အခန်း ၁၃၇

အခန်း (၁၃၇)

ပြာကျသွားပြီးနောက် ကျန်ရစ်သော ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်

ညလေရိုင်းက တဝူးဝူးတိုက်ခတ်နေပြီး မြေပြင်မှ ဖုန်မှုန့်များကို လွင့်ပျံစေလျက်ရှိလေသည်။

စွန့်ပစ်ထားသော ဓာတုဗေဒစက်ရုံဟောင်း၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ အနက်ရောင်ဗင်ကား တစ်ဒါဇင်ခန့်က တစ္ဆေ များအလား တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်ရောက်လာပြီး စက်ရုံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ဝန်းရံလိုက်ကြလေ၏။

ကားတံခါးများ ပွင့်သွားပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားကာ အေးစက်သော မျက်နှာထားနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသော သက်တော်စောင့် ရာနှင့်ချီ၍ တစ်ပြိုင်နက် တည်း ထွက်ပေါ်လာကြလေသည်။

သူတို့သည် သာမန်ကုမ္ပဏီလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ မဟုတ်ကြဘဲ ဝမ်မိသားစုက ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီ များမှ ငွေကြေးအမြောက်အမြား ပေးချေကာ ငှားရမ်းထားသော အထက်တန်းစား ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် အနား ယူထားသော အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်ဟောင်းများပင် ဖြစ်ကြပေသည်။

သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်းမှာ တစ်ယောက်တည်းဖြင့် ရန်သူဆယ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ထိပ်တန်းတိုက်ခိုက် ရေးသမားများ ဖြစ်ကြလေ၏။

ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသော ကားထဲမှ ဝမ်ရှောင်မှာ ကမန်းကတန်း ဆင်းလာခဲ့လေသည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကြောင့် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဖြူဖျော့နေပြီး တန်ဖိုးကြီးမားလှသော အော်ဒါချုပ် ဝတ်စုံမှာလည်း တွန့်ကြေကာ စုတ်ပြဲနေပြီ ဖြစ်လေ၏။

"အစ်ကိုဟန်..."

သူသည် ရှုပ်ပွနေသော စက်ရုံထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်ကာ ငိုကြွေးနေသော်လည်း ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိထားခြင်း မရှိသည့် သူ၏ ညီမဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမြဲတမ်း မာနထောင်လွှား နေတတ်သော ဤသူဌေးသားလေးမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်လေတော့သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် သေနေသော ခွေးများအလား တုပ်နှောင်ခံထားရသည့် ပြန်ပေးဆွဲသူများနှင့် ဝိညာဉ်နုတ်ယူခံ ထားရသည့်အလား မျက်လုံးများ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူကို သူ၏ အကြည့်များက ဖြတ်ပြေးသွားသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲရှိ အံ့အားသင့်မှုမှာ ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော အမြင့်ဆုံးအမှတ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

လူတစ်ယောက်တည်း...။

အစ်ကိုဟန်သည် နိုင်ငံတကာ ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ ပုန်းခိုရာစခန်းကို တစ်ယောက်တည်းဖြင့် အမှန် တကယ် ပင် ရှင်းလင်းပစ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ လုံးဝကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

သူသည် ညီမဖြစ်သူ၏ ဘေးသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ သူမကို ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးများကို ဖြည်ပေး လိုက်ပြီးနောက် ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း သူ၏ အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေခဲ့လေ၏။

"အဆင်ပြေသွားပြီ ရှောင်ယာ...၊ အဆင်ပြေသွားပြီ...၊ အစ်ကို ဒီမှာ ရှိတယ်နော်..."

ညီမဖြစ်သူကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီးနောက် လူများကို ကားပေါ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားစေကာ ဝမ်ရှောင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်ကာ ဖန်းဟန်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက် သွားလိုက်လေသည်။

သူ မည်သည့်စကားကိုမျှ မပြောခဲ့ချေ။

ရုတ်တရက် သူသည် ခါးကိုကိုင်းကာ ဖန်းဟန်ကို ကိုးဆယ်ဒီဂရီ ထောင့်ချိုးဖြင့် လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေ ၏။

သူ ခေါင်းပြန်မော့လာသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် ဖန်းဟန်ကို ဆွဲယူကာ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်လေ၏။

"အစ်ကိုဟန်...၊ ကျွန်တော် ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူးဗျာ..."

