကလည်း သူနှင့်အတူ တိုက်ပွဲကို လျင်မြန်စွာ စတင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

အောက်ဘက်ရှိ လူများသည် ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘဲ ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဟုန်ထျန်ရီက ရယ်မောလိုက်ပြီး "ရှန်းတိ... ဆရာလင်းက ပြောတယ်... အခုကစပြီး မင်းတို့ ချက်ချင်း နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို ပြန်ကြတော့... အချိန်တစ်ခု ကြာရင် ထိုက်ယန်တောင်ကနေ လူတွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်"

ရှန်းတိက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "မင်းက ဘာတွေ လာကြွားနေတာလဲ... ဆရာလင်းသာ မရှိရင် ငါ့ကို နိုင်မယ် ထင်နေလား"

ဟုန်ထျန်ရီ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး တစ်ခုခု ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ကောင်းကင်ယံမှ အလင်းတန်းတစ်ခု အလျင်အမြန် ပျံသန်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူမရောက်လာသေးမီ အလျင်စလို အော်ဟစ်သံ တစ်ခုက အရင် ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အရှင်နတ်ဘုရား... ဒုက္ခပါပဲ... ကိစ္စကြီးတော့ပြီ... ခိုက်ရီနည်းပညာက လူတွေ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဌာနချုပ်ထဲကို ဝင်တိုက်နေကြပြီ"

ရောက်လာသူမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မဟုတ်သေးပေ၊ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် လူတစ်ဝက် သားရဲတစ်ဝက် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူမက လူသားအသွင်အပြင် ရှိသော်လည်း အမွေးထူသော မြေခွေးနားရွက်များနှင့် အမြီးတို့ ပါရှိသည်။

ဤသူမှာ နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်မှနေ၍ အလျင်အမြန် သတင်းလာပို့သော ပိုင်ရှီးယွဲ့ပင် ဖြစ်သည်။

သူမက ယခင်က ကွမ်ဖူ စစ်တပ် ဓာတ်ခွဲခန်းမှ စမ်းသပ်ခံတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။

အစောဆုံး မျိုးရိုးဗီဇ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်း ခံခဲ့ရသော ဇီဝစက်ရုပ်လူသား ဖြစ်ပြီး စမ်းသပ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း မတော်တဆမှု အချို့ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သားရဲအသွင်အပြင် အချို့ ပေါ်လာခဲ့ကာ ယခုအချိန်အထိ ပြန်ပြောင်း၍ မရတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အန်းပိုင်ကျွင်းတို့ ထွက်ပြေးကြသောအခါ သူမကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်သို့ အတူတကွ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်ထဲတွင် သူမသည် ရှန်းတိ၏ ယုံကြည်မှုစွမ်းအင်ဖြင့် ကယ်တင်ခံခဲ့ရပြီးမှသာ အသိစိတ် ပြန်လည်ရရှိလာကာ ရှန်းတိ ကိုယ်တိုင် ခန့်အပ်ထားသော သူတော်စင်မ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ဇီဝစက်ရုပ်လူသား ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို ဦးဆောင်ကာ နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်ထဲမှ တိုက်ခိုက်ထွက်ပြေးလာပြီး ဤဘက်သို့ သတင်းလာပို့နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အကူအညီတောင်းသံက လူအားလုံး၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်ပြီး သူမထံသို့ အသီးသီး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ပိုင်ရှီးယွဲ့က အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ရှန်းတိကို မြင်လိုက်သည်နှင့် အလျင်အမြန် ပျံသန်းလာကာ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အရှင်နတ်ဘုရား... ဒုက္ခပါပဲ... စစ်တပ်နဲ့ ခိုက်ရီနည်းပညာက လူတွေ ပူးပေါင်းသွားကြပြီ"

"သူတို့က တမန်တော် လုရှင်းနန်ကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီး... တခြားလူကို သူ့ပုံစံ အသွင်ပြောင်းပြီး နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်ထဲကို ခိုးဝင်သွားကြတယ်"

"အခု နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်က သူတို့ရဲ့ ချေမှုန်းတာကို ခံလိုက်ရပြီ... လူအတော်များများလည်း ထွက်ပြေးနေကြပြီ"

ထိုစကားထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်မှ လူများ ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြဒေါသထွက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ရှန်းတိလည်း မျက်နှာ အကြီးအကျယ် ပျက်သွားကာ ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်၍ ဟုန်ထျန်ရီကို ကြည့်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် "ဟုန်ထျန်ရီ... မင်း ယုတ်မာတဲ့ကောင်"

ဟုန်ထျန်ရီက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး "အခု ငါတို့ စစ်တပ်ရဲ့ အစွမ်းကို သိပြီလား... မင်း ဒီမှာ ငါ့ကို နိုင်ခဲ့ရင်တောင် မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်ကတော့ အပျက်စီးခံရမှာပဲ"

"တောက်... ခိုက်ရီနည်းပညာကို ဆရာလင်းက ထိန်းချုပ်ထားတာ မဟုတ်လား... ဆရာလင်းသာ မင်းကို မကူညီရင် ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်ထဲကို မင်း ဝင်တိုက်နိုင်မှာတဲ့လား"

ဟုန်ထျန်ရီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "ဒါဆိုလည်း ဘာဖြစ်လဲ... အစကတည်းက ဆရာလင်းက မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို ရှင်းပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလေ... မင်းရဲ့ ဒီအရူး လက်အောက်ငယ်သားတွေကို အပြတ်မနှိမ်နင်းထားရင် ဘယ်သူက တကယ့် ခေါင်းဆောင်လဲဆိုတာ မင်းတို့ သိကြမှာ မဟုတ်ဘူး"

"စကားများမနေနဲ့... ဆရာလင်းက မင်းနဲ့ငါ့ကို စစ်ပြေငြိမ်းပြီး ရပ်ခိုင်းထားတယ်... အခု မင်းက ဘာသဘောလဲ"

ဟုန်ထျန်ရီက "ငါ ဟော်ကျန့်ကျွင်းဆီကို သွားအကြောင်းကြားဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါပြီ... သူ ဘယ်လောက်အထိ လုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်"

ထိုစကားကို ကြားမှသာ ရှန်းတိ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။

သူ၏ နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်သည် သူ အခက်အခဲများစွာကြားမှ တည်ဆောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပြီး အတွင်းရှိ ယုံကြည်သူတိုင်းက အလွန် အရေးကြီးသည်။

၎င်းက သူ၏ ယုံကြည်မှုစွမ်းအင် ရင်းမြစ်ဖြစ်သောကြောင့် နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်ထဲမှ ယုံကြည်သူများ သေဆုံးသွားသည်ကို သူ အမြင်ချင်ဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

ဟော်ကျန့်ကျွင်းသည် ဟုန်ထျန်ရီ၏ စကားကို နားမထောင်မည်ကို သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသဖြင့် ချက်ချင်းပင် "အားလုံးပဲ အမိန့်နာခံကြ... အခုချက်ချင်း ပြန်မယ်"

ဟုန်ထျန်ရီကလည်း ဟော်ကျန့်ကျွင်းတို့ အဖွဲ့ အထိနာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ "နေဦး... ငါပါ မင်းတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်... အခု ဆရာလင်းကလွဲရင် ဟော်ကျန့်ကျွင်းတို့က ငါပြောတာကိုပဲ နားထောင်ကြမှာ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းတိက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယခုလေးတင် သေမတတ် တိုက်ခိုက်နေခဲ့ကြသော လူအုပ်ကြီးသည် ယခုအခါ နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်ဆီသို့ အားလုံး အတူတကွ သွားရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သတင်းလာပို့သော ပိုင်ရှီးယွဲ့မှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။

ဒါက သူမ တွေးထင်ထားသည့် မြင်ကွင်းနှင့် များစွာ ကွာခြားနေသည် မဟုတ်ပါလော။

"ပိုင်ရှီးယွဲ့... ကြောင်ကြည့်မနေနဲ့... မြန်မြန်သွားကြရအောင်" ကျန်းကျိုယန်က ပျံသန်းလာပြီး ပိုင်ရှီးယွဲ့ ငေးမောနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သည်။

ပိုင်ရှီးယွဲ့ ချက်ချင်း သတိဝင်လာပြီး ကျန်းကျိုယန်နောက်သို့ အမြန် လိုက်ပါသွားကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ကျန်းကျိုယန်... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ... အရှင်နတ်ဘုရားနဲ့ စစ်တပ်ကလူတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပေါင်းသွားကြတာလဲ"

