အခန်း ၁၃၉

အခန်း (၁၃၉)

ရုပ်ဆိုးမလေး၏ စွမ်းရည်ပြသမှုနှင့် အရည်အသွေးကို သိမြင်နိုင်သော မျက်လုံးပိုင်ရှင်

နန်ယန်စီရင်စုရှိ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ အရှေ့ဘက်တွင် ဖြစ်လေသည်။

တစ်ချိန်က ခမ်းနားထည်ဝါပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သော ကွင်းပြင်ကြီးမှာ ယခုအခါတွင် အစည်ကားဆုံး သော ဈေးကြီးတစ်ဈေးထက်ပင် ပိုမို၍ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေခဲ့ချေသည်။

လာရောက်လျှောက်ထားကြသည့် အလွန်စွမ်းဆောင်နိုင်ပါသည်ဆိုသော လူထူးလူဆန်းအသီးသီးမှာ မျက်စိ တစ်ဆုံး ရှည်လျားလှသည့် တန်းစီထားသော လူတန်းရှည်ကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်နေစေလေ၏။

ထိုလူအုပ်ကြီးထဲတွင် မြင့်မြတ်သောပညာရှိသွင်ပြင်ရှိပြီး ယပ်တောင်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည့် တာအို ဘုန်းကြီးအိုများ၊ ရှုပ်ထွေးနက်နဲသောအကြည့်များဖြင့် ဟန်လုပ်ထားကာ ဘာကွာဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထား သော ဗေဒင်ဆရာများနှင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် ကြိုးစားနေပုံရသည့် အသားအရေ ဖြူရော်ရော် ပိန်ပိန် ပါးပါး လူလိမ်လူညာအချို့လည်း ပါဝင်နေကြလေသည်။

သူတို့က “ဤရိုးကုတ်သော တာအိုဘုန်းကြီးသည် ညဘက်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ နိမိတ်လက္ခဏာများကို လေ့လာစောင့်ကြည့်ခဲ့သည်...” သို့မဟုတ် “ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘိုးဘေးများထံမှ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော လျှို့ဝှက် အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်...” စသည်ဖြင့် ဂါထာမန္တန်များကို ရေရွတ်နေကြပြီး တစ်ဦးစီတိုင်းမှာ လူလိမ် တစ်ယောက် ကဲ့သို့ ပြုမူနေကြသဖြင့် ရှုပ်ထွေးကာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ဖန်တီး နေကြလေသည်။

လှံများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသော ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးမှ အစောင့်တပ်သားများမှာ စည်းကမ်းသေဝပ်စေရန် အတွက် ကြိုးစားထိန်းသိမ်းနေရလေသည်။

ကွင်းပြင်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ ယာယီစင်မြင့်တစ်ခုကို ဆောက်လုပ်ထားလေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုခဲ့ဘဲ ဆေးဝါးဗေဒကို ကျွမ်းကျင်စွာ နားလည်ပြီး စေ့စပ် သေချာသော စိတ်ထားရှိသည့် လျူရူမေအား ပထမအဆင့် လူရွေးချယ်မှုကို တာဝန်ယူရန်အတွက် အကဲဖြတ် အရာရှိချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်ထားခဲ့လေသည်။

လျူရူမေသည် မြင့်မားသောစင်မြင့်ထက်တွင် ကျက်သရေရှိစွာ ထိုင်နေပြီး လှပတင့်တယ်သော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သွင်ပြင်ရှိသော်လည်း ဩဇာအာဏာရှိသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခုကိုလည်း ဖြာထွက်နေစေလေ၏။

“နောက်တစ်ယောက်...”

အစောင့်တပ်သားတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော မျက်လုံးများရှိပြီး စုတ်ပြဲနေသော တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြေးတက်လာကာ လျူရူမေကို အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။

“ရှင်က ဘယ်လို ထူးခြားတဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်တွေကို တတ်ကျွမ်းထားသလဲဆိုတာ မေးပါရစေ...”