ဤဘီလီယံနာသူဌေး၏ အမွေဆက်ခံသူမှာ ဤအချိန်၌ ကလေးတစ်ဦးအလား ငိုရှိုက်သံများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ရောယှက်နေသော အသံဖြင့် ပြောဆိုနေခဲ့လေသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်အသက်နှင့်အတူ ဝမ်ချုန်းအပါအဝင် ကျွန်တော်တို့ ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံးဟာ အစ်ကို့ အပိုင်ပါပဲ..."

ဤသည်မှာ ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြောဆိုသော စကားသက်သက် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ နှလုံးသားအတွင်း ထဲမှ လာသော စကားပင် ဖြစ်လေသည်။ အကယ်၍ ဖန်းဟန်သာ မရှိခဲ့ပါက ယနေ့တွင် သူသည် ညီမဖြစ်သူ၏ အေးစက်နေသော ရုပ်အလောင်းကိုသာ ရင်ဆိုင်ရနိုင်ကြောင်းကို သူ အလွန်ပင် ကောင်းစွာ သိရှိထားလေ၏။

ဤကျေးဇူးတရားမှာ ထိုက်တောင်ကြီးအလား ကြီးမားလေးလံလှပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခံစားမိသဖြင့် တည်ငြိမ် စွာဖြင့် ပခုံးကိုသာ ပုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲ...၊ ဒီလောက် လေးလေးနက်နက် ဖြစ်နေစရာ မလိုပါဘူးကွာ..."

သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ယူအက်စ်ဘီဒရိုက်ဗ် အသေးလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဝမ်ရှောင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက် လေ၏။

"ဒီလူတွေက အောက်ခြေက အကောင်ငယ်လေးတွေပါ..."

"ဒီအထဲမှာ သူတို့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အာရှတိုက်တစ်လွှားက တည်နေရာတွေ၊ ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ရန် အချက် အလက် အားလုံး ပါတယ်...၊ သူတို့နောက်ကွယ်က အကောင်ကြီးတွေကိုတော့ မင်းဘာသာမင်း ရှင်းလင်းရ လိမ့်မယ်..."

ဖန်းဟန်၏ လေသံမှာ ပြတ်သားကာ အေးစက်နေလေသည်။

"ဒီလိုကိစ္စမျိုး နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ဖြစ်လာတာကို ငါ မလိုချင်ဘူး..."

ဝမ်ရှောင်သည် ယူအက်စ်ဘီဒရိုက်ဗ်လေးကို ယူလိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးများမှာ ချွေးထွက်နေလေ၏။

တည်ငြိမ်ကာ တုန်လှုပ်မှုမရှိသော ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ရသောအခါ ဖန်းဟန်အပေါ် ထားရှိ သည့် သူ၏ အကြောက်တရားနှင့် ရိုသေလေးစားမှုမှာ ချက်ချင်းပင် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ တော့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုဟန်..."

ဝမ်ရှောင်သည် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ယခင်က အနည်းငယ် အားနည်းနေခဲ့သော သူ၏ မျက်လုံးများ မှာ ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော ရက်စက်မှုများနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားခဲ့ လေ၏။

ဖန်းဟန်က ဤကိစ္စကို သူ့ထံ အပ်နှင်းလိုက်ခြင်းမှာ ယုံကြည်မှုတစ်ခုဖြစ်သလို စမ်းသပ်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ် ကြောင်းကို သူ သိရှိထားလေသည်။

အကယ်၍ သူသည် ဤကိစ္စငယ်လေးကိုပင် သေချာစွာ မဖြေရှင်းနိုင်ပါက ဖန်းဟန်၏ လက်အိတ်ဖြူအဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိနေရန် အရည်အချင်းပြည့်မီမည် မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်..."

သူသည် လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ အနက်ရောင်ဝတ် သက်တော်စောင့်အဖွဲ့ကို အေးစက်စွာ အမိန့် ပေးလိုက်လေသည်။

"ဒီလူတွေအားလုံးကို ရှင်းလင်းလိုက်...၊ မြန်မြန်လုပ်ပြီး ဘာခြေရာလက်ရာမှ မကျန်စေနဲ့..."

"ဒီနေ့ည ပြီးသွားရင် 'လင်းတ' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ဒီမြို့နဲ့ အာရှတစ်လွှားမှာ အတိတ်က အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး..."

