အခန်း ၁၃၅

အခန်း (၁၃၅)

ရန်သူကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် နှိမ်နင်းခြင်း

အဓိကစက်ရုံအတွင်းသို့ ခိုးဝင်ခြင်းမှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုချောမွေ့နေခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် အိမ်မြှောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နံရံကို တိတ်ဆိတ်စွာ တွယ်တက်သွားခဲ့ပြီး ကျိုးပဲ့နေသော အပေါ် ဘက်ပြတင်းပေါက်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် လျှိုဝင်ကာ အသံတိတ် ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။

စက်ရုံအတွင်းရှိ နေရာလွတ်မှာ အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှပြီး သံချေးတက်နေသော စက်ယန္တရားများနှင့် ပိုက်လုံး များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အလွန်ရှုပ်ထွေးလှသည့် သဘာဝ ဝင်္ကပါခံတပ်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။

သူသည် ညကြည့်မှန်ပြောင်းများကို တပ်ဆင်ထားရာ သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ အစိမ်းရောင်အဖြစ် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရလေ၏။

သူသည် အပူချိန်ကို အခြေခံ၍ကြည့်နိုင်သော မှန်ပြောင်းမုဒ်ကို ဖွင့်ထားပြီးဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ မြင်ကွင်းထဲတွင်မူ စက်ရုံ၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်ရှိ နေရာလွတ်တစ်ခု၌ တောက်ပသော လိမ္မော်နှင့် အနီ ရောင်စပ်နေသည့် လူပုံသဏ္ဍာန် အရိပ်ငါးခု မြင်နေရလေသည်။

၎င်းတို့ထဲမှ တောင့်တင်းခိုင်မာသော လူလေးဦးမှာ အော်တိုရိုင်ဖယ်သေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ကျောချင်းကပ်လျက် ကာကွယ်ရေးစက်ဝိုင်းတစ်ခုသဏ္ဍာန် ရပ်နေကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမှောင်ထုကို သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ်နေကြလေ၏။

ထိုသူများအလယ်တွင်မူ မှေးမှိန်သော အပူငွေ့ကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် ပိန်ပါးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိနေပြီး သံထိုင်ခုံ တစ်ခုတွင် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ခံထားရကာ ခေါင်းကို အနက်ရောင်အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလေသည်။

ထိုသူမှာ သခင်လေးဝမ်၏ ညီမဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ တစ်ဦးမှာ ပြန်ပေးဆွဲသူများ၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ရပေမည်။

သူသည် ပုံမှန်ထက်ပင် သတိပိုကြီးနေခဲ့လေ၏။

ထိုသူ၏ အပေါ်တွင် သုံးရက်မူးယစ်ရနံ့၏ အာနိသင်များ သက်ရောက်နေသဖြင့် ထိန်းချုပ်မရသော အိပ်ချင်စိတ် များကို လှိုင်းလုံးများအလား ခံစားနေရကာ သူ၏ မျက်ခွံများမှာ ခဲများဖြင့် ဖိထားသကဲ့သို့ လေးလံနေခဲ့သော် လည်း သူက ကြံ့ကြံ့ခံနေဆဲဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူသည် ခွန်အားများကို စုစည်းကာ ဓားစာခံ၏ နားထင်သို့ သေနတ်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ထောက်ထား လေသည်။

“အားလုံး နိုးနိုးကြားကြား နေကြစမ်း...၊ မအိပ်ကြနဲ့...”

သူက ကြမ်းတမ်းသော အသံဖြင့် မာန်မဲလိုက်ပြီး သူနှင့် သူ၏လူများထံမှ အိပ်ချင်စိတ်ကို မောင်းထုတ်ရန် ကြိုး စားလိုက်လေ၏။

“သူဌေး... ဒီနေရာက... နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်...၊ ကျွန်တော် ပိုပိုပြီး အိပ်ချင်လာပြီ...”

တပည့်ဖြစ်သူ တစ်ဦးက သမ်းဝေရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း...၊ လေဝင်လေထွက် မကောင်းလို့ ဖြစ်မှာပေါ့...”

ပြန်ပေးဆွဲခေါင်းဆောင်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း သူ၏ သတိထားမှုမှာမူ လျော့ကျသွား ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံများစွာရှိသော ဤလူဆိုးတွင် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့သော အလိုအလျောက် သိစိတ်မျိုး ရှိနေပေသည်။

တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို သူ ခံစားမိနေလေ၏။ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အန္တရာယ်ရှိသည့် အငွေ့အသက် တစ်ခုက ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပျံ့နှံ့နေသကဲ့သို့ ရှိနေချေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ကြီးမားလှသော ပုံနှိပ်စက်ကြီးတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်နေရင်း အရာအားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

ရန်သူများသည် အဝိုင်းပုံစံ ကာကွယ်ရေးကို တည်ဆောက်ထားပြီး ဓားစာခံကို လူသားဒိုင်းများအဖြစ် အသုံး ပြုနေကြရာ သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ဦးခေါင်းထက်တွင်သာ ရှိပေသည်။