လျူရူမေ၏ အသံမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး သာယာနာပျော်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့လေသည်။

“သခင်မကို အစီရင်ခံပါတယ်...”

ပိန်ပါးသောအမျိုးသားက သူ၏ရင်ဘတ်ကို ကော့ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဘိုးဘေးဟာ ယခင်မင်းဆက်က တော်ဝင်အဂ္ဂိရတ်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်... ကျောက်ခဲကို ရွှေအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခုကို သူ ကျွမ်းကျင်ခဲ့ပါတယ်... သာမန်ကျောက်ခဲတွေကို ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ လျှို့ဝှက်ဟင်္သာပြဒါးနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး နူးညံ့တဲ့မီး၊ ပြင်းထန်တဲ့မီး နှစ်မျိုးလုံးနဲ့ ရက်ပေါင်း (၄၉) ရက်တိတိ ဖုတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် စစ်မှန်တဲ့ ရွှေအဖြစ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်ပါတယ်...”

ထိုစကားများကြောင့် ပရိသတ်များအကြားတွင် ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

လျူရူမေသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်လေသည်၊ သူမသည် အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ လှည့်ကွက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အကဲခတ်မိသွားခဲ့ပေသည်။

သူမသည် တည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေခဲ့ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

“အို... အဲဒီလိုဆိုရင် ရှင့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ဟင်္သာပြဒါးကို ဘာတွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားသလဲဆိုတာ မေးပါရစေ... ပြီးတော့ ဖုတ်တဲ့အချိန်မှာ အပူချိန်ကို ဘယ်လို ထိန်းချုပ်ရသလဲဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက ဘာတွေလဲ...”

“ဒါက... ဒါက...”

ပိန်ပါးသောအမျိုးသားမှာ ရုတ်တရက် ချွေးများပြန်လာကာ စကားများ ထစ်အသွားခဲ့လေသည်။

သူ၏ လူလိမ်လှည့်ကွက်များမှာ လျူရူမေကဲ့သို့သော စစ်မှန်သည့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှု များကို မည်သို့မျှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

“သူ့ကို ဆွဲထုတ်သွားလိုက်...”

လျူရူမေသည် သူနှင့်စကားပြောကာ အချိန်ထပ်မဖြုန်းချင်တော့သဖြင့် သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြ လိုက်လေ ၏။

အစောင့်တပ်သားနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ပြေးတက်လာခဲ့ပြီး ထိုလူလိမ်ကို ခွေးသေတစ်ကောင် ကဲ့သို့ ဆွဲထုတ်သွားခဲ့ကြလေသည်။

“နောက်တစ်ယောက်...”

ထိုသို့ဖြင့် လျှောက်ထားသူ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသော်လည်း တစ်ဦးပြီး တစ်ဦး ရက်ရက်စက်စက် ပယ်ချခံခဲ့ကြရလေသည်။

လျူရူမေသည် သတ္တုတွင်းထွက်များနှင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ ဂုဏ်သတ္တိများအကြောင်း၊ သို့မဟုတ် မီးဖုတ် ခြင်းနှင့် သန့်စင်ခြင်းများအကြောင်း ခက်ခဲသော မေးခွန်းအနည်းငယ်ကိုသာ မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း ကျွမ်းကျင် သူများအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေကြသည့် ထိုလူလိမ်လူညာဆယ်ဦးတွင် ရှစ်ဦး၊ ကိုးဦးခန့်ကို စစ်ထုတ်ပစ်နိုင်ခဲ့ ပေသည်။

တဖြည်းဖြည်းဖြင့် လျူရူမေမှာ စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်းများ ကုန်ခမ်းလာခဲ့လေ၏။

လောကကြီးတွင် တကယ်ပင် စစ်မှန်သော နည်းပညာကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိတော့သည်လားဟု သူမ တွေးတောမိနေလေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုက စင်မြင့်၏ အရှေ့ဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့လေ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆူညံနေသော ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့လေသည်။

