အခန်း ၁၄၀

အခန်း (၁၄၀)

ပုံဆောင်ခဲရတနာနှင့် ကောင်းကင်ဘုံလက်မှုပညာရှင်ပင်လျှင် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ရခြင်း

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ စစ်ရေးပြကွင်းကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေ၏။

ဤသည်မှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

နေရာတစ်ခုလုံးမှာ သုဿန်တစပြင်အလား တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

လူတိုင်းသည် စင်မြင့်ထက်ရှိ ဖန်းဟန်နှင့် စုမေနျန်တို့အား အယုံအကြည်မရှိနိုင်သော မျက်နှာပေးများဖြင့် စိုက် ကြည့်နေခဲ့ကြလေ၏။

ဒဏ္ဍာရီလာ သက်ရှိအင်မော်တယ်တစ်ပါးဖြစ်သော နန်ယန်အရှင်သခင်က ထိုမျှ အရုပ်ဆိုးလှသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးအား ဤကဲ့သို့သော ကမ္ဘာမြေကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့် ကတိတစ်ခုကို အမှန်တကယ် ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အဂ္ဂိရတ်ဆရာချုပ်ရာထူးပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူမ၏ တင့်တယ်လှပသော အလှတရားကို ပြန်လည်ရရှိစေမည် ဟူ၍ ဖြစ်လေ၏။

ဤသည်မှာ မည်မျှတိုင်အောင် အံ့မခန်းဖွယ် ကောင်းလှသော မျက်နှာသာပေးမှု ဖြစ်ကြောင်းကို ခန့်မှန်း၍ပင် မရနိုင်ချေ။

သာမန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်ပြီး ကြည်လင်နေတတ်သော စုမေနျန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြင်းထန်သော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုက လှိုင်းထန်သွားခဲ့လေသည်။

ယုံကြည်နိုင်ဖွယ်မရှိလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုလှိုင်းလုံးက သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လျှပ်စီးတစ်ခုအလား ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပေ၏။

သို့သော် ထိုအရာ၏နောက်တွင် ကပ်ပါလာသည်မှာ ပို၍နက်ရှိုင်းပြီး အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော သံသယ စိတ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အဆိပ်မှာ သာမန်အဆိပ်မျိုး မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက သူမ၏ မိသားစုတစ်ခု လုံးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းခဲ့သည့် ရန်သူများက ပျောက်ကွယ်နေသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သော အလွန်ပြင်းထန် သည့် အရေပြားနှင့် အရိုးစားအဆိပ်ဟု ခေါ်သော အဆိပ်ကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

နှစ်များစွာကြာအောင် သူမသည် နိုင်ငံအနှံ့အပြားရှိ နာမည်ကျော် ဆရာဝန်များထံ သွားရောက်ပြသခဲ့ပြီး အဆိပ် ပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သော တာအိုဘုန်းကြီးများထံမှပင် အကူအညီ တောင်းခံခဲ့ဖူးလေသည်။

အားလုံးက တူညီသော ကောက်ချက်တစ်ခုကိုသာ ချခဲ့ကြရာ ထိုအဆိပ်သည် အရိုးတွင်းချဉ်ဆီအထိ နက်ရှိုင်းစွာ စိမ့်ဝင်နေပြီး သွေးများနှင့် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် ကုသရန် ဆေးမရှိတော့ဟူ၍ပင် ဖြစ်ချေသည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပါး လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ပေးကာ လုံးဝ အသစ်တဖန် ပြောင်းလဲပေးနိုင်မှသာလျှင် ပျောက်ကင်းနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ ရှေ့တွင်ရှိနေသော အမျိုးသားမှာ အလွန်အစွမ်းထက်သည်ဟု ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေသော် လည်း သူ အမှန်တကယ်ပင် စွမ်းဆောင်နိုင်မည်လား ဆိုသည်ကို သူမ သိချင်နေမိ၏။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ထက်မြက်လှသော အမြင်အာရုံဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ နက်ရှိုင်းသော သံသယများကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိမြင်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် နှုတ်ဖြင့် ထပ်မံရှင်းပြနေခြင်း မပြုတော့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အသိပညာကို ရှာဖွေလေ့လာရန်အတွက် အရာဝတ္ထုများကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်းကိုသာ ယုံကြည်သော စုမေနျန်ကဲ့သို့ နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ပါရမီရှင်တစ်ဦးအတွက် မည်မျှပင် လှပသော စကားလုံး များကမျှ ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ရသော ခိုင်လုံသည့် သက်သေအထောက်အထားကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သူ သိရှိထား သောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"စကားလုံးတွေက တစ်စုံတစ်ခုကို သက်သေပြဖို့ လုံလောက်မှု မရှိဘူး..."