သက်တော်စောင့်များက တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အသံများမှာ အေးစိမ့်သော အငွေ့ အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဝမ်ရှောင်၏ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသော ပြတ်သားသည့် အမူအကျင့်ကို ကြည့်ကာ ဖန်းဟန်သည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။ နောက်ထပ် ဖြစ်လာမည့် ကိစ္စများတွင် သူ ပါဝင်ပတ်သက်ရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

ဖန်းဟန်ကို ထိပါးရန် ရဲတင်းသူ မည်သူမဆို မည်သို့ဖြစ်သွားမည်ကို အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ဝံပုလွေ များအား ပြသရန် ဝမ်မိသားစုက အသွေးထွက်သံယိုအများဆုံးနှင့် အထိရောက်ဆုံးသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားလေသည်။

သူသည် ရှုပ်ထွေးမှုများကြားမှ သပ်ရပ်စွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်သော ညအမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့လေတော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် ရှေးခေတ်ကာလသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် မိုးလင်းနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

အိမ်တော်တစ်ခုလုံးမှာ မီးရောင်များဖြင့် လင်းထိန်နေလေ၏။

လျူရူမေ၊ ဇီယင်းတို့သာမက ပုံမှန်အားဖြင့် အစောကြီး အိပ်ရာဝင်လေ့ရှိကြသော ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့ပင် အနားမယူကြသေးပေ။

အလွန်ပင် လှပတင့်တယ်လှသော အမျိုးသမီးလေးဦးသည် ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် ဖုံးကွယ်ထား၍မရသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေကြလေသည်။

တံခါးပွင့်လာပြီး ဘေးကင်းစွာဖြင့် ဝင်ရောက်လာသော ဖန်းဟန်၏ ရင်းနှီးနေသည့် ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက် ရသောအခါမှသာ သူတို့သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချနိုင်ကြတော့သည်။

"အရှင်..."

လျူရူမေက သူ့ကို ပထမဆုံး ဆီးကြိုလိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့အား အထက်အောက် စုန်ဆန်ကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် မည်သည့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမျှ မရှိသည်ကို မြင်တွေ့ရမှသာ သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့လေသည်။

"အရှင် ပြန်ရောက်လာပြီပဲ..."

ဇီယင်းသည် သူမ၏ အေးစက်စက် အမူအရာကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သော သူမ၏ လက်သီးဆုပ်လေးများမှာ ဖန်းဟန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာပင် လျော့ရဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့လည်း အနီးသို့ ရောက်ရှိလာကြကာ တစ်ဦးက ရေနွေးငွေ့ထွက်နေသော တဘက်ကို ကမ်းပေးပြီး အခြားတစ်ဦးက ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက်ကို ယူဆောင်လာပေးကြရာ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိုးရိမ်မှုများက ပြည့်လျှံနေခဲ့လေသည်။

အမျိုးသမီးများထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော သင်းပျံ့ပြီး နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသည့် ရနံ့လေးက စိတ်ကို ယစ်မူးစေ လေ၏။

သူတို့၏ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော စစ်မှန်သည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ချစ်ခင်ကြင်နာမှုများကို သူ ခံစားလိုက် ရပေသည်။

ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် မကြာသေးမီက သတ်ဖြတ်မှုကြောင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော အေးစက်သည့် သတ် ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ အနွေးထွေးဆုံးသော စမ်းရေပူကြောင့် ဖြည်းညင်းစွာ အရည်ပျော်ကာ ပျောက်ကွယ်သွား သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာရှိ အေးစက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော သတ်ဖြတ်မှုများနှင့် ရုန်းကန်လှုပ် ရှားမှုများ ရှိနေပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး နွေးထွေးသော အချစ်ဇာတ်လမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ရှေးဟောင်း ကမ္ဘာ ရှိနေလေသည်။

ဤလုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှသော အတွေ့အကြုံနှစ်ခုသည် သူ၏ ဘဝတွင် ရောယှက်နေသော်လည်း သူ၏ ရည်မှန်းချက်ကို ယခင်ကထက် ပိုမို ရှင်းလင်းကာ ခိုင်မာလာစေခဲ့ပေသည်။

မည်သည့်ကမ္ဘာတွင် ရောက်ရှိနေပါစေ...။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ဗဟိုပြု၍ အကြွင်းမဲ့ အမိန့်အာဏာစနစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရမည် ဖြစ်ပေသည်...။