မျက်လုံးအားလုံးက ထိုပုံရိပ်ထံသို့ စူးစိုက်ကြည့်ရှုသွားကြသော်လည်း သူတို့၏ အကြည့်များတွင် အံ့သြမှုများ မရှိဘဲ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော ရွံရှာမှု၊ အထင်အမြင်သေးမှုနှင့် လှောင်ပြောင်မှုများသာ ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ထိုသူမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

အလွန်အမင်း ရုပ်ဆိုးလှသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် ပိန်ပါးပြီး အရောင်လွင့်နေသော လျှော်တေအင်္ကျီကြမ်းကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ရေရှည် အာဟာရချို့တဲ့မှု ကြောင့် အနည်းငယ် ခါးကုန်းနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလေ၏။

အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးမှာ သူမ၏ မျက်နှာပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူမ၏ နဖူးမှသည် မေးစေ့အထိ မျက်နှာတစ်ခြမ်းလုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခရမ်းရင့်ရောင် အနာ ဖေးကွက်ကြီးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

အနာစိမ်းများမှာ အလွန်အမင်း ဖောင်းကြွနေပြီး အချို့မှာ ပေါက်ကွဲကာ အဝါရောင် ပြည်များ စီးကျနေသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ဝက်ခန့် ပုပ်နေသော သစ်သီးတစ်လုံးကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန် နေလေ ၏။

“ဘုရားရေ... ဒီအမျိုးသမီးက ကြောက်စရာကြီး...”

“သူက လာလျှောက်ရဲသေးတယ်ပေါ့... မှန်ထဲမှာ သူမကိုယ်သူမ သေချာပြန်ကြည့်သင့်တယ်...”

“သူ့ကို ဒီနေရာကနေ မောင်းထုတ်လိုက်ပါ... ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ...”

စင်မြင့်အောက်တွင်မူ လာရောက်ကြည့်ရှုသူများနှင့် လျှောက်ထားသူများမှာ လက်ညှိုးထိုးကာ အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး သူမအပေါ်သို့ စော်ကားမှုများနှင့် ဆဲရေးတိုင်းထွာမှုများကို ပစ်လွှတ်နေကြလေသည်။

စင်မြင့်ပေါ်ရှိ အစောင့်တပ်သားများပင်လျှင် မသိစိတ်မှ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြပြီး နောက်သို့ ခြေတစ်ဝက်ခန့် ဆုတ်သွားခဲ့မိကြလေ၏။

သို့သော် မြင့်မားသောစင်မြင့်ထက်တွင် တည့်မတ်စွာ ထိုင်နေသည့် လျူရူမေက ထိုရုပ်ဆိုးသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် မည်သည့် ရွံရှာမှုမျိုးမျှ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း မရှိခဲ့ ပေ။

သူမ၏ အကြည့်များက အနာအဆာကင်းမဲ့နေသော အမျိုးသမီး၏ အခြားမျက်နှာတစ်ခြမ်းသို့ ကျရောက်သွား သောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ထိုမျက်နှာတစ်ခြမ်းမှာ ပိန်ပါးနေသော်လည်း အလွန်အမင်း ဖြူဖွေးဝင်းပသော အသားအရေနှင့် သိမ်မွေ့လှပ သော အသွင်အပြင်များ ရှိနေခဲ့လေ၏။ အထူးသဖြင့် ထိုမျက်လုံးများပင် ဖြစ်ချေသည်။

မည်မျှအထိ ထူးခြားလှသော မျက်လုံးများ ဖြစ်နေပါသနည်း။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လှောင်ပြောင်မှုများနှင့် သရော်မှုများကြားတွင် ထိုမျက်လုံးထဲ၌ သိမ်ငယ်မှု၊ သတ္တိကြောင်မှု သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုမျှ မရှိနေခဲ့ပေ။