ဖန်းဟန်သည် ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဖိတ်ခေါ်သည့် အမူအရာတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်လေ၏။

"ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ပါ မင်းကို ပြစရာတစ်ခုရှိတယ်..."

"အဲဒါကို မြင်တွေ့ပြီးတဲ့အခါမှ မင်း ငါ့ကို အလုပ်အကျွေးပြုချင်သလား ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ပါ..."

မနာလိုမှု၊ နားမလည်နိုင်မှုနှင့် သိချင်စိတ်များ ရောနှောနေသော လူထောင်ပေါင်းများစွာ၏ ရှုပ်ထွေးလှသည့် အကြည့်များအောက်တွင် ဖန်းဟန်သည် စုမေနျန်ကို စင်မြင့်ထက်မှ ကိုယ်တိုင်ခေါ်ဆောင်သွားကာ အစောင့်တပ် သား အလွှာလွှာကို ဖြတ်သန်း၍ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးစံအိမ်တော်၏ နောက်ဖေးခြံဝင်းအတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက် သွားခဲ့လေသည်။

သူတို့သည် ခြေသုံးလှမ်းလျှင် အစောင့်တစ်ယောက်နှင့် ငါးလှမ်းလျှင် ကင်းသမားတစ်ယောက်ရှိကာ လုံခြုံရေး အလွန်တင်းကျပ်ထားသော သီးခြားခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြလေ၏။

ထိုခြံဝင်း၏ တံခါးပေါက်အထက်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားသည့် ကြီးမားသော စာလုံးသုံးလုံး ပါရှိသည့် အသစ်စက်စက် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံလက်မှုအလုပ်ရုံ ဟူ၍ ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် လေးလံသော သစ်သားတံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်လိုက်လေ၏။

ကျွီကနဲ အသံနှင့်အတူ တံခါးပွင့်သွားခဲ့လေသည်။ တံခါးနောက်ကွယ်ရှိ မြင်ကွင်းက စုမေနျန်၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပေ၏။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် သူမ အံ့သြသွားခဲ့ရလေသည်။

စုမေနျန်မှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားခဲ့လေတော့သည်။ သူမ၏ မျက်သူငယ်အိမ် များမှာ ချက်ချင်းပင် အကျယ်ဆုံးအထိ ပြူးကျယ်သွားခဲ့လေ၏။

ထိုကြည်လင်နေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယခင်က မကြုံဖူးသော ပြင်းထန်သည့် အံ့အားသင့်မှု၊ ထိတ်လန့်မှုနှင့် ယုံကြည်နိုင်ဖွယ်မရှိမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပေသည်။

သူမ မည်သည့်အရာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပါသနည်း ဟူမူကား။

သူမသည် သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် မက်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့သော အလွန်တရာ မွန်မြတ်ပြီး အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျယ်ဝန်းပြီး လင်းထိန်နေသော အခန်းအတွင်းတွင် သပ်ရပ်စွာ စီရီထားသော သစ်သားစင်တန်းများပေါ်၌ ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုးရှိသော ကိရိယာတန်ဆာပလာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။ ထိုခွက်များမှာ မှန်ကဲ့သို့ ချောမွေ့ကာ ပုံဆောင်ခဲအလား ကြည်လင်နေပြီး နေရောင်ခြည်အောက်တွင် အိပ်မက်ဆန်သော တောက်ပမှုတို့ ဖြင့် လင်းလက်နေခဲ့လေသည်။

ဤအရာများမှာ သူမ ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့သမျှသော အကောင်းဆုံး အနောက်ဘက်ဒေသမှ ဖန်ထည်များထက်ပင် အဆတစ်ရာ၊ အဆတစ်ထောင်မက ပို၍ သန့်စင်နေခဲ့ပေသည်။