သို့သော်လည်း အကယ်၍ အထက်စီးနေရာမှ တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက သေနတ်သံများကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီ ဖြစ်သော လူဆိုးများက မသေဆုံးမီ အလိုအလျောက် သေနတ်မောင်းကို ဆွဲမိသွားနိုင်ပြီး ဓားစာခံကို ဒဏ်ရာရ စေနိုင်ပေသည်။

ရန်သူကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် နှိမ်နင်းပစ်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းတို့ကို တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ခုခံနိုင်စွမ်းအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားစေရမည် ဖြစ်၏။

ဖန်းဟန်၏ အကြည့်များက စက်ရုံအတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ဝေ့ဝဲသွားခဲ့လေသည်။

မကြာမီမှာပင် သူ၏ အကြည့်များမှာ မနီးမဝေးရှိ နံရံပေါ်မှ ဟောင်းနွမ်းနေသော လျှပ်စစ်သေတ္တာတစ်ခုအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရာ ထိုသေတ္တာမှာ ဝါယာကြိုးများနှင့် ခလုတ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေ၏။

ထိုအရာက... တစ်ရုံလုံးအတွက် အဓိက လျှပ်စစ်ခလုတ်ခုံပင် ဖြစ်ချေသည်။ ရဲတင်းလှသော အစီအစဉ်တစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ပုံပေါ်လာခဲ့လေတော့၏။

နောက်ထပ် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိတော့ဘဲ သူသည် ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လျှပ်စစ်ဖြန့်ဖြူးရေးသေတ္တာ၏ ဘေးဘက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပတ်သွားလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် လက်ကိုလှမ်းကာ သံချေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် အကြီးဆုံးနှင့် အထူဆုံးဖြစ်သော အဓိက ခလုတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေ၏။

ရုတ်တရက် အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်လေသည်။

“ဂျောက်...”

ပြတ်သားသော သတ္တုကျိုးသံတစ်ခုက ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော စက်ရုံအတွင်း၌ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အထူးပင် နားကွဲမတတ် ဖြစ်သွားစေခဲ့လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ စက်ရုံတစ်ရုံလုံးရှိ အရေးပေါ်မီးများ အားလုံး ချက်ချင်းပင် ငြိမ်းကျသွားခဲ့လေတော့ သည်။

အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးမှာ မိမိ၏ မျက်နှာရှေ့မှ လက်ကိုပင် မမြင်ရနိုင်လောက်အောင် စစ်မှန်ပြီး အကြွင်းမဲ့ဖြစ်သော အမှောင်ထုထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ရပေသည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...”

“ကျစ်... မီးပျက်သွားတာလား...”

“မြန်မြန်... မီးတွေဖွင့်... လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတွေ ဖွင့်လိုက်ကြ...”

ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားမှုကြောင့် ပြန်ပေးဆွဲသူများအကြားတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ကျိန်ဆဲသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြရာ အလိုအလျောက်သိစိတ်ဖြင့်ပင် သူတို့၏ နည်းဗျူဟာသုံး လက်နှိပ် ဓာတ်မီးများကို ထုတ်ယူကာ ဖွင့်လိုက်ကြလေ၏။

မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော အလင်းတန်းများစွာက အမှောင်ထုကို ချက်ချင်းပင် ထိုးခွဲလိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း ဤမသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုကြောင့် လုပ်ဆောင်လိုက်သော လုပ်ရပ်ကပင် သူတို့ကို မျှော်လင့်ချက် မဲ့သော အခြေအနေဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အမှောင်ထဲတွင် အချိန်အတန်ကြာ ရှိနေခဲ့သော မျက်လုံးများသည် တောက်ပသော အလင်းရောင်နှင့် ရုတ်တရက် ထိတွေ့လိုက်ရသောအခါ ယာယီအမြင်အာရုံ ကန်းသွားတတ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေ၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဖန်းဟန်သည် ညကြည့်မှန်ပြောင်းများကို အမြဲတပ်ဆင်ထားခဲ့သဖြင့် အမှောင်ထုနှင့် အသားကျနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူ လှုပ်ရှားလိုက်လေပြီ။

ပြန်ပေးဆွဲသူများမှာ သူတို့လက်ထဲရှိ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးများကြောင့် မျက်စိကျိန်းသွားကာ အမြင်အာရုံများ ဖြူ လွင့်သွားပြီး မှင်သက်နေခဲ့ကြသည့် တစ်စက္ကန့်၏ အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခုအတွင်းမှာပင် လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ သေနတ်မပစ်ခဲ့ပေ။

ထိုအစား အရိပ်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာသော ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလျင်မြန်ဆုံး တုံ့ပြန်နိုင်ပြီး အန္တရာယ် အများဆုံးဖြစ်သည့် ပြန်ပေးဆွဲခေါင်းဆောင်ထံသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြေးဝင်သွားခဲ့လေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ တစ်မီတာအောက်သို့ လျော့ကျသွားခဲ့လေ၏။

ပြန်ပေးဆွဲခေါင်းဆောင်မှာ ဖြူလွင့်နေသော အမြင်အာရုံမှ အနည်းငယ်မျှ ပြန်လည်သက်သာလာချိန်တွင်ပင် သူ့ ထံသို့ ပြေးဝင်လာသော အနက်ရောင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရလေတော့သည်။

သူသည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး သေနတ်ကို မြှောက်ရန် ပြင်လိုက်လေ၏။

သို့သော် ဖန်းဟန်က သူ့ထက် ပို၍ မြန်ဆန်နေခဲ့ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူ့ထံမှ သေနတ်ကို လုယူရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် အလင်းတဖျပ်ဖျပ်လင်းသည့်မုဒ် ဖွင့်ထားပြီးဖြစ်သော သူ၏ စစ်သုံး အလင်းအားပြင်း လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် ထိုလူ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ထိုးချိန် လိုက်လေသည်။

ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်လေ၏။

“ဝှီး...”

မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပလှသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော အလင်းတန်းများက အထက်မြက်ဆုံး ဓားတစ် လက်အလား သူ၏ မြင်လွှာကို ချက်ချင်းပင် ထိုးဖောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

“အား... ငါ့မျက်လုံးတွေ...”

ပြန်ပေးဆွဲခေါင်းဆောင်မှာ နာကျင်စွာဖြင့် အသည်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် ဖြူလွင့်နေသော နေရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လွန်းသော လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဦးနှောက်မှာ ခေတ္တမျှ အလုပ်လုပ်ရပ်ဆိုင်းသွားခဲ့ရလေသည်။

သူ ဘာကိုမှ မမြင်ရတော့ပေ။

သူ ဘာကိုမှ မကြားရတော့ချေ။

လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှာ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများနှင့် နားအူသံများမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိတော့ပေ။

အခုပဲ...။

ပြန်ပေးဆွဲခေါင်းဆောင်မှာ ချက်ချင်း မျက်စိကန်းသွားပြီး ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝဆုံးရှုံးသွားသည့် အချိန်ပင် ဖြစ်လေ သည်။

ဖန်းဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား သူ၏ ဘေးသို့ ကပ်ရောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေ၏။

ရှေ့သို့ တိုးလိုက်လေသည်။ ပခုံးများကို လျှော့ချလိုက်၏။

သူသည် ရှေးဟောင်း လောင်ရှန်းကိုယ်ရံတော်ထံမှ သင်ယူခဲ့သော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ သိုင်းကွက်များကို အပြည့် အဝ ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်လေတော့သည်။

သံလက်သည်းတစ်ခုအလား သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်က သေနတ်ကိုင်ထားသော တစ်ဖက်လူ၏ လက်ကောက် ဝတ်ကို တိကျစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။ သူ၏ ညာဘက်လက်မှာမူ လက်ဝါးစောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ပြိုင်ဘက်၏ လည်ချောင်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေ၏။

အရိုးများကို ဖြုတ်ချလိုက်သည်...၊ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားလိုက်သည်...၊ လက်နက်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သည်...။

လှုပ်ရှားမှုအားလုံးမှာ တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်လှပေသည်။

“ဂျွတ်...”

အရိုးများ ကျိုးပဲ့သွားသကဲ့သို့ အလွန်ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော ကျိုးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ပြန်ပေးဆွဲသူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်သော ထောင့်ချိုးတစ်ခုအထိ ချိုးပစ် လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

“ချောက်...”

သူ၏ လက်ထဲရှိ ရိုင်ဖယ်သေနတ်မှာ အေးစက်နေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့လေတော့သည်။

ထို့နောက် ဖန်းဟန်သည် ကြမ်းတမ်းသော လည်ပင်းညှစ်သည့်ဟန်ဖြင့် သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ပြီး လက်မောင်းများကို နောက်ကျောဘက်သို့ လိမ်ချိုးထားလိုက်ရာ ခုခံရန် ခွန်အားမရှိတော့ပေ။ သူသည် သေလု မြောပါး ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အချည်းနှီးသာ ရုန်းကန်နိုင်တော့လေ၏။

တစ်ကွက်တည်း...။ ဤတစ်ကွက်တည်းနှင့်ပင်...။ တိုက်ပွဲက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်ရှိနေသော ပြန်ပေးဆွဲသူများမှာ အမှောင်ထုနှင့် တောက်ပသော အလင်းရောင်တို့ကြောင့် ထိတ်လန့်နေမှုမှ ယခုမှပင် ပြန်လည်သတိဝင်လာကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့်တူသော အနက်ရောင်ပုံရိပ်တစ်ခု၏ ချက်ချင်း နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်ပေ သည်။

သူတို့သည် ဖန်းဟန်ထံသို့ သေနတ်ချိန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ကြချေ။

အေးစက်ပြီး သေမင်းကို ခေါ်ဆောင်လာနိုင်သော သေနတ်ပြောင်းဝမှာ သူတို့၏ နဖူးများပေါ်သို့ ထောက်ထားပြီး ဖြစ်နေလေပြီ။

ဖန်းဟန်၏ တည်ငြိမ်ကာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော အသံက သေမင်းတမန် အမှောင်ထုထဲတွင် ငရဲဘုံမှ နောက် ဆုံးတရားစီရင်ချက်တစ်ခုအလား တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“မသေချင်ရင်...၊ သေနတ်တွေ ချထားလိုက်ကြ...”