ဟုတ်ပေသည်၊ သို့သော် ထိုမျက်လုံးများမှာ ရှေးဟောင်းရေတွင်းတစ်ခု သို့မဟုတ် နက်ရှိုင်းသော ရေကန်တစ်ခု ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေခဲ့လေ၏။

ထို့အပြင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိသော အာရုံစူးစိုက်မှုနှင့် အသိပညာကို ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုတို့လည်း ရှိနေခဲ့လေ သည်။

ဤသည်မှာ ဉာဏ်ပညာနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာတို့ ပြည့်နှက်နေသည့် တောက်ပမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

လျူရူမေသည် ချွင်းချက်အနေဖြင့် သူမအား မေးခွန်းများဖြေဆိုရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုက်လေ၏။

“နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ မေးလို့ရမလား...”

“စုမေနျန်ပါ...”

အမျိုးသမီး၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေသော်လည်း သူမ၏ စကားလုံးများမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သား နေခဲ့လေသည်။

“ရှင်က အဂ္ဂိရတ်ပညာကိုလည်း သိထားတာလား...”

“ကျွန်မ နည်းနည်းပါးပါး သိထားပါတယ်...”

လျူရူမေသည် သူမ၏ ကြည်လင်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း မေးခွန်းများကို စတင်မေးမြန်းလိုက် လေ၏။

“ဟင်္သာပြဒါးဆိုတာ ဘာလဲ… သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေကကော ဘာတွေဖြစ်မလဲ…”

“ဟင်္သာပြဒါးကို အနီရောင်ပြဒါး ဒါမှမဟုတ် ဟင်္သာပြဒါးလို့လည်း ခေါ်ပါတယ်... ချိုမြိန်ပြီး အေးမြမှု အနည်းငယ် ရှိပြီးတော့ အဆိပ်သင့်စေနိုင်ပါတယ်...အဲ့ဒါက အာရုံကြောတွေကို တည်ငြိမ်စေနိုင်ပြီး ဆေးဝါးအဖြစ်သာမက ဆေးရောင်ခြယ်ပစ္စည်းအဖြစ်လည်း အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်... အရည်အသွေးမြင့်မားတဲ့ ဟင်္သာပြဒါးက တောက်ပ တဲ့ အနီရောင်ရှိပြီး ကြည်လင်တဲ့ သလင်းကျောက်တွေ ပါဝင်ကာ ဒါကို...”

စုမေနျန်သည် ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြေဆိုခဲ့ပြီး ဟင်္သာပြဒါး၏ မူလအစ၊ ဂုဏ်သတ္တိများ၊ ဆေးဝါးဗေဒဆိုင်ရာ အချက် အလက်များနှင့် အဆင့်အတန်းခွဲခြားနည်းများကိုပါ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ရှင်းပြခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် လျူရူမေက ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်လေ၏။

“သတ္တုငါးမျိုးထဲမှာ ခဲနဲ့ ပြဒါးက ဘာတွေလဲ... သတ္တုရိုင်းတွေကနေ ၎င်းတို့ကို ဘယ်လို ထုတ်ယူရသလဲ...”

“ခဲဆိုတာက လာပစ်လာဇူလီ ဖြစ်ပါတယ်... ပြဒါးဆိုတာကတော့ လျင်မြန်တဲ့ ငွေရည်ဖြစ်ပါတယ်... ခဲကို သန့်စင် တဲ့ နည်းလမ်းကတော့...”

“ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေထဲမှာ ချွမ်းဝူနဲ့ ချောင်ဝူတို့က တူညီသလား ဒါမှမဟုတ် ကွာခြားသလား...”

“ဒါတွေတို့က မူလအစ တူညီကြပေမယ့် အသုံးပြုပုံတွေကတော့ ကွာခြားပါတယ်... ချွမ်းဝူက မိခင်အမြစ်ဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း အဆိပ်ပြင်းထန်ပါတယ်... ချောင်ဝူက သမီးအမြစ်ဖြစ်ပြီး သေချာစီမံပြုပြင်ပြီးနောက်မှာ ယန်စွမ်း အင်ကို ပြန်လည်ရရှိစေပြီး ပြိုလဲကျခြင်းကနေ ကယ်တင်နိုင်ပါတယ်...”