အညစ်အကြေး တစ်စက်မျှပင် မရှိချေ။

ဝိုင်းစက်နေသော ဗိုက်၊ ရှည်လျားသော လည်ပင်း၊ ထူးဆန်းစွာ ကွေးညွှတ်နေသော ပြွန်များနှင့် ဝါးတုတ်များကဲ့ သို့ ပါးလွှာသော အရာများလည်း ရှိနေလေသည်။ ယခင်မင်းဆက်များတွင် နန်းတွင်း၌ အလုပ်အကျွေးပြုခဲ့သော အဂ္ဂိရတ်ဆရာမိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသော ဆက်ခံသူအနေဖြင့် စုမေနျန်သည် ဤအရာများမှာ မည်သည့်အရာ များ ဖြစ်သည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် နားလည်သွားခဲ့ပေ၏။

ဤအရာအားလုံးမှာ အဂ္ဂိရတ်ပညာတွင် အသုံးပြုသည့် ကိရိယာတန်ဆာပလာများပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ဤခေတ်ကာလရှိ ဖန်ထည်များမှာ ပူဖောင်းများနှင့် အညစ်အကြေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် အတွင်းပိုင်းရှိ ဓာတ်ပြုမှုများကို လေ့လာကြည့်ရှုရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ဤမျှ တိကျပြီး ရှုပ်ထွေးကာ စံချိန်မီသော ပုံသဏ္ဌာန်များကို ဖန်တီးနိုင်ရန် ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်သေးချေ။

သူမသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ဝိုင်းစက်နေသော ဗိုက်ရှိသည့် ဖန်ခွက်တစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ် လိုက်လေ၏။ အေးမြပြီး ချောမွေ့သော အထိအတွေ့က သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းလာခဲ့ရာ သူမ၏ စိတ်အာရုံမှာ လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားခဲ့ရလေတော့သည်။

ပြီးပြည့်စုံလွန်းလှသော ကြည်လင်မှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ သူမအနေဖြင့် မီးဖုတ်ခြင်းနှင့် ပေါင်းစပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များအတွင်း ဆေးရည်အတွင်းရှိ အရောင် အသွေးနှင့် အခြေအနေတို့၏ သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုများကို အချိန်တိုင်းတွင် ရှင်းလင်းစွာ လေ့လာနိုင်မည် ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

တိကျလွန်းလှသော ပုံစံဒီဇိုင်းပင် ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ သူမအနေဖြင့် ဆေးဝါးများကို အတိကျဆုံး ခွဲခြားခြင်းနှင့် သန့်စင်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်မည် ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် အောက်ခြေတွင် မီးမွှေးရန်နေရာ ပါရှိပြီး အပေါ်ဘက်တွင် ခရုပတ်ပုံစံ ကွေးညွှတ်နေသော ပြွန်တစ်ခု ဆက်သွယ်ထားသည့် ပေါင်းစပ်ဖန်ခွက်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ လေသည်။

သူမ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့ပေ၏။ ဤသည်မှာ ပေါင်းခံခြင်းနှင့် သန့်စင်ခြင်းတို့အတွက် အသုံးပြုသည့် မှော်ဆန်သော ကိရိယာတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအရာဖြင့် သူမသည် အနောက်ကျဆုံးသော ဆေးရည်မှ အသန့်စင်ဆုံးသော အနှစ်သာရတစ်စက်ကို ထုတ်ယူ နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

အသိပညာကို ရရှိရန်အတွက် အရာဝတ္ထုများကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်း ကို အစဉ်တစိုက် ကြိုးပမ်းနေသော အဂ္ဂိရတ်ဆရာတစ်ဦး၊ ပညာရှင်တစ်ဦးအတွက် ဤသည်မှာ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ် သက်ရောက်ပါသနည်း။

ဤသည်မှာ သူမ၏ တွေးခေါ်မှုများနှင့် သီအိုရီများ အားလုံးကို အတိကျဆုံးသော မှန်ကန်မှုဖြင့် သက်သေ ပြနိုင်မည် ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ သူမ၏ မိသားစုက မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော်လည်း ကိရိယာတန်ဆာပလာ အကန့်အသတ်များကြောင့် အကောင်အထည် မဖော်နိုင်ခဲ့သည့် ရေတွက်၍မရနိုင်သော အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်ဆိုင်ရာ စိတ်ကူးများအားလုံး ဖြစ်နိုင်လာတော့မည် ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ အဂ္ဂိရတ်ဆရာများအားလုံး အိပ်မက်မက်ကြသည့်၊ ထို့ပြင် သူတို့၏ အသက်နှင့်ပင် လဲလှယ်ရန် ဆန္ဒရှိကြသည့် အမြင့်ဆုံးသော ရတနာပစ္စည်းပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

"ဒီနတ်ဘုရားကိရိယာတွေအားလုံးကို အရှင်က ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတာလား..."