ကျန်းကျိုယန်က ဘယ်ညာသို့ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် "အရှင်နတ်ဘုရားက စစ်တပ်နဲ့ စစ်ပြေငြိမ်းသွားပြီ"

ပိုင်ရှီးယွဲ့ စကားပြောစရာပင် ပျောက်သွားပြီး "အဲဒါကို ငါလည်း မြင်တာပေါ့... ငါ မေးတာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စစ်ပြေငြိမ်းသွားတာလဲလို့... အရင်က ငါတို့နဲ့ စစ်တပ်ကလူတွေ အသေအလဲ တိုက်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ငါ ပြောတာကို ဆုံးအောင် နားထောင်ဦးလေ... ထိုက်ယန်တောင်က ဆရာလင်း ဝင်ပါလာတာ... အမှန်တော့ ကျင်းကျိုးစစ်တပ်က ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းရဲ့ သိမ်းပိုက်တာကို ခံလိုက်ရပြီ... အခု ဟုန်ထျန်ရီက ဆရာကြီး ဖမ်းနေပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူက ဆရာလင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားပဲ"

"ခုနက ငါတို့ ဟုန်ထျန်ရီကို လိုက်သတ်နေတုန်းက သူက ဆရာလင်းဆီကို ခေါ်သွားတာ... အရှင်နတ်ဘုရားက ဆရာလင်းရဲ့ အနိုင်ယူတာကို ခံလိုက်ရတယ်"

"အရှင်နတ်ဘုရားက ဆရာလင်းကို သခင်အဖြစ် လိုလိုလားလား အသိအမှတ်ပြုလိုက်တော့ အခုလို စစ်ပွဲက ပြီးသွားတာပေါ့"

"ဘာ... ထိုက်ယန်တောင် ဟုတ်လား... ဆရာ... ဆရာလင်း..."

ပိုင်ရှီးယွဲ့ အလွန်တရာ အံ့သြသွားသည်။ ထိုက်ယန်တောင်မှ ထို လင်းယွမ်ဆိုသူကို သူမ သေချာပေါက် သိထားသည်ပင်။

ယခင်က ထိုလူ ကွမ်ဖူ စစ်စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်စဉ်က သူမလည်း တစ်ဖက်လူနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်က သူမသည် တစ်ဖက်လူ၏ လက်ထဲမှ အလွယ်တကူ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သေးသည်။

ထိုစဉ်က တစ်ဖက်လူ မည်မျှ အစွမ်းထက်သည်ကို သူမ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ယခု ကျန်းကျိုယန် ပြောသည့် သဘောအရဆိုလျှင် ထို လင်း ဆိုသူက ဟုန်ထျန်ရီနှင့် အရှင်နတ်ဘုရား ကဲ့သို့သော ပညာရှင်များကိုပင် အနိုင်ယူနိုင်လောက်သည်အထိ အစွမ်းထက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ တစ်ခဏမျှ လက်မခံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အရှင်နတ်ဘုရား ဆိုသည်မှာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အရာရာတိုင်းကို စွမ်းဆောင်နိုင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။

ယခုအခါ သူမ ယခင်က အကွက်အနည်းငယ် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့သော ပြိုင်ဘက်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှုံးနိမ့်သွားရသနည်း။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူမ ရင်ထဲရှိ ရှန်းတိအပေါ် ထားရှိသော စိတ်ကူးပုံရိပ်များ အနည်းငယ် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

ကျန်းကျိုယန်၏ စိတ်အခြေအနေကလည်း ပိုင်ရှီးယွဲ့ထက် များစွာ သာလွန်မနေပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပိုင်ရှီးယွဲ့က သူပြောပြမှသာ သိရခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူကမူ အရှင်နတ်ဘုရား တစ်ယောက် အခြားလူ၏ အနိုင်ယူခြင်းကို မည်သို့ ခံလိုက်ရသည် ဆိုသည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းကျိုယန်၏ ရင်ထဲတွင် ရှန်းတိ၏ နတ်ဘုရားဆိုသော စိတ်ကူးပုံရိပ်များမှာ လင်းယွမ်၏ ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးခြင်းကို လုံးဝ ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဆက်ရန်...