တွင်းထွက်ပညာ၊ ရုက္ခဗေဒနှင့် သတ္တုဗေဒဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုအသိပညာများ ပါဝင်သည့် ခက်ခဲပြီး ထူးခြားသော မေးခွန်းများကို လျူရူမေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် မေးမြန်းခဲ့လေသည်။

စုမေနျန်ကမူ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ချောမွေ့စွာ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့လေ၏။

သူမ၏ ကျယ်ပြန့်သော အသိပညာနှင့် နက်ရှိုင်းသော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများက ဆရာဝန်မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာ ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက စာပေများကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဖတ်ရှုလာခဲ့သော လျူရူမေကိုပင် တိတ်ဆိတ်စွာ အံ့အား သင့်သွားစေခဲ့ပေသည်။

ဤသူကား စစ်မှန်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။

သတင်းမှာ အနောက်ဘက်အခန်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

လက်ဖက်ရည် သောက်သုံးနေသော ဖန်းဟန်သည် နျူအာ၏ အစီရင်ခံမှုကို ကြားသောအခါ စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့ လေသည်။

သူသည် စင်မြင့်၏ ဘေးနှင့် အနောက်ဘက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရွှေ့ပြောင်းသွားပြီး ကိုယ်တိုင် လေ့လာကြည့်ရှု လိုက်လေ၏။

စုမေနျန်၏ ရုပ်ဆိုးသောမျက်နှာနှင့် သူမ၏ ထင်ရှားကြည်လင်နေသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ခုန်သွားခဲ့ရလေသည်။

သူသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ လျှောက်သွားကာ လျူရူမေကို အောက်သို့ဆင်းရန် လက်ဟန်ပြလိုက်လေ၏။ ကွင်းပြင် ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြန်ပေသည်။

လူတိုင်းက ဤဒဏ္ဍာရီလာ ‘သက်ရှိအင်မော်တယ်’ အား စောင့်ကြည့်နေကြပြီး ဤရုပ်ဆိုးသော အမျိုးသမီးကို သူ မည်သို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမည်ကို သိချင်နေခဲ့ကြလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် စုမေနျန်၏ တည်ငြိမ်ငြိမ်သက်နေသော မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက်စိုက်ကြည့်ကာ ပြဿနာ၏ အဓိကအချက်ကို ထိမိစေမည့် မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

“အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်ရဲ့ အနှစ်သာရက ဘာလို့ မင်း ထင်လဲ...”

ဤပြဿနာသည် သီးခြားနည်းပညာဆိုင်ရာ ရှုထောင့်များကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဒဿနိကဗေဒအဆင့်အထိ မြင့်တက်သွားခဲ့ပေသည်။

ပရိသတ်ထဲရှိ လူလိမ်လူညာများအားလုံးမှာ နားစွင့်သွားခဲ့ကြလေ၏။

စုမေနျန်သည် ခေါင်းကိုမော့ကာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဖန်းဟန်အား တိုက်ရိုက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူမ၏ အက်ကွဲသော်လည်း ထူးခြားစွာ ခိုင်မာနေသော အသံဖြင့် တစ်လုံးချင်းစီ ပြန်လည်ဖြေဆိုလိုက်လေ၏။

“အရှင်မင်းကြီးကို အစီရင်ခံပါတယ်...”

“အဂ္ဂိရတ်ပညာရဲ့ အနှစ်သာရဟာ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ တစ္ဆေသရဲတွေအပေါ်မှာ မတည်ပါဘူး... အရာဝတ္ထုတွေကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်းနဲ့ အသိပညာကို တိုးချဲ့ခြင်းအပေါ်မှာသာ တည်ရှိပါတယ်...”