စုမေနျန်၏ အသံမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေခဲ့လေ၏။

သူမသည် ဖန်းဟန်က နှုတ်သီးပါခွက် ဟုခေါ်သော ထိုဖန်ခွက်ကို ပွတ်သပ်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မိမိ ၏ အသက်ထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးကြီးမားသော အမြင့်ဆုံးရတနာတစ်ခုကို ယုယနေသကဲ့သို့ စွဲမက်မှုနှင့် ထက်သန် မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

"ဒါက အစပဲ ရှိသေးတယ်..."

သူမ၏ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ကာ ဖန်းဟန်သည် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူသည့် အမူအရာဖြင့် ပြုံးလိုက် လေ၏။ သူ အနိုင်ရသွားပြီ ဆိုသည်ကို သူ သိလိုက်ပေသည်။

"အကယ်၍ မင်းက ငါ့ကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးက မင်းအသုံးပြုဖို့ အတွက်ပဲ..."

"ဒါ့အပြင် ငါ့ဆီမှာ ဒီခေတ်ကာလထက် ကျော်လွန်နေတဲ့ ရေတွက်လို့မရနိုင်တဲ့ အသိပညာတွေနဲ့ အံ့မခန်းဖွယ် အဂ္ဂိရတ်နည်းပညာတွေ ရှိသေးတယ်... အဲဒါတွေကိုလည်း မင်းကို မျှဝေပေးနိုင်တယ်..."

မျှဝေပေးမည် ဟူ၍ ဖြစ်ပေသည်။ ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုမေနျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်း ထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့လေ၏။

သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဖန်းဟန်အား ကြည့်သော သူမ၏ အကြည့်များမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေ သည်။

သံသယဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်လေးမျှပင် ကျန်ရစ်မနေတော့ချေ။

မှန်ပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားတို့၏ ပစ္စည်းကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိပြီး သူ၏ခေတ်ကာလထက် ကျော်လွန် နေသော ဤမျှကြီးမားသည့် ဉာဏ်ပညာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူမှာ သာမန်လူသားဟု ခေါ်ဆို၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ဤသည်မှာ အစစ်အမှန် နတ်ဘုရားပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးအတွက် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အဆိပ်ကို ကုသခြင်းမှာ မည်သို့သော အဓိပ္ပာယ်ရှိမည်နည်း။

သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး လေ့လာသင်ယူခဲ့မှုများကို အသုံးချကာ စကြဝဠာ၏ အမြင့်ဆုံးသော လျှို့ဝှက် ချက်များကို စူးစမ်းလေ့လာနိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရလေပြီ။

"ဒုတ်... "

စုမေနျန်သည် ထပ်မံ၍ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိတော့ချေ။

သူမသည် ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ဖန်းဟန်အား ရိုသေစွာဖြင့် အလွန်ကျယ်လောင်သော အသံထွက် ပေါ်လာသည်အထိ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးချလိုက်လေ၏။

သူမ ပြန်လည်မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ကြည်လင်နေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယိမ်းယိုင်မှုမရှိသော သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် ထက်သန်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

"အပြစ်ရှိတဲ့ မိန်းမ စုမေနျန်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ မျက်နှာတော်ကို ဖူးတွေ့ရတာဟာ တိမ်တွေလွင့်စင်သွားပြီး နေမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာတာကို မြင်တွေ့ရသလိုပါပဲ..."

"အရှင်မင်းမြတ်အတွက် အသက်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

"ကျွန်မရဲ့ သစ္စာတရားက ဒီတစ်သက်မှာ ဘယ်တော့မှ ယိမ်းယိုင်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."