“အရာခပ်သိမ်းမှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သဘာဝတွေ ရှိကြပြီး သူတို့က အချင်းချင်း ဖန်တီးပေးခြင်းနဲ့ အချင်းချင်း ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်ခြင်းတွေကို ပြုလုပ်ပြီးတော့ ယင်နဲ့ ယန် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြပါတယ်... မီးကို ကြားခံ အဖြစ် အသုံးပြုပြီး ရေကို ဖြည့်တင်းမှုနည်းလမ်းအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းအားဖြင့် အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှား နိုင်ကာ အနှစ်သာရကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပါတယ်... ထိုမှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ဖန်ဆင်းခြင်းရဲ့ အံ့သြ ဖွယ်ရာတွေကို ဖော်ထုတ်ပြသနိုင်ပါတယ်...”

*ဂျိမ်း...*

ထိုစကားလုံးများက မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖန်းဟန်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေ၏။ အသိပညာ ကို ရယူရန်အတွက် အရာဝတ္ထုများကို လေ့လာစူးစမ်းခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

အညစ်အကြေးများကို ဖယ်ရှားပြီး အနှစ်သာရကို ထိန်းသိမ်းခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ... ဤသည်မှာ ရုပ်ဝါဒ အခြေခံဒြပ်စင်သီအိုရီနှင့် ဓာတုတုံ့ပြန်မှု သန့်စင်ခြင်းသီအိုရီတို့၏ ရှေးဟောင်း ပုံစံတစ်ခုပင် ဖြစ်နေပေသည်။

သူမ ခေါ်ဆိုလိုက်သော ‘သဘာဝ’ ဆိုသည်မှာ ဒြပ်ဝတ္ထုများ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ဓာတုပိုင်းဆိုင်ရာ ဂုဏ်သတ္တိများ မှလွဲ၍ အခြားမရှိတော့ပေ။

‘အချင်းချင်း ဖန်တီးပေးခြင်းနှင့် အချင်းချင်း ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်ခြင်း’ ဆိုသည်မှာ ဓာတုတုံ့ပြန်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ် သည် မဟုတ်ပါလား။

ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့ပြီး လွှမ်းမိုးနေသော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုက သူ၏ ရင်တွင်း၌ လှိုင်းတံပိုး အလား ရိုက်ခတ်လာခဲ့လေ၏။ သူသည် ရွှေသိုက်ကြီးတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေ သည်။

သူမသည် အဂ္ဂိရတ်ဆရာ မဟုတ်ပေ။ ခေတ်ကာလ၏ မြေမြှုပ်ဖုံးကွယ်ခြင်းကို ခံထားရသော စစ်မှန်သည့် သိပ္ပံ ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။

သူ ရှာဖွေနေခဲ့သော ‘ဘာသာပြန်သူ’ ဆိုသည်မှာ သူမပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဆက်လက် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ စုမေနျန်၏ ရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်သော အသွင်အပြင်နှင့် စင်မြင့်အောက်ရှိ လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များကို သူ လျစ်လျူရှုထားလိုက်လေသည်။

သူသည် ရှေ့သို့ တက်သွားကာ စုမေနျန်အား လေးနက်စွာ အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် အလွန် အမင်း လေးနက်သော လေသံဖြင့် သူမအား တစ်လုံးချင်းစီ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

“နန်ယန်စီရင်စု၏အရှင်ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ဖြင့် မိန်းကလေးစုမေနျန်... မင်းကို ငါ့ရဲ့ အဂ္ဂိရတ်ဆရာချုပ်အဖြစ် လာရောက်လုပ်ကိုင်ဖို့ တရားဝင် ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်...”

“အပြန်အလှန်အနေနဲ့ မင်းကို ငါ ကတိပေးပါတယ်...”

“သုံးလအတွင်းမှာ မင်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်က ထူးဆန်းတဲ့ အဆိပ်ကို သေချာပေါက် ကုသပေးပြီး မင်းရဲ့ မိန်းမလှ လေးအသွင်ကို ပြန်လည်ရရှိစေရမယ်...”